II SA/Łd 940/16

Dnia 14 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na naruszenie prawa przez Burmistrza Miasta i Gminy W. polegające na nieuwzględnieniu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy udokumentowanego złoża kruszywa naturalnego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz T. W. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 12 września 2016 r., pod poz. [...]. LS W dniu 28 lipca 2016 r. T. W. reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego – J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym "na nieusunięcie naruszenia prawa przez Burmistrza Miasta i Gminy W.", zarzucając brak działań organu nakazanych prawem, polegających na wpisaniu do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta W. udokumentowanego złoża kruszywa naturalnego pod nazwą A a nadto brak działań organu zmierzających do aktualizacji studium poprzez wpisanie złóż funkcjonujących i działających na podstawie ważnych koncesji Marszałka Województwa [...]. Na podstawie punktu I zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 sierpnia 2016 r. powyższa skarga została zarejestrowana za sygn. akt II SAB/Łd 247/16, jako skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy W. w przedmiocie uwzględnienia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy złoża kruszywa naturalnego. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie dowodu wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy we terminie - w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Odpowiadając na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że intencją skargi nie jest skarga na milczenie władzy o jakiej mowa w art. 37 k.p.a. lecz art. 101 i 101a ustawy o samorządzie gminnym. Jego zdaniem w tym trybie wymagane jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa a po bezskutecznym upływie terminu bądź odmowie uwzględnienia wezwania przysługuje skarga bezpośrednio do WSA z pominięciem organu drugiego stopnia. W świetle powyższego pełnomocnik poinformował, że nie dysponuje potwierdzeniem złożenia zażalenia albowiem zażalenie nie było konieczne i nie zostało złożone. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta W. wniósł o jej oddalenie. Na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 11 października 2016 r. przesłano pełnomocnikowi skarżącego odpowiedź na skargę i zobowiązano do wypowiedzenia się, w terminie 7 dni, czy w świetle brzmienia przepisu art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778) i wyjaśnień organu przedstawionych w odpowiedzi na skargę, w której Burmistrz Gminy i Miasta W. przyznał, iż w sposób nieuzasadniony zawężony został zakres aktualizacji studium i obecnie podjęte zostały działania zmierzające do usunięcia tej sprzeczności, przede wszystkim została podjęta przez Radę Gminy i Miasta W. w dniu [...] uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta W. oraz wyznaczony został termin składania wniosków – cofa skargę z dnia 25 lipca 2016 r. złożoną w imieniu T. W.. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 16 listopada 2016 r. oświadczył, że popiera skargę. Wobec treści pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 11 września 2016 r., sędzia sprawozdawca w dniu 2 grudnia 2016 r., zmienił punkt I zarządzenia z dnia 29 sierpnia 2016 r. w ten sposób, że nakazał wpisać sprawę do repertorium SA, symbol 6150, jako skargę T. W. na naruszenie prawa przez Burmistrza Miasta i Gminy W. polegające na nieuwzględnieniu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy udokumentowanego złoża kruszywa naturalnego. W wykonaniu zarządzenia skargę zarejestrowano za sygn. akt II SA/Łd 940/16 i zakreślono numer sprawy II SAB/Łd 247/16 w repertorium SAB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Według art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 446) – dalej w skrócie "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 101a u.s.g., przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., należy dokonać uwzględniając treść art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) - przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a." oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt. II OPS 2/07 (opubl. ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83) wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania. Zgodnie z brzmieniem tej uchwały, przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej. W myśl art. 53 § 2 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. i wspomnianej wyżej uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., skargę do sądu administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem organu gminy w terminie trzydziestu dni od dnia, otrzymania odpowiedzi tego organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, co oznacza, że następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, są bezskuteczne. Nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 24 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1656/12 – Lex nr 1332330, 29 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2737/12 – Lex nr 1239443, 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2/12 – Lex nr 1138034, 12 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 227/13 – Lex nr 1282955 oraz postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. sygn. akt OSA 2/02 – publ. ONSA 2003/1/2). Jak wynika z akt sprawy niniejszej skarga T. W. poprzedzona została dwoma analogicznie brzmiącymi wezwaniami organu do usunięcia naruszenia prawa, z których tylko pierwsze otwierało skarżącemu drogę do skutecznego, a zarazem terminowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwsze wezwanie opatrzone datą 24 marca 2016 r. wpłynęło do organu w dniu 25 marca 2016 r., zaś drugie opatrzone datą 13 czerwca 2016 r. wpłynęło w dniu 14 czerwca 2016 r. W tej sytuacji 60 - dniowy termin do wniesienia skargi biegł od dnia 26 marca 2016 r. do dnia 24 maja 2016 r. Ustosunkowując się do wezwania z dnia 24 marca 2016 r. organ pismem z dnia 1 kwietnia 2016 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 kwietnia 2016 r. poinformował, że z dniem 31 marca 2016 r. została podjęta uchwała nr [...] Rady Gminy i Miasta W. w sprawie przystąpienia do sporządzenia częściowej zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta W.. Nie budzi wobec tego wątpliwości, że 60-dniowy termin do wniesienia skargi został przerwany i z dniem doręczenia pełnomocnikowi skarżącego odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa rozpoczął bieg 30–dniowy termin do wniesienia skargi. Termin ten upłynął jednak bezskutecznie, ponieważ skarga została wniesiona do tutejszego sądu dopiero w dniu 28 lipca 2016 r. Wobec powyższego sąd zobligowany był odrzucić skargę, o czym orzekł w punkcie pierwszym postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w punkcie drugim postanowienia w trybie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a.bł.