II SA/Łd 958/12

Dnia 6 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 roku sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.na rzecz skarżącego E. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS II SA/Łd 958/12 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 10 stycznia 2012 r. (data wpływu 11 stycznia 2012 r.) pełnomocnik A Sp. z o.o. w W., w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie pozwolenia na budowę, zwrócił się do Urzędu Gminy L. o zajęcie stanowiska w sprawie konieczności lub braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] na działce nr ewid. 152 w miejscowości B. nr 10 gm. L. Pismem z dnia 7 lutego 2012 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy L. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] na działce nr 152 w miejscowości B. nr 10 gm. L. Organ wyjaśnił, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wskazanych w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Poparcie dla tego stanowiska stanowią opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. Ratio legis wskazanego uregulowania, jak również skala, wielkość i położenie przedsięwzięcia, zdaniem organu wskazują na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: H. L., E. K. oraz M. K., zarzucając niewskazanie czy uwzględniono moce maksymalne anten według danych katalogowych, nadto pominięcie okoliczności, że inwestycja zmienia standardy środowiska w odniesieniu do miejsc przeznaczonych pod zabudowę i tym samym wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzucili też naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez dokonanie oceny anten sektorowych na tym samym azymucie oddzielnie w sytuacji, w której stanowią one jedną wiązkę promieniowania i tym samym mają wspólne EIRP. Podnieśli, że organ błędnie przyjął, iż tilt elektryczny anten sektorowych wynosi 0, podczas gdy inwestor musi podać maksymalny tilt elektryczny oraz mechaniczny możliwy do uzyskania według danych katalogowych. Nadto, wskazali na błędne rozstrzygnięcie sprawy, bowiem w sprawie zachodziła podstawa prawna do wydania merytorycznej decyzji, natomiast postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, w sprawie nie odpadł żaden element sprawy administracyjnej. Dodali, że Państwowy Inspektor Sanitarny ocenił 6 anten sektorowych zamiast 16. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu odwołania H. L. i E. K., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że lista przedsięwzięć wskazanych w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ma charakter zamknięty i została określona w przepisach wykonawczych tj. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tylko w odniesieniu do wskazanych tam przedsięwzięć wymagane jest przeprowadzenie postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w odniesieniu do pozostałych postępowania takiego się nie prowadzi, a wszczęte winno podlegać umorzeniu. Organ podniósł, że w złożonej do sprawy Karty informacyjnej przedstawiono zestawienie odległości miejsc dostępnych dla ludności, od środka elektrycznego anten wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania na całej jej długości. Dokonane zestawienie parametrów stacji i odległości prowadzi do wniosku, że przedmiotowa stacja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ podniósł, że bezprzedmiotowym jest postępowanie w sprawie ocen oddziaływania na środowisko w odniesieniu do inwestycji, do których przepis prawa nie ustanawia takiego obowiązku, dlatego też nie było podstawy do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Dodał nadto, że szczegóły dotyczące planowanej inwestycji były przedmiotem oceny organów obydwu instancji i w jej wyniku ustalono, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a strona w odwołaniu nie uzasadniła zarzutów dotyczących prawidłowości dokonanych obliczeń co do zasięgu oddziaływania anten jak i lokalizacji miejsc dostępnych dla ludności. Organ uznał zarzut dotyczący niewłaściwego przyjęcia kąta nachylenia wiązki głównej anteny za niezasadny, argumentując, że właśnie przy tilt 0 wiązka posiada maksymalny zasięg oddziaływania w poziomie. Skargę na powyższą decyzję złożył E. K. oraz H. L., którzy wnieśli o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podtrzymali dotychczas podnoszone zarzuty, a nadto zarzucili organowi brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania, brak wskazania w jaki sposób ustalono obszar występowania pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych i jaką metodą dokonywano obliczeń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Skarga H. L. została odrzucona postanowieniem tut. Sądu w sprawie sygn. akt II SA/Łd 957/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, niezależnie od zarzutów w niej podniesionych. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. t.j. z 2012 r., nr 270 ze zm., powoływanej jako p.p.s.a.). Z urzędu jest zobowiązany brać pod uwagę wszelkie naruszenia prawa i stosować środki, przewidziane w ustawie w celu ich usunięcia. Zaskarżona do sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy L. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach narusza w sposób istotny przepisy postępowania, co powoduje konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z akt sprawy wynika, że od decyzji organu I instancji zostały złożone odwołania pochodzące od trzech osób (dokument odwołania podpisany przez trzy osoby), organ odwoławczy rozpoznał odwołania dwóch podmiotów, H. L. i E. K., nie rozpatrując odwołania M. K.. Naruszył tym samym dyspozycję art. 138 k.p.a. stanowiącego, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (§ 2). Kategoryczne sformułowanie przepisu art. 138 § 1 k.p.a., nie pozwala organowi odwoławczemu wydać kilku decyzji, po rozpoznaniu kilku odwołań, lecz wskazuje, że organ "wydaje decyzję". Oznacza to, że w sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji przez kilka podmiotów, obowiązkiem organu jest ich łączne rozpoznanie w jednym terminie i wydanie w ich przedmiocie jednego rozstrzygnięcia. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela wypracowane przez orzecznictwo sądów administracyjnych stanowisko, że w przypadku, gdy od decyzji organu I instancji złożonych zostaje wiele odwołań, organ odwoławczy, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 138 § 1 k.p.a., wydaje jedną decyzję, w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich tych odwołaniach. Organ odwoławczy może więc zawrzeć w jednej decyzji różne rozstrzygnięcia w stosunku do jednego lub kilku odwołujących się. Warunkiem zgodności z prawem takiej decyzji jest to, aby rozstrzygnięcia te nie pozostawały ze sobą w sprzeczności. Dopuszczalna jest zatem sytuacja, w której organ II instancji jedną decyzją umorzy w postępowanie odwoławcze w stosunku do tych odwołujących się, którzy nie posiadają interesu prawnego, który dawałby im legitymację do udziału w postępowaniu w charakterze strony oraz w wyniku rozpoznaniu odwołań pozostałych osób utrzyma decyzję organu I instancji w mocy, uznając, że jest ona zgodna z prawem (por. pkt 1 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1109/07 - Lex nr 513841). Wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej strony postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek łącznego ich rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania drugiego odwołania wniesionego przez inną osobę. Dlatego uznać należy, że niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania obu odwołań jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, obligującym uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Poznaniu z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 450/07 - Lex nr 518832, oraz w Łodzi z dnia 16 marca 2010 r., II SA/Łd 79/10, LEX nr 605686). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest także stanowisko, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej strony postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. Niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań skutkuje tym, że decyzja taka dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (jako wydana bez podstawy prawnej) – vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005 r., sygn. akt OSK 1230/04 (LEX nr 176134) oraz z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1198/09 (LEX 746416), powołane w wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2146/11 (LEX nr 1121207). Dla skutecznego wniesienia odwołania wystarczające jest również przyjęcie tzw. subiektywnej wersji legitymacji procesowej strony, co powoduje, iż skutecznym będzie odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków. Weryfikacja takiego stanowiska strony powinna nastąpić w trybie procesowym, na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego. Jeżeli twierdzenie owo nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji, ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, nie ma podstaw do ustalenia koniecznego związku twierdzeń strony z powszechnie obowiązującymi normami prawa materialnego (vide: uzasadnienie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98, ONSA 1999, nr 4, poz.119, LEX 37956). Niedopełnienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. obowiązku rozpatrzenia wszystkich odwołań złożonych od decyzji Wójta Gminy L. musi skutkować oceną naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uchyleniem zaskarżonej decyzji z powodów formalnych bez merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, a więc możliwości odniesienia się do zarzutów skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze zobligowane będzie uwzględnić wyżej przedstawioną ocenę i poczynione uwagi. Mając to na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach rozstrzygnął w oparciu o przepis art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Sąd odstąpił od orzekania w trybie art. 152 p.p.s.a. uznając, iż uchylona decyzja nie ma przymiotu wykonalności. a.bł.