III SA/Łd 12/19

Dnia 15 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2019 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. Decyzją [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 165 ze zm.), zwanej dalej u.g.h., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] wymierzającą A.K. karę pieniężną w wysokości łącznie 36 000,00 zł za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry na 3 automatach do gier o nazwach: Hot Spot Admiral (b/n), Ultimate 10 (b/n), Hot Spot Platin (b/n). W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 14 lipca 2015 r. funkcjonariusze celni Urzędu Celnego [...] w Ł. przeprowadzili kontrolę w lokalu z automatami w Ł. przy ul. A 3 lok. 5, woj. [...]. Czynności kontrolne w zakresie przestrzegania urządzania i prowadzenia gier na automatach przeprowadzono w obecności kontrolowanego przedsiębiorcy Ł.W. Podczas czynności kontrolnych ujawniono podłączone do sieci elektrycznej i gotowe do rozpoczęcia gry urządzenia o nazwach: Hot Spot Admiral (b/n), Ultimate 10 (b/n), Hot Spot Platin (b/n) o budowie identycznej jak automaty do gier. Celem ustalenia zasad działania ujawnionych urządzeń kontrolujący, na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 990), zwanej dalej u.s.c, przeprowadzili eksperyment. Urządzenia nie posiadały oznaczeń numerem poświadczenia rejestracji i numerem zezwolenia na urządzanie gier na automatach. Okna i drzwi lokalu były oklejone folią z napisem B. W wyniku eksperymentów stwierdzono, że urządzenia są eksploatowane w celach komercyjnych, o czym świadczy konieczność użycia środków finansowych do prowadzenia gry. Gra na urządzeniach zawierała element losowości. Grający nie miał wpływu na wynik gry. Jego zdolność percepcji i sprawności nie dawały gwarancji wpłynięcia w pożądany sposób na ten wynik. O odpowiedniej konfiguracji bębnów skutkujący uzyskaniem wygranej lub przegranej decydował mechanizm urządzeń, a nie działanie gracza. Wynik gry był nieprzewidywalny dla grającego. Uzyskano wygrane. Urządzenie o nazwie Hot Spot Admiral posiadało mechanizm i funkcje umożliwiające wypłatę pieniężną. W wyniku oględzin stwierdzono, że urządzenia wyposażone były, m.in. w ekrany, panele z klawiszami służącymi do wyboru gier, wrzutnik monet i akceptor banknotów. Wygląd i działanie automatów świadczą o tym, że są to urządzenia komputerowe (elektroniczne), co spełnia jedną z przesłanek określonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h.. W związku z powyższym stwierdzono, że prowadzone gry na urządzeniach: Hot Spot Admiral (b/n), Ultimate 10 (b/n), Hot Spot Platin (b/n), są grami na automatach zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. Na tej podstawie Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. wszczął z urzędu wobec C A.K., ul. D 24, [...] G. postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem gry. Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. [...] wydał decyzję wymierzającą A.K. karę pieniężną w wysokości łącznie 36 000,00 zł za urządzanie gier poza kasynem gry na automatach o nazwach: Hot Spot Admiral (b/n), Ultimate 10 (b/n), Hot Spot Platin (b/n). W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 189c k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i całkowite pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktu zmiany przepisów ustawy i rozważenia ustawy względniejszej dla potencjalnego sprawcy deliktu administracyjnego; 2. art. 191 o.p. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu odbioru urządzeń i wyprowadzenie wniosków z niego nie wynikających, tj. że podmiot odbierający z magazynu rzeczy zatrzymane do depozytu jest urządzającym gry na automatach poza kasynem gry; 3. art. 210 § 4 o.p. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia stronie jakąkolwiek możliwość kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie i jako taki musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie organu II instancji, prawidłowo organ I instancji przyjął, że gry urządzane na automatach: Hot Spot Admiral (b/n), Ultimate 10 (b/n), Hot Spot Platin (b/n), których dysponentem jest skarżący, posiadają cechy, które kwalifikują je jako gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Automaty zezwalały na gry o charakterze komercyjnym (możliwość gry występowała dopiero po uiszczeniu środków pieniężnych), o charakterze losowym (układ znaków na automatach był losowy i nie zależał od zręczności, umiejętności gracza, o odpowiedniej konfiguracji bębnów decydował mechanizm urządzeń). Skarżący był urządzającym gry na automatach. Czerpał z tego zyski. Zdaniem organu II instancji, potwierdzają to ustalenia kontroli zawarte w protokole, stanowisko pełnomocnika skarżącego z 14 stycznia 2016 r., oględziny i eksperyment, zgłoszenie interwencji z 10 października 2016 r. (jako dysponent automatów), zeznania świadka Ł.W. z 17 listopada 2015 r., zeznania skarżącego z 27 listopada 2015 r., akta sprawy karnej skarbowej [...], upoważnienie z 14 stycznia 2016 r. do odbioru automatów, protokół zatrzymania urządzeń, pokwitowanie odbioru automatów od Ł.W. Zdaniem organu II instancji, można było więc uznać, że skoro skarżący umieścił w lokalu automaty, które same wypłacają wygrane, był urządzającym gry. Okoliczności tych skarżący nie kwestionuje. Potwierdza je protokół z kontroli, protokół zatrzymania rzeczy. 23 grudnia 2015 r. skarżący został wezwany do wskazania, kto był dysponentem i urządzającym gry na automatach zatrzymanych 14 listopada 2015 r. oraz do przedłożenia umowy najmu lub podnajmu. W piśmie z 14 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego odmówił wykonania wezwania. Odmowa dokładniejszego wyjaśnienia okoliczności sprawy nie może być oceniana na korzyść skarżącego. Skarżący nie posiada ani koncesji, ani zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach, pomimo powszechnej w Polsce wiedzy, że działalność w zakresie gier hazardowych jest rodzajem działalności koncesjonowanej, a więc podlegającej ścisłej kontroli państwowej. W ocenie organu II instancji, w sprawie został zgromadzony potrzebny do rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Ocena posiadanych i zgromadzonych dowodów, w szczególności dowodów z dokumentów – nie nosi znamion dowolności. Zebrany w sprawie materiał został wszechstronnie rozważony i wyprowadzono z niego logiczne wnioski, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postępowanie nie wykazało zasadności podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia procedury postępowania. Miarodajny dla oceny deliktu administracyjnego jest stan prawny z daty jego popełnienia. Niezależnie od urządzania gier na automatach poza kasynem gry, sankcjonowanego przez art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. aktywność skarżącego wyczerpywała jednocześnie dyspozycję art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., tzn. skarżący urządzał gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia i bez wymaganej rejestracji automatu/ów (urządzenia do gry). To zaś dowodzi, że aktywność skarżącego stanowiła delikt administracyjny również po nowelizacji u.g.h., tj. od 1 kwietnia 2017 r. (art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.), sankcjonowany znacznie wyższą karą (100 000 zł od każdego automatu). Organ I instancji prawidłowo zastosował w sprawie, obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez stronę, regulacje art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowiące, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry oraz że wysokość tej kary wynosi 12 000 zł od każdego automatu. W skardze na powyższą decyzję A.K. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił obrazę przepisów proceduralnych, mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to: 1. art. 122 o.p. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawy w kwestii ustalenia czynności podejmowanych przez skarżącego w lokalu w Ł. w odniesieniu do spornych urządzeń; 2. art. 187 § 1, art. 191 o.p. poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów z akt sprawy karnej [...] i wyprowadzenie wniosków nie wynikających z tych dowodów, a w szczególności, że skarżący organizuje gry na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu zarzucono, że organ nie zebrał żadnego dowodu, z którego mógłby wynikać fakt urządzania przez skarżącego gier na automatach. Jednym dowodem mającym przemawiać za urządzaniem gier przez skarżącego jest protokół odbioru urządzeń przez pełnomocnika skarżącego. Od samego początku postępowania skarżący zaprzeczał i w dalszym ciągu zdecydowanie zaprzecza, jakoby był podmiotem urządzającym gry na automatach w lokalu w Ł. 14 lipca 2015 r. Organ nie przedstawił na powyższą okoliczność żadnych dowodów. Rozważania poczynione przez organ są ogólnikowe i nie odnoszą się do konkretnej sprawy. Z protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego oraz złożonych przez niego wyjaśnień absolutnie nie wynika fakt urządzania gier na automatach w lokalu w Ł. Skarżący nie przyznał się do stawianego mu zarzutu. W wyjaśnieniach wskazał, że prowadzi swoją działalność legalnie, z czego jednak nie można wywodzić, iż prowadził jakąkolwiek działalność w lokalu w Ł. Fakt taki nie może również wynikać z orzeczeń Sądu Rejonowego w Ł., jak i Sądu Okręgowego w S., ponieważ sądy te w ogóle nie zajmowały się kwestią przedmiotową czynu, tj. czy miało miejsce urządzanie gier na automatach i ewentualnie kto się go dopuścił, ponieważ od razu umorzyły postępowania z uwagi na zachodzące przeszkody procesowe w postaci braku przepisu skutecznie zakazującego urządzania gier poza kasynami gry. Całkowicie chybionym jest wywodzenie faktu urządzania gier na automatach przez skarżącego na podstawie dokumentów składanych przez skarżącego bądź jego pełnomocnika w postępowaniu karnym. Skarżący nigdy nie twierdził, że jest właścicielem urządzeń, a nawet gdyby tak było, to automatycznie nie przesądza to o fakcie urządzania gier poza kasynem gry. Zgodnie z art 236 k.p.k. będącym podstawą prawną składania zażaleń na postanowienia zatwierdzające zatrzymania rzeczy, uprawnionym do ich złożenia jest ten, czyjego prawa zostały naruszone, co nie jest równoznaczne z urządzaniem gier na automatach. Organ doszedł do błędnych i wadliwych wniosków, jakoby materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach. Skarżący nigdy nie urządził ani nie zorganizował przedsięwzięcia polegającego na urządzaniu gier na automatach. Z faktu, że dany podmiot odbiera rzeczy z depozytu celnego nie wynika fakt korzystania z niego z tych rzeczy ani tym bardziej fakt prowadzenia działalności przez ów podmiot. Skarżący mógł być nawet właścicielem zatrzymanych rzeczy i z tego faktu wywodził swoje prawo do odbioru rzeczy nielegalnie zajętych przez funkcjonariuszy celnych, a i tak nie wynikałby z tego fakt urządzania gier na automatach, ponieważ zarówno w 2015 r., jak i w chwili obecnej, posiadanie automatów nie jest zabronione. Fakt odbioru urządzeń przez skarżącego jest dowodem na to, że po odbiorze rzeczy z depozytu celnego był w ich posiadaniu, natomiast nie jest dowodem na to, że urządzał jakiekolwiek gry przy wykorzystaniu tych urządzeń. Dowodów na to nie zgromadzono ani w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu karnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenia jej nieważności. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji w Ł. z [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] o wymierzeniu A.K. kary pieniężnej w wysokości 36 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach: Hot Spot Admiral (b/n), Ultimate 10 (b/n), Hot Spot Platin (b/n), poza kasynem gry. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o grach hazardowych, w tym art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt. 2 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. W tym miejscu zauważyć należy, że ustawa z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 88) w znaczący sposób zmieniła brzmienie art. 89 u.g.h., a w tym wysokość kar pieniężnych. Istotne zatem dla rozstrzygnięcia sprawy jest więc ustalenie, czy dopuszczalne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji kiedy w dacie prowadzenia postępowania administracyjnego (kontroli), obowiązywały przepisy przewidujące wprost sankcję za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, natomiast w chwili wydawania decyzji przez organ I i II instancji art. 89 ustawy, miał już inne brzmienie, a jednocześnie ustawodawca nie wprowadził w tym zakresie przepisów przejściowych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r., II GSK 266/09 "Kwestie, jaki przepis powinien obowiązywać w razie zmiany prawa, powinien unormować prawodawca. Jeżeli tego nie uczyni, co jest mankamentem legislacyjnym, powyższy problem musi wówczas rozstrzygnąć organ". Organ wypowiedział się wyraźnie w tej kwestii, stosując jako podstawę rozstrzygnięcia przepisy obowiązujące w dotychczasowym brzmieniu. Wskazać należy, że rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych przy braku przepisów przejściowych może polegać na przyjęciu jednej z dwóch zasad. Po pierwsze - zasady bezpośredniego działania nowego prawa, po drugie - zasady dalszego obowiązywania starego prawa - zasada tempus regit actum. Za przyjęciem każdej z wymienionych zasad przemawiają określone argumenty. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie ocena zachowania podmiotu urządzającego gry hazardowe z naruszeniem przepisów prawa winna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w okresie objętym kontrolą, w sytuacji gdy zachowanie strony skarżącej polegające na urządzaniu gier w lokalu bez wymaganej przez ustawodawcę przepisami u.g.h. koncesji, a więc poza kasynem gry, nadal podlega penalizacji w znowelizowanym art. 89 ust. 1 pkt 1, tyle że zagrożone jest karą surowszą. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 października 2012 r., sygn. II GSK 1354/11 (dostępny, podobnie jak inne powoływane wyroki, na stronie: cbois.nsa.gov.pl), stwierdził, że zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal - pod ich rządami - trwają. Stosowanie nowego prawa do stosunków prawnych i zdarzeń, które zostały w pełni ukształtowane w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji, jest zaś możliwe jedynie wtedy, gdy ustawodawca wprowadził stosowne przepisy przejściowe, czego nie uczynił odnośnie regulacji zawartej w art. 89 u.g.h. Co do zasady więc, w sytuacjach kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w tej kwestii w przepisach przejściowych należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej, ale trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy. Z akt sprawy wynika, że taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż stwierdzone przez organ naruszenie przepisów u.g.h. zakończyło się w dniu kontroli, tj. w dniu 14 lipca 2015 r., w którym zatrzymano automaty do gier. Przyjęcie więc stanowiska, że niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy nowej ustawy, które weszły w życie od dnia 1 kwietnia 2017 r., prowadziłoby do naruszenia zasady lex retro non agit, która jest podstawową zasadą państwa prawa, którą można wyprowadzić z art. 2 Konstytucji RP. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie, stan prawny i faktyczny dotyczący naruszenia przez skarżącego zasad prowadzenia gier hazardowych został ukształtowany w całości przed wejściem w życie zmiany ustawy o grach hazardowych, zastosowanie w sprawie, tak jak przyjęły organy, miały przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu przed zmianą. Ponadto z porównania brzmienia art. 89 sprzed i po zmianie przepisów wynika, że dotychczas obowiązujący art. 89 u.g.h. w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy jest względniejszy dla skarżącego, gdyż przewiduje w ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 1 u.g.h., że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12 000 zł od każdego automatu, podczas gdy znowelizowany przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 (zawierający zachowanie spenalizowane w dotychczas obowiązującym art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) stanowi, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia - podlegają karze pieniężnej w wysokości 100 000 zł od każdego automatu, stosownie do art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a znowelizowanej ustawy. Jak wskazał w jednym z orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny co do stosowania prawa względniejszego, w przypadku zmiany przepisów o charakterze materialnoprawnym, stanowiącego konsekwencję obowiązywania konstytucyjnej zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa - (...) dokonując tzw. wykładni prokonstytucyjnej prawa, mającej na celu przestrzeganie zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, należy stwierdzić, że w sytuacji gdy ustawodawca nie przewidział regulacji intertemporalnej uwzględniającej uprawnienia podatników na podstawie dawnej ustawy, zaistniałą kolizję ustaw w czasie należy rozwiązać z uwzględnieniem art. 2 Konstytucji, w ten sposób, że należy stosować normę nową, chyba że norma poprzednio obowiązująca jest względniejsza (korzystniejsza) dla podatnika. Innymi słowy, regułą jest stosowanie ustawy (normy) nowej (jeśli nie pogarsza ona sytuacji prawnej) podatnika, wyjątkiem zaś – stosowanie ustawy (normy) poprzedniej (jeśli w świetle jej przepisów sytuacja prawna podatnika jest wówczas korzystniejsza) (por. wyroki NSA: z dnia 19 lutego 2014 roku, II GSK 1691/12; z dnia 16.10.2012 r., I FSK 1996/11). Porównując sankcje wynikające z ustawy u.g.h. w brzmieniu poprzednio obowiązującym oraz nowym nie budzi wątpliwości, że na gruncie dotychczasowych przepisów sankcja za urządzanie gier poza kasynem bez koncesji jest korzystniejsza w stosunku do sankcji przewidzianej znowelizowanym przepisem art. 89, a zatem prawidłowo organ zastosował w tym zakresie dotychczas obowiązujące przepisy u.g.h., tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zachowanie skarżącego polegające na urządzaniu gier w lokalu bez wymaganej przez ustawodawcę przepisami u.g.h. koncesji, a więc poza kasynem gry, nadal podlega penalizacji w znowelizowanym art. 89 ust. 1 pkt 1, tyle że zagrożone jest surowszą karą. Rozstrzyganie przez organ administracji sprawy w oparciu o "stare" przepisy jest uzasadnione też faktem, że przedmiotem sprawy jest nałożenie sankcji administracyjnej o charakterze represyjnym. Z uwagi na gwarancyjną funkcję prawa represyjnego można wnioskować, że podmiot naruszający prawo mógł - w oparciu o zasadę zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa - oczekiwać zastosowania wobec niego sankcji w oparciu o przepisy obowiązujące w czasie, gdy dopuścił się naruszenia prawa. W konsekwencji należy przyjąć, że orzekając w niniejszej sprawie, organy prawidłowo zastosowały obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez skarżącego - art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowiący, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, oraz że wysokość tej kary wynosi 12 000 zł od każdego automatu. Postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami zawartymi w przepisach art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123, art. 124, art. 136, art. 137 § 1-3, art. 145 § 1-2, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy i prawidłowo ustalono stan faktyczny. Za prawidłowe należy w szczególności uznać kluczowe dla wyniku sprawy ustalenie, że będące przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie automaty do gier, umożliwiały prowadzenie gier o charakterze losowym i uzyskiwanie wygranych rzeczowych, jak też pieniężnych, co znajduje potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.hu.). Wygraną rzeczową jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wypłaty stawki za udział w grze, lub możliwość rozpoczęcia nowej gry z jej wykorzystaniem (art. 2 ust. 4 u.g.h.) Z art. 6 ust. 1 u.g.h. wynika zaś, że warunkiem podstawowym prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach jest uzyskanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. przewiduje natomiast, że urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W świetle zatem przepisów ustawy, zasadą jest prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry. Okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie był charakter gier na zainstalowanym automacie. W tym celu przeprowadzono eksperymenty w postaci gier kontrolnych. W wyniku eksperymentów polegających na rozegraniu kilku gier na badanym urządzeniu ustalono, że rozpoczęcie gry wymaga zasilenia automatu pieniędzmi, bębny obracają się samoczynnie, a osoba grająca nie ma wpływu na przebieg gry. Wynik gry nie jest zatem uzależniony od umiejętności, czy predyspozycji osoby grającej. Urządzenie umożliwiało uzyskanie wygranych pieniężnych, jak i rzeczowych (w postaci punktów umożliwiających kontynuację gry). Wyniki eksperymentów zostały utrwalone w protokole kontroli z dnia 22 stycznia 2015r. Weryfikując prawidłowość poczynionych ustaleń, w kontekście podniesionych w skardze zarzutów, sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania wartości dowodów, w oparciu o które organ przyjął ustalenia stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że w postępowaniu prowadzonym przez organy celne obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Nie ma więc przeszkód do korzystania w tym postępowaniu również z dowodu w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych. Przepis art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 20 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz.U. nr 168, poz. 1323 ze zm.) wyraźnie dopuszcza możliwość "przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu". Wartości dowodowej przeprowadzonego eksperymentu nie sposób co do zasady podważyć, choć tak jak wszystkie inne dowody podlega on swobodnej ocenie, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego (art. 191 Ordynacji podatkowej) oraz zgodnie z zasadą zebrania pełnego materiału dowodowego i poddania go wszechstronnej ocenie (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). W badanej sprawie opis przeprowadzonego eksperymentu jest rzeczowy i spójny, a wyciągnięte wnioski logiczne. Przeprowadzone na badanych urządzeniach gry kontrolne wykazały, że gracz ma możliwość uzyskania wygranej rzeczowej w postaci punktów, dających możliwość kontynuacji gry. Urządzenie umożliwiało też wypłatę wygranej pieniężnej. Opisany w protokole kontroli oraz w protokole oględzin sposób działania gry (samoczynne zatrzymywanie się symboli, bez możliwości ingerencji gracza) wskazuje na losowy ich charakter, niezależny od umiejętności, czy zręczności grającego. Nie ma też podstaw do uznania niewystąpienia w rozpoznawanej sprawie "uzasadnionego przypadku", który zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej umożliwia funkcjonariuszom celnym przeprowadzenie eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia gry na automacie. Jeżeli w obowiązującym stanie prawnym funkcjonariusze celni stwierdzają organizowanie gry na automatach znajdujących się w lokalu niespełniającym ustawowych warunków urządzania gier hazardowych, a przy tym organizujący taką grę nie legitymuje się – wydanym pod rządem przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych – zezwoleniem umożliwiającym urządzanie gier na automatach o niskich wygranych do czasu wygaśnięcia takiego zezwolenia, to splot takich okoliczności stanowi dostateczne uzasadnienie, aby zbadać rodzaj urządzeń i ich funkcjonowanie, a także ewentualne wykorzystanie do organizowania gier, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 u.g.h. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2013 r. III SA/Wr 545/13). Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Wymaga podkreślenia, że w zadaniach Służby Celnej mieści się wykonywanie całościowej kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 ustawy o Służbie Celnej (art. 30 ust. 2 pkt 3), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzenia eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2015r., II GSK 183/14). Ponadto, jak wskazuje się w orzecznictwie, właściwy organ prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, jest uprawniony do czynienia ustaleń dotyczących charakteru danej gry (por. pogląd wyrażony w wyrok NSA z 2 grudnia 2015 roku w sprawie II GSK 397/14). Stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., urządzający gry na automatach poza kasynem gry, podlega karze pieniężnej. W rozpoznawanej sprawie kara pieniężna wymierzona została na tej właśnie podstawie prawnej. Wskazać też należy, że problem wpływu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) na możliwość stosowania przepisów sankcjonujących zawartych w ustawie o grach hazardowych (art. 89) stał się źródłem rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym również na forum Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozbieżności te były zaś podstawą skierowania przez Prezesa NSA wniosku o podjęcie uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, które rozbieżności te spowodowały. Udzielając odpowiedzi na ten wniosek Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę (sygn. akt II GPS 1/16) o następującej treści: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych [...] nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego ([...]), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ([...])". W tym miejscu celowe jest zwrócenie uwagi na podstawowe argumenty Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oceniając art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w kontekście pojęcia przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, NSA zauważył m.in., że przepis ten, "zważywszy na treść zawartej w nim regulacji, nie ustanawia żadnych warunków determinujących w sposób istotny nie dość, że skład, to przede wszystkim właściwości lub sprzedaż produktu. Określony tym przepisem sposób prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry jest obojętny z punktu widzenia występowania istotnego wpływu na właściwości lub sprzedaż produktu (automatu do gier) wykorzystywanego do urządzania na nim gier hazardowych, i to zarówno tych, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 5, jak i tych wymienionych w ust. 3 art. 129 przywołanej ustawy" (punkt 4.3 uzasadnienia uchwały). W efekcie Sąd stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. "nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej stosownie do art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Przepis ten ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych" (punkt 4.7 uzasadnienia). Odnośnie problemu relacji między art. 89 ust. 1 pkt 2 jako normą sankcjonującą, a art. 14 ust. 1 u.g.h., jako normą sankcjonowaną, dopuszczającą prowadzenie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że istotne dla możliwości zastosowania normy sankcjonującej w kontekście wymogu notyfikacji jest zbadanie w warunkach konkretnej sprawy, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą – w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 - czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie (punkt 5.3 uzasadnienia). Sąd wskazał, że zarówno prawo unijne, jak i prawo krajowe sprzeciwia się powoływaniu się na wprost wynikające z jego uregulowań, czy też wyinterpretowane z nich przez Trybunał Sprawiedliwości uprawnienia, w sytuacji gdy polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich i powoływania się na nie, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw. Znajduje to swoje potwierdzenie w tym stanowisku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok dnia 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawy C-131/13, C-163/13 i C-164/13). W efekcie z wywodów NSA wynika, że podmiot, który świadomie urządza gry na automatach bez uczynienia zadość jakimkolwiek warunkom określonym w ustawie o grach hazardowych (posiadanie koncesji, zezwolenia wydanego na podstawie przepisów obowiązujących wcześniej, rejestracji automatu), nie może następnie powoływać się skutecznie na argument o technicznym charakterze art. 14 ust. 1 u.g.h. i braku skuteczności tego przepisu, a w konsekwencji na argument o braku podstaw do zastosowania w tego rodzaju okolicznościach, sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (por. pkt 5.5 uzasadnienia). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po pierwsze, z uwagi na pośrednio wiążący charakter przytaczanej uchwały. Z przepisu artykułu 269 § 1 p.p.s.a. wynika bowiem, że żaden skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014r., II GSK 1518/14; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014r., II FSK 1474/14). Jeżeli skład orzekający w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a. - a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie - to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015r., II OSK 1632/13). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela zarówno tezę jak i uzasadnienie przedstawione przez NSA w podjętej uchwale, które należy odnieść również do stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, przyjmując je za własne. Przechodząc do dalszej części rozważań wskazać należy, że istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie, wbrew stanowisku strony skarżącej. nie budzi wątpliwości i uzasadnia uznanie skarżącego za urządzającego gry. Jak wynika z protokołu kontroli z dnia 15 lipca 2015 r. w wyniku przeprowadzonych w lokalu nr 5 w Ł. przy ul. A 3 oględzin ustalono, że okna i drzwi lokalu oklejone były folią z napisem "B". Nad drzwiami widoczna była kamera monitoringu, a obok drzwi dzwonek. na drzwiach naklejona była kartka z napisem "Otwarte". Powyższy opis potwierdza, że w przedmiotowym lokalu urządzane były gry hazardowe. Podczas kontroli obecny był Ł.W., prowadzący działalność gospodarczą E Ł.W., któremu przesłano ww. protokół kontroli. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w załączniku do protokołu zatrzymania przedmiotowych automatów z dnia 14 lipca 2015 r. Ł.W. oświadczył, że odmawia zatrzymania rzeczy, gdyż ich zatrzymanie jest absolutnie bezzasadne, powołując się informacje uzyskane od prawników, opinie profesorów prawa, publikacje naukowe. Jednocześnie z notatki służbowej z dnia 15 lipca 2015 r. wynika, że obecny przy czynnościach kontrolnych dzierżawca lokalu Ł.W., podczas trwającej od godziny 17.50 do godziny 23.10 (z krótkimi przerwami) rozmowy telefonicznej z nieznaną osobą (mecenasem), złożył oświadczenie, którego treść na bieżąco przekazywał mu telefonicznie nieznany rozmówca. Postanowieniem z dnia [...] [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ł. zatwierdził zatrzymanie rzeczy w postaci urządzeń zabezpieczonych w lokalu dzierżawionym przez Ł.W. Na to postanowienie zażalenie złożył pełnomocnik A.K. i Ł.W. - właścicieli zatrzymanych automatów, tak wskazano w postanowieniu Sądu Rejonowego w Ł. [...] Wydział Karny z dnia [...], sygn. akt [...], uchylającym postanowienie z dnia [...] [...] Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ł. Zdaniem Sądu, istotne znaczenie dla uznania skarżącego za właściciela, jak i urządzającego gry ma także to, że w związku z ww. postanowieniem Sądu Rejonowego w Ł. [...] Wydział Karny z [...], sygn. akt [...], w dniu 20 stycznia 2016 r. przedmiotowe automaty zostały wydane A.K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą C A.K. w G. Ponadto istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma treść pisma z dnia 14 stycznia 2016 r. stanowiącego odpowiedź na wezwanie organu z dnia 23 grudnia 2015 r. - skierowane do skarżącego A.K., do nadesłania umowy zawartej pomiędzy stronami przedmiotowej działalności oraz wszelkich innych dokumentów dotyczących automatów, które w dniu 14 lipca 2015 r. były zainstalowane w lokalu nr 5 przy ul. A 3 w Ł. W piśmie z dnia 14 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego poinformował organ, że mocodawca nie znajduje możliwości jakiejkolwiek współpracy oraz pomocy organowi w postępowaniu prowadzonym w celu bezprawnego szykanowania jego bądź podmiotu będącego właścicielem bezprawnie zatrzymanych urządzeń, jako podmiotów prowadzących legalną działalność gospodarczą. Mocodawca nie widzi możliwości dostarczenia do organu celnego jakichkolwiek dokumentów w obawie przed zarzutem pomocnictwa do popełnienia przestępstwa niedopełnienia obowiązku przez funkcjonariusza publicznego. Nadto mocodawca nie zwykł działać na swoją szkodę i dostarczać dokumentów organowi (...). Jednocześnie pełnomocnik wniósł o nieprzesyłanie skarżącemu ponownych wezwań do dostarczenia jakichkolwiek dokumentów. W ocenie Sądu, wobec powyższego rację ma organ, że odmowa załączenia dokumentów przez stronę nie może być w tej sytuacji oceniona na korzyść skarżącego. Nie można powoływać się na stwierdzenie, że organy pominęły dowody, nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, w sytuacji gdy strona kategorycznie odmawia przedłożenia dokumentów, które umożliwiłyby organowi ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności. Wobec tak kategorycznych wyjaśnień strony, dokonanie przez organy odmiennej oceny od prezentowanej przez skarżącego nie świadczy o wadliwości decyzji. Skarżący nie może także powoływać się na odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, tj. odebrania od strony oświadczenia w przedmiocie własności przedmiotowych urządzeń, czy czynności wykonywanych przez stronę przy ich obsłudze, skoro odmówił przedstawienia dokumentów, a w aktach sprawy znajduje się protokół z jego przesłuchania (k. 36-37) z dnia 27 listopada 2015 roku. Skarżący zeznał m.in., że prowadzi działalność w zakresie gier hazardowych, która jego zdaniem jest działalnością legalną. W aktach sprawy znajduje się także zeznanie Ł.W., który zeznał, że dzierżawi dwa wyodrębnione lokale przy ul. A 3/5 w Ł. w jednym pomieszczeniu prowadzi działalność - perfumerię, a w drugim ma magazyn, w którym były też automaty do gier. Na pytanie czy zawierał umowę z C dotyczącą umieszczenia w przedmiotowym lokalu ww. automatów do gier i jakie były warunki umowy, odmówił odpowiedzi na to pytanie. Nie pamiętał także kiedy właściciel automatów kontaktował się z nim w sprawie umieszczenia ich w lokalu. Ponadto zeznał, że część magazynowa jest wyodrębniona, oddzielona drzwiami, przekazał klucze do drzwi wejściowych przedstawicielowi właściciela automatów. Zdaniem Sądu, wobec tak zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności: protokołu kontroli, protokołu zatrzymania rzeczy wraz z załącznikiem, stanowiska skarżącego przedstawionego w piśmie z dnia 14 stycznia 2016 r., przeprowadzonych oględzin i eksperymentu, zgłoszenia przez skarżącego żądania wydania automatów, zeznania skarżącego oraz Ł.W., akt sprawy karnej – skarbowej - należało uznać, że skarżący umieścił automaty do gier w kontrolowanym lokalu i czerpał z tego zyski, był więc urządzającą gry hazardowe. Okoliczności tych strona skarżąca nie kwestionuje, odmawia natomiast przedstawienia konkretnych wyjaśnień i dokumentów, stwierdzając, że prowadzona działalność jest legalna. Bezspornym zaś jest, że kontrolowany lokal nie był kasynem gry, a skarżący nie posiadał stosownego zezwolenia - koncesji, zgodnie z wymogami art. 3 u.g.h., a mimo to wstawiał 3 automaty. Skarżący stworzył warunki do prowadzenia gier na automatach i czerpał z tego tytułu zyski. Podsumowując powyższe rozważania, stwierdzić zatem należało, że w sprawie nie zaistniały jakiekolwiek podstawy do odmowy zastosowania w stosunku do skarżącego przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2, co oznacza, że wymierzenie kary w wysokości określonej przepisem art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., było uzasadnione. Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. k.ż.