II SAB/Łd 33/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2021 r. sprawy ze skargi K.R. na bezczynność Burmistrza B. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. zobowiązuje Burmistrza B. do udzielenia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku K.R. z dnia 31 stycznia 2020 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 3. zasądza od Burmistrza B. na rzecz skarżącego K.R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc W dniu 28 stycznia 2021 r. K.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Burmistrza B. w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 31 stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 2176) – dalej: u.d.i.p., w zakresie w jakim powołany przepis nakłada na organ obowiązek udostępnienia informacji na wniosek, poprzez nieudostępnienie tejże informacji. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając wniesioną skargę skarżący wskazał, że w dniu 31 stycznia 2020 r. wystąpił do Burmistrza B. o udzielnie informacji w zakresie: podania listy imion i nazwisk pracowników Urzędu Miejskiego w B. pełniących funkcje publiczne, którzy w okresie od dnia 26 lutego 2019 r. do dnia 31 stycznia 2020 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz o wysokości tej nagrody/nagród (brutto) w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników oraz o udzielenie informacji, we wnioskowanym zakresie o pozostałych pracownikach Urzędu Miejskiego w B. niepełniących funkcji publicznych z przyporządkowaniem stanowiska do kwoty nagrody bez podania danych personalnych. W związku z przedmiotowym wnioskiem Burmistrz B. wydał kolejno cztery decyzje administracyjne o odmowie udzielenia informacji publicznej (odpowiednio w dniu [...] lutego 2020 r., w dniu [...] marca 2020 r., w dniu [...] czerwca 2020 r., w dniu [...] sierpnia 2020 r.) wskazując między innymi na: nadużywanie przez skarżącego prawa do informacji publicznej; konieczność ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych (pracowników zatrudnionych w UM w B.) objętych zakresem informacji, których żąda skarżący; niewykazanie przez skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji, z uwagi na jej charakter jako informacji publicznej przetworzonej. Wszystkie powołane wyżej decyzje odmowne, w następstwie rozpatrzenia odwołań skarżącego, zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., odpowiednio decyzjami z dnia [...] marca 2020 r., z dnia [...] maja 2020 r., z dnia [...] lipca 2020 r. oraz z dnia [...] września 2020 r. Dalej skarżący wskazał, że pismem z dnia 8 stycznia 2021 r. Burmistrz B., w odpowiedzi jego wniosek z dnia 31 stycznia 2021 r., udzielił mu informacji, z której wynika, że nagrody dla pracowników UM w B. przyznane zostały w sposób proporcjonalny do wynagradzania, zgodnie z wewnętrznym zarządzeniem Burmistrza B. z dnia 21 stycznia 2019 r., nr [...] oraz zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 936 ze zm.). Odnośnie wysokości przyznanych nagród organ podał ich procentową wartość według miesięcznego wynagrodzenia brutto w odniesieniu do poszczególnych grup pracowników zatrudnionych w urzędzie. W ocenie skarżącego udzielona mu odpowiedź jest wymijająca i de facto pozostaje bez związku z treścią złożonego przez niego wniosku. Treść złożonego wniosku, zdaniem skarżącego była jednoznaczna i nie budziła jakichkolwiek wątpliwości, co do zakresu żądanych informacji, które dotyczyły konkretnej wysokości wypłaconych nagród, a nie procentowej relacji tych nagród do otrzymywanego wynagrodzenia osób zatrudnionych w UM B.. Udzielenie informacji wymijającej, niepełnej, czy też niezwiązanej z treścią wniosku stanowi przejaw bezczynności organu administracji publicznej. Skarżący podkreślił nadto, że zgodnie z obowiązującymi przepisami jego wniosek winien zostać załatwiony poprzez: udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), bądź poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 5 u.d.i.p.), bądź też poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie Burmistrz B. nie załatwił wniosku skarżącego w jednej z wyżej wymienionych form, co oznacza, iż pozostaje w bezczynności, a co za tym idzie wniesiona skarga jest zasadna. Uzasadniając wniosek o stwierdzenie, iż bezczynność Burmistrza B. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa skarżący wskazał, że przemawia za tym okres jaki upłynął od złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, jak również podejmowane przez organ administracji działania, które w jego ocenie miały na celu nieudzielenie żądanej informacji. W odpowiedzi na wniesioną skargę Burmistrz B. wnosił o jej oddalenie. Organ wskazał, iż wbrew zarzutom skargi udostępnił żądaną przez stronę informację publiczną, a fakt, iż sposób udzielenia tej informacji nie odpowiada zwerbalizowanym oczekiwaniom strony nie może stanowić podstawy do zarzucania organowi bezczynności. Podkreślił, że udzielona informacja publiczna odpowiadała żądaniu skarżącego, który w złożonym przez siebie wniosku nie wskazał, czy kwota wypłaconych nagród ma być podana w konkretnej walucie, czy też może odnosić się, jak to uczynił organ, do ogólnie znanych współczynników. Tym samym uznać należy, żem złożony przez stronę wniosek był nieprecyzyjny. Odnosząc się do zarzutu pozostawania w bezczynności z rażącym naruszeniem prawa organ administracji wskazał, że okres rozpatrywania wniosku skarżącego spowodowany był wielowątkowym charakterem postępowania, w toku którego rozpatrywano wiele skomplikowanych zagadnień wynikających z obowiązujących przepisów prawa, jak i z ilości wniosków składanych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga K. R. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosowanie zaś do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z kolei w myśl art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi K.R. uczynił bezczynność Burmistrza B. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie: podania listy imion i nazwisk pracowników Urzędu Miejskiego w B. pełniących funkcje publiczne, którzy w okresie od dnia 26 lutego 2019 r. do dnia 31 stycznia 2020 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz o wysokości tej nagrody/nagród (brutto) w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników oraz o udzielenie informacji, we wnioskowanym zakresie o pozostałych pracownikach Urzędu Miejskiego w B. niepełniących funkcji publicznych z przyporządkowaniem stanowiska do kwoty nagrody bez podania danych personalnych. Natomiast zasadniczą istotą sporu pozostaje, czy udzielona skarżącemu pismem z dnia 8 stycznia 2021 r. informacja publiczna stanowi odpowiedź na jego wniosek z dnia 31 stycznia 2020 r., a tym samym, czy stawiany Burmistrzowi B. zarzut pozostawania w bezczynności uznać należy za zasadny. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd w pierwszej kolejności dokonał oceny jej dopuszczalności pod kątem zachowania warunków formalnych do jej wniesienia. Jak wynika z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 59 § 2 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa ani ponaglenie (por. wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12; z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/1; wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 września 2014 r., II SAB/Łd 103/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym należało uznać, że skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 2176) – dalej: u.d.i.p. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia zaś przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok NSA z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w centralnym repozytorium. Natomiast według art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Podkreślenia również wymaga, że u.d.i.p. wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż Burmistrz B. - jako organ władzy publicznej – jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Natomiast informacje, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia 31 stycznia 2020 r., dotyczą bezspornie informacji publicznej, bowiem wysokość wynagrodzeń wypłacanych pracownikom samorządowym, w tym przyznawanych nagród (stanowiących składnik wynagrodzenia) w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy. Dotyczą bowiem sposobu wydatkowania środków publicznych pochodzących z budżetu państwa (lub też budżetu jednostki samorządu terytorialnego), którymi gospodarowanie, stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 305) jest co do zasady jawne. Co więcej, żądana przez stronę informacja publiczna odpowiada treści art. 6 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 5 lit. h u.d.i.p., gdyż mieści się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 27 października 2017 r., I OSK 3207/15, z 5 lipca 2017 r., I OSK 2559/15; wyrok WSA w Warszawie z 22 listopada 2017 r., II SA/Wa 964/17; WSA w Gliwicach z 20 czerwca 2017 r., IV SAB/Gl 139/17; WSA w Poznaniu z 10 sierpnia 2017 r., IV SAB/Po 39/17; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4 października 2017 r., II SA/Go 607/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wyjątek od zasady udostępnienia informacji publicznej odnoszącej się wysokości wynagrodzeń pracowników samorządowych, w tym przyznanych im nagród, przewiduje art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W przypadku braku tej zgody, organ obowiązany jest wszakże wydać decyzję administracyjną, odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych za pracowników samorządowych pełniących funkcje publiczne lub mających związek z pełnieniem funkcji publicznych, w rozumieniu art. 5 ust. 2 zd. 2 ustawy, uznać należy natomiast nie tylko pracowników, wydających decyzje administracyjne z upoważnienia wójta (burmistrza, prezydenta), ale także innych pracowników samorządowych, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania, wywierające wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym (np. pracownicy merytoryczni wydziałów urzędu, którzy w indywidualnych sprawach innych podmiotów prowadzą postępowania administracyjne, chociaż nie wydają decyzji administracyjnej, a przygotowują całość materiału dowodowego takiej sprawy a nawet przygotowują projekty decyzji administracyjnych, czy osoby uprawnione do wydawania zaświadczeń w imieniu organu, czy też przyjmowania wniosków w indywidualnych sprawach administracyjnych). Natomiast za stanowiska o charakterze usługowym czy technicznym uznać należy szeregowych pracowników urzędu, nie posiadających żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujących szeroko rozumiane czynności pomocnicze polegające między innymi na obsłudze biurowe, informatycznej, czy też porządkowe (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2020 r., I OSK 185/20; wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2021 r., II SAB/Wa 523/20; wyrok WSA w Rzeszowie z 24 lutego 2021 r., II SA/Rz 7/21; wyrok WSA w Szczecinie z 3 grudnia 2020 r., II SAB/Sz 107/20; wyrok WSA w Łodzi z 16 stycznia 2018 r., II SAB/Łd 230/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przypomnieć raz jeszcze należy, że skarżący wnioskiem z dnia 31 stycznia 2020 r., kierowanym do Burmistrza B. wystąpił o udzielenie informacji publicznej obejmującej swym zakresem: podanie listy imion i nazwisk pracowników Urzędu Miejskiego w B. pełniących funkcje publiczne, którzy w okresie od dnia 26 lutego 2019 r. do dnia 31 stycznia 2020 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz o wysokości tej nagrody/nagród (brutto) w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników oraz o udzielenie informacji, we wnioskowanym zakresie o pozostałych pracownikach Urzędu Miejskiego w B. niepełniących funkcji publicznych z przyporządkowaniem stanowiska do kwoty nagrody bez podania danych personalnych. Skarżący wnioskował o przesłanie przedmiotowej informacji na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej. Udzielając informacji publicznej na tak sformułowany wniosek, pismem z dnia 8 stycznia 2021 r., przesłanym w formie odpowiadającej żądaniu skarżącego, Burmistrz B. poinformował wnioskodawcę, że wartość przyznanych nagród kształtowała się w następujący sposób: - pracownicy obsługi średnio 88,50 % miesięcznego wynagrodzenia, odpowiedniego dla grupy zaszeregowania; - stanowiska urzędnicze średnio 116,48 % miesięcznego wynagrodzenia, odpowiedniego dla grupy zaszeregowania; - Sekretarz gminy B. 96 % miesięcznego wynagrodzenia, odpowiedniego dla grupy zaszeregowania; - Skarbnik gminy B. 96 % miesięcznego wynagrodzenia, odpowiedniego dla grupy zaszeregowania; - Naczelnik wydziału 87 % miesięcznego wynagrodzenia, odpowiedniego dla grupy zaszeregowania. Jednocześnie organ poinformował, że informacje o grupach zaszeregowania oraz odpowiadające im wysokości wynagrodzenia brutto dostępne są w zarządzeniu Burmistrza B. z dnia 21 stycznia 2019 r., nr 5/2019 oraz w rozporządzeniu Rady ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 936 ze zm.). W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, przywołana wyżej treść udzielonej skarżącemu informacji publicznej, nie odpowiada zakresowi żądania zawartego w złożonym przez stronę, w dniu 31 stycznia 2020 r. wniosku. Udzielona informacja ogranicza się bowiem jedynie do wskazania procentowej wysokości przyznanych poszczególnym grupom pracowników nagród, ustalonych w stosunku do miesięcznego wynagrodzenia brutto, odpowiednio do ich grupy zaszeregowania. Tym czasem skarżący, poza żądaniem wskazania wysokości kwoty brutto przyznanej pracownikom nagrody/nagród, wnosił także o przyporządkowanie przyznanej nagrody każdemu z osobna pracownikowi pełniącemu funkcje publiczną wraz podaniem imienia i nazwiska, natomiast w stosunku do pozostałych pracowników o przyporządkowanie kwoty nagrody do poszczególnych stanowisk, bez podawania danych personalnych osób je zajmujących. Wobec powyższego Burmistrz B. udzielając wnioskowanej informacji publicznej winien udzielić jej w pełnym zakresie, zgodnie z treścią złożonego wniosku, bądź też uznając, iż udzielenie części z żądanych informacji, podlega ograniczeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na prywatność osób fizycznych (pracowników zatrudnionych w UM w B.), wydać w tym zakresie decyzję administracyjną o odmowie udzielenia informacji publicznej. Ponadto udzielając żądanej informacji odnośnie wysokości przyznanych nagród organ winien wskazać na konkretne kwoty brutto przyznane poszczególnym pracownikom, gdyż o udzielenie tego rodzaju informacji występował skarżący. Sąd nie podziela wyrażonej w udzielonej odpowiedzi na skargę argumentacji organu, co do braku precyzyjności wniosku z dnia 31 stycznia 2020 r. Wbrew powyższemu twierdzeniu, treść przedmiotowego wniosku nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, co do zakresu żądania skarżącego, który używając sformułowań "wysokość brutto" oraz "kwota nagrody", wyraźnie w ocenie Sądu zakreślił informację, której udzielenia oczekuje. Reasumując Sąd stwierdza, że fakt, iż Burmistrz B. udzielając skarżącemu w dniu 8 stycznia 2021 r. niepełnej informacji publicznej, a co więcej niezgodnej z treścią wniosku strony z dnia 31 stycznia 2020 r., nie wydając jednocześnie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w całości, bądź w części, jak również to, że do dnia wydania niniejszego wyroku wniosek skarżącego nie został załatwiony w formie przewidzianej prawem, skutkuje uznaniem, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, co czyni przedmiotową skargę zasadną. Jednocześnie, w przedstawionych okolicznościach sprawy, Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi zatem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; wyrok WSA w Łodzi z 28 marca 2017 r., II SA/Łd 967/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, powoływany przez skarżącego fakt wydania w przedmiotowej sprawie, kolejno czterech decyzji administracyjnych o odmowie udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, pomimo ich późniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego przez organ odwoławczy, jak również wskazana przez organ administracji wielowątkowy charakter prowadzonego postępowania, wykluczają zdaniem Sądu możliwość uznania stwierdzonej bezczynności za rażąco naruszającą prawo. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że Burmistrz B. pozostaje w bezczynności i zobowiązał organ administracji do udzielenia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku skarżącego, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. dc