II SO/Łd 2/17

Dnia 23 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2017 roku sprawy z wniosku A. P. o wymierzenie Radzie Osiedla A w Ł. grzywny w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Radzie Osiedla A w Ł. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; 2. zasądzić od Rady Osiedla A w Ł. na rzecz A. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. A. P. w dniu 5 stycznia 2017 roku skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie organowi – Radzie Osiedla A w Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 6 grudnia 2016 roku (a nie jak omyłkowo wskazała wnioskodawczyni – w dniu 6 stycznia 2016 roku) na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W motywach wniosku jego autorka wyjaśniła, iż mimo upływu terminu przekazania skargi, organ nie uczynił zadość temu obowiązkowi, dlatego uzasadniony jest wniosek strony o wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości. Z ustaleń wnioskodawczyni wynika, że skarga do dnia 5 stycznia 2017 roku nie wpłynęła do Sądu. Zarządzeniem Sędziego z dnia 26 stycznia 2017 roku organ otrzymał odpis wniosku o wymierzenie grzywny celem odniesienia się do jego treści. Termin do wykonania zarządzenia zakreślono na 7 dni. Zarządzenie doręczono organowi dnia 6 lutego 2017 roku. W piśmie z dnia 9 lutego 2017 roku Rada Osiedla A w Ł. wniosła o rozpoznanie wniosku o wymierzenie grzywny w jednym postępowaniu ze skargą na bezczynność, która została przekazana do Sądu w dniu 26 stycznia 2017 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1764 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2017 roku w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2016 roku i w drugim półroczu 2016 roku (M.P. poz. 208) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2016 roku wyniosło 3.536,87 zł. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 in fine P.p.s.a.). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu (por. np. postanowienia NSA: z dnia 23 września 2014 roku, I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 roku, I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 roku, I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 roku, I OZ 278/13 i inne; wszystkie są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie Sądowi skargi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że A. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem organu – Rady Osiedla A w Ł.. Przedmiotowa skarga podnosiła zarzut bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wobec tego, stosownie do art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Z treści powołanego przepisu wynika, że organ miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania 15 – dniowego terminu. Nie podlega dyskusji, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga, którą Rada Osiedla otrzymała w dniu 6 grudnia 2016 roku, dopiero w dniu 26 stycznia 2017 roku została przekazana Sądowi. Tymczasem 15 – dniowy termin przekazania skargi liczony od dnia jej otrzymania ekspirował z dniem 21 grudnia 2016 roku, zatem skarga, która wpłynęła do Sądu w dniu 26 stycznia 2017 roku, organ przekazał z przekroczeniem termin jej przekazania o 36 dni. Podsumowując, przedstawione okoliczności potwierdzają niewykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., co przesądza o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzonej grzywny ponownie zaakcentować należy, iż grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi Sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Wobec tego Sąd określając wysokość grzywny uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ. Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż skarga ostatecznie została przekazana sądowi z 36 – dniowym opóźnieniem. Z tych powodów Sąd uwzględniając okoliczności sprawy wywiódł, iż kwota grzywny określona w postanowieniu w realiach sprawy będzie odpowiednia. W piśmie z dnia 9 lutego 2017 roku organ wniósł o rozpoznanie wniosku o wymierzenie grzywny łącznie ze sprawą zainicjowaną skargą na bezczynność. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku organu, bowiem wnioski o ukaranie grzywną w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. są rozpoznawane na posiedzeniu niejawnym. Podczas gdy merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność odbywa się na rozprawie. Reasumując, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. a.bł.