III SA/Łd 116/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego M. N. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) cofnął M. N. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B i C, potwierdzonych w dokumencie prawa jazdy nr [...], druk nr [...], wydanym w dniu [...] przez Starostę [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w terminie do dnia 9 lipca 2011r. strona nie poddała się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy. Od powyższej decyzji M. N. wniósł odwołanie, w którym podnosząc zarzut naruszenia art. 130 ust. 3 – ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię i naruszenie art. 180 § 1 k.p.a., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, iż w dniu 11 lutego 2011 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 cytowanej ustawy i tym samym nastąpiła redukcja uzyskanych przez niego punktów karnych, co spowodowało, że nie przekroczył liczby 24 punktów karnych. Ponadto wskazał, iż posiada prawo jazdy dłużej niż 1 rok, co oznacza, że bezzasadnym jest zatrzymanie prawa jazdy z powodu przekroczenia 24 punktów karnych. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 140 ust. l pkt 4 lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1. W myśl zaś art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy, tj. za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] znak: [...] M. N. został skierowany przez organ pierwszej instancji na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B i C - w terminie do dnia 9 lipca 2011 r. Postępowanie wszczęto w związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z powodu przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. We wniosku organ Policji wskazał, że w okresie od 13 maja 2010 r. do 8 lutego 2011 r. skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego otrzymując łącznie 26 punktów karnych. Organ odwoławczy wskazał, że w decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji organ nie powinien był określać terminu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, jednakże decyzja ta nie została zaskarżona przez M. N., jest ostateczna, a więc wywołuje skutki prawne. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy podkreślił, że nie mają one znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ skarżący mógł kwestionować liczbę przypisanych punktów, ale na etapie postępowania w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Stosownie natomiast do treści art. 130 ust. 3 ustawy, kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja (art. 130 ust. 1 ustawy). W konsekwencji oznacza to, że to w gestii Policji, a nie Starosty jako organu administracji publicznej, leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. To w gestii Policji leży także usuwanie punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Stanowi o tym § 6 ust. l pkt 4 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, póz. 1998 z późn. zm.) stwierdzając, że to organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Natomiast w myśl § 8 ust. 2 i 4 rozporządzenia, zmniejszenia punktów dokonuje organ prowadzący ewidencję po przedstawieniu zaświadczenia o odbytym szkoleniu, wystawionego przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Czynności te nie mogą być zatem dokonane przez starostę, nie jest on także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W konsekwencji więc nie jest on uprawniony dokonać samodzielnego uwzględnienia odliczenia punktów z racji odbytego szkolenia. Dopóki bowiem usunięcia punktów nie dokona Policja jako organ prowadzący ewidencję, starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów wpisaną do ewidencji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 7 , art. 77 § 1 k.p.a., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż wbrew twierdzeniom organu zaskarżył decyzję z dnia [...] o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Sporządzone w dniu 17 maja 2011 roku pismo powinno być potraktowane jako odwołanie, natomiast organ pozostawił pismo w aktach sprawy bez rozpoznania. Odwołując się do treści art. 114 ustawy skarżący podkreślił, iż decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie powinna wskazywać terminu, w jakim dana osoba powinna poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, organ powinien każdorazowo oceniać w okolicznościach konkretnej sprawy, kiedy można mówić o niewykonaniu nałożonego obowiązku i kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W ocenie skarżącego organ administracji działał bezprawnie, naruszając tym samym zasadę praworządności oraz zasadę prawdy obiektywnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż pismo z dnia 17 maja 2011 roku dotyczy decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, nie jest odwołaniem od decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie wskazuje bowiem daty ani numeru tej decyzji, a z jego treści wynika, że dotyczy decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Poddając zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 140 ust.1 pkt 4 lit.a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 108, poz. 908 ze zm.). W myśl art. 140 ust.1 pkt 4 lit.a ustawy – decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta, w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust.1 pkt 1. Z przytoczonego przepisu wynika, że warunkiem sine qua non decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym jest ustalenie niewykonania przez zobowiązanego obowiązku sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami. Z art. 114 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją Starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust.1. Przepis ten nie przewiduje terminu do złożenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje i nie upoważnia Starosty do wyznaczenia takiego terminu. Z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego będącego konsekwencją literalnego brzemienia art. 114 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy wynika, że brak jest podstawy do określenia przez organ terminu wykonania skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, zaś wydanie decyzji w której określono taki termin oznacza, że decyzja taka w zakresie określającym termin poddania się przez kierowcę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji jest wydana bez podstawy prawnej, (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010r., I OSK 897/09, z dnia 27 września 2007r., sygn. akt I OSK1363/06, z dnia 30 czerwca 2009r., sygn. akt I OSK 960/08, z dnia 7 sierpnia 2009r., sygn. akt I OSAK 12117/08). Skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami podlega wykonaniu z dniem, w którym stanie się ono ostateczne. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest zatem do niezwłocznego wykonania tego ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Kwestie te podlegają jednak ocenie nie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 114 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym, lecz w odrębnym postępowaniu, które może być uruchomione na mocy art. 140 ust.1 pkt 4 lit.a tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2009r., I OSK 1217/08, LEX nr 552290). Podsumowując powyższe rozważania należy zatem stwierdzić, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie cofnięcia uprawnień na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym to ostateczność decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz to, czy dana osoba takiemu kontrolnemu badaniu kwalifikacji się poddała. W sprawie niniejszej organy administracji obu instancji wadliwie oceniły przesłankę ostateczności decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Przy ocenie, czy wniesione przez stronę pismo jest odwołaniem, należy bowiem kierować się treścią pisma (E. Iserzon (w;) Komentarz IV, 1970, s. 227; wyrok NSA z dnia 2 stycznia 1988 r., SA/Wr 815/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 31; wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r., I OSK 999/05, Lex nr 265751) oraz czy pismo to zostało wniesione w terminie do złożenia odwołania. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1996 r., III ARN 14/96, OSNAPiUS 1997, nr 2, poz. 16, słusznie stwierdzono, że: "jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, pismo strony postępowania odwoławczego wniesione do organu odwoławczego w ustawowym terminie do wniesienia odwołania, wyrażające niezadowolenie z decyzji nieostatecznej, podlega rozpatrzeniu jako odwołanie od decyzji". W doktrynie podkreśla się też, że nie tylko wady prawne decyzji, ale również wszelkiego rodzaju "niezadowolenie" strony z treści decyzji uprawnia ją do wniesienia odwołania (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 227). Strona może zatem kwestionować w odwołaniu nie tylko naruszenie prawa przez organ pierwszej instancji, lecz także lub wyłącznie celowość decyzji nieostatecznej. Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy zauważyć, iż przesłanką wydania przez Starostę [...] w dniu [...] decyzji kierującej M. N. na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii B i C było przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W tym miejscu godzi się podnieść, iż w tym samym dniu z tych samych powodów (przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego) została wydana decyzja Starosty [...] o zatrzymaniu M. N. prawa jazdy kategorii B i C, która została wydana po wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Obie decyzje wraz z żądaniem zwrotu zatrzymanego prawa jazdy zostały doręczone w dniu 12 maja 2011r. M. N. w jednej kopercie, co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji znajdujące się w aktach administracyjnych. W podaniu z dnia 17 maja 2011 r., skarżący zakwestionował prawidłowość naliczenia punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, wskazując, że w związku z zaliczeniem w dniu 11 lutego 2011 r., szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nastąpiła redukcja uzyskanych przez niego punktów karnych. Tym samym bezpodstawne jest zatrzymanie mu prawa jazdy. Podniesienie w piśmie już tej okoliczności winno skutkować zwróceniem się do strony, na podstawie art. 9 k.p.a. w związku z art. 7, 8 i 128 k.p.a., o zajęcie jednoznacznego stanowiska, jaki charakter i zakres żądania ma pismo przez nią złożone. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, iż z zawartej w art. 9 k.p.a. zasady informowania wynika wiele szczegółowych obowiązków organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Wśród tych obowiązków jest, bez wątpienia, obowiązek wezwania strony do zajęcia jednoznacznego stanowiska co do charakteru i zakresu żądania, jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie i w sposób mało zrozumiały (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2002 r., I SA 2188/00, LEX nr 81741 oraz Małgorzata Jaśkowska i Andrzej Wróbel "Komentarz do art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego", LEX 2010, teza 2 lit. a). Skoro zatem w piśmie z dnia 17 maja 2011r., złożonym w terminie do wniesienia odwołania od ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...], o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, strona wskazywała na błędy w naliczeniu jej punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, zaś podstawą skierowania na egzamin w zakresie prawa jazdy kategorii B i C było przekroczenie przez skarżącą tych punktów, to przedwczesną była ocena, że w/w decyzja stała się ostateczna. Ta okoliczność mogła bowiem być ustalona dopiero po wyjaśnieniu przez stronę charakteru podania z dnia 17 maja 2011r. W skardze do Sądu skarżący wyjaśnił, że nie ma wykształcenia prawniczego, ale jego pismo z dnia 17 maja 2011 roku należało potraktować jako odwołanie, skoro z jego treści wynikało niezadowolenie z decyzji. Kierując się zasadami określonymi w przepisach art. 7, 8 i 9 k.p.a. organ administracji, do którego wpłynęło pismo skarżącego z dnia 17 maja 2011r., podważające zasadność naliczenia punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego powinien uznać je za odwołanie - skoro art. 128 k.p.a. stanowi, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczy, że wynika z niego, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Jeszcze raz należy przypomnieć i podkreślić, że podstawą zarówno decyzji o skierowaniu na kontrolne badanie kwalifikacji jak i decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest przekroczenie przez kierowcę 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Obydwie decyzje zostały doręczone skarżącemu w jednej przesyłce. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że po otrzymaniu od Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku o sprawdzenie kwalifikacji, organ wszczął postępowanie tylko w przedmiocie zatrzymanie prawa jazdy, o czym poinformował skarżącego. Brak jest w aktach administracyjnych dowodu, że zostało wszczęte postępowanie w sprawie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji, mimo, iż wymaga tego art. 61 Kpa. Wniosek o sprawdzenie kwalifikacji jest bowiem skierowany i doręczany tylko Staroście. W takiej sytuacji organ miał obowiązek zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wobec powyższego Sąd nie podziela stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, że skarżący nigdy nie składał odwołania od decyzji kierującej go na sprawdzenie kwalifikacji o czym świadczy fakt, że w piśmie z dnia 17 maja 2011r. podał tylko sygnaturę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy i pisma żądającego jego zwrotu i kwestionował tylko decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Podkreślenia wymaga, że o ile decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jak też żądanie zwrotu dokumentu prawa jazdy opatrzone jest numerem pisma o tyle skierowanie na sprawdzenie kwalifikacji nie posiada takiego numeru, wskazany jest tylko numer w rejestrze. Tym samym w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w której organ wszczął tylko postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy i w ramach tego postępowania doręczył jedną korespondencją zarówno decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy jak i skierowanie na sprawdzenie kwalifikacji, to w związku z faktem, że podstawą wydania tych decyzji była ta sama okoliczność przekroczenia punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, którą skarżący zakwestionował w piśmie z dnia 17 maja 2011r., złożonym w terminie odwoławczym, należało potraktować to pismo jako odwołanie. Ewentualnie, gdyby organ administracji powziął wątpliwość co do charakteru powyższego pisma - to powinien zobowiązać stronę skarżącą do sprecyzowania, czy stanowi ono odwołanie, od której decyzji - czy tylko pismo informacyjne w sprawie. Jeśli tego nie uczyniono - to niewątpliwie przedwczesną była ocena, że decyzja z [...] skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stała się ostateczna. Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji stwierdza również, że słusznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zauważyło, że decyzja Starosty [...] z dnia [...], kierująca M. N. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji bezprawnie wskazywała końcowy termin 9 lipca 2011r. na poddanie się przez skarżącego egzaminowi. Jak podkreślono wyżej, z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego będącego konsekwencją literalnego brzemienia art. 114 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy wynika, że brak jest podstawy do określenia przez organ terminu wykonania skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, zaś wydanie decyzji w której określono taki termin oznacza, że decyzja taka w zakresie określającym termin poddania się przez kierowcę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji jest wydana bez podstawy prawnej. Z akt administracyjnych wynika zaś, że decyzja Starosty [...] z dnia [...], o cofnięciu skarżącemu uprawnień nawiązywała bezpośrednio do faktu niepoddania się skarżącego do dnia 9 lipca 2011r. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, jako jedynej podstawy cofnięcia uprawnień. W tej sytuacji również z uwagi na powyższe decyzja organu I instancji i organu odwoławczego jest wadliwa (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 2010r. w sprawie sygn. akt II SA/Sz 368/10, publ. www. orzeczenia. gov.pl). Reasumując skoro przesłanką wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym jest ostateczność prawidłowej (bez wskazywania terminu) decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji - to wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa, powodują konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ przede wszystkim ustali jaki charakter miało pismo skarżącego z dnia 17 maja 2011r. Od wyników tego postępowania będą uzależnione dalsze czynności organu zmierzające do rozpoznania sprawy. Orzeczenie w zakresie wykonalności zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art.152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. ds