II SAB/Łd 39/19

Dnia 5 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2019 roku sprawy ze skargi R. G. na bezczynność Dyrektora Pogotowia Opiekuńczego Nr 2 w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Pogotowia Opiekuńczego Nr 2 w Ł. do załatwienia wniosku R. G. z dnia 18 marca 2019 roku, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora Pogotowia Opiekuńczego Nr 2 w Ł. na rzecz skarżącego R. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. ał R.G. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Pogotowia Opiekuńczego nr [...] w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Autor skargi wniósł o: 1. zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 2. na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 roku o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1169 ze zm., dalej jako: "ustawa") w zw. z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") orzeczenie, czy bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi jej autor wyjaśnił, iż w dniu 18 marca 2019 roku, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1330 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), skierował do Dyrektora Pogotowia Opiekuńczego nr [...] w Ł. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Termin na udzielenie odpowiedzi minął w dniu 1 kwietnia 2019 roku. Postępowanie w sprawie powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, a pomimo upływu ustawowych terminów organ nie podjął żadnych działań zmierzających do merytorycznego rozpatrzenia wniosku i wydania stosownej decyzji. Organ jednocześnie nie powiadomił skarżącego o przyczynach zwłoki, nie podał nowego terminu załatwienia sprawy, ani nie wezwał do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Z tego powodu – zdaniem R. G. – skarga jest konieczna i w pełni uzasadniona. Końcowo skarżący napisał, iż w dniu 29 kwietnia 2019 roku złożył, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zażalenie w sprawie nierozparzenia wniosku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Pogotowia Opiekuńczego nr [...] w Ł. wniósł o jej odrzucenie. Jak wskazał organ, po zapoznaniu się z treścią skargi, w dniu 29 kwietnia 2019 roku pracownik organu przejrzał pocztę mailową ogólną (e-mail: [...] @gmail.com) gdzie odnalazł wiadomość mailową z dnia 18 marca 2019 roku, której nie zauważono na skrzynce pocztowej w dacie 19 marca 2019 roku, najprawdopodobniej z uwagi na problemy techniczne z pocztą elektroniczną organu. Z tego powodu, organ uważa, iż do dnia otrzymania skargi nie pozostawał w bezczynności bowiem z uwagi na ww. okoliczności nie dostrzegł wniosku skarżącego. Po dniu 1 kwietnia 2019 roku skarżący nie kierował do organu żadnych pism czy wiadomości e-mail w tej sprawie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest niedopuszczalna z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postaci ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). W sprawie, skarżący nie wniósł ponaglenia, zatem – zdaniem organu – skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Dodatkowo organ podkreślił, że w dacie wskazanej jako data złożenia wniosku tenże wykonywał zwiększoną ilość zadań w zakresie podstawowych obowiązków związanych ze zwiększonym raportowaniem i sprawozdawczością do jednostek nadrzędnych. Mogło to być również przyczyną, dla której pracownik organu nie dostrzegł wpływu na skrzynkę pocztową wiadomości e-mail. W tej sytuacji trudno uznać, że organ z przyczyn leżących po jego stronie pozostawał w bezczynności. Organ na wszystkie wpływające od skarżącego wnioski o udostępnienie informacji publicznej w ilości trzech odpowiadał we właściwych terminach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w określonych przypadkach (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Powyższe determinuje zakres kontroli Sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy odnieść się do zawartego w odpowiedzi na skargę zarzutu przedwczesności skargi, bowiem ta – w ocenie organu – powinna być poprzedzona ponagleniem w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a. A ponieważ skarżący z takowym ponagleniem nie wystąpił, zdaniem organu, skarga powinna być odrzucona. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie nie podziela poglądu organu, bowiem stosownie do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności (a także przewlekłego prowadzenia postępowania) w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a. (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 stycznia 2019 roku, sygn. II SAB/Op 124/18; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, w przypadku bezczynności organu (a także przewlekłego prowadzenia postępowania) w zakresie udzielenia informacji publicznej, przepis art. 37 K.p.a. nie znajduje zastosowania. Środków zaskarżenia w takiej sytuacji nie przewiduje też ustawa o dostępie do informacji publicznej, zatem w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej wyłączony jest obowiązek, o którym mowa w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b P.p.s.a. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 maja 2018 roku, sygn. II SAB/Go 27/18). Z tych powodów – wbrew twierdzeniom organu – skarga nie jest niedopuszczalna, czy też przedwczesna. Wniosek o jej odrzucenie zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga w sprawie niniejszej opiewa na zarzut bezczynności organu – Dyrektora Pogotowia Opiekuńczego nr [...] w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą pismem z dnia 18 marca 2019 roku wnioskował skarżący. R.G. wystąpił o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania oraz przesłanie skanów dokumentów: 1. Czy w okresie zatrudnienia Dyrektora Pogotowia Opiekuńczego Nr [...] w Ł., tj. od dnia 3 października 2018 roku do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek dokonywała ona zmian w regulaminach, procedurach, instrukcjach obowiązujących dotychczas na terenie Pogotowia? Proszę o udzielenie odpowiedzi TAK lub NIE dla każdego z wymienionych rodzajów dokumentów. 2. Jeśli TAK, to proszę o przesłanie skanów dokumentów, które uległy zmianie wraz z nowymi, które aktualnie obowiązują. 3. Czy w okresie zatrudnienia Dyrektora Pogotowia Opiekuńczego Nr [...] w Ł., tj. od dnia 3 października 2018 roku do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek wprowadziła ona nowe zarządzenia, regulaminy procedury lub instrukcje na terenie Pogotowia Opiekuńczego? Proszę o udzielenie TAK lub NIE dla każdego z rodzajów wymienionych dokumentów. 4. Jeśli TAK, to proszę o przesłanie skanów dokumentów. 5. Czy w okresie zatrudnienia Dyrektora Pogotowia Opiekuńczego Nr [...] w Ł., tj. od dnia 3 października 2018 roku, na terenie Pogotowia zostały przeprowadzone kontrole instytucji zewnętrznych. Proszę o udzielenie odpowiedzi TAK lub NIE. 6. Jeśli TAK, to proszę o przesłanie skanów protokołów i wystąpień pokontrolnych z przeprowadzonych na terenie Pogotowia kontroli. W pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy czy organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnieniu informacji publicznej i czy wnioskowana do udostępnienia informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ww. ustawy. Należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 roku, sygn. I OSK 851/2010). Pogotowie Opiekuńcze nr [...] w Ł., jak wynika z § 1 ust. 1 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia 29 sierpnia 2012 roku w sprawie nadania statutu Pogotowia Opiekuńczego Nr [...] w Ł. (Dz. Urzęd. Woj. [...]. z dnia 1 października 2012 roku, poz. [...]), jest jednostką organizacyjną Miasta Ł. działającą w formie jednostki budżetowej. Pogotowie jest placówką opiekuńczo-wychowawczą realizującą zadania z zakresu systemu pieczy zastępczej (§ 1 ust. 2 ww. statutu). Pogotowiem kieruje Dyrektor zatrudniany i zwalniany przez Prezydenta Miasta Ł. (§ 3 ust. 1 statutu). Ponadto, pogotowie prowadzi gospodarkę finansową zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych (§ 4 ust. 1 statutu). Z treści art. 11 ust. 1 z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 869 ze zm.) wynika, iż jednostkami budżetowymi są jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych nieposiadające osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Z uwagi na powyższe uznać należy, iż Pogotowie Opiekuńcze Nr [...] w Ł., któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność jest jednostką organizacyjną miasta, a zatem jako podmiot wykonujący zadania publiczne, podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Z treści odpowiedzi na skargę wynika oczekiwanie organu do rozstrzygnięcia, czy wnioskowana do udostępnienia we wniosku skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 u.d.i.p. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 października 2018 roku, sygn. II SAB/Łd 84/18). Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 roku, sygn. akt I OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011 roku, sygn. akt I OSK 638/11). Niewątpliwie, informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczący organu. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 24 stycznia 2019 roku, sygn. II SAB/Wa 442/18 i z dnia 28 grudnia 2018 roku, sygn. VIII SAB/Wa 42/18). W ocenie składu orzekającego nie ulega wątpliwości w kontekście treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., iż wszelkie dokumenty o charakterze regulaminów, procedur czy instrukcji określających zasady postępowania w Pogotowiu Opiekuńczym są informacją publiczną podlagającą udostępnieniu. Analogicznie jak akty władczego działania organu należy ocenić protokoły dokumentujące przebieg utrwalanej w nim czynności, które niejednokrotnie kończą etap kontrolny postępowania i stanowią podstawę dalszych działań organów, jak np. protokoły kontroli inspekcji czy służb. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że Dyrektor Pogotowia Opiekuńczego na [...] w Ł. jako podmiot wykonujący zadania publiczne, zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 18 marca 2019 roku o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianej prawem formie. Oznacza to, że organ powinien był albo udzielić informacji publicznej i udostępnić wnioskowane dokumenty albo wydać decyzję o jej odmowie bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu organu – udzielić wnioskodawczyni odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Wobec tego, iż obowiązek organu do udostępnienia informacji publicznej, jak i to, że wnioskowane przez skarżącego dane stanowią taką informację, nie są sporne w sprawie, przystąpić należy do oceny, czy organ – jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji – pozostaje w bezczynności. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do załatwienia sprawy. Innymi słowy, celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Badając zasadność skargi na bezczynność Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia. Lektura skargi pozwala odnotować, iż R. G. pismem z dnia 18 marca 2019 roku (wysłanym na adres poczty mailowej organu) zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Z akt wynika także, iż organ nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej informacji, nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, ani nie poinformował, iż nie jest w posiadaniu danych informacji. Ustalenie w tym zakresie przesądza, że organ nie odpowiedział na wniosek skarżącego, zatem zawarty w skardze zarzut bezczynności zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wyjaśnić wypada, iż do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu – aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na wskazany przez adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną. Tym samym poza wpływem na rozstrzygnięcie pozostają argumenty, że pracownik organu nie dostrzegł wiadomości mailowej zawierającej wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Także nie zwalnia organu z zarzutu bezczynności okoliczność, że pracownicy organu mieli zwiększoną ilość obowiązków związanych z raportowaniem, czy sprawozdawczością do organów nadrzędnych. W dalszej kolejności w sprawie niezbędna jest ocena czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zobligowany jest także do rozważenia ewentualnej zasadności wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. Przystępując zatem do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący, podjąć należy próbę zdefiniowania pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Zdaniem składu orzekającego, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni przywołane poglądy, czyniąc je własnym stanowiskiem w sprawie (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 roku, sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 roku, sygn. II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 roku, sygn. II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 roku, sygn. II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 roku, sygn. II SAB/Sz 34/13 i inne). Ocena, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, powinna być dokonana w kontekście regulacji art. 13 u.d.i.p., który to przepis zobowiązuje organ do udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Podkreślić należy, że w pierwszej kolejności organ ma obowiązek udzielić informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, czyli bez niepotrzebnego opóźnienia. Po drugie, udostępnienie informacji publicznej nie powinno trwać dłużej niż 14 dni. Powracając na grunt zawisłej sprawy powtórzyć po raz kolejny należy, iż skarżący wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierował do organu dnia 18 marca 2019 roku. Tymczasem wnioskowana informacja nie została stronie udostępniona do dnia wniesienia skargi, ani do dnia jej rozpoznania. Z zestawienia dat wynika, że wniosek skarżącego mimo upływu ponad 5 miesięcy nie został załatwiony. Skład orzekający uznał, że ponad 5 miesięczna zwłoka w rozpatrzeniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w obliczu tego, iż art. 13 u.d.i.p. zobowiązuje do udzielenia takowej informacji bez zbędnej zwłoki i jednocześnie ustanawia maksymalnie 14 – dniowy termin na załatwienie sprawy, przybrała postać rażącego naruszenia prawa. Wobec tego Sąd stwierdził w wyroku, iż bezczynność w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że organ nawet po otrzymaniu skargi, czyli jak twierdzi powzięciu informacji o wniosku, nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Reasumując, Sąd w punkcie pierwszym wyroku zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego orzekając w tym zakresie na mocy art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd w punkcie drugim wyroku stwierdził, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czyniąc za podstawę tegoż rozstrzygnięcia przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie trzecim wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożył się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi. dc