III SA/Łd 1096/19

Dnia 2 kwietnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] r. nr ...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz M.K. kwotę 3617 (trzy tysiące sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 1096/19 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: DZ.U. z 2020 r. poz. 256) – dalej: k.p.a.; art. 17 § 1 , art. 18, art. 64, art. 64c § 1 , § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1438)- dalej: u.p.e.a.; Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] nr [...] o określeniu wysokości kosztów egzekucyjnych. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 5 lipca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wystawił wobec M. K. tytuły wykonawcze: o nr: [...] obejmujący zaległości skarżącej w podatku od towarów i usług za I kwartał 2018 r. w kwocie 109 811 zł plus odsetki 1708,80 zł oraz o nr [...] z tytułu podatku dochodowego za 2017 r. w kwocie 50 698 zł plus odsetki 733,40 zł , które to tytuły przekazał następnie do realizacji w drodze egzekucji administracyjnej. Zawiadomieniem z dnia 5 lipca 2018 r. , nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanej od A S.A. w Ś. Powyższe zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 9 lipca 2018 r., natomiast skarżącej wraz z odpisem tytułów wykonawczych w dniu 5 lipca 2018 r. W odpowiedzi na zawiadomienie dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, że posiada zobowiązania względem skarżącej na kwotę 137.398,58 zł. Następnie w dniu 5 września 2018 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia ruchomości zobowiązanej, które zostały w części zbyte na licytacjach publicznych w dniach 10 i 20 grudnia 2018 r. Z uwagi na wyegzekwowanie należności objętej tytułem wykonawczym nr [...] jej egzekucję zakończono w dniu 10 grudnia 2018 r. Kolejnym zawiadomieniem z dnia 29 stycznia 2019 r. organ egzekucyjny, na poczet należności objętej tytułem wykonawczym nr [...], dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej przysługującej skarżącej względem firmy B. O dokonanym zajęciu zobowiązana została zawiadomiona w dniu 12 lutego 2019 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności w dniu 5 lutego 2019 r. Prowadzona w stosunku do skarżącej egzekucja na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] została zakończona w dniu 16 kwietnia 2019 r. Pismem z dnia 28 maja 2019 r. M. K. wystąpiła o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych wyegzekwowanych w związku ze sprzedażą zajętych ruchomości Zawiadomieniem z dnia 28 czerwca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. poinformował skarżącą o łącznej wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...] i [...] w kwocie 20.798,89 zł., ze wskazaniem kosztów poszczególnych czynności. Zawiadomienie doręczono skarżącej 9 lipca 2019 r. Następnie postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2019 r., wydanym na wniosek skarżącej z dnia 15 lipca 2019 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. określił wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do majątku zobowiązanej na podstawie tytułów wykonawczych z 5 lipca 2018 r. o nr [...] w kwocie 14.088,12 zł i o nr [...] w kwocie 6.718,77 zł, to jest łącznie 20.806,89 zł. Na koszty powstałe w postępowaniu prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] składały się : - opłata zajęcie wierzytelności w kwocie 5575,99 zł - opłata manipulacyjna w kwocie 1115,20 zł - opłata za zajęcie ruchomości w kwocie 1204,73 zł - koszty wyceny biegłego skarbowego 1168,50 zł - opłata za ogłoszenie sprzedaży – 6,80 zł - opłata za sprzedaż na licytacji – 800,81 zł - opłata za ogłoszenie sprzedaży – 6,80 zł - opłata za sprzedaż na licytacji – 4186,99 zł - koszty przesyłek pocztowych – 11,80 zł - opłata za pobranie należności u zobowiązanego – 2,50 zł łącznie 14 080,12 zł ( w postanowieniu błędnie wpisano sumę 14 088,12 zł.). Na koszty powstałe w postępowaniu prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] składały się : - opłata zajęcie wierzytelności w kwocie 2571,57 zł - opłata manipulacyjna w kwocie 514,31 zł - opłata za zajęcie ruchomości w kwocie 555,65 zł - opłata za sprzedaż na licytacji w kwocie 3033,24 zł łącznie 6 718,77 zł. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła zażalenie, w którym wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzuciła organowi egzekucyjnemu, nieuwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., SK 31/14, który zakwestionował zgodność art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. z art. 2, art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP w zakresie w jakim nie określa maksymalnej kwoty opłaty za dokonane czynności egzekucyjne oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. z art. 2, art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP w zakresie w jakim nie określa maksymalnej kwoty opłaty manipulacyjnej. Uzasadniając zażalenie skarżąca przedstawiła w obszerny sposób stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone powołanym wyżej wyroku z 28 czerwca 2016 r., wskazując, iż zakwestionowane przez Trybunał przepisy stanowiły podstawę określenia kosztów prowadzonego w stosunku do niej postępowania egzekucyjnego, co czyni jej zażalenie zasadnym. Zaskarżonym niniejszą skargą postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz wskazał na zasady ponoszenia powstałych kosztów egzekucyjnych, określone w Dziale I rozdziale 6 u.p.e.a., w tym na art. 64c § 1 powołanej ustawy, z którego wynika, iż co do zasady postępowania egzekucyjnego obciążają zobowiązanego. Dalej organ odwoławczy przeszedł do meritum sporu, to jest do wysokości naliczonych kosztów egzekucyjnych ciążących na skarżącej. W pierwszej kolejności odniósł się do opłaty manipulacyjnej pobranej od zobowiązanej na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a. Wskazał, że zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Ponadto organ wskazał na art. 64 § 10 u.p.e.a., z którego wynika, iż obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej powstaje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Jeżeli pierwszą czynnością egzekucyjną jest zajęcie wierzytelności pieniężnej lub innego prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności, obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej powstaje równocześnie z obowiązkiem uiszczenia opłaty za zajęcie. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż na gruncie niniejszej sprawy należna mu opłata manipulacyjna została obliczona w następujący sposób: - w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr[...]– 109.811 zł (należność główna) + 1.708,84 zł (należne odsetki) x 1% = 1.115,20 zł; - w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr[...]– 50.698 zł (należność główna) + 733,38 zł (należne odsetki) x 1% = 514,31 zł. Następnie odnośnie pobranej od zobowiązanej, opłaty za dokonane czynności egzekucyjne organ wskazał, iż zgodnie z art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera opłatę za dokonanie czynności egzekucyjnej - zajęcia innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych - 5% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr. Przy czym obowiązek uiszczenia tej opłaty, stosownie do art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a. powstaje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Tym samym należna organowi egzekucyjnemu opłata za dokonaną w dniu 9 lipca 2018 r. czynność egzekucyjną zajęcia innej wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanej została obliczona w następujący sposób: - odnośnie tytułu wykonawczego nr[...] – 109.811 zł (należność główna) + 1.708,84 zł (należne odsetki) x 5% = 5.575,99 zł; - odnośnie tytułu wykonawczego nr[...] – 50.698 zł (należność główna) + 733,38 zł (należne odsetki) x 5% = 2.571,57 zł. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż w związku z dokonanym w dniu 5 września 2018 r. zajęciem ruchomości zobowiązanej, po stronie skarżącej powstały koszty egzekucyjne obliczone na podstawie art. 64 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, organ egzekucyjny za zajęcie ruchomości pobiera opłatę w wysokości 6% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 6 zł 80 gr. Przy czym stosownie do treści art. 64 § 5 u.p.e.a. organ egzekucyjny obliczając opłatę za dokonane zajęcie przedmiotowych ruchomości, uwzględnił naliczone opłaty za wcześniej dokonaną czynność egzekucyjną dotyczącą tej samej egzekwowanej należności pieniężnej. Z uwagi na powyższe należna organowi egzekucyjnemu opłata za dokonaną w dniu 5 września 2018 r. czynność egzekucyjną zajęcia ruchomości zobowiązanej została obliczona w następujący sposób: - odnośnie tytułu wykonawczego nr[...] – 109.811 zł (należność główna) + 3201,07 zł (należne odsetki) x 6% = 6.780,72 zł - 5.576,99 zł=1.204,73 zł; - odnośnie tytułu wykonawczego nr[...] – 50.698 zł (należność główna) + 1422,32 zł (należne odsetki) x 6% = 3.127,22 zł - 2.571,57 zł.= 555,65 zł. Ponadto organ odwoławczy, odwołując się do art. 64 § 1 pkt 9 i pkt 11 u.p.e.a. wskazał na koszty egzekucyjne powstałe w związku ze sprzedażą licytacyjną zajętych ruchomości, na które składają się: - odnośnie licytacji przeprowadzonej w dniu 10 grudnia 2018 r. – kwota 6,80 zł (za ogłoszenie sprzedaży) + kwota 3.878,05 zł stanowiąca 5% kwoty uzyskanej ze sprzedaży to jest 77.560,98 zł, która to opłata została zaliczona odpowiednio do sprawy prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w kwocie 800,81 zł oraz do sprawy prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w kwocie 3.077,24 zł.; - odnośnie licytacji przeprowadzonej w dniu 20 grudnia 2018 r. – kwota 6,80 zł (za ogłoszenie sprzedaży) + kwota 4.186,99 zł stanowiąca 5% kwoty uzyskanej ze sprzedaży to jest 83.739,84 zł, która to opłata została zaliczona do sprawy prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr[...]. Do kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie powyższego tytułu wykonawczego zaliczono także , w oparciu o przepis art. 64b § 1 pkt 4 u.p.e.a. wydatki egzekucyjne tj. kwotę 1.168,50 zł stanowiącą wynagrodzenie biegłego, który oszacował zajęte ruchomości oraz łączną kwota 14,30 zł tytułem opłat za przesyłki pocztowe oraz pobranie pieniędzy u zobowiązanego na miejscu. W ocenie organu odwoławczego, iż nałożone na skarżącą koszty egzekucyjne w łącznej wysokości 20.806,89 zł zostały wyliczone w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami prawa. Natomiast, co do podniesionej w zażaleniu argumentacji strony odnoszącej się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., SK 31/14 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wskazał, iż powołany wyrok stwierdzał niekonstytucyjność wskazanych przepisów art. 64 §1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. jedynie w zakresie, w jakim nie określają one maksymalnej wysokości opłat za czynności egzekucyjne oraz maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, a tym samym dotyczył tzw. zaniechania ustawodawczego. Podkreślił, że Trybunał kwestionując brak górnej granicy tych opłat, nie zakwestionował zasadności ich procentowego naliczania. Powyższe oznacza, iż wejście w życie wydanego orzeczenia nie powodowało utraty mocy wiążącej wskazanych przepisów, a tym samym organ był zobowiązany do ich stosowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. w zw. z art. 2 i art. 84 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu skutków prawnych wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14, który uznawał wskazane wyżej przepisy u.p.e.a. za niezgodne z konstytucją RP, a tym samym naruszenie zasady określoności, proporcjonalności i adekwatności przepisów prawa nakładających na jednostki ciężary publicznoprawne, gdyż ustalenie wysokości ciążących na skarżącej kosztów egzekucyjnych odbyło się niezależnie od efektywności egzekucji, bez względu na wysokość wyegzekwowanych w toku egzekucji świadczeń oraz bez względu na uzasadniony nakład pracy organu egzekucyjnego. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącej obszernie przytoczył stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r., SK 31/14 oraz w orzeczeniach wydanych na jego tle przez sądy administracyjne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi M. K. uczyniła postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] nr [...] o określeniu wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w związku z prowadzonym wobec niej postępowaniem egzekucyjnym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 5 lipca 2018 r. o nr [...] i nr [...]. Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2019 r., poz. 1438) – dalej: u.p.e.a., w tym między innymi art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 powołanej ustawy. Natomiast zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami pozostaje prawidłowość określenia, ciążących na skarżącej kosztów przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016r., SK 31/14, który orzekł m.in. , że art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, oraz że art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W ocenie pełnomocnika skarżącej określenie zaskarżonym postanowieniem wysokości ciążących na niej kosztów egzekucyjnych, między innymi w oparciu o art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a., z zupełnym pominięciem przez organy egzekucyjne skutków prawnych wynikających z powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, winno skutkować uchyleniem kwestionowanych przez stronę postanowień obu instancji, co potwierdza przedstawiona argumentacja skargi, jak również przywołane orzecznictwo sadów administracyjnych. Natomiast w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. przywołany przez skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r. odnosi się do tzw. pominięcia prawodawczego, co oznacza, iż wejście w życie przedmiotowego orzeczenia nie skutkowało utratą mocy obowiązującej przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a., a jedynie utratą, przez te przepisy waloru domniemania konstytucyjności w zakresie, w jakim dotyczą kwestii objętych stwierdzonym przez Trybunał Konstytucyjny pominięciem prawodawczym. Jednocześnie jak podkreślił organ administracji Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował zasadności procentowego naliczania opłat egzekucyjnych, kwestionując jedynie brak górnej granicy tych opłat i wskazał na konieczność interwencji ustawodawcy, który powinien, w granicach norm konstytucyjnych, z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku Trybunału, określić nie tylko maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych kosztów egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrzonych w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu, stosownie do wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, organy egzekucyjne obu instancji, procedujące w przedmiocie ciążących na skarżącej kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 5 lipca 2018 r. o nr [...] i nr [...] były jednocześnie uprawnione, jak i zobowiązane do zastosowania w tym zakresie obecnie obowiązujących regulacji prawnych. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż kwestie związane z powstaniem i wysokością kosztów egzekucyjnych oraz podmiotów obowiązanych do ich poniesienia uregulowane zostały w Dziale I Rozdziale 6 u.p.e.a. Jak wynika z treści art. 64 § 1 u.p.e.a. w egzekucji należności pieniężnych za dokonane czynności egzekucyjne organ egzekucyjny, z zastrzeżeniami o których mowa w § 2 i § 4, pobiera opłaty, których wysokość określono w pkt 1-14 powołanego przepisu. Ponadto z treści art. 64 § 6 u.p.e.a. wynika, iż organ egzekucyjny jest uprawniony do pobrania opłaty manipulacyjnej z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata ta wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1zł 40 gr. W podstawie obliczania opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Moment powstania obowiązku uiszczenia opłaty za dokonane czynności egzekucyjne oraz opłaty manipulacyjnej określa przepis art. 64 § 9 u.p.e.a. Dalej wskazać należy, iż stosownie do treści art. 64c § 1 u.p.e.a. opłaty, o których mowa w art. 64 §1, § 6 oraz w art. 64a wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne, które z zastrzeżeniem § 2-4 , obciążają zobowiązanego. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do M. K., na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 5 lipca 2018 r., nr [...] i nr[...], organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne w postaci: zajęcia z dnia 5 lipca 2018 r. innej wierzytelności pieniężnej przysługującej skarżącej względem A S.A. oraz zajęcia w dniu 5 września 2018 r. ruchomości skarżącej, które następnie zostały sprzedane w drodze licytacji publicznej przeprowadzonej w dniach 10 grudnia 2018 r. i 20 grudnia 2018 r. Z uwagi na wyegzekwowanie przedmiotowych należności objętych w/w tytułami egzekucyjnymi, egzekucję prowadzoną w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] zakończono w dniu 10 grudnia 2018 r., natomiast egzekucja prowadzona w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] została zakończona w dniu 16 kwietnia 2019 r. W wyniku powyższego powstały koszty egzekucyjne, na które wg organu składają się: - obliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. opłata manipulacyjna w łącznej kwocie 1.629,51 zł, w tym 1.115,20 zł w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] oraz 514,31 zł w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...]. -wyliczona na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. opłata za dokonaną w dniu 5 lipca 2018 r. czynność egzekucyjną zajęcia innej wierzytelności pieniężnej przysługującej skarżącej, w łącznej kwocie 8.147,56 zł, w tym 5.575,99 zł w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] oraz 2.571,57 zł w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr[...]; - wyliczona na podstawie art. 64 § 1 pkt 5 w zw. z § 5 u.p.e.a. opłata za dokonane w dniu 5 września 2018 r. zajęcie ruchomości skarżącej w łącznej kwocie 1.760,38 zł, w tym 1204,73 zł w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] oraz 555,65 zł w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] - wyliczone na podstawie art. 64b § 1 pkt 4 u.p.e.a. koszty biegłego, który dokonał wyceny zajętych ruchomości, w kwocie 1.168,50 zł; - wyliczone na podstawie art. 64 § 1 pkt 11 u.p.e.a. koszty przeprowadzonej w dniu 10 grudnia 2018 r. licytacji zajętych ruchomości ( uzyskana kwota 77560,98 zł ) w kwocie 3.878,05 zł, stanowiącej 5% kwoty uzyskanej z przeprowadzonej licytacji, zaliczone w kwocie 800,81 do tytułu wykonawczego nr [...] i w kwocie 3077,24 zł do tytułu wykonawczego nr[...] , koszty ogłoszenia o sprzedaży ruchomości w kwocie ( art. 64 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) 6,80 zł , łącznie 3.884,85 zł ; -wyliczone na podstawie art. 64 § 1 pkt 11 u.p.e.a. koszty przeprowadzonej w dniu 20 grudnia 2018 r. licytacji zajętych ruchomości ( uzyskana kwota 83 739,84 zł) stanowiącej 5% kwoty uzyskanej z przeprowadzonej licytacji w kwocie 4.186,99 zł, koszty ogłoszenia o sprzedaży ruchomości w kwocie 6,80 zł , łącznie 4.193,79 zł,; - łączna kwota 14 ,30 zł na którą składa się opłata za przesyłki pocztowe oraz opłata za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanej ( art. 64 § 1 pkt 1 i 64b § 1 u.p.e.a.). Przechodząc do oceny zasadności skargi stwierdzić należy, że określone w postanowieniu koszty egzekucyjne znajdują oparcie w czynnościach organu podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego i są matematycznie prawidłowe. W postanowieniach organów obu instancji występuje jedynie błąd w określeniu wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania prowadzonego wobec skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego nr[...], które wyniosły 14080,12 zł , a nie jak błędnie zsumowały organy 14088,12 zł . Przede wszystkim jednak, w ocenie Sądu, podzielić należy podniesiony przez skarżącą zarzut błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a. w zw. z art. 190 ust 1 i 3 Konstytucji RP w zw. z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14. W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a nadto, że art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W swoich rozważaniach Trybunał wywiódł, że brak określenia górnej granicy opłat egzekucyjnych oraz opłaty manipulacyjnej powoduje, że w pewnych warunkach (w przypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Opłaty te nie są wtedy formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu prowadzącego egzekucję za podejmowane czynności, ale z perspektywy dłużnika stają się jedynie dodatkową sankcją pieniężną. Trybunał wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym są więc zbliżone do podatku. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu ogranicza kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że dla właściwej realizacji wyroku Trybunału konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku Trybunału, określić nie tylko maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrzonych w niniejszej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że jak wskazuje Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., analizowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy tzw. pominięcia prawodawczego oraz, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia ,jak i na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, rozwiązania legislacyjne zgodne z tym wyrokiem nie zostały wdrożone do aktualnie obowiązującego stanu prawnego . Nowelizacja przepisów u.p.e.a., w tym jej art. 64 wprawdzie nastąpiła ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1553) , ale z woli ustawodawcy zmiany te będą obowiązywały dopiero z dniem 20 lutego 2021 r. Niemniej jednak stanowisko organu odwoławczego, co do braku, w takiej sytuacji, wiążącego charakteru wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. SK 31/14 uznać należy za nieprawidłowe. Należy zwrócić uwagę , iż wobec wyraźnego brzmienia art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zostały wyposażone w atrybut mocy powszechnie obowiązującej. Powszechnie obowiązująca moc orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego oznacza związanie nimi wszystkich sądów, także Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. J. Trzciński: Orzeczenia interpretacyjne Trybunału Konstytucyjnego, "Państwo i Prawo" 2002, z. 1, str. 12 i n.). Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach ( np. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2020 r. II FSK 869/18 , wyrok NSA z 17 października 2019 r. I GSK 402/18 – dostępne na stronie www.nsa.gov.pl ), skutki wywierane przez wyroki Trybunału Konstytucyjnego, wydawane w kwestii konstytucyjności aktów prawnych, są zróżnicowane, w zależności od treści rozstrzygnięcia. W zakresie, w jakim wyroki te stwierdzają niezgodność aktu z Konstytucją, bezpośrednim skutkiem jest utrata przez akt mocy obowiązującej. Orzeczenie o niekonstytucyjności ma charakter konstytutywny i jako zdarzenie prawne powoduje następstwa w postaci zmiany stanu prawnego. W sytuacji wyroku o złożonych skutkach, gdy orzeczenie dotyczy niekonstytucyjności w "pewnym zakresie", doprowadza do uchylenia pewnego fragmentu normy, uznanego za niekonstytucyjny, w pozostałym zakresie utrzymując stan prawny. W sprawie niniejszej mamy właśnie do czynienia z wyrokiem zakresowym o charakterze negatywnym, albowiem kwestie konstytucyjności zostały rozstrzygnięte w odniesieniu do treści normatywnej pominiętej w orzeczeniu. W orzecznictwie NSA przyjmowane jest stanowisko, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjność pominięcia prawodawczego oznacza, iż wyrok Trybunału powinien być uwzględniony przy ocenie prawnych podstaw wydanej decyzji. Interpretacja przywoływanego przez Sąd i stronę skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14. była już przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyrokach: z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 693/15, z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 914/16, z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 2206/17 oraz z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2621/17, z dnia 14 marca 2019 r. sygn. akt II FSK 3701/18 (cyt. orzeczenia publ. na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny również w wyroku z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 3700/18. Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela przedstawione powyżej poglądy. Jak już wyżej wskazano, wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 31/14 jest wyrokiem zakresowym. Wyrok ten – w przeciwieństwie do wyroku uznającego kwestionowany przepis za niezgodny z Konstytucją – nie powoduje utraty mocy tego przepisu. Przepis ten nadal obowiązuje w systemie prawa, nie traci mocy, jednakże od chwili orzeczenia musi być traktowany jako niezgodny z Konstytucją w zakresie określonym w wyroku Trybunału. W pozostałym zakresie musi być nadal stosowany przez adresatów tego przepisu (także przez organy administracji publicznej i sądy), jednakże aby nie narazić się na zarzut naruszenia Konstytucji, przepis ten musi być stosowany i interpretowany zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wyroku Trybunału. Odnosząc te ogólne uwagi do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu analizowanego wyroku wskazał, iż nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, także opłat. W tym sposobie określania wysokości danin publicznych, uwzględniając obiektywny wymiar danej opłaty, co do zasady nie bierze się pod uwagę sytuacji indywidualnego podmiotu, który te opłaty uiszcza. Stawki stosunkowe są obciążeniem proporcjonalnym do wysokości konkretnej kwoty podlegającej egzekucji. Tak określona wysokość opłaty egzekucyjnej może nie być w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań w konkretnej egzekucji (i to zarówno na korzyść lub niekorzyść organu). Jest to jednak sytuacja konstytucyjnie dopuszczalna. W tym zakresie ustawodawca ma bowiem znaczną swobodę regulacyjną. Ponadto z samej istoty opłat wynika, że nie zawsze wiążą się one z ekwiwalentnym świadczeniem podmiotu publicznego. Swoboda ustawodawcy w określaniu wysokości opłat nie jest jednak nieograniczona. Problematyka wysokości opłat w egzekucji jest bowiem nierozerwalnie związana z zapewnieniem właściwej równowagi między interesem państwa, polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem tego państwa. Wysokość i zasady pobierania tych opłat powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić finansowanie aparatu egzekucyjnego. Funkcja fiskalna opłat w egzekucji powinna polegać na uzyskaniu częściowego przynajmniej zwrotu kosztów funkcjonowania tego aparatu. Istotne jest jednak zachowanie przez ustawodawcę racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone. W przeciwnym razie rola tych opłat sprowadza się do swoistej kary z tytułu niewykonania określonego obowiązku, co jest niespójne z podstawowym celem postępowania egzekucyjnego, za który należy uznać wykonanie przez dłużnika ciążącego na nim obowiązku. Trybunał wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym stają się więc obciążeniem podatkowym. Następuje wręcz całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. W związku z tym Trybunał uznał, że regulacje zawarte w zaskarżonych normach prawnych są nieadekwatne do podstawowego celu postępowania egzekucyjnego. Ze względu na brak określenia maksymalnych wysokości opłaty wymienionej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, opłaty te realizują w nadmiernym stopniu funkcję represyjną. W pkt 5 uzasadnienia wyroku Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił skutki tego wyroku i wskazał, że dla właściwej jego realizacji w rozpatrzonej sprawie konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego, określić nie tylko maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrzonych w niniejszej sprawie. Przedmiotowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie wyeliminował zatem z porządku prawnego art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. i art. 64 § 6 u.p.e.a. w całości. W konsekwencji, co do zasady istnieje nadal podstawa prawna do orzekania o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a., z zastosowaniem procentowego sposobu obliczania opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej w odniesieniu do kwoty egzekwowanych należności. Wyrok ten zmienił jednakże normatywną treść tych przepisów, derogując je w zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne oraz maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej. Dopóki zatem, nie zaczną obowiązywać uchwalone powołaną wcześniej ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, przepisy u.p.e.a. regulujące kwestie obliczania kosztów egzekucyjnych, uwzględniające wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., organy stosujące prawo muszą tak określać wysokość kosztów egzekucyjnych, aby nie można było zarzucić im naruszenia standardów określonych w tym wyroku. Nie można zatem podzielić stanowiska organu, że skoro Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o utracie mocy obowiązującej wskazanych przepisów, do czasu interwencji ustawodawcy organ ma obowiązek orzekać zgodnie regulacjami określonymi w ustawie egzekucyjnej. Bezczynność ustawodawcy nie może prowadzić do pozostawienia w obrocie prawnym orzeczenia opartego na niekonstytucyjnej podstawie prawnej. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego obowiązuje, został ogłoszony i opublikowany. Zawarte w jego uzasadnieniu wywody nakazują kierować się przy stosowaniu przepisów uznanych za niekonstytucyjne w zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej, tymi przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które Trybunał powołał jako wzorzec konstytucyjności. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że obciążając skarżącą kosztami egzekucyjnymi, na które składają się między innymi opłata za zastosowany w dniu 5 lipca 2018 r. środek egzekucyjny – zajęcie innej wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanej, obliczona na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w łącznej kwocie 8.147,56 zł oraz opłata manipulacyjna ustalona na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a. w łącznej kwocie 1.629,51 zł, które to opłaty stanowiły w sumie prawie 50% określonej zaskarżonym postanowieniem całkowitej kwoty kosztów egzekucyjnych, organ ograniczył się w zasadzie do wskazania podstawy prawnej oraz przedstawienia matematycznego sposobu naliczenia tych kosztów. Pominął natomiast kwestie adekwatności ustalonych opłat : opłaty manipulacyjnej oraz opłaty za zastosowany w dniu 5 lipca 2018 r. środek egzekucyjny, względem poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny, poniesionego nakładu pracy przy egzekwowaniu należności, jak również nie rozważył, czy została zachowana racjonalna zależność między ustaloną wysokością opłaty a czynnościami organów, za podjęcie których opłata ta została naliczona. Jak już wcześniej wskazano na całkowitą kwotę kosztów egzekucyjnych, którymi obciążono skarżącą, składają się również: obliczona na podstawie art. 64 § 1 pkt 5 w zw. z § 5 u.p.e.a. opłata za zastosowany w dniu 5 września 2018 r. środek egzekucyjny – zajęcia ruchomości skarżącej w łącznej wysokości 1.760,38 zł; obliczone na podstawie art. 64 § 1 pkt 9 u.p.e.a. koszty ogłoszenia sprzedaży zajętych ruchomości w łącznej kwocie 13, 60 zł; obliczone na podstawie art. 64 § 1 pkt 11 u.p.e.a. koszty sprzedaży w dniach 10 grudnia 2018 r. i 20 grudnia 2018 r. zajętych ruchomości skarżącej, w łącznej kwocie 8.065,04 zł; ustalone na podstawie art. 64b § 1 pkt 4 u.p.e.a. koszty wyceny zajętych ruchomości przez uprawnionego biegłego w wysokości 1.168,50 zł oraz pozostałe wydatki wynikające z opłat za przesyłki pocztowe oraz pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanego w łącznej wysokości 14,30 zł., których to zasadności, jak i prawidłowości matematycznego obliczenia, co należy podkreślić, ani Sąd ani strona skarżąca w niniejszej sprawie nie kwestionuje. Niemniej jednak uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, polegające jedynie na wskazaniu czynności egzekucyjnych podjętych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w toku prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...] i nr [...] oraz matematycznym przedstawieniu sposobu ich wyliczenia, z pominięciem argumentacji Trybunału Konstytucyjnego zwartej w uzasadnieniu wyroku z 20 czerwca 2016 r., wskazującej, co zadecydowało o niekonstytucyjności art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. poddaje w wątpliwość, czy ustalona w tym zakresie opłata przystaje do wzorców konstytucyjnych, wynikających z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP. Reasumując Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Organy administracji ustalając wysokość kosztów egzekucyjnych nie wzięły pod uwagę skutków jakie przy określeniu kosztów wywołuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. SK 31/14. Nie uwzględniono faktu, że sposób wyliczenia kosztów określony w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. nie przystaje do wzorców konstytucyjnych wynikających z art. 64 ust. 1 i art. 81 Konstytucji. Nie zostało wyjaśnione, czy koszty określone wobec strony skarżącej pozostają w rozsądnej proporcji do działań podjętych przez organ egzekucyjny, tj nie powiązano wysokości opłat z realiami tego konkretnego postępowania egzekucyjnego. Stanowi to naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien zatem uwzględnić, że wysokość kosztów egzekucyjnych, nie może pozostawać w oderwaniu od stopnia efektywności egzekucji, poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych. Koszty egzekucyjne mają zapewnić funkcjonowanie aparatu egzekucyjnego z tym zastrzeżeniem, że jakkolwiek funkcja fiskalna powinna polegać na uzyskaniu (przynajmniej częściowego) zwrotu kosztów funkcjonowania aparatu egzekucyjnego, to istotne jest zachowanie racjonalnej zależności pomiędzy wysokością tych kosztów, a czynnościami organów, za podjęcie których zostały naliczone. Innymi słowy, dokonując ewentualnego miarkowania należy uwzględnić współmierność poniesionych kosztów organu egzekucyjnego, nakładu pracy poniesionego w związku z egzekwowaniem należności do kosztów egzekucyjnych, jakimi faktycznie zostaje obciążona strona, tak by nie doszło do pozyskania nieuzasadnionego dochodu. Ocena tych zależności powinna zostać przedstawiona w uzasadnieniu postanowienia określającego wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5 i § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 265). d.j.