II SAB/Łd 90/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi S. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie wybudowania i użytkowania budynku gospodarczego 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w kwocie 3000 (trzy tysiące złotych); 4. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz S. M. sumę pieniężną w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych; 5. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz S. M. kwotę 196,95 zł (sto dziewięćdziesiąt sześć złotych i dziewięćdziesiąt pięć groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS S.M. zaskarżył do sądu administracyjnego przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej, wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 22 marca 2012r., a dotyczącej wybudowania, przebudowy i użytkowania budynku gospodarczego, położonego w B., przy ulicy [...]. Skarżący wyjaśnił, że wniosek o wszczęcie postępowania w tej sprawie datowany jest na dzień 22 marca 2012r. i został doręczony organowi dnia 26 marca 2012r. Wobec całkowitej bezczynności organu, skarżący zażaleniem z dnia 23 października 2012r., w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 23), powoływanej dalej jako "k.p.a." – zaskarżył bezczynność organu powiatowego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012r., nr [...], organ wojewódzki wyznaczył dodatkowy termin na załatwienie sprawy do dnia 21 stycznia 2013r. Kiedy i ten termin upłynął bezskutecznie, skarżący zaskarżył bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 16 maja 2013r., sygn. akt II SAB/Łd 29/13, zobowiązał organ powiatowy do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku oraz stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dalej skarżący wskazał, że w dniu 2 grudnia 2013r. wezwał organ do wykonania ww. wyroku, po czym w dniu 10 grudnia 2013r. wniósł skargę na niewykonanie wyroku do sądu. Wyrokiem z dnia 19 marca 2014r., sygn. akt II SA/Łd 83/14, WSA w Łodzi wymierzył organowi grzywnę za niewykonanie wyroku z dnia 16 maja 2013r. Następnie skarżący podkreślił, że po upływie kolejnej, trwającej pół roku bezczynności organu w sprawie, pomimo nieprzeprowadzenia oględzin przedmiotu postępowania, organ zawiadomił strony postępowania w trybie art. 10 k.p.a., że kończy postępowanie dowodowe w sprawie, którego nie przeprowadził. Decyzją z dnia [...] września 2014r., nr [...], organ powiatowy nakazał rozbiórkę obiektu, która została uchylona w postępowaniu odwoławczym decyzją organu wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2015r., nr [...]. Wobec niepodejmowania przez organ żadnych czynności, zażaleniem z dnia 30 kwietnia 2015r., skarżący w trybie art. 37 k.p.a. zaskarżył przewlekłe prowadzenie postępowania do organu wyższego stopnia. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r., nr [...], organ wyższego stopnia stwierdził, że postępowanie w sprawie jest prowadzone w sposób przewlekły oraz że organ powiatowy pozostaje w sprawie bezczynny i jednocześnie wyznaczył organowi dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 24 sierpnia 2015r., a także zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a ponadto stwierdził, że niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podniósł, że organ powiatowy tego terminu nie tylko nie dochował, ale również nie podjął w sprawie żadnej czynności, która by zmierzała do zakończenia postępowania. W związku z tym skarżący zaskarżył przewlekłość organu powiatowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016r., sygn. akt II SAB/Łd 198/15, orzekł, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i przyznał na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł. Organ jednak żadnej czynności w sprawie nie podejmował przez kolejne pół roku i dopiero w dniu 10 maja 2016r. dokonał oględzin budynku. Następnie po kolejnym miesiącu bezczynności organ, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r., nr [...], sprostowanym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r., nr [...], nałożył na właściciela obiektu obowiązek opracowania ekspertyzy technicznej, która została złożona w dniu 15 lipca 2016r. Wskutek zaskarżenia przez strony sprostowanego postanowienia dowodowego, organ wojewódzki postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...], uchylił postanowienie organu powiatowego. W dniu 27 lipca 2016r. organ wezwał właściciela obiektu do przedstawienia dodatkowych informacji w sprawie, a następnie w dniu [...] sierpnia 2016r. organ powiatowy wydał decyzję nr [...], która po zaskarżeniu w toku odwoławczym została uchylona decyzją organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2016r., nr [...]. Od zwrotu akt sprawy organowi powiatowemu upłynęło kolejnych 5 miesięcy, w ciągu których organ powiatowy nie podejmował w sprawie żadnych czynności. Wobec powyższego skarżący w dniu 17 lutego 2017r. złożył zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania w trybie art. 37 k.p.a., a następnie złożył niniejszą skargę do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Łodzi. W ocenie skarżącego, z przedstawionego toku postępowania wynika jednoznacznie, że organ powiatowy postępowanie prowadzi pozornie od marca roku 2012 tj. przez 5 lat. Analizując tę konkretną sprawę, można stwierdzić wprost, że podejmowane w niej czynności są sporadyczne i pozorne. Okresy, w których w sprawie organ nie dokonywał żadnych czynności trwają po wiele miesięcy. Nie odnoszą żadnego skutku represyjnego i wychowawczego nakładane na organ powiatowy grzywny i przyznawane stronie znikomej wysokości kwoty pieniężne. Ich wysokość jest niewspółmierna do stopnia zawinienia organu w przyczynieniu się do przewlekłości postępowania, a co więcej do okresu tej przewlekłości. Podejmowane przez organ czynności i wydawane decyzje nie przyniosły oczekiwanego skutku załatwienia sprawy. Czynności podejmowane są w długich odstępach czasu. Organ nie robi sobie nic z nakładanych przez sąd grzywien, wyznaczania terminów załatwienia sprawy, a co więcej z orzekania, że przewlekłość ma charakter rażący. Na tej podstawie skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w związku z tym o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego. Skarżący wniósł ponadto o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, przewidzianej w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." w wysokości nie niższej niż 10.000zł, a także o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 156 § 6 p.p.s.a., mając na względzie, że przewlekłość postępowania miała miejsce bez żadnego uzasadnienia i z rażącym naruszeniem prawa, a także okoliczności, że wcześniej nakładane na organ grzywny nie przyniosły oczekiwanego skutku. Skarżący wniósł również o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wskazał, że w następstwie wniosku S. M., złożonego w dniu 22 marca 2012r. (data wpływu do organu 26 marca 2012r.), organ wszczął w dniu 24 kwietnia 2012r. postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności zabudowy posesji przy ul. [...] w B. (budynek mieszkalny i gospodarczy), dz. nr ewid. 456, obręb [...] B. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po analizie zgromadzonego materiału dowodowego i w związku z faktem, iż sprawa dotyczyła dwóch odrębnych obiektów budowlanych stanowiących samodzielne całości techniczno-użytkowe, rozdzielił przedmiotowe postępowanie na dwie odrębne sprawy, tj.: 1. znak: [...], w przedmiocie legalności wybudowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego; 2. znak: [...], w przedmiocie legalności budowy budynku gospodarczego. W toku prowadzonego postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016r., sygn. akt. II SAB/Łd 201/15, po rozpatrzeniu skargi S. M. na bezczynność, zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do załatwienia przedmiotowej sprawy w ciągu miesiąca. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego podjęto postępowanie legalizacyjne w trybie aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ II instancji w postępowaniu odwoławczym uchylił decyzją nr [...], z dnia [...] lutego 2015r., rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia [...] września 2014r., nr [...], znak: [...], którym nakazano P. S. rozbiórkę obiektu będącego przedmiotem postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia wskazał, iż sanowanie skutków samowoli budowlanej dokonanej przed wejściem w życie aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, winno nastąpić na podstawie ustawy z 1974r. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r., nr [...], znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nałożył na P. S. obowiązek opracowania i przedstawienia ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości budowy i użytkowania budynku gospodarczego zlokalizowanego przy ul. [...] w B., dz. nr ewid. 458, obręb [...] B., ze szczególnym uwzględnieniem stanu technicznego pokrycia dachowego (tj. płyt falistych zawierających azbest), oraz wykonaniem aktualnej oceny stanu i określenia możliwości bezpiecznego użytkowania wyrobów zawierających azbest, w terminie do dnia 17 lipca 2016r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r., nr [...], znak: [...], sprostowano oczywistą omyłkę w ww. postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...], znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał P.S. wykonanie robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia budynku gospodarczego zlokalizowanego przy ul. [...] w B.(dz. nr ewid. 456, obręb [...], miasto B.) do stanu zgodnego z przepisami, polegających na: zmianie istniejącego spadku dachu z (4,7° - 5,6°) na wymagany zgodnie z wytycznymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzającego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] kwietnia 2006r. (Dz. U. Województwa [...] z 2006r., nr [...], poz. [...]), w przedziale 20° - 40° z uwzględnieniem demontażu płyt falistych zawierających azbest i zastosowaniem materiału poszycia dachu niezawierającego szkodliwego dla zdrowia azbestu, w terminie do dnia 30 listopada 2016r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia P. S., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...], uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2016r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania S. M., U. Z., P.S., decyzją z dnia [...] września 2016r., nr [...], uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. M. wyrokiem z dnia 17 listopada 2016r. (prawomocnym od dnia 29 grudnia 2016r.), sygn. akt. II SA/Łd 514/16 m.in. wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę oraz stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 17 lutego 2017r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomił strony postępowania o możliwości wypowiedzi co do przeprowadzonych dowodów, zgromadzonych materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi U.Z., wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016r. (prawomocnym od dnia 9 lutego 2017r.), sygn. akt. II SAB/Łd 117/16 m.in. uchylił postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016r. wydane w niniejszej sprawie, stwierdził że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu. Odnosząc się to przedmiotowej skargi, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wyjaśnił, iż okoliczność bezczynności czy też niezachowania ustawowych terminów w postępowaniu jest niezależna od organu. W chwili obecnej organ posiada kadrę techniczną w postaci Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powołanego z dniem 31 marca 2016r., dwóch inspektorów oraz jednego referenta, którzy na dzień dzisiejszy muszą obsłużyć i zapewnić bezpieczeństwo mieszkańcom ponad 113 tysięcznego powiatu o obszarze 971 km2. Wskazano również, iż organ podejmuje wszelkie możliwe działania, umożliwiające usprawnienie pracy jednostki. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Przy piśmie z dnia 17 maja 2017r. organ nadesłał decyzję z tej daty, wydaną na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, nakazującą P. S. wykonanie robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia budynku gospodarczego, zlokalizowanego przy ul. [...] w B. do stanu zgodnego z prawem. Na rozprawie w dniu 23 maja 2017r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania w zakresie żądania wyznaczenia organowi terminu do załatwienia sprawy, oświadczając dodatkowo, iż pomiędzy datą doręczenia organowi akt sprawy wraz z poprzednio wydaną decyzją kasacyjną organu odwoławczego a datą decyzji z dnia [...] maja 2017r., nie dokonywano żadnych czynności w sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., zobowiązany postanowieniem z dnia [...] maja 2017r. do nadesłania akt postępowania za okres od dnia 24 lutego 2017r. (data zwrotu akt po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 13 grudnia 2016r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 117/16) do dnia [...] 2017r. (data wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty), nadesłał jedynie kopię załączonej już do akt spawy decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu administracji publicznej i na przewlekłość postępowania w przypadkach niepodejmowania przez ten organ nakazanych prawem aktów lub czynności, w tym - w razie konieczności wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 - 4a oraz pkt 8 p.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu administracyjnego lub dokonania czynności, stwierdza, że organ ten dopuścił się bezczynności czy przewlekłości postępowania i jednocześnie ustala, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa – art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. Warunkiem wniesienia skargi zarówno na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie - art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 52 § 2 p.p.s.a. Wyczerpanie trybu zaskarżenia przed wniesieniem skargi, rozpoznawanej w niniejszej sprawie, jest bezsporne. S.M. w dniu 17 lutego 2017r. złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na przewlekłe prowadzenie postępowania. Ocenę zasadności skargi rozpocząć należy natomiast od przypomnienia, że postępowanie organu nadzoru budowlanego w sprawie prawidłowości wybudowania budynku gospodarczego, położonego na terenie nieruchomości, usytuowanej w B., przy ul. [...], było już przedmiotem rozważań Sądu, który rozpatrywał skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowalnego oraz niewykonanie wyroków tak ze skarg S. M. (II SAB/Łd 29/13, II SA/Łd 83/14, IISAB/Łd 198/15, II SAB/Łd 201/15, II SA/Łd 514/16), jak i U. Z. (II SAB/Łd 117/16). Wszystkie skargi okazały się zasadne. Ostatni ze wspomnianych wyroków, wydany w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 117/16 zapadł w dniu 13 grudnia 2016r., obejmując zarówno ocenę bezczynności organu jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Wyrokiem tym, po rozpoznaniu skargi U. Z. stwierdzono, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, wymierzono organowi grzywnę w wysokości 2000 zł. oraz przyznano na rzecz U. Z. sumę pieniężną w kwocie 1000 zł., zasądzając nadto zwrot kosztów postępowania. Akta sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem zostały zwrócone organowi w dniu 24 lutego 2017r. Skutki powyższych orzeczeń oraz fakt, że w dniu [...] 2017r. organ wydał akt, kończący postępowanie w danej instancji, mają istotny wpływ dla rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. Z jednej strony bowiem oznacza to brak podstaw do zobowiązania organu do wydania aktu w rozumieniu art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (bowiem akt ten został wydany), z drugiej nie zwalnia sądu z obowiązku oceny ewentualnej przewlekłości organu przed datą wydania decyzji. Natomiast wcześniejsze prawomocne orzeczenia przewlekłym prowadzeniu postępowania ograniczają możliwość dokonania tej oceny jedynie do okresu następującego po dacie wyrokowania. Oznacza to, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie był okres po dniu 13 grudnia 2016r., bowiem do tej daty postępowanie skarżonego organu m.in. w zakresie przewlekłości postępowania zostało już prawomocnie ocenione. Analiza nadesłanych do kontroli sądowej akt administracyjnych wskazuje, że organ faktycznie po dacie zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016r. do dnia rozstrzygnięcia sprawy decyzją z dnia [...] maja 2017r. nie podejmował żadnych czynności w spawie i nie prowadził w istocie postępowania wyjaśniającego. W świetle twierdzeń skarżącego, żadne czynności nie były podejmowane od dnia podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej ([...] września 2016r.). Jedynym przejawem aktywności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w rozpoznawanej sprawie było sporządzenie odpowiedzi na skargi (w sprawie II SAB/Łd 117/16 i II SAB/Łd 90/17) oraz wydanie decyzji z dnia [...] maja 2017r. Okres zatem, w którym nie podejmowano żadnych działań, zmierzających efektywnie do zakończenia postępowania bez wątpienia dowodzi przewlekłości postępowania. Skoro bowiem wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie możliwe było po zwrocie akt pomimo nieprzeprowadzenia żadnej czynności o charakterze dowodowym, kilkumiesięczne zwlekanie z jej podjęciem w sposób oczywisty dowodzi przewlekłości postępowania. Warto przy tym dostrzec, iż organ nie zaprzecza ani przewlekłości postępowania ani bezczynności, wskazując, że powodem takiego stanu rzeczy są trudności kadrowe i organizacyjne. W ocenie składu orzekającego wyjaśnienia te nie mogą odnieść skutku. Dla zasadności skargi na bezczynność czy przewlekłość postępowania nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność lub przewlekłość została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu (por. np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 września 2013 roku, sygn. akt: I SAB/Wa 243/13 oraz z dnia 12 września 2013 roku, sygn. akt: I SAB/Wa 364/13, wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem htt://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe uprawnia do stwierdzenia, że przewlekle prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., wobec faktu, iż czynności podejmowane są przez organ w dużych odstępach czasu, nie charakteryzując się niezbędną do terminowego załatwienia sprawy koncentracją. W zaistniałej sytuacji, zdaniem Sądu, zasadnym jest wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Jej wysokość określona została, biorąc pod uwagę z jednej strony fakt opieszałego i nieefektywnego działania organu na przestrzeni ponad 5 lat, z drugiej okoliczność, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w B. był już pięciokrotnie karany grzywną za pozostawanie w bezczynności i przewlekłe powadzenie postępowania w niniejszej spawie oraz za niewykonanie prawomocnych wyroków tutejszego Sądu. W ocenie Sądu przeto, kwota 3000 zł. stanowić będzie adekwatną dolegliwość dla organu z tytułu analizowanej przewlekłości postępowania. Na podstawie przywalanego art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd przyznał na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 3000 zł., uznając, iż jej wysokość stanowić będzie rekompensatę za niemożność uzyskania w rozsądnym terminie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, nawet pomimo licznych wyroków, które winny zobligować organ do jej efektywnego załatwienia. Żądanie przyznania kwoty co najmniej 10000 zł. uznano przy tym za wygórowane, biorąc pod uwagę fakt, iż sumy pieniężne w toku prowadzonego postępowania były już na rzecz skarżącego przyznawane (w łącznej wysokości 2500 zł.). Na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. zasądzono natomiast na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, które stanowią równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi oraz kosztów stawiennictwa przed sądem. dc