III SAB/Gl 369/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi W.D. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa; 2) zobowiązuje organ do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem; 3) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach na rzecz strony skarżącej 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach (dalej: Komendant) w rozpatrzeniu wniosku W. D. (dalej: Skarżący) w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Z akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z 13 marca 2024 r. Skarżący zażądał od Komendanta kserokopii/skanu sprawozdania kończącego postępowanie skargowe znajdujące się w aktach postępowania skargowego zarejestrowanego w Rejestrze Skarg i Wniosków prowadzonym przez Wydział Kontroli KWP w Katowicach pod pozycją [...],[...],[...],[...],[...] w roku 2024 oraz ewentualnego udzielenia odpowiedzi na pytanie, jeżeli pod wymienioną pozycją rejestru nie sporządzono sprawozdania, to dlaczego? Pismem z 27 marca 2024 r. Idz. [...] została udzielona Skarżącemu odpowiedź, w której Komendant stwierdził, że dane objęte jego wnioskiem nie stanowią informacji publicznej. W tych okolicznościach Skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucił w niej naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2. art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek; 3. art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez zaniechanie udostępnienia informacji publicznej, polegające na udzieleniu na prawidłowo złożony wniosek niejasnej oraz wymijającej odpowiedzi. Wobec powyższego Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z 13 marca 2024 r. oraz zasądzenie od Komendanta na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podał, że nie podziela stanowiska Komendanta. Powołując się na orzecznictwo sądów wywiódł, że skoro Policja jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne, to dokumenty wytworzone przez organy Policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań, w tym czynnościami podjętymi na skutek złożonej przez stronę skargi powszechnej (Dział VIII Kodeksu postępowania administracyjnego) mieszczą się w zakresie art. 6 u.d.i.p., a w konsekwencji podlegają udostępnieniu. Na poparcie swojego stanowiska przywołał także regulacje Instrukcja do Decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 8.07.2022 r. w sprawie wprowadzania do użytku służbowego w Komendzie Wojewódzkiej Policji w G. i jednostkach organizacyjnych Policji Instrukcji w sprawie szczegółowych zasad przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg oraz wniosków. W odpowiedzi na skargę Komendant podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. W jego ocenie Skarżący otrzymał odpowiedź na swój wniosek w postaci pisma, zawierającego syntetyczną informację o braku zakwalifikowania wnioskowanych informacji jako informacji publicznych. Nie było w niej woli lekceważenia Skarżącego, czy też jawnego braku woli do załatwienia sprawy. Nie doszło zatem do naruszenia prawa w postaci braku reakcji na złożony wniosek. Wniosek został załatwiony bez zbędnej zwłoki, w ustawowym terminie wynikającym z art. 35 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, które to przepisy w tym przypadku mają zastosowanie, ze względu na wyłączenie u.d.i.p. Nie ma zatem potrzeby do zobowiązania Komendanta do załatwienia wniosku Skarżącego z 13 marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, ponieważ tę czynność Komendant już wykonał w ustawowym terminie. Niezależnie Komendant podtrzymał swoje stanowisko co do tego, że objęte wnioskiem Skarżącego informacje nie wypełniają przesłanki pozytywnej definicji sprawy publicznej zawartej w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Skarga zarejestrowana w rejestrze skarg i wniosków pod pozycją nr [...], [...], [...] oraz [...] w roku 2024 prowadzonym przez Wydział Kontroli KWP w Katowicach została przekazana, na podstawie § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków celem realizacji do jednostki podległej, zgodnie z właściwością. Natomiast skarga zarejestrowana pod pozycją nr [...] została rozpoznania przez Wydział Kontroli KWP w Katowicach, i zakwalifikowana z zarzutem kat IX - niewłaściwe zachowanie policjanta poza służbą. Rozpatrując wniosek Skarżącego Komendant uwzględnił to, że postępowanie skargowe, unormowane przepisami działu VIII k.p.a., jest prowadzone w trybie administracyjnym. Zgodnie z art. 238 k.p.a. organ ma obowiązek poinformowania stronę o sposobie zakończenia danego postępowania skargowego, a co za tym idzie nie ma obowiązku doręczenia stronie sprawozdania jako dokumentu kończącego postępowanie skargowe. Nie ma zatem podstaw do tego, aby Skarżący jako osoba niebędąca stroną postępowania miałaby mieć dostęp do wskazanych dokumentów w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Komendant zauważył, że postępowanie skargowe nie kończy się typowym rozstrzygnięciem wynikającym wprost z k.p.a., tzn. nie kończy się rozstrzygnięciem w postaci postanowienia - zgodnie z art. 123 k.p.a., decyzji - zgodnie z art. 104 k.pa., ugody - zgodnie z art. 114 k.p.a, czy milczącego załatwienia sprawy - zgodnie z art. 122 a k.p.a. Także Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków nie wskazuje formy zakończenia prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania skargowego. Dodał także, że wskazana w uzasadnieniu skargi Instrukcja do decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z 8 lipca 2022 r. w sprawie wprowadzenia do użytku służbowego w KWP w G. i jednostkach organizacyjnych Policji instrukcji w sprawie szczegółowych zasad przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg oraz wniosków jest źródłem prawa wewnętrznego i nie stanowi źródła prawa dla Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach, jako organu odrębnego. Komendant wskazał także na art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej jako podstawę ograniczania dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (wyrok WSA w Gliwicach z 21 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Gl 34/21). Nie ma wątpliwości, że kontrola sądowa - w trybie art. 149 p.p.s.a. -prowadzenia postępowania przez organ w następstwie skargi na bezczynność organu, a także - na przewlekłe prowadzenie takiego postępowania przez organ jest dokonywana na dzień wniesienia skargi, co potwierdzają uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 oraz z 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21. W pierwszej kolejności Sąd - przywołując stanowisko NSA - uznał, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Konsekwencją powyższego stanowiska jest uznanie, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia prawa (wyrok NSA z 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11; wyrok NSA z 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1048/11). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ponadto, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym - bez wyznaczania rozprawy. Przepisami prawa materialnego, mającego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. tekst jedn. Dz.U. z 2022 poz. 902; dalej: u.d.i.p.). Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy zaznaczyć – na co zwrócił uwagę NSA - że o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, iż w grę wchodzi tak przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej a organ pozostaje w zwłoce (wyrok NSA z 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06). Zauważyć zatem wypada, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych u.d.i.p. formach jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p.; po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., mają być władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, ponadto związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne; po trzecie: według art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (wyrok WSA w Warszawie z 6 maja 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 104/11). W pierwszej kolejności niezbędnym jest zatem ustalenie, czy organ, do którego skierowany został wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest zobowiązany do poddania się rygorom u.d.i.p. Podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej oznaczone zostały w art. 4 u.d.i.p. Jak wynika z jego ust. 1 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W kontrolowanej sprawie bezspornym jest, że Komendant Wojewódzki Policji - jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Jak wynika bowiem z art. 1 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2024 poz.145) tworzy się Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach: a) wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności z zakresu ścigania wykroczeń; b) wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią – o czum stanowi art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji – jest organem administracji rządowej na obszarze województwa. Kwestią sporną pozostaje natomiast ocena, czy żądane przez Skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14). Jak wskazał NSA w wyroku z 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14 nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej w u.d.i.p., ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, bowiem dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej. Zatem walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio, poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Jest to zatem każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Co więcej taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (np. wyrok NSA z 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1643/09; wyrok NSA z 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 490/11; wyrok NSA z 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1372/11; wyrok NSA z 12 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2149/12, wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 175/13). Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyrok WSA w Lublinie z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 163/17). Wskazać należy, że według art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, a także stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej oraz informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych. Należy zatem uznać, że dokument w postaci sprawozdania z postępowania skargowego podlega udostępnieniu (por. wyrok NSA z 22 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1280/17; wyrok WSA w Szczecinie z 17 maja 2023 r., sygn. akt II SAB/Sz 33/23). Z akt administracyjnych wynika, że Skarżący domagał się kserokopii/skanu sprawozdania kończącego postępowanie skargowe znajdujące się w aktach postępowania skargowego zarejestrowanego w Rejestrze Skarg i Wniosków prowadzonym przez Wydział Kontroli KWP w Katowicach pod pozycją [...],[...],[...],[...],[...] w 2024r. oraz ewentualnego udzielenia odpowiedzi na pytanie, jeżeli pod wymienioną pozycją rejestru nie sporządzono sprawozdania to dlaczego. Komendant odmówił ich udostępnienia powołując się na to, że nie dotyczą one informacji publicznej. Według Sądu orzekającego w sprawie – mając na względzie przytoczony zakres pojęcia informacji publicznej - zgodzić należy się ze Skarżącym, że żądane przez niego dokumenty stanowią informację publiczną rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Niewątpliwie zostały one wytworzone przez organy Policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań, w tym czynnościami podjętymi na skutek złożonych skarg, co oznacza że mieszczą się w zakresie art. 6 u.d.i.p., a w konsekwencji podlegają udostępnieniu. Sąd tym samym podziela pogląd, iż akta prowadzonych przez organ Policji spraw bez względu na ich rodzaj i charakter, zawierają informację o jego działalności (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 stycznia 2010 r. sygn. akt II SAB/WA 200/09 oraz wyrok WSA w Szczecinie z 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 10/17). W sprawie zasługuje także na uwagę fakt, że w istocie Skarżący nie domagał się całości akt postępowań skargowych, ale wyraźnie określiłm dokumenty, których uzyskaniem jest zainteresowany. Tymczasem Komendant w piśmie będącym odpowiedzią na wniosek nie udzielił pełnej informacji. Zrobił to dopiero w odpowiedzi na skargę wskazując, że skargi zarejestrowane pod nr [...],[...],[...],[...] zostały przesłane do jednostek podległych, a zatem Komendant nie jest w posiadaniu informacji co do formy i sposobu ich zakończenia. A co za tym idzie pytanie - dlaczego nie sporządzono sprawozdania - również nie spełnia wskazanej powyżej przesłanki. Sąd podziela prezentowane w piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że jeśli pismo będące odpowiedzią na wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest fragmentarycznym, niepełnym odniesieniem się do żądanych przez wnioskodawcę informacji i tym samym nie wyczerpuje zakresu żądań wniosku, to należy przyjąć, że mamy do czynienia z bezczynnością adresata wniosku w części, w jakiej zakres udzielonej informacji publicznej nie pokrywa się z zakresem żądanej informacji. Na równi bowiem z niepodjęciem przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego lub też wręcz nieadekwatnej do treści wniosku. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Przedstawienie informacji innej, niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej, wymijającej, czy też nieadekwatnej do treści wniosku, stanowi o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza przepis art. 13 ust. 1 d.i.p. (zob. np. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, w: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 13 i przywołane tam orzecznictwo, wyrok WSA w Bydgoszczy z 18 stycznia 2022 r., II SAB/Bd 34/21; wyrok WSA w Olsztynie z 20 stycznia 2022 r., II SAB/Ol 181/21). Dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności (por. wyrok WSA w Szczecinie z 17 maja 2023 r., sygn. akt II SAB/Sz 33/23). Zauważyć też należy, że dopiero w odpowiedzi na skargę Komendant wskazał, że skarga zarejestrowana pod pozycją nr [...] została rozpoznania przez Wydział Kontroli KWP w Katowicach i zakwalifikowana z zarzutem kat IX - niewłaściwe zachowanie policjanta poza służbą. W momencie otrzymania wniosku o udostępnienie informacji publicznej do organu należy dokonanie oceny, czy wniosek ten w istocie dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak, to czy żądane informacje nie mogą być udostępnione ze względu na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. lub we wskazanych w tym przepisie ustawach szczególnych. Jeśli okoliczności te zachodzą, w takim przypadku adresat wniosku zobowiązany jest podjąć rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. Rozstrzygnięcie to przybiera formę decyzji administracyjnej. W postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność Sąd nie jest uprawniony do badania sprawy pod kątem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por: wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1111/18). W przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej np. ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), odmowa ta musi przybrać formę decyzji administracyjnej, o czym jednoznacznie stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Należy bowiem zauważyć, że nawet jeśli żądana informacja zawiera dane chronione ze względu na prywatność osoby fizycznej, to nie oznacza to, że informacja taka traci charakter informacji publicznej. Nadal jest informacją publiczną, ale zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom. W takiej sytuacji organ może odmówić udostępnienia danej informacji, ale stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p zobligowany jest wydać decyzję w tym przedmiocie (por. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 6665/21, wyrok WSA we Wrocławiu z 5.04.2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 25/24). Mając powyższe na uwadze należy zatem stwierdzić, że wniosek Skarżącego z 13 marca 2024 r. nie został rozpoznany zgodnie z procedurą określoną przepisami u.d.i.p. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązał Komendanta do rozpoznania wniosku Skarżącego z 13 marca 2024 r. w terminie 14 dni, którego bieg - stosownie do art. 286 § 2 p.p.s.a. - liczy się od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Stosownie do obowiązku wynikającego z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności organu nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnej interpretacji prawa, jednak nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą u.d.i.p. Komendant pozostawał w mylnym przekonaniu, że udzielona Skarżącemu odpowiedź na wniosek jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł.