III SA/Łd 1111/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. k.p. W dniu 17 października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga Z. G. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Ł. z [...] r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie było niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., nr 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 3 p.p.s.a. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie z treści skargi wynika, że dotyczy ona decyzji wydanej w następstwie rozpoznania przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego wniosku strony o stwierdzenie nieważności, wcześniej wydanych przez ten organ, decyzji dotyczących waloryzacji emerytury wojskowej. Kwestia ta nie odpowiada żadnemu z działań organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 oraz § 3 p.p.s.a. Podlega natomiast rozpoznaniu przez sądy powszechne, o czym skarżący został pouczony w zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że przepis art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 666 ze zm.) stanowi, że decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że obowiązek stosowania przez wojskowy organ emerytalny przepisów k.p.a. nie zmienia zasady, że decyzje wydawane na podstawie art. 32 ust. 2 powołanej ustawy są decyzjami z zakresu ubezpieczeń społecznych. Nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie o zmianie lub uchyleniu decyzji ostatecznej, od której przysługiwało zainteresowanemu odwołanie do sądu powszechnego, podejmowane jest na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy w formie decyzji, która dotyczy prawa do zaopatrzenia emerytalnego w sprawie z zakresu ubezpieczenia społecznego, co oznacza, że również od tej decyzji przysługuje odwołanie do sądu powszechnego. Zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej, od której nie zostało wniesione odwołanie do sądu powszechnego, to nic innego jak wydanie nowego rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej tego samego stosunku prawnego. Również rozstrzygnięcie w przedmiocie unieważnienia decyzji ostatecznej (stwierdzenia jej nieważności), wydane na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy, dotyczy prawa do zaopatrzenia emerytalnego w sprawie z zakresu ubezpieczenia społecznego. Nie jest uprawniona taka wykładnia przepisu art. 32 ust. 2 w zw. z art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r., która prowadziłaby do wniosku, że w sprawach dotyczących tego samego stosunku prawnego byłby właściwy sąd powszechny, ale także sąd administracyjny, w zależności od tego w jakim trybie została wydana decyzja wojskowego organu emerytalnego. Wskazana powyżej argumentacja była wielokrotnie artykułowana w orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych w analogicznych sprawach, dotyczących ustalenia właściwości sądu w sprawach decyzji wydawanych przez wojskowy organ emerytalny (postanowienia NSA: z 20 listopada 2007 r., I OSK 279/07, z 12 grudnia 2008 r., I OSK 1431/08, z 2 lutego 2009 r., I OSK 75/09, z 26 stycznia 2011 r., I OSK 63/11, z 15 czerwca 2011 r., I OSK 800/10, czy z 29 listopada 2011 r., I OSK 695/11, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, przy czym odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W związku z powyższym Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. k.p.