II SO/Łd 77/16

Dnia 3 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2016 roku sprawy z wniosku S. M. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie wybudowania i użytkowania sieci kanalizacyjnej położonej w B. przy ul. A 2 p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz S. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. P. S. M. w dniu 2 czerwca 2016 roku skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie organowi – Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 23 marca 2016 roku na bezczynność w przedmiocie wybudowania i użytkowania sieci kanalizacyjnej położonej w B. przy ul. A 2. W motywach wniosku jego autor wyjaśnił, iż organ winien przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W sprawie jednak termin ten upłynął bezskutecznie. Przed złożeniem wniosku S. M. uzyskał w organie informację, iż tenże nie przekazał jeszcze skargi do sądu. S. M. wniósł o rozpoznanie wniosku na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem Sędziego z dnia 23 czerwca 2016 roku organ otrzymał odpis wniosku o wymierzenie grzywny celem odniesienia się do jego treści. Termin do wykonania zarządzenia zakreślono na 7 dni. Zarządzenie doręczono organowi w dniu 1 lipca 2016 roku. Pismem z dnia 18 lipca 2016 roku organ udzielił odpowiedzi na wniosek wskazując, że skarga wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi została przekazana do Sądu pismem z dnia 18 lipca 2016 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2016 roku w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2015 roku i w drugim półroczu 2015 roku (M.P. poz. 174) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2015 roku wyniosło 3.408,62 zł. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 in fine P.p.s.a.). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu (por. np. postanowienia NSA: z dnia 23 września 2014 roku, I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 roku, I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 roku, I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 roku, I OZ 278/13 i inne; wszystkie są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że S. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem organu – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Wobec tego, stosownie do art. 54 § 2 P.p.s.a. organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania 30 – dniowego terminu. Nie podlega dyskusji, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga, którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego otrzymał w dniu 23 marca 2016 roku, dopiero w dniu 21 lipca 2016 roku wpłynęła do sądu. Tymczasem 30 – dniowy termin przekazania skargi liczony od dnia jej otrzymania ekspirował z dniem 22 kwietnia 2016 roku, zatem skarga, która wpłynęła do Sądu w dniu 21 lipca 2016 roku, organ przekazał z przekroczeniem terminu jej przekazania o 90 dni. Podsumowując, przedstawione okoliczności potwierdzają niewykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie określonym w art. 54 § 2 P.p.s.a., co przesądza o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzonej grzywny ponownie zaakcentować należy, iż grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi Sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Wobec tego Sąd określając wysokość grzywny uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ. Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż skarga ostatecznie została przekazana sądowi z 90 – dniowym opóźnieniem. Na wysokość ustalonej grzywny wpływ ma także okoliczność, iż ilość nakładanych grzywien w innych postępowaniach jest w sumie znacząca. Z tych powodów Sąd uwzględniając okoliczności sprawy wywiódł, iż kwota grzywny określonej w postanowieniu w realiach sprawy będzie odpowiednia. Reasumując, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. A. P.