II SAB/Łd 27/25

Dnia 23 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Beata Czyżewska, , po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na bezczynność Wójta Gminy A. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy A. do załatwienia wniosku skarżącej P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. z dnia 27 czerwca 2024 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Wójt Gminy A. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wójta Gminy A. na rzecz P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc Pismem z dnia 12 września 2024 r. P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (dalej także: skarżąca, Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy A. (dalej także: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia 27 czerwca 2024 r., zarzucając organowi naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 z późn. zm.), dalej: u.d.i.p., poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, iż wnioskowane informacje i dokumenty wymienione we wniosku znak [...] z dnia 27 czerwca 2024 r. nie stanowią informacji publicznej; 2) przepisów prawa procesowego: art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji kiedy odmowa udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej powinna nastąpić w drodze decyzji. Natomiast w przypadku gdyby Sąd uznał, że organ nie dopuścił się bezczynności, spółka wniosła o rozpoznanie skargi na odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie rozpatrzenia wniosku z 27 czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c u.d.i.p., poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, iż wnioskowane informacje i dokumenty wymienione we wniosku znak [...] z dnia 27 czerwca 2024 r. nie stanowią informacji publicznej; 2) przepisów prawa procesowego: art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy odmowa udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej powinna nastąpić w drodze decyzji. Wobec powyższego skarżąca wniosła o: 1) o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej z wniosku o udostępnienie informacji publicznej znak [...] z dnia 27 czerwca 2024 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2) o stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2 000,00 zł; 4) o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu poniesionych, a niezbędnych kosztów postępowania. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy dnia 27 czerwca 2024 r. za pośrednictwem platformy ePUAP skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) kopii (skanu) wniosku z dnia 8 kwietnia 2022 r. z wszystkimi załącznikami złożonego do Starosty Łódzkiego Wschodniego przez organ o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji polegającej na budowie tunelu pod torami kolejowymi na liniach kolejowych nr [...] (km 13+162) i nr [...] (km 18+175) w ciągu drogi powiatowej nr [...] pomiędzy A. i B. gmina A.; 2) kopii (skanów) wniosków z wszystkimi załącznikami o zmianę decyzji nr 4/22 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia 24 maja 2022 r. na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie skrzyżowania bezkolizyjnego z liniami kolejowymi nr [...] i [...] w ciągu ulicy [...] w A. wraz z budową przyległego układu drogowego, w zamian za likwidację przejazdu kolejowo-drogowego kat. A w km 18+175 linii kolejowej nr [...] i w km 13+162 linii kolejowej nr [...] wraz z wszystkimi załącznikami; 3) kopii (skanów) wszystkich tomów dziennika budowy dla inwestycji drogowej polegającej na budowie skrzyżowania bezkolizyjnego z liniami kolejowymi nr [...] i [...] w ciągu ulicy [...] w A. wraz z budową przyległego układu drogowego, w zamian za likwidację przejazdu kolejowo-drogowego kat. A w km 18+175 linii kolejowej nr [...] i w km 13+162 linii kolejowej nr [...]; 4) kopii (skan) umowy zawartej w dniu [...] r. pomiędzy Gminą A. z siedzibą w A. przy ulicy [...], [...] A., P1 S.A. z siedzibą w W., ul. [...], [...] W., a P2 S.A. z siedzibą w G., ul. [...], [...] G. na realizację inwestycji pt. "Budowa skrzyżowania bezkolizyjnego z liniami kolejowymi nr [...] i [...] w ciągu ulicy [...] w A. wraz z budową przyległego układu drogowego, w zamian za likwidację przejazdu kolejowo-drogowego kat. A w km 18,175 linii kolejowej nr [...] i w km 13,162 linii kolejowej nr [...] w ramach projektu POliŚ [...] pn. "Poprawa bezpieczeństwa na skrzyżowaniach linii kolejowych z drogami - etap III"" wraz z wszystkimi załącznikami; 5) kopii (skanów) aneksów wraz z wszystkimi załącznikami, do umowy o której mowa w pkt 4; 6) kopii (skanów) wniosków P2 S.A. z wszystkimi załącznikami na mocy których zawierane były aneksy o których mowa w pkt 5. Organ przy piśmie z dnia 11 lipca 2024 r. poinformował skarżącą, że odpowiedź udzielona zostanie do dnia 16 sierpnia 2024 r. Organ jako uzasadnienie przedłużenia terminu wskazał, że wynika to z dwóch okoliczności. Po pierwsze, z samej zasadności skierowania wniosku w trybie dostępu do informacji publicznej oraz kwalifikacji oczekiwanych informacji jako "informacji publicznej". Organ wskazał również, że sprawa ta wymaga dogłębnej analizy prawnej oraz aktualnego orzecznictwa. Organ ponadto poinformował, że wydłużenie terminu nie zamyka możliwości odmowy udzielenia informacji publicznej. Na powyższą okoliczność organ powołał pogląd doktryny, iż po przedłużeniu terminu zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. podmiot zobowiązany zamiast udzielenia informacji może wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia. Pismo do skarżącej doręczone zostało w dniu 11 lipca 2024 r. Przy piśmie z dnia 13 sierpnia 2024 r. organ uznał, iż informacji w zakresie objętym niniejszym wnioskiem nie uznaje się za informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. Pismo doręczono skarżącej dnia 13 sierpnia 2024 r. Organ poinformował, że informacja, o którą wnosi wnioskodawca nie podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jako uzasadnienie organ wskazał, że w tym indywidualnym przypadku nie można wnioskowanych informacji zakwalifikować jako informację publiczną z następujących powodów: 1) P. S.A. pełniła funkcję podwykonawcy, realizującego roboty budowlane na rzecz Generalnego Wykonawcy; 2) Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego Decyzją 62/1/2024 z dnia 3 lipca 2024 r. nakazał P. S.A. rozbiórkę budynku Kabiny Sekcyjnej B. zlokalizowanego w m. A. przy ul. [...] w związku z awaryjnym stanem obiektu będącego w sąsiedztwie realizowanej inwestycji pn.: "Budowa skrzyżowania bezkolizyjnego z liniami kolejowymi nr [...] i [...] w ciągu ulicy [...] w A. wraz z budową przyległego układu drogowego, w zamian za likwidację przejazdu kolejowo-drogowego kat. A w km 18,175 linii kolejowej nr [...] i w km 13,162 linii kolejowej nr [...], w ramach projektu pn. "Poprawa bezpieczeństwa na skrzyżowaniach linii kolejowych z drogami - etap III". Organ wskazał również, że wnioskowana informacja nie ma statusu informacji publicznej, a prywatnej, bowiem dotyczy indywidualnego interesu reprezentowanego podmiotu. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał orzecznictwo sądowoadministracyjne. Organ końcowo stwierdził, że "Skoro treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej wprost odnosi się do informacji, które mają posłużyć do załatwiania indywidualnych spraw osób składających wniosek, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej i podmiotami wykonującymi zadania publiczne, to prawidłowym sposobem rozpoznania tego wniosku jest odmowa udostępnienia żądanych informacji.". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W razie natomiast nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę - zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 25 października 2018 r., I OSK 2931/16; z 30 listopada 2016 r., I OSK 1692/15; z 25 listopada 2016 r., I OSK 503/15; z 19 lutego 2014 r., I OSK 88/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W pierwszej kolejności należy zważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2022 r. "bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., I GSK 631/20, LEX nr 3062229, CBOSA). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13, LEX nr 1421789, CBOSA). Przedmiot rozpoznawanej w sprawie skargi stanowi bezczynność Wójta Gminy A. w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. z dnia 27 czerwca 2024 r. złożonego w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) (dalej: u.d.i.p.). Bezsporne w kontrolowanej sprawie jest to, że Wójt Gminy A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może: 1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien dokonać powyższych działań w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21, LEX nr 3505176, CBOSA). Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej bada czy zachowanie adresata wniosku stanowi adekwatną do okoliczności kontrolowanego przypadku formę jego załatwienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, że, wbrew twierdzeniom organu, nie budzi wątpliwości Sądu, że informacje objęte wnioskiem skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) kopii (skanu) wniosku z dnia 8 kwietnia 2022 r. z wszystkimi załącznikami złożonego do Starosty Łódzkiego Wschodniego przez organ o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji polegającej na budowie tunelu pod torami kolejowymi na liniach kolejowych nr [...] (km 13+162) i nr [...] (km 18+175) w ciągu drogi powiatowej nr [...] pomiędzy A. i B. gmina A.; 2) kopii (skanów) wniosków z wszystkimi załącznikami o zmianę decyzji nr 4/22 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia 24 maja 2022 r. na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie skrzyżowania bezkolizyjnego z liniami kolejowymi nr [...] i [...] w ciągu ulicy B. w A. wraz z budową przyległego układu drogowego, w zamian za likwidację przejazdu kolejowo-drogowego kat. A w km 18+175 linii kolejowej nr [...] i w km 13+162 linii kolejowej nr [...] wraz z wszystkimi załącznikami; 3) kopii (skanów) wszystkich tomów dziennika budowy dla inwestycji drogowej polegającej na budowie skrzyżowania bezkolizyjnego z liniami kolejowymi nr [...] i [...] w ciągu ulicy [...] w A. wraz z budową przyległego układu drogowego, w zamian za likwidację przejazdu kolejowo-drogowego kat. A w km 18+175 linii kolejowej nr [...] i w km 13+162 linii kolejowej nr [...]; 4) kopii (skanu) umowy zawartej w dniu [...] r. pomiędzy Gminą A. z siedzibą w A. przy ulicy [...], [...] A., P1 S.A. z siedzibą w W., ul. [...], [...] W., a P2 S.A. z siedzibą w G., ul. [...], [...] G. na realizację inwestycji pt. "Budowa skrzyżowania bezkolizyjnego z liniami kolejowymi nr [...] i [...] w ciągu ulicy [...] w A. wraz z budową przyległego układu drogowego, w zamian za likwidację przejazdu kolejowo-drogowego kat. A w km 18,175 linii kolejowej nr [...] i w km 13,162 linii kolejowej nr [...] w ramach projektu POliŚ [...] pn. "Poprawa bezpieczeństwa na skrzyżowaniach linii kolejowych z drogami - etap III" wraz z wszystkimi załącznikami; 5) kopii (skanów) aneksów wraz z wszystkimi załącznikami, do umowy o której mowa w pkt 4; 6) kopii (skanów) wniosków P2 S.A. z wszystkimi załącznikami na mocy których zawierane były aneksy o których mowa w pkt 5, wbrew stanowisku organu, stanowią informację publiczną, a nie jak chce tego organ – informację prywatną. Dokumenty wskazane przez skarżącą odnoszą się bowiem do inwestycji prowadzonej przez Gminę A., a więc dotyczą one gospodarowania mieniem publicznym – mieniem Gminy A.. Stąd też informacja wskazana przez skarżącą we wniosku z dnia 27 czerwca 2024 r. powinna być skarżącej udostępniona we wskazanych wyżej terminach ustawowych. W kontrolowanej sprawie organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji, który wpłynął do organu w dniu 27 czerwca 2024 r., z zachowaniem ustawowego terminu w dniu 11 lipca 2024 r. poinformował skarżącą o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek do dnia 16 sierpnia 2024 r. Następnie w piśmie z dnia 13 sierpnia 2024 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, organ wskazał po pierwsze: że odpowiedzi na pytania dotyczące indywidualnej sprawy nie można zakwalifikować jako informacji publicznej z następujących powodów: 1) P. S.A. pełniła funkcję podwykonawcy, realizującego roboty budowlane na rzecz Generalnego Wykonawcy, 2) Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego Decyzją 62/I/2024 z dnia 3 lipca 2024 r. nakazał P. S.A. rozbiórkę budynku Kabiny Sekcyjnej B. zlokalizowanego w m. A. przy ul. [...] w związku z awaryjnym stanem obiektu będącego w sąsiedztwie realizowanej inwestycji pn.: "Budowa skrzyżowania bezkolizyjnego z liniami kolejowymi nr [...] i [...] w ciągu ulicy [...] w A. wraz z budową przyległego układu drogowego, w zamian za likwidację przejazdu kolejowo-drogowego kat. A w km 18,175 linii kolejowej nr [...] i w km 13,162 linii kolejowej nr [...], w ramach projektu pn. "Poprawa bezpieczeństwa na skrzyżowaniach linii kolejowych z drogami - etap III". W tych warunkach organ wskazał, że wnioskowana informacja nie ma statusu informacji publicznej, a prywatnej, bowiem dotyczy indywidualnego interesu reprezentowanego podmiotu. Takie stanowisko organu nie było niczym uzasadnione. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zd. pierwsze Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji dotyczy informacji o działalności wszystkich organów władzy publicznej oraz wszystkich osób pełniących funkcje publiczne, Konstytucja RP nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyłączeń. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu: nie tylko obywatelom Rzeczypospolitej Polskiej (tak jak w powoływanym wyżej art. 61 ust. 1 zd. pierwszym przewiduje to Konstytucja RP), ale także obywatelom innych państw oraz bezpaństwowcom. Jak słusznie zwróciła uwagę K. Tarnacka "Konstytucja przyznaje prawo do informacji publicznej jedynie obywatelom, natomiast ustawa o dostępie do informacji publicznej przyznaje to prawo "każdemu", a od osoby wykonującej prawo do informacji nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2) - oznacza to, że każda osoba zarówno obywatel polski, jak i cudzoziemiec może domagać się udostępnienia informacji publicznej, nie uzasadniając w żaden sposób swego żądania." (K. Tarnacka, Prawo do informacji w Polsce, Państwo i Prawo 2003, nr 5, s. 69-81). Podkreślił to także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11 marca 2020 r. stwierdzając, że "Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach." (wyrok WSA w Gliwicach z 11 marca 2020 r., III SA/Gl 813/19, LEX nr 2977158, CBOSA). Określony przez ustawodawcę zakres podmiotowy prawa dostępu do informacji publicznej jest bardzo szeroki: prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje zarówno osobom fizycznym jak i osobom prawnym (por. D. Fleszer, Zasada powszechności prawa do informacji publicznej, Czas Informacji 1/2011). Z prawa dostępu do informacji publicznej mogą korzystać także organizacje społeczne pozarządowe, w tym partie polityczne (por. J. Korczak, Zasady współpracy organów samorządu terytorialnego z partiami politycznymi i innymi organizacjami pozarządowymi, Nowe Zeszyty Samorządowe 2/2004). Od osoby korzystającej z prawa do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.), występujący o udostępnienie informacji publicznej nie musi uzasadniać swojego żądania, nie musi podawać powodu, dla którego występuje o udostępnienie określonej informacji publicznej (por. K. Tarnacka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 69-81). Oznacza to, że dla udzielenia informacji publicznej (poza informacją publiczną przetworzoną) obojętne jest w sensie prawnym cel lub intencje wnioskodawcy (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2023 r., III OSK 763/22, LEX nr 3573752, CBOSA). W związku z tym niedopuszczalna jest ocena zamiarów, w jakich złożony został wniosek (por. P. Szustakiewicz, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2020 r. (sygn. akt I OSK 833/19) [dot. udostępnienia dokumentów, które wnioskodawca chce wykorzystać w procesie cywilnym], Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2023, nr 1, s. 167-174). Jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 11 stycznia 2023 r. "W art. 2 ust. 2 u.d.i.p. prawodawca wyraźnie podkreślił, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Oznacza to równocześnie, że cele, dla których z wnioskiem wystąpiono winny znajdować się poza zakresem zainteresowania podmiotu publicznego w aspekcie kwalifikacji przedmiotu żądania do informacji publicznej." (wyrok WSA w Rzeszowie z 11 stycznia 2023 r., II SAB/Rz 216/22, LEX nr 3502318, CBOSA). Biorąc powyższe pod uwagę, uznanie przez organ posiadania przez skarżącą indywidualnego, subiektywnego interesu w uzyskaniu informacji publicznej nie może wpływać na pozbawienie informacji, która bez wątpienia stanowi informację publiczną, statusu informacji publicznej i skutkować nieudostępnieniem tejże informacji. W świetle art. 2 ust. 2 u.d.i.p. posiadanie interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu informacji publicznej jest obojętne wobec obowiązku organu udostępnienia informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że z treści u.d.i.p. nie wynika, aby cel prywatny stanowił przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej. Nie wynika to w szczególności z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie, iż zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania interesu prawnego, ani nawet faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy nie może być odmienna w zależności od tego, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie. Jeżeli zatem konkretny dokument ma charakter informacji publicznej, to nie może być on tej cechy pozbawiony wówczas, gdy jego udostępnienie, zdaniem podmiotu zobowiązanego, mogłoby służyć dla celu prywatnego (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 października 2023 r., II SAB/Kr 122/23, LEX nr 3632165, CBOSA). W świetle powyższego, należy jeszcze raz przypomnieć, że według przepisów u.d.i.p. podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, posiadając taką informację, w terminach ustawowych, udostępnia informację publiczną. Co jednak w kontrolowanej sprawie nie nastąpiło, bowiem powyższe wymogi zostały naruszone i organ nie zakończył postępowania prawidłową czynnością. Skoro bowiem, żądana informacja stanowi informację publiczną, a organ jest w jej posiadaniu, to winien udzielić takiej informacji. Jeśli natomiast uważa, iż nie może udostępnić informacji, uznając, iż jest to nadużycie prawa do informacji publicznej - to winna zostać wydana decyzja administracyjna w tym względzie (a nie jak w kontrolowanej sprawie: informacja - pismo z dnia 13 sierpnia 2024 r.). Reasumując – organ albo powinien udostępnić informację publiczną, albo wydać decyzję odmowną, jeśli uważa, że istnieją przesłanki, aby taką decyzję wydać. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ posiadając informację publiczną zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie tejże informacji nie podejmuje takiej czynności ani nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Wobec nie uczynienia zadość powyższemu obowiązkowi, w pkt 1 sentencji wyroku Sąd, zobowiązał Wójta Gminy A. do załatwienia wniosku skarżącej P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. z dnia 27 czerwca 2024 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W pkt 2 sentencji wyroku, Sąd stwierdził natomiast, że Wójt Gminy A. dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), która nie była jednak rażąca (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy. Zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku musi być znaczna, pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, podyktowana złą wolą organu, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie stwierdzić nie można. W ocenie Sądu, zwłoka organu w załatwieniu wniosku nie jest efektem złej woli organu, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, lecz trwania w błędnej interpretacji przepisów prawa. W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o wymierzenie organowi grzywny, w pkt. 3 sentencji wyroku, oddalając skargę w pozostałym zakresie (art. 151 p.p.s.a.). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku). P.K.