III SA/Łd 1158/21

Dnia 13 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego W. P. kwotę 7.283 (siedem tysięcy dwieście osiemdziesiąt trzy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej: k.p.a.), art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 450 z późn. zm., dalej: p.r.d.), utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r. znak: [...] ustalającą obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki FSO Polonez Truck o numerze rejestracyjnym [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. 13 kwietnia 2009 r. pojazd marki Fso Polonez Truck, numer rejestracyjny [...] , numer nadwozia [...], został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr 91/2009 wydanej przez Komendę Powiatową Policji w Z.w związku z usunięciem z drogi i został umieszczony na parkingu strzeżonym prowadzonym przez Ax. Sp. z o. o z siedzibą w Z., ul. A. 26A. Następnie w dniu 20 lutego 2020 r. pojazd został przewieziony na plac mieszczący się przy ul. B. 74A. Komenda Powiatowa Policji w Z. przekazała do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Z. akta przedmiotowego pojazdu, z których wynikało, iż jego właścicielem jest firma Bx. Sp. z o.o. Do akt została również załączona kserokopia wydruku z systemu CEPiK potwierdzający powyższy fakt, iż właścicielem przedmiotowego pojazdu jest firma Bx. Sp. z o.o. Pismem z 17 listopada 2010 r. zawiadomił firmę Bx. Sp. z o.o. o usunięciu pojazdu i umieszczeniu go na parkingu strzeżonym, możliwości odebrania pojazdu z parkingu po uiszczeniu opłaty za jego usunięcie i przechowywanie oraz konsekwencjach nieodebrania pojazdu w terminie do 30 dni od doręczenia zawiadomienia. Przedmiotowy pojazd nie został odebrany z parkingu w wyznaczonym terminie. Z uwagi na zwrot korespondencji z adnotacją "adres nieaktualny" w dniu 13 stycznia 2011 r. organ wystąpił do Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego w Ł. z prośbą o wskazanie aktualnego miejsca siedziby firmy Bx. Sp. z o.o. W odpowiedzi uzyskano informację, iż Bx. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w R. została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego w 2007 r. W związku z powyższym o odpis postanowienia o wykreśleniu podmiotu z KRS należy zwrócić się do Sądu Rejonowego w [...] [...]Wydział KRS. Po uzyskaniu aktualnych danych adresowych Starosta [...] w dniu 21 sierpnia 2012 r. ponownie zawiadomił wspólnika firmy Bx. Sp. z o.o. W.P. o usunięciu pojazdu i umieszczeniu go na parkingu strzeżonym, możliwości odebrania pojazdu z parkingu po uiszczeniu opłaty za jego usunięcie i przechowywanie oraz konsekwencjach nieodebrania pojazdu w terminie do 30 dni od doręczenia zawiadomienia. Przedmiotowy pojazd nie został odebrany z parkingu w wyznaczonym terminie. 19 maja 2017 r. Starosta Z., działając na podstawie art. 130a ust. 10 p.r.d. wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Cywilny z wnioskiem o orzeczenie przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz powiatu. Pismem z 28 sierpnia 2017 r. Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Cywilny wezwał Starostę [...] do wykazania stosownymi dokumentami, że W.P. był wspólnikiem Bx. Sp. z o.o. i że nabył cały majątek spółki po jej likwidacji. Pismem z 13 września 2017 r. organ udzielił odpowiedzi, że właścicielem przedmiotowego pojazdu pozostaje wpisana zlikwidowana już spółka Bx., a tym samym zgodnie z załączonym do wniosku postanowieniem o wykreśleniu spółki z Krajowego Rejestru Sądowego, przedmiotowy pojazd został przekazany jedynemu wspólnikowi, którym jest uczestnik postępowania W.P. Postanowieniem z 5 listopada 2020 r. sygn. akt [...], prawomocnym od 13 listopada 2020 r., Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Cywilny - po rozpoznaniu sprawy z wniosku Starosty [...] z udziałem W.P. Powiatu [...] - orzekł przepadek pojazdu marki Polonez Truck o numerze rejestracyjnym [...] na rzecz Powiatu [...]. Decyzją z [...] r. znak: [...] Starosta [...] orzekł o ustaleniu dla W.P. kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu FSO Polonez Truck o numerze rejestracyjnym [...] numer nadwozia [...] w wysokości 93.290,38 zł. W.P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie: art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez brak przesłuchania odwołującego na okoliczność ustalenia faktycznego właściciela pojazdu; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czyli pominięcie sprawozdania z akt rejestrowych spółki Bx. Sp. z o. o. z siedzibą w R., z których wynika, że w chwili likwidacji spółka nie była właścicielem pojazdu, a pojazd nie widniał jako środek trwały w majątku spółki; art. 28 k.p.a. w zw. z art. 130a ust. 10h p.r.d. poprzez błędne uznanie, że odwołujący się był właścicielem pojazdu, a tym samym jest stroną postępowania. Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył treść art. 130a ust. 10h, ust. 5c, ust. 10i, ust. 10j, ust. 6-6e, ust. 10, ust. 10a-10e, ust. 10k p.r.d. i wyjaśnił, iż nakładany w drodze decyzji administracyjnej obowiązek poniesienia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu ciąży zawsze na właścicielu pojazdu, przy czym w sytuacji przewidzianej w art. 130a ust. 10i p.d.r. jest on zobowiązany do pokrycia tych kosztów solidarnie z osobą, która w chwili usunięcia pojazdu z drogi władała nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego. Kolegium zwróciło uwagę, że w art. 130a ust. 10i p.r.d. chodzi o jakikolwiek tytuł prawny do pojazdu, z którym wiąże się uprawnienie do używania pojazdu, a który w określonych przypadkach może powstać na skutek czynności odformalizowanych, w tym w sposób dorozumiany. Ustalenie osób zobligowanych do poniesienia kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h p.d.r., jest ściśle związane z określeniem stron postępowania prowadzonego w przedmiocie ich zapłaty. Interes prawny w tym postępowaniu ma więc zawsze osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, zaś w sytuacji określonej w art. 130a ust. 10i p.r.d. także osoba wskazana w tym przepisie. W art. 130a ust. 10h p.r.d. określono zakres przedmiotowy kosztów obciążających właściciela usuniętego pojazdu (z zastrzeżeniem ust. 10i p.r.d.) oraz ramy czasowe ich powstania. Dotyczy on wszelkich kosztów, które powstały od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Natomiast użyty w nim zwrot "do czasu zakończenia postępowania" interpretować należy w ten sposób, że właściciela pojazdu, oprócz jednorazowych kosztów usunięcia pojazdu, obciążają koszty przechowywania pojazdu poniesione do zakończenia, w drodze prawomocnego postanowienia sądu, postępowania w sprawie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, tj. za okres, w którym pozostawał on właścicielem pojazdu. Zdaniem organu odwoławczego data uprawomocnienia się wzmiankowanego orzeczenia nie jest jednak miarodajna, gdy chodzi o jednorazowe koszty oszacowania pojazdu, a także koszty jego sprzedaży lub zniszczenia. Sprzedaż lub zniszczenie pojazdu stanowi bowiem uprawnienie jego właściciela, a zatem jest możliwe dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu przyznającego powiatowi własność pojazdu w drodze przepadku. Wycena pojazdu jest zaś czynnością bezpośrednio poprzedzającą podjęcie decyzji, czy z uwagi na wartość majątkową pojazdu zasadna jest jego sprzedaż czy zniszczenie. Kolegium zauważyło dalej, że ramy czasowe kosztów obciążających właściciela usuniętego pojazdu, a właściwie daty początkowej, odnoszącej się do momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu związanej z poniesieniem kosztów związanych z przechowywaniem tego pojazdu, w pewnych przypadkach może mieć miejsce dopiero od 4 września 2010 r., kiedy to Starosta zyskał podstawę prawną do wydania decyzji obciążającej właściciela pojazdu kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu. Przepis art. 130a p.r.d. nie mógł stanowić przed ww. dniem, tj. 4 września 2010 r. podstawy do prowadzenia przez starostę postępowania o ustalenie kosztów i wydanie decyzji w tym przedmiocie. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że unormowania Prawo o ruchu drogowym nie określają terminu do wystąpienia przez starostę do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Ograniczają się jedynie do wskazania, że czynność ta nie może być podjęta przed upływem 3 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu (art. 130a ust. 10), a dodatkowo przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia właściciela pojazdu lub osoby uprawnionej o obowiązku odbioru pojazdu (art. 130a ust. 10a). W ocenie organu odwoławczego należy zatem uznać, że starosta nie jest związany żadnym terminem w zakresie wystąpienia do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu, mając w szczególności na względzie, że w świetle obowiązującego prawa czynność ta musi być poprzedzona powiadomieniem właściciela pojazdu lub osoby uprawnionej o obowiązku odbioru pojazdu i skutkach prawnych jego nieodebrania, co oznacza, że osoby te mają pełną świadomość swojej sytuacji prawnej. Natomiast w zakresie terminu wydania decyzji w sprawie zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu ustawodawca zastosował rozwiązanie, o którym mowa w art. 130a ust. 10k p.d.r. Ponadto organ II instancji wskazał, że postępowanie wyjaśniające w sprawie administracyjnej zapłaty kosztów nie obejmuje okoliczności, o których mowa w art. 130a ust. 10e p.d.r., stanowiących przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, np. czy usunięcie pojazdu było zasadne, czy starosta prawidłowo powiadomił właściciela pojazdu łub uprawnioną osobę o obowiązku odbioru pojazdu. Te i wszystkie inne kwestie poprzedzające orzeczenie o przepadku pojazdu bada z woli ustawodawcy sąd w odrębnym postępowaniu cywilnym. Oznacza to, że prawomocne postanowienie sądu o przepadku pojazdu na rzecz powiatu jest wiążące dla organów administracji publicznej nie tylko w zakresie wynikającym wprost z treści rozstrzygnięcia, ale również w zakresie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę jego wydania. W konsekwencji postępowanie dowodowe przeprowadzane w ramach postępowania administracyjnego powinno skupiać się na kwestiach określonych w art. 130a ust. 10h i 10i p.r.d., tzn. ustaleniu osoby albo osób zobowiązanych do pokrycia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu oraz sprecyzowaniu kosztów objętych tym obowiązkiem i określeniu ich wysokości. Kolegium podkreśliło, że decyzja wydawana na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. ma charakter związany, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się przesłanek wskazanych w tym przepisie właściciel pojazdu będzie obciążony kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, niezależnie od tego, kiedy wydana została dyspozycja usunięcia i kiedy sąd orzekł przepadek pojazdu. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja w sposób prawidłowy wskazuje mechanizm obliczenia ustalonej opłaty oraz cezury czasowe w jakich tą opłatę naliczono, bowiem Starosta [...] wskazał, iż na przedmiotową opłatę w wysokości 93.290,38 zł składają się: • opłata za przechowywanie przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym w łącznej wysokości 92.995,18 zł, na którą to kwotę składają się: - oplata za przechowywanie pojazdu od 04.09.2010 r. do 31.12.2010 r. - 119 dni x 21,96 zł = 2.613,24 zł i za przechowywanie pojazdu od 01.01.2011 r. do 28.09.2011r. - 271 dni x 22,14 zł = 5.999,94 zł, na podstawie § 1 uchwały Rady Powiatu [...] Nr XLIII/399/10 z dnia 26 lutego 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2010 r. Nr 95, poz. 748); - opłata za przechowywanie pojazdu od 29.09.2011 r. do 18.10.2012 r. - 386 dni x 10,00 zł = 3.860,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3 uchwały Rady Powiatu [...] Nr XIII/124/11 z dnia 28 lipca 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2011 r. Nr 263, poz. 2703); - opłata za przechowywanie pojazdu od 19.10.2012 r. do 29.03.2013 r. - 162 dni x 10,00 zł = 1.620,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3 uchwały Rady Powiatu [...] Nr XXV/234/12 z dnia 22 czerwca 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2012 r., poz. 2229); - opłata za przechowywanie pojazdu od 30.03.2013 r. do 05.03.2014 r. - 341 dni x 16,00 zł = 5.456,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3 uchwały Rady Powiatu [...] Nr XXXIII/332/13 z dnia 25 stycznia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2013 r., poz. 1533); - opłata za przechowywanie pojazdu od 06.03.2014 r. do 03.03.2015 r. - 363 dni x 16,00 zł = 5.808,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3 uchwały Nr XLIII/444/14 Rady Powiatu [...] z dnia 31 stycznia 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2014 r., poz. 712); - opłata za przechowywanie pojazdu od 04.03.2015 r. do 31.12.2015 r. - 303 dni x 16,00 zł = 4.848,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3 uchwały Nr IV/46/15 Rady Powiatu [...] z dnia 30 stycznia 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2015 r., poz. 530); - opłata za przechowywanie pojazdu od 01.01.2016 r. do 31.12.2016 r. - 366 dób x 38,00 zł = 13.908,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3b uchwały Nr XII/135/15 Rady Powiatu [...] z dnia 30 października 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2015 r., poz. 4734) - opłata za przechowywanie pojazdu od 01.01.2017 r. do 31.12.2017 r. - 365 dób 38,00 zł = 13.870,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3b uchwały Nr XXVI/299/16 Rady Powiatu [...] z dnia 25 listopada 2016 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2016 r., poz. 5561); - opłata za przechowywanie pojazdu od 01.01.2018 r. do 31.12.2018 r. - 365 dób x 38,00 zł = 13.870,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3b uchwały Nr XXXIX/448/17 Rady Powiatu [...] z dnia 30 listopada 2017 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2017 r., poz. 5352); - opłata za przechowywanie pojazdu od 01.01.2019 r. do 31.12.2019 r. - 365 dób x 31,00 zł = 11.315,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3b uchwały Nr LI/550/18 Rady Powiatu [...] z dnia 26 października 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2018 r., poz. 6001); - opłata za przechowywanie pojazdu od 01.01.2020 r. do 12.11.2020 r. - 317 dób x 31,00 zł = 9.827,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3b uchwały Nr XIV/l 69/19 Rady Powiatu [...] z dnia 29 listopada 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2019 r., poz. 6765) • koszt wyceny przedmiotowego pojazdu w wysokości 295, 20 zł (na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 24 grudnia 2020 r. - opinia nr [...]). Zdaniem organu odwoławczego chybione są zarzuty pełnomocnika odwołującego się odnoszące się do ustalenia przez organ I instancji właściciela pojazdu. Postępowanie wyjaśniające w sprawie administracyjnej zapłaty kosztów nie obejmuje okoliczności, o których mowa w art. 130a ust. 10e p.r.d., stanowiących przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, np. czy usunięcie pojazdu było zasadne albo czy starosta prawidłowo powiadomił właściciela pojazdu lub uprawnioną osobę o obowiązku odbioru pojazdu. Te i wszystkie inne kwestie poprzedzające orzeczenie o przepadku pojazdu bada z woli ustawodawcy sąd w odrębnym postępowaniu cywilnym, co oznacza, iż prawomocne postanowienie sądu o przepadku pojazdu na rzecz powiatu jest wiążące dla organów administracji publicznej nie tylko w zakresie wynikającym wprost z treści rozstrzygnięcia, ale również w zakresie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę jego wydania. W tym zakresie organ powołał się na treść art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1805 z późn. zm.) i wskazał, że w rozpoznawanej sprawie postanowieniem z [...] sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] po przeprowadzeniu postępowania z udziałem W.P. orzekł o przepadku pojazdu mechanicznego pojazdu marki Polonez Truck o numerze rejestracyjnym [...] na rzecz Powiatu [...]. Powyższym postanowieniem Sąd Rejonowy w [...] przesądził kwestię własności w chwili kończenia postępowania sądowego, tj. w dniu 13 listopada 2020 r. stanowiącej datę prawomocności ww. postanowienia z 5 listopada 2020 r. Z tego względu rozważania pełnomocnika odwołującego się, negującego fakt, iż spółka Bx. Sp. z o.o. a w dalszej kolejności W.P. był właścicielem przedmiotowego pojazdu marki FSO Polonez Truck o numerze rejestracyjnym [...] nie mogą zostać uwzględnione przez organy administracji publicznej, bowiem stanowiłoby to zakwestionowanie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego o charakterze konstytutywnym na podstawie stwierdzenia osoby fizycznej. W końcowej części uzasadnienia rozstrzygnięcia Kolegium podkreśliło, że celem ustawodawcy przy nowelizacji art. 130a ust. 10 p.r.d. polegającej na zastąpieniu dotychczasowej konstrukcji przejścia własności pojazdu z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa w związku z uznaniem nieodebranego pojazdu za porzucony z zamiarem wyzbycia się konstrukcją sądowego przepadku pojazdu na rzecz powiatu, w połączeniu z dodaniem do ustawy - Prawo o ruchu drogowym, art. 130a ust. 10 h, było skłonienie hipotetycznego właściciela do odbioru pojazdu z parkingu po uiszczeniu stosownych opłat oraz zredukowanie liczby pozostawionych i nieodebranych pojazdów, co w konsekwencji miało wpłynąć również na poprawę stanu środowiska naturalnego, bowiem znaczną cześć pojazdów usuniętych i nieodebranych przez uprawnioną osobę stanowią pojazdy zdekapitalizowane, przedstawiające niewielką wartość . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję W.P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu: 1. naruszenie przepisów stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności, tj. naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 130a ust. 10b p.r.d. poprzez błędne uznanie, że skarżący był właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji o jego usunięciu, a tym samym jest stroną postępowania, co skutkuje tym, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.; 2. naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak przesłuchania skarżącego na okoliczność ustalenia faktycznego właściciela pojazdu; b) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak analizy akt rejestrowych spółki Bx. Sp. z o. o. z siedzibą w R. dotyczących majątku likwidowanej spółki na okoliczność ustalenia, czy pojazd stanowił majątek spółki w chwili zamknięcia likwidacji; c) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czyli pominięcie w rozpatrzeniu sprawozdania finansowego z akt rejestrowych spółki Bx. Sp. z o. o. z siedzibą w R. dotyczących majątku likwidowanej spółki, z których wynika, że w chwili zamknięcia likwidacji spółka nie była właścicielem pojazdu, a pojazd nie widniał jako środek trwały w majątku spółki, przez co organ nie mógł właściwie ustalić właściciela pojazdu; d) art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka w osobie T.J. na wniosek strony złożony w odwołaniu od decyzji z 13 października 2021 r., pomimo iż przedmiotem dowodu była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, tj. ustalenie faktycznego właściciela pojazdu; e) art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy udowodniono okoliczność, że w chwili wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu to skarżący był jego właścicielem, co w konsekwencji nie może stanowić podstawy wydania decyzji wobec skarżącego; f) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy organ II instancji winien był na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz o rozważenie stwierdzenia nieważności w całości decyzji organu I instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wychodząc z tak zakreślonych granic kontroli, Sąd uznał w niniejszej sprawie, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje naruszają prawo. W myśl art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm., dalej: p.r.d.), koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis art. 130a ust. 10d p.r.d. stanowi, iż ust. 10 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 4 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie został ustalony jego właściciel lub osoba uprawniona do jego odbioru, mimo że w jej poszukiwaniu dołożono należytej staranności, natomiast w myśl ust. 10i tego przepisu, jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Jest poza sporem, że dyspozycja usunięcia z drogi pojazdu marki Polonez Truck o nr rej. [...] została wydana w dniu 13 kwietnia 2009 r. przez Komendę Powiatową Policji w Z. Obowiązkiem zatem Starosty [...], który wszczął postępowanie w sprawie ustalenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem tego pojazdu, było ustalenie właściciela przedmiotowego samochodu w dniu 13 kwietnia 2009 r. Organy obu instancji uznały, że właścicielem pojazdu w tej dacie był skarżący, który jako wspólnik firmy Bx. Sp. z.o.o. w likwidacji z siedzibą w R. przejął majątek spółki pozostały po jej likwidacji. Ponadto za podstawę tego ustalenia przyjęto także prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] w sprawie [...], orzekające przepadek na rzecz Powiatu [...] samochodu osobowego marki Polonez Truck o numerze rejestracyjnym [...]. Organ odwoławczy nie uwzględnił natomiast przedstawionych przez skarżącego wyjaśnień, w których podnoszono, że z dokumentów księgowych załączonych do wniosku z 28 grudnia 2006 r. o wykreślenie spółki z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, w związku z jej likwidacją, tj. sprawozdania, bilansu, rachunku zysków i strat, wynikało, iż w chwili zamknięcia likwidacji spółka nie była właścicielem spornego pojazdu. Ponadto spółka w okresie pomiędzy otwarciem likwidacji a jej zamknięciem miała dokonać sprzedaży przedmiotowego pojazdu na rzecz T.J. zam. w A., przy czym z uwagi na upływ czasu od daty sprzedaży, tj. 15 lat liczonych od 2006 r., nie było możliwe przedstawienie tej umowy, gdyż skarżący nie posiada jej w swoim archiwum. Podkreślono jednak, że z uwagi na tę samą przyczynę, tj. znaczny upływ czasu, dokumentacji takiej nie będzie posiadać także likwidator spółki, któremu oddano na przechowanie sprawozdanie likwidacyjne spółki, a także jej księgi i inne dokumenty. Z tych względów zauważono, że skoro spółka w chwili zamknięcia likwidacji nie była właścicielem spornego pojazdu, to nie stanowił on jej majątku, a zatem nie wszedł on też do majątku jedynego wspólnika, tj. skarżącego. Organ odwoławczy wyszedł natomiast z założenia, że kwestię osoby właściciela pojazdu przesądzono w prawomocnym postanowieniu sądu powszechnego o przepadku pojazdu na rzecz powiatu, które to orzeczenie wiąże organy administracji publicznej z mocy art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego (w skrócie: k.p.c.). Ze stanowiskiem organów nie można się zgodzić. Powołany przepis art. 365 § 1 k.p.c. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Należy podkreślić, że mocą wiążącą w kolejnych postępowaniach objęte jest to, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; innymi słowy, moc wiążącą uzyskuje rozstrzygnięcie o żądaniu w powiązaniu z jego podstawą faktyczną. W kolejnym postępowaniu i sąd, i organ administracji publicznej mają obowiązek przyjąć, że istotna z punktu widzenia zasadności żądania kwestia kształtuje się tak, jak zostało to ustalone w prawomocnym wyroku. Konsekwencją mocy wiążącej jest tym samym niedopuszczalność ponownej oceny prawnej co do okoliczności objętych wcześniejszym prawomocnym rozstrzygnięciem (por. przykładowo wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II CSK 239/13, uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2009 r., III CZP 97/09, OSNC 2010, Nr 6, poz. 88, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSNC 2000, Nr 5, poz. 86 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 marca 2006 r., IV CSK 89/05, OSNC 2007, Nr 1, poz. 15, z dnia 22 listopada 2007 r., III CSK 141/07, niepubl., z dnia 4 marca 2008 r., IV CSK 441/07, niepubl., z dnia 23 czerwca 2009 r., II PK 302/08, OSNP 2011, nr 3-4, poz. 34, z dnia 11 lutego 2011 r., I CSK 249/10, niepubl. i z dnia 20 września 2011 r., III SK 5/11, niepubl.). Zdaniem Sądu, ustalenie przez sąd powszechny osoby dotychczasowego właściciela auta nie jest przesłanką orzeczenia przepadku pojazdu i orzeczenie sądu w tym zakresie nie korzysta z mocy wiążącej zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. Zakres rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej przepadku pojazdu wyznacza art. 130a ust. 10e p.r.d., zgodnie z którym sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Z brzmienia art. 130a ust. 10e p.r.d. nie wynika, że przesłanką niezbędną do orzeczenia przepadku pojazdu jest ustalenie jego właściciela w dniu wydania dyspozycji usunięcia tego pojazdu z drogi. Omawiany przepis wymaga jedynie, by w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności i w takim też zakresie sąd powszechny bada sprawę. Instytucja przepadku pojazdu, uregulowana w art. 130a ust. 10e p.r.d. ma na celu umożliwienie przejścia na rzecz powiat własności pojazdu nieodebranego przez uprawnioną osobę. Dopiero bowiem, gdy powiat stanie się właścicielem pojazdu, będzie mógł nim rozporządzić - dokonać sprzedaży lub zadecydować o jego zniszczeniu. Celem rozstrzygnięcia w sprawie przepadku nie jest natomiast wiążące ustalenie właściciela pojazdu, skoro przepis art. 130a ust. 10d w związku z art. 130a ust. 10 omawianej ustawy dopuszcza orzeczenie przepadku także pojazdu, w stosunku do którego nie ustalono właściciela ani osoby uprawnionej. Stanowisko takie wyrażane jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 grudnia 2020 r. sygn. I OSK 1768/20; z 26 maja 2020 r. sygn. I OSK 1751/19; z 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 544/16 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z 20 kwietnia 2018 r. sygn. III SA/Łd 1173/17; Olsztynie z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Ol 736/17, Łodzi z dnia 28 grudnia 2017 r. sygn. III SA/Łd 924/17, z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. II r. I SA/Łd 1134/17 i z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. III SA/Łd 376/15, Lublinie z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. III SA/Lu 777/15, Warszawie z dnia 4 września 2015 r., sygn. VII SA/Wa 342/15, Białymstoku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. II SA/Bk 124/15 i w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 marca 2015 r., sygn. II SA/Go 71/15). W świetle powyższego uzasadnione jest stanowisko, że ustalenie właściciela pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia z drogi nie stanowiło przedmiotu rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w [...] w sprawie zakończonej postanowieniem z [...]. Mocą wiążącą tego orzeczenia objęte było to, co stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a więc orzeczenie przepadku na rzecz Powiatu [...]własności samochodu osobowego marki Polonez Truck o nr rej. [...]. Co więcej, sentencja ww. orzeczenia nie wskazuje skarżącego jako właściciela spornego pojazdu, ponadto do tego orzeczenia nie sporządzono uzasadnienia, a zatem nie wiadomo, jakie ustalenia w zakresie kwestii właścicielskich poczynił faktycznie Sąd Rejonowy w [...], co tym bardziej nie pozwala w tym zakresie wywodzić wniosków, jakoby chodziło o osobę skarżącego. Prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] nie ma zatem w niniejszej sprawie znaczenia ustalającego, zwłaszcza że nie wskazuje osoby właściciela pojazdu. Nie bez znaczenia w sprawie jest także okoliczność, że według art. 130a ust. 10d p.r.d. starosta może wystąpić do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, gdy w terminie 4 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie został ustalony jego właściciel lub osoba uprawniona do jego odbioru, mimo że w jej poszukiwaniu dołożono należytej staranności. Zgodnie zaś z art. 130a ust. 10e powołanej ustawy, w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Z zestawienia obu powołanych przepisów wynika, że orzeczenie o przepadku pojazdu może być wydane także wtedy, gdy właściciel tego pojazdu nie zostanie ustalony. Tym samym kwestie dotyczące właściciela pojazdu lub też jego braku, z punktu widzenia skuteczności orzeczenia o przepadku pojazdu, nie determinują takiego orzeczenia, stąd nie mogą być uznane za wiążące w ramach art. 365 § 1 k.p.c. Co więcej, organy obu instancji zdają się nie dostrzegać, że w niniejsze sprawie sąd powszechny mógł orzekać właśnie w warunkach braku możliwości ustalenia właściciela spornego pojazdu, na co wyraźnie wskazuje pismo procesowe z 24 sierpnia 2020 r. pełnomocnika wnioskującego o orzeczenie przepadku pojazdu, tj. Starosty [...] skierowane do Sądu Rejonowego w [...]. Z jego treści wynika bowiem wprost, że cyt.: "Z uwagi na możliwość zbycia w 2006 r. prawa własności pojazdu oraz braku jakichkolwiek dokumentów potwierdzających tą okoliczność, zwłaszcza zeznań prokurenta, a później likwidatora – Uczestnika postępowania, nie ma możliwości ustalenia właściciela pojazdu w dniu usunięcia pojazdu" (k. 41 akt administracyjnych). Powyższe zdaje się jednoznacznie przesądzać, że ustalenia organów dotyczące ustalenia osoby właściciela pojazdu są oparte na błędnych założeniach i wywodzone na podstawie niekompletnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ustalenie osoby, która w dacie wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi była jego właścicielem, jest niewątpliwie przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. Okoliczność ta podlega zatem ustaleniu przez organy administracji publicznej w ramach postępowania w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kosztów związanych z usunięciem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. Zgodnie z art. 7 k.p.a., obowiązkiem organu administracji publicznej jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ administracji publicznej zobligowany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., a następnie, zgodnie z art. 80 k.p.a., ocenić na postawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie organy nie wywiązały się z powyższych obowiązków. Nie podjęły bowiem należytych kroków zmierzających do ustalenia osoby właściciela w dacie usunięcia pojazdu z drogi, ignorując elementy zgormadzonego materiału dowodowego, poprzestając na powołaniu się na prawomocne orzeczenie sądu powszechnego. Organ II instancji pominął przy tym wyjaśnienia strony zawarte w odwołaniu od decyzji Starosty [...], nie próbując uzyskać na ich potwierdzenie dodatkowego materiału w ramach postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 136 § 1 k.p.a. - co w konsekwencji spowodowało, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt sprawy przez Sąd każe co najmniej wątpić, aby skarżący był w dniu wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu właścicielem przedmiotowego samochodu, wobec tego nie miał on także jakichkolwiek uprawnień do dysponowania tym pojazdem. Obciążanie go zatem kosztami przechowywania samochodu, co do którego nie przysługiwało mu już żadne prawo rzeczowe, tylko z tego powodu, że był on jedynym wspólnikiem w chwili likwidacji spółki Bx., do której pierwotnie należał sporny pojazd, oraz że był uczestnikiem postępowania o przepadek zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...], nie może być uznane za działanie zgodne z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, tj. z zasadą praworządności, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz zasadą uwzględnienia z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Organy nie ustaliły zatem należycie stanu faktycznego sprawy i nie zebrały, a także nie rozważyły i nie oceniły całego materiału dowodowego zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W szczególności zaś nie rozważyły wskazywanych przez skarżącego, ale uwzględnianych de facto przez Starostę [...] okoliczności, wskazujących na możliwość zbycia przez spółkę Bx. pojazdu jeszcze w 2006 r., a więc przed datą wydania dyspozycji o jego usunięciu z drogi oraz brak dokumentów pozwalających na jednoznaczne określenie kwestii właścicielskich w sprawie. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku). O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 5 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na łączną kwotę przysługujących do zwrotu kosztów postępowania składa się 5400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego powiększonych o kwotę 17 zł z tytułu opłaty od pełnomocnictwa, a także 1866 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi, czyli łącznie 7283 zł, jak w punkcie drugim sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę, organy uwzględnią przedstawione wyżej stanowisko i zobowiązane będą po raz kolejny ocenić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do ustalenia właściciela spornego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi, a gdy okaże się to konieczne - także przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. W razie braku możliwości poczynienia takich ustaleń zasadne będzie rozważenie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Ocenie podlegać będą w szczególności: stanowisko wnioskującego o przepadek pojazdu Starosty [...] co do braku możliwości ustalenia właściciela pojazdu w dniu wydania dyspozycji o jego usunięciu, a także twierdzenia skarżącego, które w razie konieczności należałoby zweryfikować na podstawie dokumentów wskazywanych przez niego w skardze i odwołaniu od decyzji organu I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ weźmie także pod uwagę, aby ewentualnie ustalone koszty związane z przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu ustalono zgodnie z art. 130a ust. 10h p.r.d. Z przepisu tego, w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 września 2010 r., wynika, że wszelkie koszty związane między innymi z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do momentu zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu jego usunięcia. Intencją wskazanego przepisu było to, aby wymienione koszty ponosiła osoba, której niewłaściwe i niezgodne z prawem zachowanie, koszty te spowodowało. Nie ulega jednak wątpliwości, że właściciela pojazdu winny obciążać tylko koszty uzasadnione, a więc takie, które są normalnym skutkiem jego niewłaściwego zachowania a nie takie, które są wynikiem zaniechania czy bezczynności organu administracji. Kwestia ta ma istotne znaczenie w przypadku powstania kosztów przechowywania pojazdu usuniętego z drogi na parking strzeżony. Przepis art. 130a ust. 10 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 września 2010 r., przewiduje bowiem, że starosta występuje do sądu cywilnego z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu jeżeli właściciel - prawidłowo powiadomiony - nie odebrał pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia przy czym z wnioskiem takim może wystąpić nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia (art. 130a ust. 10 p.r.d.). Starosta występuje zatem z wnioskiem do sądu cywilnego, jednak, w ocenie Sądu, winien z takim wnioskiem wystąpić bez zbędnej zwłoki. Termin na złożenie takiego wniosku nie powinien być więc nadmiernie wydłużony, ponieważ nie można akceptować praktyki, gdy organ nie robi nic przez długi okres czasu i dopiero po wielu latach występuje do sądu cywilnego, a następnie obciąża kosztami właściciela za cały okres przechowywania pojazdu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądowego. W ten sposób poprzez swoją bezczynność i zaniechania organ generuje powstanie kosztów, którymi w całości obciąża właściciela pojazdu. Postępując w ten sposób właściciel pojazdu ponosi bowiem koszty spowodowane także bezczynnością organu. W przekonaniu Sądu, właściciel pojazdu winien ponosić koszty przechowywania, ale tylko uzasadnione a więc takie, które są normalnym następstwem swojego niewłaściwego zachowania a nie takie, które są spowodowane zaniechaniem organu. Tym samym wydając w sprawie nowe rozstrzygnięcie niezbędne będzie także wyjaśnienie, czy koszty przechowywania samochodu przez okres bez mała 10 lat są kosztami uzasadnionymi, które powinna ponosić strona postępowania, czego w niniejszym przypadku zabrakło. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji. d.cz.