II SAB/Łd 3/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie prawidłowości wybudowania i użytkowania budynku pawilonu handlowego 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. odrzuca skargę w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do wydania aktu; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w kwocie 3000 (trzy tysiące) złotych; 4. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz S. M. sumę pieniężną w wysokości 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych; 5. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz S. M. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 9 stycznia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga S. M. na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowania w sprawie legalności budowy i przystąpienia do użytkowania budynku handlowego zlokalizowanego przy ul.A 4h w B.. Skarżący wniósł o - zobowiązanie organu do wydania aktu w zakreślonym przez sąd terminie; - stwierdzenie przewlekłości oraz, że przewlekłość postępowania organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - wymierzenie organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie jako p.p.s.a.) w wysokości uwzględniającej stopień przewlekłości, mając na uwadze nie tylko przewlekłość od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2015 r., ale od wszczęcia postępowania, gdyż ocena tamtej przewlekłości przez sąd nie spowodowała, że została ona zniweczona wyrokiem; - przyznanie od organu na rzecz strony sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości nie mniejszej niż 10000zł mając na względzie, że z tytułu przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego przez okres 7 lat skarżący nie uzyskał żadnego zadośćuczynienia; - zasądzenie od organu kosztów postępowania stosownie do art. 200 p.p.s.a. W motywach skargi skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że postępowanie administracyjne wszczęte zostało po zawiadomieniu z dnia 11 marca 2010 r. Jednocześnie wyznaczone zostały oględziny, jednak wobec braku możliwości uczestniczenia w tych czynnościach skarżący zwrócił się do organu o wyznaczenie innego terminu. W odpowiedzi organ zawiadomił strony, że kończy postępowanie, wskazując uprawnienia stron do zapoznania się z materiałem dowodowym. Pismem z dnia 24 sierpnia 2010 r. skarżący złożył w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego w B.. Pismem z dnia 1 września 2010 r. organ ustalił nowy termin oględzin, zaś pismem z dnia 21 września 2010 r. organ wyższego stopnia uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie pozostaje bezczynny. Kolejnym pismem z dnia 26 stycznia 2012 r. skarżący ponownie złożył zażalenie na bezczynność organu I instancji. Organ wojewódzki uwzględnił zażalenie i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 6 kwietnia 2012 r., który upłynął bezskutecznie. Dnia 14 sierpnia 2012 r. skarżący złożył skargę do sądu administracyjnego, a ponieważ po przekazaniu skargi do sądu organ powiatowy wydał decyzję z dnia [...] skarżący cofnął skargę i postępowanie sądowe zostało umorzone (sygn.akt II SAB/Łd 124/12). Następnie w toku kontroli instancyjnej decyzja organu I instancji została uchylona - decyzją z dnia [...] W dniu 30 września 2013 r. skarżący złożył kolejne zażalenie na bezczynność organu stopnia powiatowego, po uwzględnieniu którego organ wyższego stopnia ponownie wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 20 grudnia 2013 r., termin ten upłynął bezskutecznie. W dniu 23 grudnia 2013 r. skarżący złożył kolejną skargę do sądu. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn.akt II SAB/Łd 14/14, sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 1 września 2014 r. strona wezwała organ I instancji do wykonania wyroku sądu, wobec braku odpowiedzi organu, skargą z dnia 16 września 2014 r. skarżący wystąpił do sądu administracyjnego o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku. Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn.akt II SA/Łd 1013/14 sąd uwzględnił skargę i wymierzył grzywnę za niewykonanie wyroku. Dnia 24 kwietnia 2015 r. skarżący złożył kolejne zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność, następnie na przewlekłość postępowania, kolejnym krokiem była skarga do sądu. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r., sygn.akt II SAB/Łd 151/15, sąd stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzył organowi grzywnę. Wobec kolejnych miesięcy braku aktywności organu, pismem z dnia 3 listopada 2016 r. skarżący w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ponownie zaskarżył przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego I instancji. Podsumowując skarżący stwierdził, iż z przedstawionych okoliczności sprawy jasno wynika, iż organ prowadzi pozornie postępowanie od 2010 roku. Podejmowane przez organ czynności były sporadyczne, pozorne, podejmowane zawsze po interwencji strony. Okresy, w których w sprawie organ nie dokonywał żadnych czynności są wielomiesięczne, a nawet ponad roczne. Skarżący dodał, iż oczekując pokornie na załatwienie sprawy administracyjnej przez organ przez 7 lat nigdy nie otrzymał z tego tytułu żadnego zadośćuczynienia, a sprawa dotyczy jego własności, gdyż obiekt stanowiący przedmiot postępowania jest posadowiony częściowo na gruncie strony. Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej wskazał, iż jej wysokość jest spowodowana skandalicznym zachowaniem organu. Takie deprecjonowanie przez organ obowiązków musi prowadzić do zasądzenia przez sąd dla strony zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną prześladowaniem i wykluczeniem ze strony społeczeństwa poprzez zaniechanie stosowania prawa powszechnie obwiązującego. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przyznał, że w dniu 10 marca 2010 r. otrzymał wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania. Przytoczył stan faktyczny sprawy, wskazująca m.in., iż w dniu 12 kwietnia 2010 r. przeprowadził oględziny, które pozwoliły ustalić, iż obiekt został wybudowany w systemie tradycyjnym murowanym na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], a użytkowany jest na podstawie potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia użytkowania budynku pawilonu handlowo – usługowego z dnia 1 lutego 1992 r. Organ przyznał okoliczności związane z zażaleniami składanymi przez skarżącego w trybie art. 37 k.p.a. oraz przypomniał orzeczenia sądu administracyjnego dotychczas w sprawie wydane. Odpowiadając na obecnie wniesioną skargę organ wyjaśnił, iż w toku postępowania administracyjnego celem uzupełnienia materiału dowodowego pismem z dnia 17 listopada 2016 r. wystąpił do Archiwum Zakładowego UM B. o przeprowadzenie kwerendy w zakresie archiwalnej dokumentacji dotyczącej procesu inwestycyjnego oraz udostępnienie potwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentacji archiwalnej w zakresie wskazanych decyzji udzielających pozwolenia na budowę oraz potwierdzeń dopuszczenia od użytkowania wskazanych obiektów. Nadto akta sprawy zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przy odpowiedzi na skargę S. M. z dnia 5 lutego 2016 r. na niewykonanie wyroku z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn.akt II SAB/Łd 14/14. Organ wyjaśnił nadto, iż okoliczność bezczynności czy też niezachowania ustawowych terminów w postępowaniu nie jest zależna od organu. W chwili obecnej organ mimo skromnej kadry pracowniczej stara się podejmować wszelkie środki umożlwiające usprawnienie pracy jednostki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Warunkiem dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W przypadku takiej skargi niezbędne jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, jak stanowi art. 37 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy (art. 37 § 2 k.p.a.). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skutecznie skargę. Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowne zażalenie do organu wyższego stopnia. Przy ocenie dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia. W niniejszej sprawie okoliczność dotycząca wyczerpania trybu zażaleniowego przez skarżącego, pozwalająca na skuteczne wniesienie skargi, nie budzi wątpliwości. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w piśmie z dnia 3 listopada 2016r. sformułował zażalenie na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.. Przedmiotowe zażalenie prawidłowo skierował do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.. Co istotne, bez znaczenia z punktu widzenia wyczerpania trybu pozostaje sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności wniesionej skargi wyjaśnić należy, że przepisy prawa nie definiują wprost, na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania", o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a i art. 37 § 1 k.p.a. Należy jednak przyjąć, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Organ prowadzi tym samym postępowanie w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy znaczenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 października 2012 r. sygn. II OSK 1956/12, z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13, z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2361/13 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Warszawie z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 55/14 i z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wa 204/13, Poznaniu z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 1003/13, Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Go 56/14 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Przewlekłość postępowania jest kwalifikowaną formą bezczynności i obejmuje nie tylko niezałatwienie sprawy w terminie, ale również podejmowanie przez organ w toku postępowania - wbrew obowiązującym przepisom - wielu aktów lub czynności pozorowanych bądź zbędnych, prowadzących do nieuzasadnionego przedłużenia okresu załatwienia sprawy (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, s. 44, s. 386; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 69-70; Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, "Państwo i Prawo" z 2011, z. 6, s. 33; A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 51), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, s. 238). Stwierdzenie przez sąd administracyjny, czy dane postępowanie można (lub nie) zakwalifikować jako dotknięte przewlekłością prowadzenia, wymaga wnikliwego zbadania sprawy, dokonania oceny toku podejmowania czynności, ustalenia faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, s. 238). W ocenie sądu podkreślić również trzeba, iż jedną z podstawowych zasad procedury administracyjnej jest szybkość postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 12 § 1 i 2 k.p.a. Jej istota sprowadza się do tego, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Natomiast sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. W myśl art. 35 § 1 - § 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W świetle powyższego oraz po analizie czynności podejmowanych w ramach prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postepowania administracyjnego stwierdzić trzeba, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przypomnienia jednak wymaga, iż wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn.akt II SAB/Łd 14/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględniając skargę S. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie legalności wybudowania i użytkowania budynku handlowego zlokalizowanego przy ul. A 4h w B., zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku, nadto stwierdził, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowego. Kolejnym wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r., sygn.akt II SAB/Łd 151/15, sąd uwzględnił skargę S. M. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w omawianym przedmiocie i odrzucił skargę w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, gdyż kwestia ta została rozstrzygnięta przywołanym wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn.akt II SAB/Łd 14/14. Nadto sąd stwierdził, iż przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1000zł. Orzeczenie z dnia 5 listopada 2015 r. było pierwszym ze skargi S. M. na przewlekłe powadzenie postępowania administracyjnego w sprawie legalności wybudowania i użytkowania budynku handlowego zlokalizowanego przy ul. A 4h w B.. Mimo wymienionego wyroku z dnia 5 listopada 2015 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB 151/15 organ nadal nie podejmował czynności zmierzających do załatwienia sprawy, przedłużając uprzednio stwierdzony już stan przewlekłości. Dopiero w dniu 17 listopada 2016 r., po złożeniu przez stronę kolejnego zażalenia ( 3 listopada 2016 r.), organ zwrócił się o przeprowadzenie kwerendy w celu uzyskania dokumentów archiwalnych, co nie skutkowało jednak zakończeniem sprawy. Tym samym niniejsza, kolejna już skarga S. M. na przewlekłe powadzenie postępowania okazała się być zasadna. W tych okolicznościach nie budzi również wątpliwości stwierdzenie, że kolejny okres przewlekłego prowadzenia postępowania miał miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odnotować również należy, że w tejże sprawie administracyjnej sąd rozstrzygał również wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r. w sprawie II SAB/Łd 101/16 z połączonych skarg S. M. i U. Z. i m.in. stwierdził, iż bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jednakże sąd uwzględnił w tym zakresie skargę S. M. na bezczynność organu oraz skargę U. Z. na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania. W świetle ustalonych okoliczności faktycznych i prawnych sąd stwierdził, iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowalnego stopnia powiatowego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym sąd orzekł w pkt 1 wyroku stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a W pkt 2 wyroku sąd odrzucił skargę S. M. w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, a to z uwagi na wspomniany już wyrok z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn.akt II SAB/Łd 14/14, którym takie zobowiązanie sąd na organ nałożył. Zobowiązanie organu wskazanym orzeczeniem do załatwienia sprawy skutkuje wyczerpaniem możliwości ponownego rozstrzygania tej kwestii i powoduje, że przedmiotowa sprawa między tymi samymi stronami w zakresie żądania zobowiązania organu do wydania aktu została już prawomocnie osądzona. Ustalenie to obliguje sąd do orzeczenia w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., co sąd uczynił w pkt 2 wyroku. Stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa uzasadnia wymierzenie organowi grzywny w wysokości 3000zł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Wysokość wymierzonej grzywny odpowiada kryteriom wskazanym w art. 154 § 6 p.p.s.a., a nadto jest adekwatna do długiego i nieuzasadnionego żadnymi racjonalnymi przyczynami ocenianego okresu przewlekłości postępowania, jednocześnie będzie pełnić rolę prewencyjną i zmobilizuje organ do zapobiegania podobnym sytuacjom w przyszłości. Sąd miał na uwadze również sytuację organu i wcześniej wymierzone grzywny. W pkt 4 sentencji sąd uwzględnił wniosek skarżącego i w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a przyznał od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. sumę pieniężną w kwocie 1500 złotych uznając, iż będzie to dodatkową dolegliwością dla organu nie podejmującego właściwych czynności mimo nakładanych obowiązków, a jednocześnie będzie stanowić pewną rekompensatę dla strony z tytułu braku skuteczności działań organu. O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł w pkt 5 wyroku, stosownie do art. 200 p.p.s.a. JK