II SA/Łd 915/14

Dnia 4 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi G. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania Z. P., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nr [...], znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że pismem z dnia 7 maja 2012 r. Z. P. zgłosił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. samowolę budowlaną w postaci pomieszczenia gospodarczego od strony północnej na działce oznaczonej nr ewid. 147/3 w D. Po przeprowadzeniu oględzin nieruchomości w dniu 4 lutego 2014 r., PINB w P. postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, zobowiązał D. O.-K. i G. K., do wstrzymania robót budowlanych przy budynku gospodarczym na działce nr ewid. 147/3 w części północnej nieruchomości, w granicy z działką nr ewid. 147/5 i dostarczenia w terminie 30 dni określonych w tym postanowieniu dokumentów. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w trybie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie obiektu małej architektury - wygrodzonego i zadaszonego zasieku pełniącego funkcje związane z przechowywaniem narzędzi służących utrzymaniu porządku na działce w D., gm. D., argumentując, że pomimo przedłożenia kompletnej dokumentacji wskazującej na konieczność montażu rynien i rury spustowej, z uwagi na wyłączenie obiektów małej architektury z jurysdykcji przepisów prawa budowlanego, postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. W odwołaniu od tej decyzji właściciel sąsiedniej nieruchomości Z. P. zarzucił organowi nadzoru budowlanego naruszenie przepisów prawa poprzez posługiwanie się nomenklaturą nieznaną ustawie Prawo budowlane i pominięcie, że przedmiotem postępowania jest budynek gospodarczy zrealizowany samowolnie. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w trybie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 4 lutego 2014 r. wynika, że na nieruchomości oznaczonej nr ewid. 147/3 w D. znajdują się: budynek letniskowy, altana drewniana oraz usytuowany ścianą północną w granicy z działką nr ewid. 147/5, obiekt budowlany stanowiący przedmiot oględzin. Obiekt parterowy, konstrukcji drewnianej, bez podpiwniczenia. Dach konstrukcji drewnianej o wymiarach w rzucie 3,54 m x 2,25 m, wysunięty na stronę nieruchomości sąsiedniej - działki nr ewid. 147/5 z niewielkim spadkiem na stronę tej działki, bez rynien i rur spustowych. Obiekt nie posiada ogniomuru, nie jest trwale połączony z gruntem, ściany obłożone tzw. sidingiem. G. K. oświadczył do protokołu, że obiekt wzniesiono w 2003 r. i dokonywano zgłoszenia jego budowy w Starostwie Powiatowym w P., jednakże w dniu oględzin nie okazał żadnych dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Obiekt wykorzystywany jest jako komórka i składowane są w nim narzędzia i różne przedmioty. Pismem z dnia 29 października 2012 r. Wydział Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w P. poinformował, że właściciele nieruchomości nie dokonali zgłoszenia budowy przedmiotowego obiektu budowlanego. Dalej organ odwoławczy przywołując brzmienie art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409, z 2014 r., poz. 40) podniósł, że przez obiekt małej architektury służący utrzymaniu porządku można rozumieć niewielkie obiekty przeznaczone m.in. do przechowywania narzędzi ogrodniczych itp. Definicja obiektu małej architektury w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego nie jest ścisła i precyzyjna, a wskazanie przez ustawodawcę konkretnych wymiarów "obiektu małej architektury" w miejsce określenia "niewielkiego obiektu" nie mogłoby znaleźć powszechnego zastosowania. Nieprecyzyjna definicja powoduje, że należy ją interpretować indywidualnie, z uwzględnieniem stanu faktycznego danej sprawy. Przywołując w następnej kolejności orzecznictwo sądów administracyjnych WINB podkreślił, że przy klasyfikacji obiektów niewymienionych w przepisie art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, który to przepis nie ma charakteru zamkniętego, a stanowić powinien jedynie wskazówkę interpretacyjną, należy kierować się takimi kryteriami jak: wielkość obiektu, podobieństwo do obiektów wskazanych w przepisie, standard techniczny oraz jego przeznaczenie. Ustalenie czy przedmiotowy obiekt mógłby zostać zaliczony do kategorii obiektów tzw. małej architektury, ma istotne znaczenie z punktu widzenia treści art. 29 ust. 1 pkt 22 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów małej architektury z wyłączeniem usytuowanych w miejscach publicznych, na których budowę wymagane jest zgłoszenie (art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Najbardziej dolegliwa sankcja w postaci nakazu rozbiórki może być nałożona tylko w przypadku nie budzącej wątpliwości okoliczności, że obiekt nie jest obiektem małej architektury, o jakim mowa w art. 3 pkt 4 lit. c ustawy Prawo budowlane i wymagał przed realizacją uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, albo zgłoszenia zamiaru jego wykonania. Skoro ustawodawca określając "obiekt małej architektury" jedynie przykładowo wskazuje określone kategorie obiektów, to każdy obiekt małej architektury winien odpowiadać cechom charakterystycznym obiektów wyszczególnionych w przepisie art. 3 pkt 4 lit. c. Obiekt taki musi zatem cechować się religijnym charakterem, służyć utrzymaniu porządku na działce, bądź celom codziennej rekreacji, ewentualnie stanowić małą architekturę ogrodową. Zdaniem organu II instancji obiektowi służącemu celom gospodarczym nie sposób nadać takich cech, jakie posiadają obiekty kultu religijnego lub figury; posągi i wodotryski (obiekty architektury ogrodowej), piaskownice, huśtawki, drabinki czy ścianki wspinaczkowe oraz śmietniki. Wedle § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych, przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Zarówno w budynku gospodarczym, jak i obiekcie małej architektury służącym utrzymaniu porządku (szopie na narzędzia) można przechowywać materiały lub narzędzia, jednak najistotniejszą prawnie cechą dla ustalenia czy mamy do czynienia z obiektem małej architektury nie wymagającym uzyskania pozwolenia na budowę, ani też dokonania zgłoszenia, czy też z budowlą albo budynkiem gospodarczym, takiej zgody wymagającym jest wielkość obiektu. Wedle art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, obiektem małej architektury może być wyłącznie obiekt "niewielki". Stąd też wyłącznie obiekt służący celom gospodarczym, spełniający wymóg małej wielkości będzie mógł być zaliczony do obiektów "małej architektury". Przepisy stanowiące definicję budowli oraz obiektu małej architektury zawierają jedynie przykładowy ich katalog, ale równocześnie podkreślenia wymaga, że budowlą jest obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. W pierwszej kolejności ustalenia wymaga zatem czy analizowany obiekt spełnia wymogi zaliczenia go do obiektów małej architektury, następnie czy stanowi on budynek, a jeśli nie należy wobec definicji "budowli" zaliczyć go do tej właśnie kategorii obiektów. W takiej sytuacji organ administracji musi w sposób szczegółowy i jasny umotywować swoje stanowisko i przedstawić powody zaliczenia bądź niezaliczenia obiektu do kategorii obiektów małej architektury. Następnie ŁWINB stwierdził, że obiekt o wymiarach 3,54m x 2,25m, nie jest obiektem niewielkim. Niewątpliwie jego rozmiary pozwalają już nie tylko na przechowywanie narzędzi służących utrzymaniu porządku na działce, takich jak: szczotka, miotła, grabie, szpadel, łopata czy kosiarka, a nawet taczki, ale również na przechowywanie innych materiałów lub narzędzi, nie służących wyłącznie utrzymaniu porządku na działce. W orzecznictwie sądów administracyjnych można odnaleźć orzeczenia uznające za niewielkie obiekty o wymiarach 1m x 1m, a nawet mniejszych. W ocenie organu II instancji, również PINB w P. do czasu wydania zaskarżonej decyzji, nie dostrzegał w przedmiotowym obiekcie, obiektu małej architektury, skoro postanowieniem z dnia [...], zobowiązał inwestorów, na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, do wstrzymania robót budowlanych związanych z przedmiotowym budynkiem, określonym jako gospodarczy i dostarczenia stosownych dokumentów. Takich wątpliwości prawdopodobnie – zdaniem WINB - nie powzięli również inwestorzy, spełniając nałożony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., obowiązek dostarczenia: oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkiców i opisu technicznego budynku gospodarczego oraz projektu zagospodarowania działki i zaświadczenia organu właściwego do spraw planowania i zagospodarowania przestrzennego. W tych okolicznościach ŁWINB stwierdził, że brak możliwości zaliczenia przedmiotowego obiektu do obiektów małej architektury, z uwagi na niespełnienie kryterium "niewielkości", skutkował koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., celem kontynuowania postępowania wyjaśniającego w trybie przepisów art. 49b Prawa budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 4 Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania nie może być uznany za obiekt małej architektury oraz naruszenie zasad postępowania, tj. przepisów art. 7, 8, 10, 77, 138 § 2 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, dotyczących w szczególności charakteru i sposobu wykorzystywania obiektu, a tym samym bezzasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący stwierdził, że wybudowany przez niego obiekt spełnia warunki do uznania go za obiekt małej architektury, a nie za budynek gospodarzy. Wybudowany obiekt jest niewielki bo ma powierzchnię 7,96m2, a zatem mniejszą niż określoną w art. 29 ust. 1 pkt 1a oraz pkt 2 Prawa budowlanego. Wadliwa jest także - w jego przekonaniu - ocena organu do jakich celów obiekt jest wykorzystywany, wobec czego organ powinien przeprowadzić na tą okoliczność dowody. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w P. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 138 § 2 K.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle przywołanej normy prawnej ugruntowało się stanowisko, które tutejszy sąd w pełni podziela, że uchylenie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne z tego powodu, że organ I instancji nie ustalił poprawnie stanu faktycznego sprawy. W takiej sytuacji organ odwoławczy ma ustawowy nakaz uchylenia decyzji pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Zatem w sprawach, w których organ I instancji nie wyjaśnia stanu faktycznego sprawy, nie ma innej możliwości orzekania jak stosowanie art. 138 § 2 K.p.a., a wtedy zawsze musi nastąpić przekazanie sprawy do organu niższej instancji. W przypadku wad postępowania wyjaśniającego nie ma prawnej możliwości orzekania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1952/12 – Lex nr 1450732). Użycie w art. 138 § 2 K.p.a. przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 199/14 - Lex nr 1467819). Artykuł 138 § 2 K.p.a. nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie jego ocena (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1256/13 - Lex nr 1479048). Organ odwoławczy czyniąc użytek z art. 138 § 2 K.p.a. powinien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać z jakich przyczyn nie zastosował art. 136 K.p.a. umożliwiającego uzupełnienie dowodów w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 205/14 - Lex nr 1476868, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1274/11- Lex nr 1358392). Przenosząc poczynione wyżej uwagi natury ogólnej, sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy niniejszej podzielił w całości stanowisko organu odwoławczego o konieczności zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. i wydania decyzji kasacyjnej. Niewątpliwie rację ma [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. twierdząc, że prowadząc postępowanie legalizacyjne w odpowiednim trybie, w tym wypadku na podstawie art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "Pr. bud.", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. zobowiązany był w pierwszej kolejności dokonać prawidłowej kwalifikacji budowlanej wzniesionego obiektu. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy niniejszej organ I instancji pierwotnie prowadził postępowanie dotyczące legalności samowolnie wzniesionego przez D. O.-K. i G.K. budynku gospodarczego na działce nr ewid. 147/3 w części północnej nieruchomości, w granicy z działką nr ewid. 147/5, wydając zresztą w dniu [...] postanowienie w trybie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, mocą którego zobowiązał inwestorów do przedłożenia stosownej dokumentacji celem jego ewentualnej legalizacji. Następnie zaś, po przedłożeniu dokumentów przez inwestorów, PINB bez bliższego wyjaśnienia swojego stanowiska w tej kwestii zmienił klasyfikację samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego, uznając go za obiekt małej architektury, który nie podlega regulacjom Prawa budowlanego i na tej podstawie decyzją z dnia [...] wadliwie umorzył dalsze postępowanie administracyjne "w sprawie samowolnej budowy obiektu małej architektury". W przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej prawidłowa klasyfikacja obiektu budowlanego ma kluczowe znaczenie dla oceny, czy podlegał on regulacjom Prawa budowlanego, czy też nie. Jeśli z poczynionych przez organ ustaleń będzie wynikało, że obiekt podlega normom Prawa budowlanego, to jego prawidłowa klasyfikacja pozwoli odpowiedzieć na kolejne pytanie, a mianowicie, czy na jego realizację konieczne było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, czy może wystarczyło zgłoszenie. W zależności w odpowiedzi na powyższe pytanie organ I instancji będzie mógł prowadzić postępowanie legalizacyjne we właściwym trybie. Ustaleń w tym zakresie nie mógł dokonać ŁWINB, a to z tego względu, że organ odwoławczy nie może samodzielnie kontynuować ewentualnego dalszego postępowania legalizacyjnego, które powinno zakończyć się określeniem przez PINB w drodze postanowienia opłaty legalizacyjnej dla inwestora. Jak trafnie podkreślił WINB, organ I instancji zobligowany jest jasno i rzeczowo umotywować swoje stanowisko, a więc uzasadnić dlaczego (z jakich powodów) zaliczył bądź nie zaliczył sporny obiekt do kategorii obiektów małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 lit. c Prawa budowlanego. bądź też uznał, że w realiach tej sprawy ma do czynienia z budynkiem gospodarczym zdefiniowanym w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690), albo też w zależności od poczynionych w tym zakresie ustaleń z obiektem budowlanym innej kategorii. Sąd podzielił także w całości argumentację organu odwoławczego o obiektach małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 lit. c Prawa budowlanego i ich cechach charakterystycznych stwierdzając, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa. Zgodzić się przyjdzie z organem orzekającym, że zrealizowany w rozpoznawanej sprawie obiekt, nie jest obiektem małej architektury. Świadczy o tym bezspornie przedłożona przez inwestora opinia techniczna i załączone doń rysunki, a przede wszystkim parametry rzeczonego obiektu. Mimo, że nie ma on fundamentów, to niewątpliwie jest trwale związany z gruntem, bowiem oparty jest na konstrukcji słupowej, słupy są wbite w ziemię, osadzone na płytach chodnikowych, zalanych wylewką cementową, która stanowi posadzkę. Obiekt posiada ściany, okno, drzwi i dach jednospadowy ze spadkiem na działkę sąsiednią. Dlatego też nie może być traktowany jako obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, względem którego wykluczona jest ingerencja przepisów tego prawa. Skoro zaś bez wątpienia nie jest to obiekt małej architektury, to zachodzi konieczność doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Zakres robót mających na celu doprowadzenie rzeczonego obiektu do stanu zgodnego z prawem precyzuje zresztą przedłożona przez inwestorów opinia techniczna. Reasumując sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nie narusza przepisów obowiązującego prawa. W szczególności zaś chybione są zarzuty skargi o naruszeniu art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 138 § 2 K.p.a. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że odpowiedź na stawiane przez skarżącego zarzuty, a więc wyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, ustalenie charakteru i sposobu wykorzystywania obiektu, prawidłowa klasyfikacja obiektu, o czym była mowa na wstępie rozważań, ustalenie jego rozmiarów oraz wyjaśnienie do jakich celów obiekt jest wykorzystywany i ewentualne przeprowadzenie na tą okoliczność postępowania dowodowego powinno nastąpić w ramach ponownie przeprowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. postępowania wyjaśniającego właśnie z poszanowaniem norm art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1 K.p.a. Wprawdzie zasadny jest zarzut skargi o naruszeniu art. 10 § 1 K.p.a., bowiem organ II instancji faktycznie nie powiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, niemniej jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ skarżący nie wyjaśnił jakiej czynności procesowej nie mógł z tego powodu podjąć. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Olsztynie z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 407/14 - Lex nr 1502425 i z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 1045/13 - Lex nr 1414026, w Kielcach z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 255/14 – Lex nr 1467823). Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. ms