II SAB/Łd 117/25

Dnia 25 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędzia WSA Michał Zbrojewski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 września 2025 roku sprawy ze skargi P.J. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Z. do rozpoznania wniosku skarżącego P. J. z dnia 6 maja 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej w części niezałatwionej w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta Z. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta Z. na rzecz skarżącego P.J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc II SAB/Łd 117/25 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga P.J. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez ich niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji; 2. art. 13 ust. 1 w zw. art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej), poprzez nadmierną i nieuzasadnioną anonimizację udostępnionej informacji w sytuacji gdy organ winien był ją udostępnić bez anonimizacji, ewentualnie wydać decyzję administracyjną w sprawie, a więc tylko częściowe udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o: stwierdzenie, że doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pismem z 6 maja 2025 r. zwrócił się do Urzędu Miasta Z. o udostępnienie imiennej listy pracowników Urzędu, których podpis jest umieszczony na fakturach/rachunkach w okresie 1 - 31 grudnia 2024 r. wraz z podaniem wydziału Urzędu Miasta Z., w którym wykonują swoje obowiązki. Skarżący wskazał, że organ pismem z 21 maja 2025 r. wezwał go do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego informując, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Zdaniem skarżącego uczynił on zadość wezwaniu pismem z 27 maja 2025 r. W ramach tego pisma wskazał m.in., że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, dane w postaci imienia i nazwiska oraz podpisu pracownika na fakturach i rachunkach, na podstawie których organ dokonał płatności, nie podlegają anonimizacji, a takich pracowników należy uznać za pełniących funkcje publiczne. Skarżący następnie przyznał, że pismem z 7 lipca 2025 r. udzielono mu częściowej odpowiedzi na wniosek w postaci częściowo zanonimizowanej listy pracowników. Nie otrzymał informacji dotyczącej przyporządkowania żadnej z osób z otrzymanej listy do komórki organizacyjnej Urzędu Miasta Z., w której wykonują swoje obowiązki. Skarżący podkreślił, że do dnia złożenia skargi nie uzyskał pełnej informacji objętej zakresem mojego wniosku, ani nie została wydana decyzja administracyjna w sprawie. W ocenie strony sposób załatwienia sprawy przez organ jest nieprawidłowy i tym samym pozostaje on w bezczynności. Skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z 27 maja 2025 r. i wskazał, że imię i nazwisko oraz podpis pracownika na fakturze wystawianej przez instytucję publiczną nie stanowią informacji do której dostęp podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Powołując się na orzecznictwo skarżący wywiódł, że anonimizacja danych osobowych w postaci czytelnego podpisu pracownika (obejmującego imię i nazwisko) na fakturach i rachunkach, na podstawie których organ dokonał płatności stanowi nadużycie ograniczenie prawa do informacji publicznej wynikającego z art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wiedza na temat danych pracownika, wynikająca z jego podpisu czytelnego, który opisał i zakwalifikował dany wydatek jako nie podlegający ustawie prawo zamówień publicznych, a także sprawdził dokument pod względem merytorycznym i rachunkowym oraz zatwierdził do wypłaty nie może podlegać ograniczeniom no podstawie art 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ujawnienie powyższych danych pracownika w żaden sposób nie narusza jego prywatności. Pracownik podpisując powyższe dokumenty, również czytelnie, czynił to w ramach swoich obowiązków służbowych związanych z wydatkowaniem. Skarżący podkreślił, że nie budzi wątpliwości, że pracownika takiego należy uznać również za osobę pełniącą funkcję publiczną, a więc osobę, do której nie odnoszą się ograniczenia w prawie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu ort 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy bowiem uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tj. mają wpływ na sferę publiczną. Dalej skarżący zaakcentował, że we wniosku wskazał wprost, że domaga się udostępnienia imion i nazwisk oraz komórki organizacyjnej Urzędu Miasta Z. osób, w której wykonują swoje obowiązki. Te informacje stanowią więc istotę treści żądania - niemożliwe jest zrealizowanie celu wniosku bez udostępnienia takiej informacji. Innymi słowy, wydanie zanonimizowanej listy w żaden sposób nie pozwala stronie uzyskać tych informacji, których poszukuje. Zdaniem strony wobec tak sformułowanego wniosku organ powinien był wydać decyzję administracyjną w zakresie tych nazwisk, które zanonimizował (oraz komórek organizacyjnych Urzędu Miasta Z. - tu w odpowiedzi na wniosek ani nie dokonano anonimizacji ani nie wydano decyzji odmownej) i przedstawić racje stojące za ograniczeniem prawa do informacji oraz umożliwić skarżącemu podjęcie polemiki z takim stanowiskiem poprzez złożenie odwołania - czego to organ nie uczynił. Skarżący zwrócił uwagę, że odpowiedź ma charakter częściowy, a zatem organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia imion i nazwisk pracowników oraz komórki organizacyjnej Urzędu Miast Z. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Z. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu swego stanowiska organ przyznał, że 7 maja 2025 roku wpłynął wniosek P.J. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie opisanym na wstępie. Dalej organ wyjaśnił, że przygotował dla skarżącego zestawienie pracowników, którzy w ramach wykonywania swoich obowiązków służbowych w okresie od 1 do 31 grudnia 2024 r. przynajmniej raz dokonali opisywania rachunków i faktur, które były regulowane przez Urząd Miasta Z. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie pozostaje zatem w bezczynności. Wniosek został rozpoznany, a informacja publiczna - w zakresie, w jakim nie podlegała ustawowemu ograniczeniu - została udostępniona. Organ w tym zakresie dokonał fizycznego przejrzenia każdej zapłaconej w tym okresie faktury i przygotował zestawienie osób widniejących na odwrocie faktur. Zważyć przy tym należy, że w oparciu o Zarządzenie Nr [...] r. Prezydenta Miasta Z. z 6 marca 2025 r. w sprawie wprowadzenia instrukcji sporządzania, obiegu i kontroli dokumentów księgowych w Urzędzie Miasta Z., na danej fakturze znajduje się opis danej faktury/rachunku, który następnie jest sprawdzany przez inną osobę pod kątem merytorycznym, następnie pod względem formalno-rachunkowym i po tym dopiero zostaje zatwierdzony do wypłaty. Zatem w Urzędzie Miasta Z. czynności związane z fakturą obejmują m.in. jej opisanie przez pracownika poprzez wskazanie wyłącznie jakiego wydatku dotyczy dokument. Następnie dokument jest weryfikowany pod względem merytorycznym, formalno-rachunkowym zatwierdzany do wypłaty. Pracownik, który dokonuje opisu faktury, nie podejmuje decyzji w przedmiocie poniesienia wydatku ani nie dysponuje środkami publicznymi - jego rola ma charakter pomocniczy i techniczny. Powołując się na art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ podniósł, że w niniejszej sprawie nie wszystkie osoby widniejące na odwrocie faktury są osobami pełniącymi funkcji publicznych rozumieniu przepisów ustawy, a ich imiona i nazwiska stanowią dane osobowe chronione prawem. Na marginesie organ wskazał, że organ dokonał konsultacji z każdym z pracowników niepełniących funkcji publicznej czy wyraża zgodę na udostępnienie swoich danych. Wobec braku wyrażenia zgody, dane osób odmawiających udostępnienia swoich danych zostały zanonimizowane. Podobnie stwierdził organ, że informacja o przypisaniu konkretnego pracownika do danego wydziału, w sytuacji gdy nie pełni on funkcji publicznej, stanowi informację o osobie fizycznej - a więc dane osobowe w rozumieniu Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. Organ zwrócił uwagę, że dane pracowników nie posiadających kompetencji decyzyjnych, nie dysponujących środkami publicznymi ani nie wykonujących zadań władczych, stanowią dane podlegające ochronie. W ocenie organu udostępnienie faktur z zanonimizowanymi danymi pracowników było działaniem prawidłowym i zgodnym z ustawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) (dalej: ustawa p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a. Następnie należy przypomnieć, że skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie. Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ponadto wskazać należy, że na podstawie art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. (art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy zważyć, że organ zwrócił uwagę, iż niniejsza skarga jest już kolejną złożoną w sprawie wniosku P.J. z 6 maja 2025 roku. Sąd dokonał analizy akt niniejszej sprawy i porównał ją ze sprawą zarejestrowaną pod sygn. akt II SAB/Łd 96/25, która wywołana została skargą P.J. z 12 czerwca 2025 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Z. wszczętego wnioskiem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 6 maja 2025 r. (tj. tożsamym wnioskiem jak w sprawie niniejszej). Sąd zważył, iż wyrażona w art. 170 ustawy p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 ustawy p.p.s.a. wskazują motywy. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Wyrok oddalający skargę w sprawie sygn. akt II SAB/Łd 96/25 uprawomocnił się, bez uprzedniego wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Z tego względu Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie dokonał porównania akt obu spraw i doszedł do przekonania, że w sprawie sygn. akt II SAB/Łd 96/25 przedmiotem zaskarżenia było przewlekłe prowadzenie postępowania, natomiast niniejsze postępowania – wprawdzie między tymi samymi stronami – to jednak odnosi się już do kolejnego etapu i nowego stanu faktycznego oraz sporu o zakres możliwych do udostępnienia informacji publicznych. W rezultacie Sąd uznał, że nie zachodzi przeszkoda do orzekania w postaci przesłanki określonej w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a. (sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona). Aby można mówić o tożsamości wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono kolejną skargę, tożsamość ta musi obejmować elementy podmiotowe i przedmiotowe. Musi zatem dotyczyć tego samego podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaszła, bowiem pojawiły się kolejne okoliczności faktyczne (udostępniono informację po dokonaniu anonimizacji) wymagające nowej oceny prawnej. Wyjaśnienia następnie wymaga, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 lipca 2022 r. "bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a." (wyrok NSA z 16 lipca 2020 r., I GSK 631/20). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13). Przedmiot rozpoznawanej w sprawie skargi stanowi bezczynność Prezydenta Miasta Z. w związku ze złożonym przez P.J. wnioskiem z 6 maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: imienia, nazwiska oraz przynależności do wydziału Urzędu Miasta Z., w którym wykonywane są obowiązki, wszystkich urzędników Urzędu Miasta Z., którzy w ramach wykonywania swoich obowiązków służbowych w okresie 1 - 31 grudnia 2024 roku przynajmniej raz dokonali opisywania rachunków oraz faktur, które były regulowane przez Urząd Miasta Z. w szczególności: urzędników, którzy zakwalifikowali dany wydatek z rachunku lub faktury jako podlegający lub niepodlegający ustawie prawo zamówień publicznych, urzędników sprawdzających dokument pod względem merytorycznym lub rachunkowym, urzędników zatwierdzających do wypłaty kwoty wynikające z opisywanych rachunków lub faktur. Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 roku, poz. 902) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej]. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 powoływanej ustawy. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Zgodnie z art. 14 ust. 1 powoływanej ustawy udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Reasumując tę część rozważań należy wyjaśnić, iż bezczynność organu na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, jeśli zaś tego nie czyni, pozostaje bezczynny. Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej w pierwszej kolejności rolą sądu jest ustalenie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Poza sporem pozostaje, że Prezydent Miasta Z. jest podmiotem zobowiązywanym do udzielenia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, ponieważ stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Strony również nie kwestionują, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną pozostającą w posiadaniu organu. Przenosząc zatem ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że w reakcji na wniosek skarżącego z 6 maja 2025 r. organ wprawdzie udostępnił imiona i nazwiska pracowników urzędu zatwierdzających faktury lub rachunki, których domagał się skarżący, ale dokonał anonimizacji tych danych w stosunku do części pracowników, a jednocześnie w stosunku do żadnej z tych osób nie wskazał przynależności do wydziału w urzędzie miasta. Skarżący kwestionuje sposób realizacji jego żądania argumentując, że organ tylko częściowo zrealizował jego wniosek. W ocenie skarżącego dokonanie anonimizacji nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa, a tym samym - mamy do czynienia z bezczynnością w realizacji żądania. W kontrolowanej sprawie nie jest sporne, że organ odpowiedział na wniosek skarżącego z 6 maja 2025 r. Sporne natomiast jest to, czy poprzez dokonanie anonimizacji części danych objętych żądaniem skarżącego zrealizował prawidłowo jedynie w części wniosek skarżącego, tym samym popadając w bezczynność. Dodatkowo sąd dostrzega, że organ – wbrew żądaniu strony – nie załatwił wniosku w zakresie wykazania przynależności pracowników do stosownego wydziałów urzędu. Z odpowiedzi na skargę wynika, że organ dokonując anonimizacji danych pracowników urzędu kierował się normą art. 5 ust. 2 analizowanej ustawy. Wobec powyższego wyjaśnienia wymaga, że prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może być ograniczone ustawowo z uwagi na konieczność ochrony praw i wolności podmiotów, których ta informacja dotyczy – art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Oznacza to, że w przypadku kolizji praw konstytucyjnie i ustawowo chronionych (prawa do prywatności i prawa dostępu do informacji publicznej) niezbędne jest ich wyważenie, które nie może prowadzić do generalnego wyłączenia prawa do informacji publicznej w określonej kategorii spraw. W przypadku potrzeby zapewnienia ochrony prywatności osób fizycznych podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej winny co do zasady poprzestać na takim zanonimizowaniu danych wrażliwych, aby nie istniała obiektywna możliwość poznania ich po zaznajomieniu się z informacją publiczną. Niewątpliwie dane osobowe w postaci imienia i nazwiska pracownika mieszczą się w zakresie jego prywatności. Podlegają one ochronie na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1781) oraz art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.Urz.UE.L 119 z 04.05.2016, str. 1). Dodatkowo podkreślenia wymaga, że celem dostępu do informacji publicznej jest zagwarantowanie transparentności działalności organów władzy publicznej. Cel ten spełniony będzie także wówczas, gdy chroniąc sferę prywatności, informacja publiczna będzie pomijać dane osobowe osób fizycznych. W orzecznictwie wskazuje się, że w razie kolizji między zasadą jawności informacji publicznych a ochroną prywatności i danych osobowych osób fizycznych, dopuszczalny będzie jedynie taki sposób udostępnienia informacji publicznej, który nie narusza wskazanych dóbr chronionych (np. anonimizacja danych wrażliwych). Nie w każdym przypadku, gdy organ odmawia udostępnienia informacji z uwagi na występującą w jego ocenie tajemnicę przedsiębiorcy czy ochronę prywatności osoby fizycznej, jest konieczne wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob. np. wyrok NSA z 7 czerwca 2019 r., I OSK 3149/18). Wydanie decyzji odmownej na podstawie przepisu art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest konieczne tylko w przypadku, gdyby istota żądanej informacji dotyczyła żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów. Ocenę należy zatem przeprowadzać przez pryzmat złożonego w sprawie wniosku i wskazanego w nim wyraźnie zakresu żądanych informacji (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., I OSK 1928/15; wyrok NSA z 12 października 2017 r., I OSK 537/17). Jednocześnie należy dostrzec, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej obejmującej dane osobowe osoby fizycznej może przybrać formę anonimizacji jedynie wówczas, gdy wniosek dostępowy nie zawierał w swej treści jednoznacznego (wyraźnego) żądania ich udostępnienia. Innymi słowy, jeśli wnioskujący wprost domaga się udostępnienia informacji publicznej, której zakres obejmuje dane osobowe osoby fizycznej, to ograniczenie dostępu do takich informacji musi przybrać formę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, stosownie do rygorów przewidzianych w art. 16 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2025 r., III OSK 284/22, wyrok NSA z 26 czerwca 2025 r., III OSK 1997/24). Zatem analizując wniosek dostępowy skarżącego z 6 maja 2025 r. nie można pominąć, iż jego istotą było poznanie imion, nazwisk i przynależności do wydziału urzędu pracowników, którzy wykonali wskazane we wniosku czynności służbowe. Jeżeli więc organ prezentuje stanowisko, że dostęp do przedmiotowej informacji podlega ograniczeniu w trybie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to miał obowiązek wydać decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia. Decyzja taka powinna zostać uzasadniona zgodnie z reżimem kodeksowym (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.), a zatem ujawniać argumentację pozwalającą na zweryfikowanie stanowiska organu, co do zasadności zastosowania art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jedynie wówczas, w razie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego, będzie możliwa merytoryczna kontrola przesłanek odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych. Organ winien jednocześnie rozpoznać wniosek skarżącego w zakresie informacji o przynależności pracowników do komórek organizacyjnych urzędu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 16 marca 2018 r., I OSK 2531/17). Taka sytuacja ma miejsce w kontrolowanej sprawie w zakresie opisanym powyżej, dlatego też skargę należało uznać za uzasadnioną, stwierdzając, że wniosek skarżącego powinien zostać rozpoznany we wskazanym zakresie. Mając powyższe na względnie oraz działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 6 maja 2025 r. w niezałatwionej części, w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem, stwierdzając jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 powoływanej ustawy p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie Sąd stwierdził, na podstawie art. 149 § 1a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że bezczynność jakiej dopuścił się organ miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z 3 lutego 2021 r., II SAB/Gd 107/20). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez organ. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powoływanej ustawy p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc