III SA/Łd 194/25

Dnia 15 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III W składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 marca 2021 roku sygn. III SA/Łd 656/20 oddalającym skargę E. P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi z dnia 3 lipca 2020 roku nr GiK-II.7221.63.2019.IM w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w rejestrze ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. eg Wyrokiem z 16 marca 2021 r. sygn. III SA/Łd 656/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę E. P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi z dnia 3 lipca 2020 roku nr GiK-II.7221.63.2019.IM w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w rejestrze ewidencji gruntów i budynków. Wyrok jest prawomocny od 14 maja 2021 r. 28 lutego 2025 r. do sądu wpłynęło pismo E. P., który wniósł o przywrócenie terminu i ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na poważne uchybienia przepisom. Skarżący szczegółowo opisał przebieg postępowania przed organami. W odpowiedzi na zarządzenie z 3 marca 2025 r., w piśmie z 14 marca 2025 r. (data nadania) skarżący wskazał, że wnosi o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 ust. 1 k.p.a. dowody okazały się fałszywe i wyszły na jaw nowe okoliczności nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżący podniósł, że nie było żadnego wyłożenia map po modernizacji i odwołanie zostało wniesione w terminie. Skarżący załączył m.in. kserokopie map. Zarządzeniem z 19 marca 2025 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy wnosi o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 3 lipca 2020 r. dotyczącą odmowy wprowadzenia zmian w rejestrze ewidencji gruntów i budynków (w piśmie wskazane zostały podstawy wznowienia określone w k.p.a.), czy wnosi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. III SA/Łd 656/20 z 16 marca 2021 r. Jeżeli zamiarem skarżącego było złożenie skargi o wznowienie postępowania sądowego, to sąd wezwał do uzupełnienia braków skargi pod rygorem jej odrzucenia przez: a. podanie podstawy wznowienia, b. podanie, kiedy skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia postępowania, c. wskazanie zaskarżonego orzeczenia, d. wskazania czy wnosi o uchylenie czy zmianę zaskarżonego wyroku oraz e. podpisanie pisma zatytułowanego "Wniosek o Wznowienie Postępowania". Pouczono skarżącego o treści art. 271, 272 i 273 p.p.s.a. W odpowiedzi, w pismach z 25 marca 2025 r. i 2 kwietnia 2025 r. (daty nadania) skarżący wskazał, że wniosek dotyczy wznowienia postępowania w sprawie sygn. III SA/Łd 656/20. Skarżący ponownie powołał się na treść art. 145 ust. 1 k.p.a. Wyjaśnił, że nie było w organie wyłożenia map, dlatego w jego ocenie wydany wyrok jest ponad żądanie strony. Skarżący szczegółowo opisał przebieg postępowania przed geodetą. Skarżący załączył kserokopie map. W piśmie z 9 kwietnia 2025 r. (data nadania) skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz załączył kserokopie dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, w przypadku zajścia ustawowej podstawy wznowienia. Zgodnie z art. 279 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Powyższe elementy kształtują szczególną, obligatoryjną treść skargi o wznowienie postępowania, pozwalającą na określenie zakresu i podstaw oraz dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego. Wskazanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, która z podstaw wymienionych w art. 271-273 powołanej ustawy, uzasadnia wznowienie postępowania w danej sprawie. Uzasadnienie zaś podstawy wznowienia powinno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, jaki wywiera istnienie tych okoliczności. Określenie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie wpływa zatem zarówno na dopuszczalność wznowienia, jak i na zakres rozpoznania sprawy. Wskazać również należy, że badanie pod kątem dopuszczalności wznowienia, o którym mowa w powyższych przepisach, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem bowiem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Podstawą tej oceny są w zasadzie twierdzenia zawarte w skardze. Uznać zatem należy, że na wstępnym etapie, sąd administracyjny odrzuca skargę o wznowienie postępowania, która w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisie działu VII p.p.s.a., względnie, gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest dojść do przekonania, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 30 września 2011 r., I OSK 1557/11). Samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 p.p.s.a. (powołanie się na te przepisy) nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 ustawy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt GSK 1242/04 – Lex nr 176988; z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 45/06 – niepubl.; z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 607/06 – Lex nr 341337; 26 października 2007 r., II FSK 1201/06; analogiczne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego – por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 417/98 - OSNAPiUS 2000/6/254; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., sygn. akt III PZP 63/68 - NC 1969/12/208). W ocenie Sądu z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Autor skargi o wznowienie postępowania ostatecznie jako podstawę skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 16 marca 2021 r. sygn. III SA/Łd 656/20 powołał się na art. 145 ust. 1 i ust. 5 k.p.a. (powinno być § 1 pkt 1 i pkt 5), wyjaśniając, że dowody na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe oraz wyjadą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydanie decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżący został pouczony o treści art. 271, 272 i 273 p.p.s.a. precyzujących przesłanki wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, tymczasem odwołał się do treści przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 145 § 1 k.p.a. pozwalających na wznowienie postępowania przed organem administracji. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazał, że w jego ocenie nie było wyłożenia do wglądu map po modernizacji. Podniósł także, że geodeta dopuścił się nieprawidłowości w prowadzeniu postępowania. Zaznaczył, że zwiększono powierzchnię jego działki mimo braku woli. Sąd uznał, że skarżący powołał się na art. 273 § 2 p.p.s.a. W ocenie sądu ze wskazanej przez skarżącego w pismach z 25 marca 2025 r. i 2 kwietnia 2025 r. okoliczności, jak i z uzasadnienia skargi o wznowienie wynika, że skarga ta nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Przy rozważaniu przesłanki wznowienia określonej w powołanym przepisie art. 273 § 2 p.p.s.a. przede wszystkim należy mieć na uwadze, iż podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Ze sformułowania art. 273 § 2 wynika bowiem, że "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (por. K. Wojciechowska w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 1200, H. Knysiak-Sudyka w Komentarzu do art. 273 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi red. T. Woś, program LEX). Powyższy pogląd znalazł akceptację w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyrażono, że w przepisie art. 273 § 2 p.p.s.a. chodzi o fakty lub inne dowody dotyczące decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego, które istniały w dniu wydania decyzji lub aktu, ale strona nie mogła się na nie powołać z powodów od niej niezależnych. Nowymi okolicznościami (środkami dowodowymi) są tylko takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią postawy do wznowienia postępowania (por. wyroki: z 25 kwietnia 2013 r. II FSK 1775/11, z 1 lutego 2018 r. II FSK 1918/17, z 18 grudnia 2015 r. II FSK 1721/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący w swoich pismach odwołuje się do postępowania prowadzonego przez Starostę Poddębickiego oraz Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi w związku z odmową wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, lecz nie wskazuje na żaden dowód, na który nie mógł się powołać w toku prowadzonego postępowania sygn. III SA/Łd 656/20. Okoliczności powołane w pismach z 25 marca 2025 r. i 2 kwietnia 2025 r. nie stanowią podstawy wznowieniowej zakończonego postępowania przed sądem administracyjnym i nie mogą być potraktowane jako środek dowodowy w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania może być wniesiona tylko na ściśle określonych podstawach i ma charakter wyjątkowy. Nie można więc jej skutecznie wnieść z tego powodu, że strona uważa, że wydany w jej sprawie wyrok jest błędny i że strona się z nim nie zgadza z powodu nieprawidłowo, w jej ocenie, przeprowadzonego przez sąd postępowania dowodowego lub niewzięcia pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy tych okoliczności i dowodów, które zostały powołane przez stronę w toku postępowania. Skutkiem niespełnienia opisanego wyżej warunku dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania jest – stosownie do powołanego art. 280 § 1 p.p.s.a. – jej odrzucenie. Brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (por. postanowienie NSA z 3 czerwca 2004 r. sygn. OW 87/04). Trudno bowiem mówić o dochowaniu terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego, skoro trzymiesięczny termin wskazany w art. 277 p.p.s.a liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o ustawowej podstawie wznowienia, której w niniejszej sprawie brakuje. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu. ds