III SA/Łd 223/16

Dnia 6 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 roku sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania K.J. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak: [...] w sprawie cofnięcia K.J. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikającego z prawa jazdy kategorii B- utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uzasadniając wydane orzeczenie wyjaśnił, że organ I instancji powołując się na przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz.U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.) wskazał jako przyczynę cofnięcia uprawnień stwierdzenie orzeczeniem lekarskim nr K(282)/2015 wydanym w dniu 12 listopada 2015 r. przez lekarza Instytutu Medycyny Pracy w Ł. u K.J. istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. (dalej: SKO) stwierdziło, iż decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym nie należy do kategorii decyzji uznaniowych. W sprawie nie jest sporne, że w dniu 16 listopada 2015 r. do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami wpłynęło orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. stwierdzające u K.J. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii B. Strona nie złożyła odwołania od tego orzeczenia lekarskiego, co oznacza że jest ono ostateczne i podlega wykonaniu. Stosownie do delegacji zawartej w art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz.U. z 2015 r., poz. 155, dalej: ustawa) Minister Zdrowia wydał w dniu 17 lipca 2014 r. rozporządzenie w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców ( Dz.U. z 2014 r., poz. 949), zmienione rozporządzeniem z dnia 23 grudnia 2015 r. ( Dz.U. z 2015 r., poz. 2247) w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, które określa m.in. szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego. Zgodnie z § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 3 i 4 rozporządzenia zmieniającego. Na podstawie art. 79 ust. 4 ustawy osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81. W myśl § 11 ww. rozporządzenia jednostkami uprawnionymi do przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, są w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez: 1) uprawnionego lekarza – wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej; 2) uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy: m.in. Instytut Medycyny Pracy A. w Ł. ( lit. b) Według art. 79 ust. 6 ustawy wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się na piśmie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który je wydał. Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 ustawy). Jednocześnie należy podkreślić, że ww. orzeczenie, zawiera – stosownie do wzoru określonego załącznikiem nr 7 do ww. rozporządzenia – pouczenie o możliwości i trybie kwestionowania orzeczenia lekarskiego, co konsekwentnie oznacza, że strona miała wiedzę w tym zakresie. Ocena czy u kierowcy występują przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem leży w gestii uprawnionych lekarzy, wykonujących stosowne badania w upoważnionych do tego jednostkach. Orzeczenia lekarskie uprawnionych lekarzy podmiotu odwoławczego mają walor ostateczności. Bez tych orzeczeń lub sprzecznie z nimi organ nie może dokonywać samodzielnych ocen, co do tego, czy kierowca – ze względu na stan zdrowia – jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego. Obowiązkiem SKO było ustalenie, czy załączone do akt administracyjnych orzeczenia lekarskie zostały wydane przez uprawnionych lekarzy oraz czy wystawione orzeczenia stanowiły wystarczającą podstawę do stwierdzenia u skarżącego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych, a w konsekwencji do wydania przez organ decyzji na podstawie art. 103 ust. 1 lit. a) ustawy. W ocenie SKO załączone do akt orzeczenie lekarskie nr K(282)2015 wydane w dniu 12 listopada 2015 r. przez lekarza Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nie pozostawia wątpliwości, zarówno co do tego, iż zostało ono wydane przez lekarza uprawnionego do badań kierowców, jak i jego treści. W związku z powyższym organ związany jest takim orzeczeniem lekarskim i nie ma podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tego orzeczenia, tym bardziej, że jest ono ostateczne. Należy więc uznać, iż cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi było w przedmiotowej sprawie obligatoryjne. K.J. wniósł skargę na decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając uchylenia tej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a tym samym pominięcie okoliczności, że orzeczenie lekarskie nr K(282)2015 z dnia 12 listopada 2015 r. zawiera mechanicznie przekreślone pouczenie o możliwości złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania, a tym samym sugeruje, że stronie nie przysługuje prawo do złożenia takiego wniosku; 2. przepisów prawa materialnego treści załącznika nr 7 (obowiązującego w dniu wydania orzeczenia lekarskiego) do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców z dnia 17 lipca 2014 r. (Dz.U. z 2004 r., poz. 949) poprzez jego niezastosowanie, a tym samym błędne przyjęcie, że orzeczenie lekarskie nr K(282)/2015 z dnia 12 listopada 2015 r. jest zgodne z treścią wzoru ustalonego w załączniku do rozporządzenia. Skarżący stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji powołano się na treść orzeczenia lekarskiego nr K(282)2015, które "zawiera - stosownie do wzoru określonego wówczas załącznikiem nr 7 do rozporządzenia - pouczenie o możliwości i trybie kwestionowania orzeczenia lekarskiego, co konkretnie oznacza, iż strona miała wiedzę w tym zakresie (strona nr 3 uzasadnienia). W treści orzeczenia lekarskiego otrzymanego przez stronę znajduje się pouczenie, iż strona może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania, jednakże cała treść pouczenia została mechanicznie przekreślona (pkt 1 pouczenia). Fakt mechanicznego przekreślenia pouczenia w sposób oczywisty wprowadza odbiorcę treści pisma w błąd, że prawo do kwestionowania orzeczenia jednak nie przysługuje. Czytelny jest jedynie pkt 2 pouczenia, że orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne. Z treści uzasadnienia decyzji jasno wynika, że przedmiotowe orzeczenie nie stanowi orzeczenia wydanego po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego, gdyż w przeciwnym wypadku rozważania organu o treści pouczenia dotyczącego możliwości kwestionowania orzeczenia, byłyby bezcelowe. Zatem mamy do czynienia z orzeczeniem pierwotnym, co do którego strona posiadała uprawnienie do jego kwestionowania. Pozostawienie treści pkt 2 jako nieprzekreślonego, dodatkowo potęguje świadomość odbiorcy orzeczenia o niemożności jego kwestionowania, jeżeli osoba badana przez lekarzy orzeczników była poddawana już wcześniej innym badaniom. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący przeszedł wnikliwą procedurę badania w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, gdzie w dniu 11 sierpnia 2015 r. postawiono wniosek, iż brak jest przeciwwskazań neurologicznych do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Posiadając taki dokument, będąc następnie badanym przez lekarzy orzeczników z Instytutu Medycyny Pracy, czytając treść pkt 2 pouczenia, utwierdził się w przekonaniu, że nie ma już możliwości kwestionowania orzeczenia. Przekreślenie pkt 1 pouczenia orzeczenia lekarskiego wprowadziło go w błąd, przez co został pozbawiony możliwości kwestionowania wydanego orzeczenia lekarskiego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdziło, iż sformułowanie zawarte w str. 2 i 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, cyt. "Strona nie złożyła odwołania od tego orzeczenia lekarskiego, co oznacza iż jest ono ostateczne i podlega wykonaniu" oraz cyt. "Jednocześnie podkreślić należy, że ww. orzeczenie, zawiera – stosownie do wzoru określonego wówczas załącznikiem nr 7 do ww. rozporządzenia – pouczenie o możliwości i trybie kwestionowanego orzeczenia lekarskiego, co konsekwentnie oznacza, iż strona miała wiedzę w tym zakresie", stanowi oczywisty błąd organu odwoławczego w ustaleniach faktycznych, nie mający jednak wpływu na wynik sprawy i nie stanowiący w ocenie Kolegium podstawy do uznania skargi za słuszną, bowiem w wyniku jej uwzględnienia we własnym zakresie i uchylenia zaskarżonej decyzji, w ramach ponownego orzekania zapadłaby w istocie decyzja w całości odpowiadająca dotychczasowemu rozstrzygnięciu. Zdaniem SKO ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż orzeczenie lekarskie nr K(282)2015 z dnia 12 listopada 2015 r. wystawione przez lekarza Instytutu Medycyny Pracy stwierdzające u K.J. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, wydane zostało w ramach ponownego badania lekarskiego przeprowadzonego na skutek zakwestionowania przez kierowcę pierwotnego badania lekarskiego PK/W/818, również dla niego negatywnego. Oznacza to, że K.J. miał możliwość zakwestionowania pierwszego badania lekarskiego i z niej skorzystał. Tym samym drugie orzeczenie lekarskie nr K(882)/2015 z dnia 12 listopada 2015 r. jest orzeczeniem ostatecznym, a zawarte w nim pouczenie jest prawidłowe. SKO złożyło w dniu 2 maja 2016 r. pismo procesowe, do którego załączyło kserokopię orzeczenia lekarskiego nr PK/W/818/2015 z dnia 19 października 2015 r. oraz wniosku skarżącego z dnia 19 października 2015 r. kierowanego do Instytutu Medycyny Pracy A. o przeprowadzeniu ponownego badania, ponieważ nie zgadza się on z orzeczeniem lekarskim nr PK/W/818/2015. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że stosownie do art. 79 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami orzeczenia lekarskie stwierdzające przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem są przekazywane do właściwego Starosty jedynie wówczas, gdy: - osoba badana przez podmiot kierujący na badania nie złożyła wniosku o przeprowadzenie ponownego badania; - orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tekst jedn. ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami silnikowymi wynikającego z prawa jazdy kategorii B. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 155 – dalej: ustawa), starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Treść cytowanego przepisu jest jednoznaczna i nie wywołuje w orzecznictwie większych wątpliwości. Niemniej analiza przesłanek, jakie muszą być spełnione, aby organ mógł wydać taką decyzję, będzie wskazywała zarazem zakres postępowania dowodowego i rodzaj dowodów, jakie organ musi przeprowadzić. Sformułowanie "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami (v. wyrok WSA w Krakowie z 8.01.2015 r., III SA/Kr 1589/14, LEX nr 1625650, wyrok WSA w Bydgoszczy z 17.12.2014 r., II SA/Bd 1269/14, LEX nr 1642820). Organ administracji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd, że orzeczenie lekarskie, o jakim mowa była w § 10 ust. 1 i 4 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badania lekarskiego kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17.07.2014 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 949) w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, zmienione rozporządzeniem z dnia 23 grudnia 2015 r. ( Dz.U. z 2015 r., poz. 2247) w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, zawiera w tym zakresie tożsame uregulowania, zatem dotychczasowe orzecznictwo w pełni zachowało swoją aktualność. Zatem, orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (por. wyroki NSA z 16.10.2013 r., I OSK 952/12, LEX nr 1396546, z 22.06.2009 r., I OSK 840/08, z 17.03.2005 r., I OSK 1273/04 publ. www.nsa.gov.pl; z 11.01.2007 r., I OSK 251/06, LEX nr 291185). Regulacja przewidziana w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17.07.2014 r., a dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, sposób ich przeprowadzania i rozpoznawania odwołań, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają zatem weryfikacji tak pod względem ich treści, jak i procedowania (v. wyrok NSA z 17.03.2005 r., OSK 1273/04, LEX nr 189224). Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 ustawy i wpisani do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa. Jak stanowi art. 79 ust. 2 ww. ustawy, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Podkreślić należy, że osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ustawy, z czego skarżący skorzystał. Odwołał się bowiem w dniu 19 października 2015 r. od orzeczenia lekarskiego wydanego tego samego dnia przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. – nr PK/W/818/2015, stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, m.in. w zakresie kategorii B. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i 5 ustawy). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 ustawy). Kopię orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami. Orzeczenia lekarskie w przedmiotowej sprawie wydano na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców. § 10 rozporządzenia stanowi, że jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Taka też jednostka przeprowadziła badanie skarżącego. Zgodnie z § 11, jednostką uprawnioną do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, jest w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy m.in. Instytut Medycyny Pracy A. w Ł. i to właśnie ta instytucja przeprowadziła ponowne badanie skarżącego. W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 7 i 8 do rozporządzenia. Orzeczenie lekarskie stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a. i podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy (v. wyroki NSA z 16.10.2013 r., I OSK 952/12, LEX nr 1396546, z 7.02.2006 r., I OSK 420/2005 LEX nr 194056, z 11.01.2007 r., I OSK 251/2006 LEX nr 291185, z 26.06.2007 r., I OSK 1078/06). Przyjęcie stanowiska, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza państwowej jednostki organizacyjnej oznacza jednak, że korzysta ono z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. W myśl art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu tylko przeciwko treści dokumentu. Przepisy k.p.a. nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. W razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie. Tym samym dokonywana kontrola legalności zaskarżonych decyzji winna zatem uwzględniać charakter orzeczenia lekarskiego jako środka dowodowego, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a. Jakkolwiek możliwe jest, jak wskazano wyżej, przeprowadzenie dowodu w postępowaniu administracyjnym przeciwko treści dokumentu urzędowego zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a., lecz do obalenia mocy tego dowodu przez stronę skarżącą nie doszło. Nie wystąpiły bowiem w sprawie żadne podstawy natury faktycznej bądź prawnej do skutecznego zakwestionowania przez skarżącego rodzaju badań lekarskich, jakim został poddany przez uprawnionych lekarzy oraz podważania wydanych orzeczeń. Powołane w skardze orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia 11 sierpnia 2015 r. zawierające wniosek, cyt. "Obecnie brak neurologicznych przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych" nie zostało wydane w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy. Ponadto sporządzono je w terminie wcześniejszym niż stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji orzeczenie lekarskie nr K(282)2015 z dnia 12 listopada 2015 r. Wobec powyższego załączone do skargi orzeczenie lekarskie nie podważa mocy dowodowej ostatecznego orzeczenia lekarskiego nr K(282)/2015, wydanego na podstawie art. 75 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie przedstawiony w skardze zarzut niezgodności orzeczenia lekarskiego nr K(282)/2015 z dnia 12 listopada 2015 r. z treścią załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. Orzeczenie to zawiera adnotacje zgodne z wzorem znajdującym się w załączniku Nr 7 do ww. rozporządzenia. Stwierdza istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest m.in. prawo jazdy kategorii B. Ponadto w punkcie 2 pouczenia wyjaśniono, że orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne. Skarżący odwoływał się przecież od wcześniej wydanego orzeczenia WOMP w Ł. nr PK/W//818/2015 z dnia 19 października 2015 r., a zatem po otrzymaniu orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia 12 listopada 2015 r. miał świadomość, iż jest to orzeczenie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego. Powyższa okoliczność potwierdzona została w punkcie 2 pouczenia dołączonego do orzeczenia lekarskiego, w którym wyjaśniono, cyt. "Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne. Instytut Medycyny Pracy, zgodnie z objaśnieniem do załącznika Nr 7 ww. rozporządzenia, miał obowiązek skreślić niepotrzebną treść pouczenia, to jest w zakresie prawa strony do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania. W myśl art. 79 ust. 7 ustawy orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne. SKO w odpowiedzi na skargę przyznało, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji popełniło oczywiste błędy ( na stronach 2 i 3) stwierdzając, cyt. "Strona nie złożyła odwołania od tego orzeczenia lekarskiego, co oznacza iż jest ono ostateczne i podlega wykonaniu" oraz cyt. "Jednocześnie podkreślić należy, że ww. orzeczenie, zawiera – stosownie do wzoru określonego wówczas załącznikiem nr 7 do ww. rozporządzenia – pouczenie o możliwości i trybie kwestionowanego orzeczenia lekarskiego, co konsekwentnie oznacza, iż strona miała wiedzę w tym zakresie". Zdaniem Sądu powyższe uchybienia organu nie miały wpływu na wynik sprawy. Decyzje organów obu instancji zostały wydane z uwzględnieniem treści ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych skarżącego do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy m.in. kategorii B. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. D.Cz.