III SA/Łd 115/16

Dnia 19 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant referent-stażysta Renata Tomaszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 roku sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy Decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak [...] orzekającą o wymeldowaniu S. G. z pobytu stałego w lokalu nr 17 położonym przy ul. A 2 w Ł. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 1 września 2015 r. I. N. wystąpiła o wymeldowanie S. G. z pobytu stałego w lokalu nr 17 przy ul. A 2 w Ł. Uzasadniając strona wskazała, że jej matka dobrowolnie opuściła lokal w dniu 13 czerwca 2015 r. i przeniosła się do swojej drugiej córki, która mieszka w Ł. przy ul. B 37/2. Do wniosku załączona została kopia aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia 4 marca 2009 r., dotyczącego nabycia przez I. N. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nr 17 przy ul. A 2 w Łodzi. W toku przeprowadzonych czynności ustalono, że przedmiotowy lokal został opuszczony przez S. G. w wyniku konfliktu rodzinnego pomiędzy nią, a córką I. N. Po wyprowadzeniu się z miejsca dotychczasowego zameldowania, S. G. swoje centrum życiowe skupiła w lokalu należącym do drugiej córki – M. F. Pomimo deklarowanego zamiaru powrotu do miejsca zameldowania, w/w oświadczyła, że z uwagi na zachowanie pozostałych użytkowników lokalu położonego przy ul. A nie zamierza tam mieszkać. Fakt opuszczenia lokalu i przeniesienie się do lokalu położonego przy ul. B potwierdziły przeprowadzone kontrole meldunkowe. Mając powyższe na uwadze Prezydent Miasta Ł. decyzją z [...] orzekł o wymeldowaniu S. G. z pobytu stałego w lokalu położonym w Ł. przy ul. A 2/17. Odwołując się od powyższej decyzji S. G. podniosła, że decyzja organu I instancji jest dla niej niesłuszna i krzywdząca. Wskazała, że w roku 1997 w porozumieniu z córką I. N. dokonała zamiany swojego mieszkania i mieszkania córki, na jeden większy lokal położony przy ul. A 2/17 w Łodzi, gdzie zamieszkała wraz z córką i jej rodziną. Konflikt rodzinny zaczął narastać od około roku 2012-2013 i wynikał z wysokości kwoty, jaką skarżąca przekazywała na utrzymanie mieszkania. W następstwie powstałego konfliktu, skarżąca skorzystała z pomocy drugiej córki, u której zamieszkała. Strona oświadczyła, że z uwagi na fakt przekazania swojego mieszkania do zamiany, uznaje swoje prawo do lokalu przy ul. A, do którego w każdej chwili może wrócić. Aktualna sytuacja, w ocenie odwołującej, jest wymuszona i ulegnie zmianie, kiedy wnioskodawczyni zmieni swój stosunek do niej, bądź zapewni jej inne mieszkanie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy powołał przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 388 ze zm.), zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W niniejszej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że S. G., z uwagi na konflikt rodzinny, samodzielnie opuściła miejsce zameldowania w czerwcu 2015 r., przenosząc swoje centrum życiowe do lokalu położonego w Ł. przy ul. B 37/2. Opuszczając lokal przy ul. A zabrała swoje rzeczy osobiste. Pomimo wyrażanego zamiaru powrotu do spornego lokalu, strona oświadczyła przy tym, że aktualnie nie zamierza mieszkać w tym lokalu z uwagi na zachowanie domowników. Ponadto wskazała na swój wiek, stan zdrowia i fakt zapewnienia jej opieki przez drugą córkę. Podkreślenia zdaniem organu odwoławczego wymaga także to, że pomimo zarzucanego przez S. G. przymusowego opuszczenia lokalu, strona nie podjęła żadnych środków prawnych w celu przywrócenia utraconego stanu posiadania. Powyższe w ocenie organu odwoławczego wypełnia przesłankę określoną w art. 35 powołanej ustawy i uzasadnia wymeldowanie strony z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Dalsze utrzymywanie dotychczasowego stanu meldunkowego stanowiłoby fikcję meldunkową osoby w miejscu, w którym nie przebywa i nie zamieszkuje. Ponadto organ wskazał, że ewidencja ludności odnosi się do stanu faktycznego, a nie prawnego i nie zajmuje się rozstrzyganiem kwestii związanych z prawem własności lokalu. Natomiast w przypadku faktycznego powrotu do przedmiotowego lokalu skarżąca będzie miała możliwość ponownego zameldowania się w nim na pobyt stały. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. G. zarzuciła naruszenie przepisów procedury administracyjnej, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wniosła także o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniesioną skargę strona ponowiła dotychczasową argumentację, co do okoliczności zamiany mieszkań oraz przyczyn powstania konfliktu między nią a jej córką – I. N. Zdaniem skarżącej, zamiarem wnioskodawczyni wymeldowania jest przejęcie całego mieszkania, czego organy administracji nie wzięły pod uwagę. Ponadto nie uwzględniona została okoliczność, że opuszczenie przez skarżącą lokalu nie było dobrowolne. Skarżąca nigdy nie zabrała wszystkich swoich rzeczy, nadal posiada klucze do mieszkania i każdorazowo, kiedy wystąpi potrzeba przebywa w spornym lokalu, pomimo szykan ze strony córki i jej rodziny. Wskazała także, że złożyła zawiadomienie o popełnianiu wobec niej przestępstwa znęcania się, co spowoduje zmianę stanu faktycznego w relacjach pomiędzy nią a I. N. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 18 marca 2016 r., III SA/Łd 115/16 referendarz sądowy zarządził pozostawienie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismem procesowym z dnia 18 kwietnia 2016 r. uczestnik postępowania I. N. złożyła do akt sprawy propozycję pisemnej ugody, jaką przedstawiła jej matka. Z treści ugody wynika, iż skarżąca byłaby skłonna do opuszczenia spornego lokalu, za rekompensatą w wysokości 700 zł miesięcznie, wypłacaną przez I. N. W dniu 17 maja 2016 r. do akt sprawy wpłynęło pismo pełnomocnika uczestniczki postępowania I. N., w którym zawarł wniosek o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Do pisma załączone zostało pełnomocnictwo procesowe. W dniu 19 maja 2016 r. obecna na rozprawie pełnomocnik skarżącej M. F. (córka skarżącej) oświadczyła, że skargę popiera. Pełnomocnik uczestniczki postępowania wnosił na rozprawie o oddalenie skargi oraz oświadczył, że cofa wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, zawarty w piśmie procesowym złożonym do akt sprawy w dniu 17 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga S. G. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.)-dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 388 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanego przepisu organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia wskazanej normy prawnej wynika zatem, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu, oznaczające faktyczne nieprzebywanie w lokalu. Podkreślenia wymaga, iż na gruncie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), regulującego instytucję prawną wymeldowania, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu omawianego przepisu, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 716/09, LEX nr 597803, wskazał ponadto, że w dorobku orzeczniczym Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowane zostało stanowisko, iż nawet kwestia dobrowolności ma drugorzędne znaczenie, o ile tylko opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały. Przyczyna opuszczenia nie koniecznie musi więc mieć znaczenie dla oceny czy podlegająca wymeldowaniu osoba dokonała trwałego wyboru zamieszkania w innym miejscu. Zamiar ma zatem istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy ustaleniu zamiaru nie można jednak poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie to, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim sensie fizycznym, praca, nauka) a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX NR 50123; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969, wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, niepublikowane). Trzeba również wskazać, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Sporadyczne, krótkotrwałe pobyty w mieszkaniu w obecności osób trzecich, z całą pewnością nie dają podstawy do uznania, że w mieszkaniu tym skoncentrowane zostały czynności życiowe strony. W ocenie sądu fakt, że aktualnie obowiązująca konstrukcja wymeldowania w formie decyzji administracyjnej, zawarta w art. 35 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 2010 r. zaczerpnięta została z poprzednio obowiązującej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 1974 r. pozwala uznać, że bogate orzecznictwo sądów, wydane na gruncie powołanego art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r., pozostaje zatem w dużej mierze aktualne, także w odniesieniu do przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną decyzji zaskarżonej przedmiotową skargą. Tym samym najistotniejsze dla oceny prawidłowości podjętych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć jest to, czy w zgromadzonym materiale dowodowym odzwierciedlił się w sposób obiektywny zamiar skarżącej zerwania wszelkich więzów z lokalem nr 17 położonym przy ul. A 2 w Ł. Zdaniem sądu zgromadzony przez organy meldunkowe w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy sprawy pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowy lokal nie stanowi centrum życiowego S. G. Jak wynika bowiem ze stanowiska inicjatora niniejszego postępowania administracyjnego – I. N. (córki skarżącej), skarżąca nie przebywa w spornym lokalu od czerwca 2015 r., kiedy to przeniosła swoje centrum życiowe do drugiej córki – M. F., do lokalu położonego w Ł. przy ul.B 37/2. Na zasadność powyższego twierdzenia wskazują przeprowadzone przez organy administracji publicznej czynności, a w szczególności protokoły z kontroli meldunkowych przeprowadzonych w lokalu położonym przy ul. B 37/2 w Łodzi z dnia 21 września 2015 r. (k. 10 akt administracyjnych) oraz z dnia 29 października 2015 r. (k. 11 akt administracyjnych), jak również protokół oględzin lokalu położonego w Ł. przy ul A 2/17 w Ł. z dnia 17 grudnia 2015 r. (k. 49 akt administracyjnych) w wyniku których ustalono, że S. G. rzeczywiście zamieszkuje w lokalu położonym przy ul. B. Powyższą okoliczność potwierdzają także zeznania skarżącej oraz przesłuchanych świadków I. N. oraz M. F. – córek skarżącej. Z protokołu przesłuchania świadka M. F. z dnia 3 listopada 2015 r.(k. 16 akt administracyjnych), wynika że skarżąca, z uwagi na swój stan zdrowia od około roku pomieszkuje w jej lokalu przy ul. B. Opuszczając lokal przy ul. A w Ł. zabrała jedynie swoje niezbędne rzeczy osobiste. W spornym lokalu, który zamieszkiwała z córką I. N. i zajmowała jeden z pokoi, skarżąca czuła się źle. Ponadto miała utrudniony kontakt z pozostałą rodziną. Skarżąca nie ma zamiaru rezygnować z lokalu, którego opuszczenie nie było dobrowolne. Nadal posiada klucze do mieszkania, w którym bywa swobodnie, regularnie raz w tygodniu. Wizyty te trwają około godziny. W tym czasie wypija herbatę i wraca do lokalu przy ul. B. Natomiast z oświadczenia M. F. złożonego do powołanego już wcześniej protokołu oględzin lokalu przy ul. A 2/17 w Łodzi z dnia 17 grudnia 2015 r. wynika, że skarżąca po opuszczeniu spornego lokalu w czerwcu 2015 r., odwiedziła ten lokal raz. Ponadto oświadczyła, że w obecnej sytuacji nie widzi możliwości zamieszkiwania skarżącej w przedmiotowym lokalu. Świadek I. N. (protokół przesłuchania świadka z dnia 4 listopada 2015 r. - k. 18 akt administracyjnych) oświadczyła, że skarżąca nie przebywa w spornym lokalu od czerwca 2015 r., co może udowodnić na podstawie zapisu z kamery zainstalowanej w mieszkaniu. Przyznała, że skarżąca od tego czasu raz odwiedziła sporny lokal. Wizyta trwała około 15 minut. W przedmiotowym lokalu skarżąca zajmowała jeden w pełni umeblowany pokój. Opuszczając mieszkanie pozostawiła konfekcję, z której nie korzysta. Wskazała także, że natężenie powstałego konfliktu rodzinnego jest tak duże, iż nie widzi możliwości wspólnego zamieszkiwania. Powyższe stanowisko świadek podtrzymała w oświadczeniu złożonym do protokołu oględzin lokalu z dnia 17 grudnia 2015 r. Opuszczenie przedmiotowego lokalu przez skarżącą, istnienie silnego konfliktu rodzinnego, jak i fakt skoncentrowania centrum życiowego skarżącej w lokalu przy ul. B potwierdzają także wyjaśnienia ustanowionego w toku postępowania administracyjnego pełnomocnika I. N. - K. N. (k. 42 akt administracyjnych) oraz oświadczenie K. J. (ciotki M. F. i I. N.) złożone do protokołu oględzin lokalu przy ul. A 2/17 w Ł. z dnia 17 grudnia 2015 r. (k. 49 akt administracyjnych). Ponadto, co wymaga podkreślenia fakt dobrowolnego opuszczenia spornego lokalu potwierdza także skarżąca, która w toku całego postępowania administracyjnego konsekwentnie zajmowała stanowisko, co do przyczyn i terminu opuszczenia mieszkania przy ul. A. Zgodnie z oświadczeniem złożonym do protokołu kontroli meldunkowej w lokalu przy ul. B 37/2 w Ł. z dnia 29 października 2015 r. (k. 11 akt administracyjnych) opuściła sporny lokal przenosząc się do drugiej córki, która sprawuje nad nią opiekę. Z uwagi na zachowanie pozostałych mieszkańców lokalu przy ul. A nie zamierza do niego wracać, jednak chciałaby go sporadycznie odwiedzać. Natomiast z protokołu oględzin lokalu przy ul. A 2/17 w Ł. przeprowadzonych w dniu 17 grudnia 2015 r. (k. 49 akt administracyjnych) wynika, że skarżąca życzy sobie eksmisji w stosunku do siebie i przyznania jej lokalu socjalnego, w którym mogłaby samodzielnie funkcjonować. Z treści sporządzonego dokumentu wynika nadto, że opuszczając lokal, po przeprowadzonych oględzinach, skarżąca zabrała pozostawione w swoim pokoju rzeczy zimowe oraz poduszkę. Ponadto skarżąca nie podejmowała żadnych kroków prawnych mających na celu przywrócenie utraconego posiadania spornego lokalu. Wskazać także należy, na co słusznie zwróciły uwagę organy administracji publicznej, że podstawę niniejszego sporu stanowi silny konflikt rodzinny o podłożu majątkowym. Powyższe wynika zarówno ze stanowiska skarżącej zajętego w toku postępowania administracyjnego, jak i ze złożonej do akt sprawy propozycji ugody przedstawionej I. N. przez skarżącą, zgodnie z którą jest ona skłonna do dobrowolnego przeniesienia swojego centrum życiowego, za rekompensatą 700 zł, płatnych miesięcznie na konto skarżącej, począwszy od miesiąca kwietnia 2016 r. (k. 30 akt sądowych). W ocenie Sądu powyżej przedstawione okoliczności, z punktu widzenia zaistnienia przesłanki do wymeldowania skarżącego, pozwalają na uznanie, że dobrowolne i trwałe opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez S. G. nie budzi wątpliwości. Za trwałością opuszczenia przez skarżącą dotychczasowego miejsca stałego zameldowania i dobrowolnością tego opuszczenia w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przemawia fakt skoncentrowania swojego życia w innym miejscu. Skarżąca sama przyznała, że nie przebywa i nie zamieszkuje w lokalu, jak również nie zamierza do niego powrócić. Obecnie, od momentu opuszczenia przedmiotowego lokalu w czerwcu 2015 r., przebywa w mieszkaniu drugiej córki przy ul. B 37/2 w Łodzi. Ponadto nawet gdyby przyjąć, że opuszczenie przez skarżącą przedmiotowego lokalu nie było dobrowolne, to zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nawet ustalenie w dacie orzekania o wymeldowaniu, że sama przyczyna opuszczenia lokalu nie była dobrowolna, to jednak następne trwałe przeniesienie centrum życiowego do innego lokalu, bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej by odzyskać możliwość zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację prawną zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z dawniej zajmowanego lokalu, skoro obowiązku meldunkowego sama nie dopełniła. Za równoznaczną bowiem z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci: powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania albo o eksmisję, umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Wymóg dobrowolności opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu stałego nie może być przyjmowany bezkrytycznie i automatycznie, ale powinien być oceniany według kryteriów obiektywnych. W sytuacji, gdy osoba faktycznie nie mieszka w miejscu zameldowania już od dłuższego czasu i nie koncentruje w nim swoich spraw życiowych, odmowa wymeldowania stałaby się utrzymaniem fikcji, naruszającej sens i wiarygodność ewidencji ludności (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., II OSK 352/07; wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., II OSK 127/05; wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2000 r., SA 1424/99; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., SA 3078/00 - www.cbois.nsa.gov.pl) . Reasumując sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie Wojewoda Łódzki nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, zapewniając skarżącej czynny udział w postępowaniu. Mając na uwadze fakt długotrwałego nieprzebywania skarżącej w przedmiotowym lokalu, skoncentrowanie swojego centrum życiowego w innym miejscu, deklarowaną niechęć do ponownego zamieszkania w tym lokalu z jego właścicielką, jak również niepodjęcie we właściwym terminie, żadnych kroków prawnych, mających na celu przywrócenie naruszonego posiadania, organy administracji publicznej zasadnie uznały, że wystąpiły przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uzasadniające wymeldowanie S. G. z pobytu stałego w lokalu przy ul. A 2/17 w Ł. Ponadto w ocenie sądu, argumentacja strony skarżącej wskazuje, iż przedmiotem sporu pomiędzy stronami nie jest kwestia możliwości zamieszkania skarżącego w przedmiotowym lokalu, a roszczenia majątkowe strony, kierowane do uczestniczki postępowania, a wynikające z faktu wcześniejszego przekazania przez skarżącą poprzednio zajmowanego lokalu w celu jego zamiany na lokal przy ul. A. Zagadnienia te nie mogą być jednak przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie, bowiem jak już wcześniej zaznaczono czynność zameldowania i wymeldowania ma charakter jedynie ewidencyjno-rejestrowy. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. d.j.