II SAB/Łd 175/25

Dnia 16 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie: Sędzia WSA Marcin Olejniczak Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi A.Ł. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej A. Ł. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 15 października 2025 r. pod poz. [...]; 3. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej A. Ł. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 3 grudnia 2025 r. pod poz. [...]. dc Wnioskiem z 8 lipca 2025 r. A.Ł. zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "1. Czy PPIS zgłasza uchybienia lekarzy do Izby Lekarskiej? 2. Ile zgłoszeń uchybień dokonano do Izby Lekarskiej w czasie ostatnich 5 lat? 3. Czy lekarz po kwalfikacji szczepienia ma obowiązek wydania jakiegoś dokumentu? 4. Czy PPIS konsultuje się z prawnikiem w sprawach egzekucji obowiązku szczepień ? Ile takich konsultacji miało miejsce ? 5. Co możemy zrobić, jeśli lekarz nie wystawi zaświadczenia o braku możliwości szczepień ani nie przeprowadzi szczepienia? 6. Czy PPIS zbiera dane nieszczepionych dzieci z numeru PESEL? Jeśli tak, to na jakiej podstawie prawnej? 7. Statystyki szczepień dzieci i dorosłych w ciągu 5 lat (obszar działalności PPIS). 8. Ile zgłoszeń NOP zostało zmienionych przez PPIS i z jakiego powodu? Wnosimy również o: 1. Udostępnienie informacji dotyczących badań bezpieczeństwa szczepionek zgodnych ze "złotym standardem "( czyli z zastosowaniem obojętnego placebo), które mają zostać podane naszemu dziecku lub wskazanie instytucji, która taką dokumentację posiada- osobno dla każdej szczepionki. 2. Udostępnienie charakterystyk produktów leczniczych szczepionek, które mają być zastosowane. 3. Udostępnienie szczepionek: pojedynczych, niezawierających związków glinu i rtęci, zanieczyszczeń fizycznych i biologicznych, etycznych (tj. naprodukowanych w oparciu o linie komórkowe z aborcji i niezawierających ludzkiego DNA). 4. Przeprowadzenie badań wykluczających przeciwskazania do podania poszczególnych szczepionek m.in. alergii na składniki, niedoborów odporności (wrodzonych i nabytych), zgodnie z informacjami zawartymi w ulotkach produktów. Uważamy, że szczegółowe badania są konieczne ze względu na brak systemu odszkodowawczego w Polsce, który zapewniałby ochronę dzieci i rodziców w razie powikłań poszczepiennych , co narusza art.8 Europejskiej Komisji Praw Człowieka." Pismem z 24 lipca 2025 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek i w zakresie punktu 1 wniosku wskazał, że PPIS może zgłaszać uchybienia lekarzy do Okręgowej Izby Lekarskiej, szczególnie jeśli uchybienia te dotyczą kwestii związanych z naruszeniem zasad bezpieczeństwa zdrowotnego lub higieny. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w ramach swoich kompetencji, mogą prowadzić kontrole i w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, zgłaszać je do odpowiednich organów, w tym do Izb Lekarskich. Odnosząc się do punktu 2 wniosku organ poinformował o przekazaniu 1 skargi do Okręgowej Izby Lekarskiej na lekarza działającego na terenie powiatu [...]. W kwestii pytania 3 wniosku PPIS stwierdził, że lekarz po kwalifikacji szczepienia ma obowiązek wydać zaświadczenie. Obowiązek ten wynika z art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 924), wedle którego po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania. Ustosunkowując się do pytania 4 organ wyjaśnił, że PPIS w W. nie działa w sprawach obowiązku szczepień ochronnych jako organ egzekucyjny, lecz jako wierzyciel obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 924) obowiązek poddawania się szczepieniom ochronnym na zasadach określonych w tej ustawie dotyczy ogółu osób przebywających na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej. PPIS w W. zatrudnia Radcę Prawnego, z którym omawiane są każde sprawy dotyczące szczepień ochronnych. Nie są prowadzone rejestry konsultacji z Radcą Prawnym. W kwestii punktu 5 wniosku organ stwierdził, że do obowiązków lekarza należy zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 924 - dalej w skrócie "ustawa") należy: przeprowadzenie badania kwalifikacyjnego w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego, jeśli badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, skierowanie osoby objętej obowiązkiem szczepienia ochronnego na konsultację specjalistyczną, wydanie zaświadczenia ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania. Odnosząc się do punktu 6 wniosku organ poinformował, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny ma prawo zbierać dane o niezaszczepionych dzieciach, w tym ich numer PESEL, ale tylko w zakresie niezbędnym do realizacji zadań związanych z profilaktyką zdrowotną i nadzorem epidemiologicznym. Podstawą prawną jest ustawa z dnia 8 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 924). PPIS nie pozyskuje tych danych z rejestru PESEL bezpośrednio, ale od podmiotów leczniczych, które mają obowiązek przekazywania informacji o niezaszczepionych pacjentach. W zakresie punktu 7 wniosku, organ wskazał, że obowiązkowe szczepienia ochronne w Polsce obejmują dzieci i młodzież do 19 roku życia, zgodnie z aktualnym kalendarzem szczepień. PPIS zajmuje się m.in. nadzorem nad realizacją tych szczepień. Stan zaszczepienia na terenie powiatu [...] wynosi ok. 97%. Ustosunkowując się do punktu 8 wniosku PPIS poinformował, że nie przekwalifikował żadnego zgłoszonego przypadku NOP. Odnosząc się do pozostałej części wniosku organ poinformował, że PPIS nie zajmuje się szczepionkami tworzonymi zgodnie ze "złotym standardem". PPIS w W. dysponuje szczepionkami z Programu Szczepień Obowiązkowych (PSO), które są zakupione przez Ministra Zdrowia. Wśród szczepionek zamawianych w ramach PSO znajdują się: [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...]. Charakterystyki produktów leczniczych szczepionek, które mają być zastosowane, są udostępniane publicznie, aby zapewnić dostęp do informacji o składzie, działaniu i potencjalnych skutkach ubocznych tych produktów. Można je znaleźć w Rejestrze Produktów Leczniczych na stronie Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (URPL) oraz na stronie Europejskiej Agencji Leków (EMA) Szczepionki spełniają obecnie najwyższe standardy bezpieczeństwa i ryzyko związane z ich stosowaniem jest znikome. "O realizacji szczepień obowiązkowych i kwalifikacji do ich podania u dziecka decyduje każdorazowo lekarz, po uprzednim wykonaniu szczegółowego badania obecnego stanu zdrowia dziecka oraz zebraniu potrzebnych informacji podczas wywiadu z rodzicem, a nie rodzic, który ze względu na swoje przekonania sprzeciwia się wykonaniu szczepień ochronnych w okresach uzasadnionych medycznie i epidemiologicznie". Ponadto organ poinformował, że od 1 stycznia 2023 r. Fundusz Kompensacyjny został poszerzony o zakres swoich działań i obecnie można składać wnioski o przyznanie świadczenia z powodu działania niepożądanego odczynu poszczepiennego, które wystąpiło po obowiązkowych szczepieniach podawanych zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych (PSO). Wnioski o przyznanie świadczenia kompensacyjnego z tytułu działania niepożądanego mogą dotyczyć: każdego szczepienia obowiązkowego wymienionego w PSO, szczepień przeciwepidemicznych (przeciw odrze, zakażeniom meningokokowym, błonicy, krztuścowi, polio oraz WZW typu A), wykonywane u osób szczególnie zagrożonych zakażeniem albo zachorowaniem. Świadczenie kompensacyjne przysługuje pacjentowi, u którego wystąpiło działanie niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego, jeżeli z tego powodu pacjent musiał być hospitalizowany przez co najmniej 14 dni. W przypadku wstrząsu anafilaktycznego dla otrzymania świadczenia wystarczy obserwacja pacjenta na SOR lub izbie przyjęć. Szczegółowe informacje na temat Funduszu, w tym wzór wniosku o przyznanie świadczenia, są dostępne na stronie Rzecznika Praw Pacjenta. Pismem z 15 października 2025 r. (data wpływu do Sądu 17 października 2025 r.), A.Ł. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą wnosili skarżący. Zdaniem autora skargi, organ naruszył art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym autor skargi wniósł o: pkt 1 - zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżących i udzielenia informacji publicznej, pkt 2 - orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, pkt 3 - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., pkt 4 - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W motywach skargi wskazano, że skarżący złożyli wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. (dalej: PPIS) w zakresie danych dotyczących szczepień ochronnych. Pismem z 24 lipca 2025 r. PPIS udzielił odpowiedzi udzielając w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania i odsyłając do publikacji. Do dnia dzisiejszego skarżącym nie udostępniono innych informacji poza zawartymi w pismach z 24 lipca 2025 r. mimo obowiązku PPIS. Przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącym informacji publicznej. Organ winien był udostępnić informację publiczną na żądanie strony skarżącej, albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję. Odpowiadając na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że do organu wpłynęły dwa wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Pierwszy wniosek z 20 czerwca 2025 r. (data wpływu: 24 czerwca 2025 r.), drugi z 8 lipca 2025 r. (data wpływu: 11 lipca 2025 r.). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przesłał odpowiedź na złożone wnioski pismem znak sprawy: [...] z 30 czerwca 2025 r. (data nadania: 30 czerwca 2025 r.) oraz znak sprawy: [...] z 24 lipca 2025 r. (data nadania: 24 lipca 2025 r.) w nieprzekraczalnym terminie 14 dni od dnia ich wpływu do PSSE w W.. W pismach tych organ w sposób rzeczowy i wyczerpujący zgodnie z posiadanymi informacjami i wiedzą udzielił odpowiedzi na każde z zapytań stanowiących informację publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1, § 1a p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność weryfikując czy występują przesłanki uzasadniające jej odrzucenie, wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi mianowicie, że Sąd odrzuca skargę: pkt 1 - jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; pkt 2 - wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; pkt 3 - gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; pkt 4 - jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; pkt 5 - jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; pkt 5a - jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; pkt 6 - jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ przeszkodę do jej merytorycznego rozpoznania stanowi okoliczność wniesienia skargi po dniu, w którym PPIS pismem z 24 lipca 2025 r. zakończył już postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej z 8 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, który wpłynął do organu 11 lipca 2025 r. Okoliczność tę potwierdziła w skardze również sama strona skarżąca, stojąc jednak na stanowisku, że organ w "nikłym stopniu" udzielił odpowiedzi na pytania i odesłał do publikacji. W ocenie Sądu wniesienie skargi na bezczynność po udzieleniu przez organ administracji publicznej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co wynika z uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (ONSAiWSA 2020/6/79). Uchwała ta pozostaje wiążąca również dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę na zasadzie art. 269 p.p.s.a. i znajduje swoje odpowiednie zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzielając informacji publicznej nie pozostaje w bezczynności, a jednocześnie w takiej sytuacji nie jest wydawana decyzja administracyjna. Jak podkreślił NSA w powyższej uchwale z 22 czerwca 2020 r., zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc tak jak w rozpoznawanej sprawie udzielenie żądanej informacji. Skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Czyni to koniecznym dokonanie przez sąd administracyjny oceny, czy organ pozostaje w bezczynności na dzień wniesienia skargi. W ocenie tutejszego Sądu zwrot mówiący o przeszkodzie w merytorycznym rozpoznaniu skargi, którym posłużono się w analizowanej uchwale, należy rozumieć, jako inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przyjęcie, że we wskazanych okolicznościach skargę należy oddalić nie jest trafne, gdyż zgodnie z art. 151 p.p.s.a. sąd administracyjny skargę oddala w razie jej nieuwzględnienia. Brak zaś podstaw do rozstrzygnięcia, czy skarga podlega uwzględnieniu, gdy - jak wynika z powołanej uchwały - wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Powyższy pogląd znajduje swoje odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienia NSA z: 29 września 2020 r., II OSK 26/20; 10 grudnia 2020 r., II OSK 2968/19 oraz II OSK 1004/19, II OSK 2968/19; 9 czerwca 2021 r., II OSK 1117/19; 29 września 2021 r., I OSK 531/21 i I OSK 1051/21; 13 października 2021 r., III OSK 3789/21; 7 grudnia 2021 r., III OSK 7055/21). Wskazać następnie trzeba, że formy aktywności organu wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynikają wprost z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). Ustawa ta stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, to powinien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) lub przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W formie zwykłego pisma informuje się zaś wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Istotą skargi na bezczynność, jak i przewlekłość, jest protest strony postępowania wobec istniejącego w tymże postępowaniu - w momencie inicjowania kontroli sądowoadministracyjnej - stanu bezczynności lub przewlekłości. Środek prawny w postaci skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma bowiem przede wszystkim na celu - w razie uwzględnienia skargi, a więc w istocie stwierdzenia, że w dacie wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania - zobowiązanie organu administracji do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (ewentualnie do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa). Cel taki nie istnieje, jeśli w momencie wniesienia takiej skargi postępowanie to już się nie toczy. W takiej sytuacji dopuszczenie możliwości merytorycznego rozpoznania skargi mogłoby prowadzić do tego, że skarga na bezczynność mogłaby być składana nawet po kilku, czy kilkunastu latach po zakończeniu postępowania, którego ta skarga dotyczy (vide: postanowienie NSA z 26 czerwca 2024 r., II OSK 1131/24; postanowienie WSA w Bydgoszczy z 24 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Bd 98/23 - dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przekonaniu Sądu, na gruncie u.d.i.p. nie można mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uwzględniając wniosek, udostępni uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej. Taka zaś sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Przypomnieć trzeba, że strona wniosła skargę, za pośrednictwem PPIS 15 października 2025 r., a zatem już po doręczeniu jej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Udzielenie odpowiedzi przez organ pismem z 24 lipca 2025 r., stanowiło w istocie załatwienie złożonego przez skarżącą wniosku. Oznacza to w realiach rozpoznawanej sprawy, że od dnia doręczenia tej odpowiedzi nie istniał podlegający badaniu stan bezczynności, jakiej dotyczyła skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w rozpatrywanej przez Sąd sprawie. Załatwienie wniosku skarżącej w drodze czynności materialno-technicznej skutkuje bowiem tym, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym, a postępowanie zainicjowane wnioskiem z 8 lipca 2025 r. zostało zakończone przez organ przed wniesieniem skargi, przez udzielenie odpowiedzi pismem z 24 lipca 2025 r. Ze względu jednak na specyfikę sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej Sąd, przez rozpoznaniem odrzuconej obecnie skargi, zweryfikował odpowiedź Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. w aspekcie jej adekwatności do treści pytań sformułowanych przez skarżącą i stwierdził, że na każde z pytań organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi, nie pozostając bezczynny. Podkreślić przy tym trzeba, że w treści skargi sama skarżąca nie sprecyzowała bliżej zarzutu bezczynności organu, twierdząc ogólnikowo, że organ udzielił odpowiedzi w "nikłym stopniu". W przekonaniu Sądu na gruncie rozpatrywanej sprawy organ nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, ponieważ nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wydania takiego aktu administracyjnego. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzekł, jak w punkcie 1 postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł w punktach 2 i 3 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. dc