II SAB/Łd 51/25

Dnia 24 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.), po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. do rozpatrzenia wniosku skarżącego A.S. z dnia 11 lutego 2025 roku w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz skarżącego A.S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 16 marca 2025 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że wnioskiem złożonym w dniu 11 lutego 2025 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres: [email protected], A. S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o udostępnienie kopii: – zleceń wystawionych na usługi dezynfekcji, dezynsekcji, deratyzacji; – sporządzonych protokołów pozabiegowych, wystawionych przez wykonawcę; – ewidencji pomiarowej pomieszczeń wystawionych przez wykonawcę; – wpisu zabiegów dezynfekcji w książce czynności w jednostce KMP PDOZ; – faktury / kopii / wystawione przez wykonawcę usług dezynfekcji, dezynsekcji, deratyzacji; – pełnej korespondencji pomiędzy KWP, jednostkami, a faktycznymi wykonawcami usług opisanych powyżej dotyczących realizacji usług dezynfekcji, dezynsekcji i deratyzacji w obiektach i pojazdach Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. oraz jednostek jej podległych w okresie od 1 grudnia 2024 r. do dnia udostępnienia dokumentów. Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że wnosi o przesłanie powyższych dokumentów na adres poczty e-mail bez względu na podmiot, który realizował powyższe usługi na rzecz KWP oraz jednostek podległych. Ponadto poprosił o rzetelne i wyraźne konstruowanie kopii dokumentów bez ucinania daty, wymiarów, podpisów i innych treści. Wyraził też zgodę na odbiór dokumentów osobiście przekazanych na nośniku pamięci. W piśmie z dnia 17 lutego 2025 r. organ poinformował wnioskodawcę, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej podlegają wyłącznie informacje o sprawach publicznych. Wskazany przez wnioskodawcę zakres żądanych informacji dotyczy spraw indywidualnych oraz kwestii związanych z realizacją umów przez konkretne podmioty, co nie mieści się w zakresie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie przedmiotowej ustawy. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zapewnienie transparentności funkcjonowania administracji publicznej w interesie ogółu obywateli, a nie zaspokajanie indywidualnych potrzeb informacyjnych. Przywołanym na wstępie pismem z dnia 16 marca 2025 r. A. S. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W jej uzasadnieniu skarżący wskazał, iż dotychczas nie było żadnych problemów z udostępnianiem informacji, o które wnioskuje. Ponadto występuje w interesie dobra społecznego, prowadzi bowiem firmę, która od wielu lat wykonuje dla organu usługi i uczestniczy w zamówieniach publicznych, przekazywał organowi informacje o nieprawidłowościach, jakich dopuszczały się inne firmy. Informacje te były do tej pory przyjmowane i częściowo wyjaśniane. Intencją wnioskodawcy nie jest indywidualne posiadanie informacji, a troska o interes społeczny w wydatkowaniu prawidłowo pieniędzy publicznych oraz kontrola nad właściwą realizacją zamówienia. Firmy A. i A1.dopuściły się bowiem wielokrotnie nieprawidłowego naliczania metrów kwadratowych powierzchni opryskiwanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz Organu administracji kosztów zastępstwa przed sądami administracyjnymi według norm prawem przepisanych. Z ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, organ wniósł o uznanie, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Organ powołał się no to, że żądane informacje mają znaczenie wyłącznie indywidualne, istotne tylko z perspektywy wnioskodawcy. Wnioskodawca przez nadużycie prawa, zmierza do realizacji własnych interesów, np. przez zamiar wykorzystania udostępnionej informacji na potrzeby postępowań z zakresu zamówień publicznych. Skarżący od co najmniej 2023 r. sukcesywnie składa w organie wnioski o udostępnienie informacji publicznych, które dotyczą zawieranych przez KWP w Ł. jako zamawiającego umów w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych na usługi dezynfekcji, dezynsekcji i deratyzacji. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej żąda szeregu dokumentów związanych z ich realizacją przez konkurencyjne względem jego firmy podmioty (w tym ofert, umów, faktur, protokołów wykonanych usług, wykazu osób wykonujących usługi itp.). Informacje te następnie wykorzystuje w postępowaniach przed Prezesem Krajowej Izby Odwoławczej w Warszawie, kwestionując rozstrzygnięcia postępowań przetargowych prowadzonych w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych przez zamawiającego. W ocenie organu już z samej treści skargi wynika to, iż skarżący rości sobie także prawo do nadzorowania/kontrolowania działania innych niż on sam podmiotów wykonujących usługi w tym zakresie na rzecz KWP w Ł.. Zdaniem organu z analizy podejmowanych przez skarżącego działań, a w szczególności składanych w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej również jako: "u.d.i.p.") wniosków, wynika iż są one wymierzone na wyeliminowanie konkurencyjnych firm świadczących usługi na rzecz organu, podważania wyborów przez KWP w Ł. wykonawców usług w trybie ustawy PZP i dalszego powierzania wykonywania usług skarżącemu. Wnioski skarżącego pozostającego z Komendą Wojewódzką Policji w Ł. w konkretnej relacji prawnej (w tym wypadku sporów w kwestiach realizacji umów, wyboru wykonawców usług itp.), jako składane przez podmiot, których interesów bezpośrednio one dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej. Nie można bowiem, jak od dawna wskazuje utrwalone w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych, przy pomocy przepisów u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Z ostrożności procesowej organ wniósł jednak o uznanie, że bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ udzielił bowiem odpowiedzi na wniosek skarżącego w przekonaniu, że reakcja ta jest zgodna z prawem, poparta orzecznictwem sądów administracyjnych. Nieudostępnienie informacji publicznej na kanwie niniejszej sprawy nie jest efektem niezrealizowania obowiązku nacechowanego złą wolą organu, uporczywego zaniechania, pozbawionego racjonalnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej okazała się zasadna. Na wstępie należy jednak wskazać, iż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. dalej również jako: "p.p.s.a"). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, zaś skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 11 lutego 2025 r. Nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zasadą jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem w formie czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji, albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Organ (podmiot zobowiązany) może natomiast poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, której zasady i tryb udostępnienia określają przepisy innych ustaw, (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), gdy organ nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), gdy wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, lub gdy informacja objęta żądaniem nie ma charakteru informacji publicznej. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Bezczynność polega zatem zasadniczo na nieudostępnieniu informacji (zaniechaniu rozpatrzenia wniosku), względnie na niewydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), jak też na niepoinformowaniu prawidłowo wnioskodawcy w przypadkach wymienionych powyżej (por. np. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 20 stycznia 2022 r., II SAB/Go 204/21 czy WSA w Olsztynie z 10 lutego 2022 r., II SAB/Ol 5/22, publ. na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako: "CBOSA"). Zatem w stosunku do informacji, która ze względu na swój charakter jest informacją publiczną a przy tym pozostaje w dyspozycji organu, nie jest dostępna w publikatorze ani też nie podlega udostępnieniu w innym trybie, stan bezczynności ustaje w sytuacji, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie określonej we wniosku przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem lub gdy wyda decyzję odmawiającą udostępnienia bądź umarzającą postępowanie. Przechodząc do analizowanej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, iż wniosek skarżącego został skierowany do podmiotu, na którym ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie może zatem budzić wątpliwości, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, czego strony w niniejszej sprawie nie kwestionowały (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 października 2024 r., sygn. IV SAB/Po 124/24; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 lipca 2024 r.; sygn. II SAB/Bk 67/24, z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. III SAB/Gl 369/24; CBOSA). Kwestią sporną pozostaje natomiast to, czy żądana informacja mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Uszczegółowienie przywołanej normy konstytucyjnej ma miejsce właśnie w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym, czyniąc to w sposób przykładowy, o czym świadczy zawarty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Niewątpliwie jednak na mocy art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.d.i.p, w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., do informacji tych należy zaliczyć informacje o majątku, którym dysponują podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego obejmował żądanie udostępnienia następujących informacji: 1. zleceń wystawianych na usługi dezynfekcji, dezynsekcji i deratyzacji, 2. sporządzonych protokołów po zabiegowych, wystawionych przez wykonawcę, 3. ewidencji pomiarowej pomieszczeń wystawionych przez wykonawcę, 4. wpisu zabiegów dezynfekcji w książce czynności w jednostce KMP PDOZ, 5. faktury (kopi) wystawione przez wykonawcę usług dezynfekcji, dezynsekcji i deratyzacji, 6. pełnej korespondencji pomiędzy KWP, jednostkami a faktycznymi wykonawcami usług opisanych powyżej, dotyczących realizacji usług w obiektach i na pojazdach Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. oraz jednostek jej podległych w okresie od 1 grudnia 2024 r. do dnia udostępnienia dokumentów. W odpowiedzi na wniosek skarżącego organ wskazał, że zakres żądanych informacji dotyczy spraw indywidualnych oraz kwestii związanych z realizacją umów przez konkretne podmioty, co zdaniem organu nie mieści się w zakresie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ze stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. Dokumenty w postaci zleceń odpłatnego wykonania usług na rzecz organu władzy publicznej, a także dokumenty sporządzane na okoliczność wykonania tych usług oraz faktury dotyczące płatności za zrealizowane zlecenia, należą do informacji posiadających charakter informacji publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, w myśl którego informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku. Charakter taki mają również dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem takich umów, do których należą oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych, składane przez niego zamówienia, faktury lub rachunki wystawione przez wykonawcę umowy, dokumenty potwierdzające wykonanie umowy lub sposób realizacji zawartych w niej zobowiązań, wszelkie informacje dotyczące realizacji inwestycji ze środków publicznych (por. np.: wyroki NSA z 11 września 2012 r., I OSK 903/12, I OSK 916/12; wyroki WSA z: 15 kwietnia 2008 r., II SAB/Ke 14/08; 30 września 2010 r., II SAB/Op 12/10; z 11 października 2012 r., IV SAB/Po 65/12; z 11 marca 2013 r., II SAB/Wa 503/12; z 17 kwietnia 2013 r., II SAB/Bd 25/13; z 15 listopada 2013 r., II SAB/Wa 409/13; z 9 grudnia 2010 r., II SAB/Op 27/10; z 17 kwietnia 2013 r., II SAB.Bd 25/13; CBOSA). Informacje o wydatkowaniu środków publicznych obrazują sposób funkcjonowania władzy publicznej w zakresie gospodarki finansowej. Nie ulega wątpliwości, że sposób wydatkowania środków publicznych winien być transparentny i poddany kontroli społecznej, co wywieść należy z zasady jawności gospodarki środkami publicznymi wyrażonej w art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Faktury i rachunki, chociaż nie zostały wydane przez organ obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, bezpośrednio się do niego odnoszą i mają wpływ na uszczuplenie aktywów (środków publicznych), którymi dysponuje organ. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2157/11, CBOSA). Treść umów i porozumień z załącznikami, jeżeli dotyczą majątku publicznego, także stanowią informacje publiczną (zob. wyrok NSA z 13 maja 2013 r., I OSK 634/15: CBOSA). Także dokument, który nie jest załącznikiem do umowy, jeżeli jego treść pozostaje w ścisłym związku z ta umową - stanowi informację publiczną (wyrok NSA z 4 września 2014 r., I OSK 2939/13; CBOSA). W świetle powyższych poglądów niezasadne jest stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na wniosek skarżącego, zgodnie z którym okoliczność, że żądanie dotyczy informacji związanych z realizacją umów przez konkretne podmioty, miałaby przesądzać, iż informacje te nie dotyczą spraw publicznych. Z treści ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika, aby indywidualny, konkretny charakter informacji stanowił przesłankę pozwalającą uznać ją za pozbawioną charakteru informacji publicznej. Nie wynika to w szczególności ani z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. - określających zakres przedmiotowy pojęcia informacja publiczna, ani tym bardziej z treści art. 2 u.d.i.p. definiującego podmiot uprawniony do otrzymania informacji publicznej. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów w oparciu o ustalenie, że informacja dotyczy konkretnego wykonawcy byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe. Należy także dodać, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu, zarówno bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 865/21; wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. III OSK 2875/22, CBOSA). Wobec powyższego należy uznać, że żądane przez skarżącego informacje wymienione powyżej w punktach od 1 do 3 oraz w punkcie 5 stanowią informację publiczną. Organ winien natomiast dokonać oceny znanej mu treści dokumentów wskazanych w punkcie 4 oraz informacji, której dotyczy punkt 6, celem ustalenia, czy mają one walor informacji publicznej i stosownie do wyników tych ustaleń: albo poinformować prawidłowo skarżącego, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi lub podjąć działania przewidziane przez przepisy ustawy w sytuacji gdy wniosek dotyczy informacji publicznych. Należy przy tym zważyć, że nie stanowią informacji publicznej treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, tj. dokumentach służących jedynie gromadzeniu i wymianie informacji, uzgadnianiu stanowisk oraz poglądów, które jednak nie są wiążące dla organu, ewentualnie mają charakter organizacyjny, porządkowy, służą wyłącznie na potrzeby podmiotu, który je wytworzył i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz (por. np. wyrok NSA z 26 listopada 2024 r., sygn. III OSK 1192/24; CBOSA). Pomimo powyżej poczynionych wskazań zaznaczyć trzeba, że prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i podlegać może ograniczeniu. Wypada wskazać na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto należało zauważyć, że organ w odpowiedzi na skargę podnosi, iż skarżący nadużywa prawa i zmierza do realizacji własnych interesów, np. przez zamiar wykorzystania udostępnionej informacji na potrzeby postępowań z zakresu zamówień publicznych. Wobec takiego stanowiska organu trzeba wskazać, że kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej, a tym samym informacji publicznej od innej informacji ma charakter obiektywny, a z przepisów zawierających normy wyznaczające przedmiot publicznego prawa podmiotowego nie wynika, aby kryterium tym było kryterium interesu wnioskodawcy w uzyskaniu informacji publicznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2025 r. II SA/Po 129/25; CBOSA). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 22 września 2022 r. o sygn. III OSK 5540/21 przeczyłoby to istocie prawa dostępu do informacji publicznej, które zarówno w piśmiennictwie prawniczym, jak i orzecznictwie sądowym kwalifikowane jest jako konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że publiczne prawo podmiotowe stanowi wyraz najsilniejszego ukształtowania pozycji prawnej jednostki wobec wspólnoty publicznoprawnej, gdyż wyposaża podmiot tego prawa w przysługujące wobec wspólnoty publicznoprawnej (państwa, wspólnot samorządowych) roszczenie, tj. instrument umożliwiający skuteczne żądanie ściśle określonego pozytywnego zachowania odpowiadającego interesowi prawnemu żądającego bądź skuteczne żądanie nieingerencji w określone, prawnie zagwarantowane sfery wolności, służące wobec objętego tą sytuacją prawną innego podmiotu publicznego prawa podmiotowego. Innymi słowy publiczne prawo podmiotowe to sytuacja prawna, w której oparty na normie prawnej interes określonej osoby (będący na tej podstawie interesem prawnym) jest zaopatrzony i tym samym wzmocniony przez wynikające również z normy prawnej prawa publicznego roszczenie o określone zachowanie wspólnoty publicznoprawnej reprezentowanej przez odpowiednie organy. Publiczne prawo podmiotowe zasadza się zatem na interesie prawnym. Każdy podmiot publicznego prawa podmiotowego jest tym samym podmiotem interesu prawnego. Nieprawidłowe jest zatem stanowisko, zgodnie z którym jeśli celem wniosku jest realizacja subiektywnego indywidualnego interesu wnioskodawcy, to informacja której wniosek ten dotyczy traci walor informacji publicznej. Zaliczenie żądanej informacji do kategorii informacji publicznych nie może zależeć od charakteru interesu w uzyskaniu tej informacji przez podmiot występujący z wnioskiem. Natomiast zgodnie z koncepcją "nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej", wypracowaną w doktrynie oraz orzecznictwie, nadużywanie przez podmiot uprawniony prawa do uzyskania dostępu do informacji publicznej może stanowić podstawę odmowy jej udostępnienia. Odmowa ta następuje wówczas w drodze decyzji administracyjnej na co zwrócił uwagę m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 października 2023 r. o sygn. III OSK 1848/22, CBOSA). Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że organ w kontrolowanej sprawie dopuścił się bezczynności. Jako to zostało wyżej wskazane, bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej występuje wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podjął w ustawowym czternastodniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust.1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej nie polega wyłącznie na całkowitym milczeniu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zachodzi także wtedy, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w niewłaściwy sposób (niezgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej) informuje wnioskodawcę o tym, że dana informacja nie stanowi informacji publicznej. Z przedstawionych powodów Sąd zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. do rozpoznania wniosku skarżącego, w terminie14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. W ocenie Sądu bezczynność organu w tej sprawie nie była rażąca. Kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. W ocenie Sądu taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie udostępnił żądanej informacji publicznej oraz podał błędne wskazania odnośnie ustalenia, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, z uwagi na przyjętą przez siebie nieprawidłową interpretację przepisów ustawy Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił, jak w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 200 oraz 205 § 1 p.p.s.a. dj