III SA/Łd 267/19

Dnia 7 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2019 roku sprawy ze skargi M. A. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania winnym popełnienia zarzucanego czynu i wymierzenia kary nagany oddala skargę. III SA/Łd 267/19 UZASADNIENIE Orzeczeniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.) Komendant wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...], nr [...] uznającego winnym mł. asp. M. A. – asystenta Zespołu I Wydziału Ruchu Drogowego popełnienia czynu z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 7 pkt 2 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania hierarchicznego w Policji, polegającego na tym, ze w okresie od 14 listopada 2017 r. do 21 stycznia 2018 r. będąc funkcjonariuszem publicznym – pełniącym służbę w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w L. niewłaściwie nadzorował i koordynował pracę funkcjonariuszy Zespołu I w ten sposób, że w związku z ujawnieniem przez mł. asp. T. H. naruszeń obowiązków przewozu drogowego, wynikających z ustawy z 6 września 2001 o transporcie drogowym, udokumentowanych protokołami: [...] z [...], [...] z [...], [...] z [...] nie spowodował aby mł. asp. T. H., zgodnie z przepisami art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym przekazał dokumenty właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego oraz sam nie nadał biegu sprawie w celu przeprowadzenia postępowania administracyjnego przez właściwy podmiot, pomimo przyjętej w Wydziale Ruchu Drogowego KMP w Ł. praktyki przygotowywania przez koordynatora dokumentacji do wysłania do Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego w Ł. z przeprowadzonej kontroli przez funkcjonariuszy, którzy ujawnili naruszenie, za które ustawa o transporcie drogowym przewiduje karę pieniężną- czym naruszył dyscyplinę służbową; i wymierzył mł. asp. M. A. za ten czyn karę nagany. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Postanowieniem z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł. wszczął wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne z uwagi na ujawnione nieprawidłowości związane z przekazywaniem do właściwych podmiotów protokołów sporządzonych przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego KMP w Ł., w związku z przeprowadzonymi kontrolami drogowymi w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym. Z akt sprawy wynika, iż funkcjonariuszowi został przedstawiony zarzut naruszenia dyscypliny służbowej, to jest czynu z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z § 7 pkt 2 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania hierarchicznego w Policji , polegającego na tym, że od 11 lipca 2017 r. do 21 stycznia 2018 r. pełniąc służbę w Wydziale Ruchu Drogowego KMP w Ł. i będąc odpowiedzialnym za inicjowanie, nadzorowanie i koordynowanie pracy Zespołu I WRD KMP w Ł. , nie dopełnił obowiązków służbowych wynikających z karty opisu stanowiska pracy w ten sposób , że po otrzymaniu od podległych mu funkcjonariuszy dokumentacji z przeprowadzonych w 2017 r. kontroli drogowych, udokumentowanych protokołami : [...] z [...] , [...] z [...], [...] z [...], [...] z [...] [...] z [...], [...] z [...], podczas których zostały ujawnione nieprawidłowości określone w załącznikach do ustawy o transporcie drogowym, nie przekazał ich do właściwych podmiotów, to jest do Wydziału Wykroczeń i przestępstw w Ruchu Drogowym KMP w Ł. oraz do Wojewódzkiego Inspektoratu Drogowego w Ł.. Następnie orzeczeniem z dnia [...] Komendant Miejski Policji uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Jednocześnie , jak wynika z akt sprawy skarżący został uniewinniony od zarzutu nieprzekazania protokołu z dnia [...], nr [...] do Wydziału Wykroczeń i przestępstw w Ruchu Drogowym KMP w Ł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w Ł. orzeczeniem dnia [...] uchylił zakwestionowane orzeczenie w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ odwoławczy wskazał na bezsporne ustalenia w zakresie nieprzesłania protokołów oraz zajmowania we wskazanym okresie przez skarżącego stanowiska asystenta Zespołu I Wydziału Ruchu Drogowego KMP w Ł., odpowiedzialnego za koordynację pracy funkcjonariuszy Zespołu I. Jednakże w ocenie organu odwoławczego, w sprawie zaistniała konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, w szczególności, co do ciążących na funkcjonariuszu obowiązkach przesyłania przedmiotowych dokumentów do właściwego miejscowo inspektora transportu drogowego. Obowiązek ten nie da się bowiem wyprowadzić wprost z przepisów ustawy o transporcie drogowym, jak również z karty opisu stanowiska zajmowanego przez skarżącego. Komendant Miejski Policji w Ł. postanowieniem z dnia [...] zmienił postawione skarżącemu zarzuty w postępowaniu dyscyplinarnym, a następnie orzeczeniem z dnia [...] uznał mł. asp. M. A. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu naruszenia dyscypliny służbowej poprzez nie spowodowanie przekazania do właściwego ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, przez podległego mu mł. asp. T. H. sporządzonych w trakcie kontroli drogowej protokołow :[...] z [...] [...] z [...], [...] z [...] oraz brak samodzielnego nadania biegi sprawie i za ten czyn wymierzył mu karę nagany. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ I instancji przedstawił dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, zarówno co do faktu zajmowania przez skarżącego, we wskazanym okresie, stanowiska koordynatora Zespołu I WRD KMP w Ł., jak i nieprzesłania przedmiotowych protokołów właściwemu organowi administracji publicznej. Prawidłowość tych ustaleń potwierdza powołane wcześniej orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Wskazał także, iż z uwagi na wystąpienie ujemnej przesłanki prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, o której mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, w zakresie protokołów [...] z [...], [...] z [...], przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne dotyczy nieprzekazania protokołów o nr: [...] z [...] [...] z [...], [...] z [...] Natomiast odnośnie zawartych w orzeczeniu z [...] zaleceń organu wyższego stopnia, co do konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie ciążących na skarżącym obowiązkach przesłania przedmiotowych protokołów właściwemu miejscowo wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego , organ I instancji wskazał, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało bezsporne, że w Zespole I WRD KMP w Ł. było przyjętą praktyką, że skarżący po przyjęciu od podległych mu funkcjonariuszy dokumentacji służbowej zajmował się jej ewidencjonowaniem, przechowywaniem, archiwizacją ora przesyłaniem dokumentów do właściwych podmiotów. Tym bardziej, że zajmowane przez skarżącego stanowisko został , w celu koordynowania zadań w powyższym zakresie, aby umożliwić pozostałym funkcjonariuszom Zespołu I prawidłowe pełnienie służby na drodze. Ponadto organ wskazał, iż nawet jeżeli przyjąć, że na skarżącym nie spoczywał obowiązek przekazania przedmiotowych protokołów właściwemu organowi, gdyż obowiązek ten spoczywał na funkcjonariuszach sporządzających te protokoły, to skarżący jako przełożony tych funkcjonariuszy winien wyegzekwować od funkcjonariuszy wykonanie tego obowiązku. Dalej organ odnosząc się do charakteru popełnionego przez skarżącego czynu, przebiegu jego służby wskazał, iż w jego ocenie adekwatną karą za stwierdzone naruszenie dyscypliny służbowej będzie kara nagany. Nie zgadzając się z wydanym orzeczeniem skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł odwołanie , w którym zarzucił naruszenie: - art. 132 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z § 7 pkt 2 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. poprzez uznanie M. A. winnym zarzucanego mu czynu i wymierzenia kary nagany, w sytuacji gdy z treści art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym nie wynika, iż na skarżącym spoczywał obowiązek nadana przez niego biegu sprawie w celu przeprowadzenia postępowania administracyjnego, gdyż obowiązek ten spoczywa na funkcjonariuszu, który ujawni naruszenie, a norma zawarta w powołanym przepisie jest normą o charakterze ius cogens, co oznacza, że obowiązek ten nie może być przeniesiony na inną osobę; - art. 132a ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i uznanie skarżącego za niewinnego zarzuconego mu czynu. Z uwagi na powyższe strona wnosiła o zmianę zakwestionowanego orzeczenia poprzez uniewinnienie M. A. od zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] Komendant wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy orzeczeniem organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał na dotychczas dokonane w sprawie ustalenia faktyczne oraz na podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia. Dalej organ wskazał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala w sposób bezsporny stwierdzić, iż stawiane skarżącemu zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej poprzez nieprzekazanie przedmiotowych protokołów właściwemu organowi administracji publicznej są zasadne. Prawidłowość powyższego twierdzenia wynika między innymi ze znajdującej się w aktach sprawy karty opisu stanowiska pracy zajmowanego przez skarżącego, z której wynika , iż obowiązkiem strony jest inicjowanie, nadzorowanie i koordynowanie pracy Zespołu I WRD KMP w Ł., w tym sprawowanie kontroli w zakresie prawidłowej realizacji przez podległych mu funkcjonariuszy Zespołu I zadań im przydzielonych i ciążących na nich obowiązków. W związku z powyższym uznać należy, że skarżący, zajmując stanowisko koordynatora Zespołu I WRD KMP w Ł. nie spowodował aby podległy mu funkcjonariusz T. H., który przeprowadzał kontrole drogowe zakończone sporządzeniem przedmiotowych protokołów, przesłał je organowi właściwemu, bądź też w przypadku stwierdzenia faktu ich nie przesłania, sam nie nadał biegu sprawie. Tym samym kwestionowane orzeczenie uznać należy za prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.A. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika ponowił zarzuty, argumentację oraz wnioski zawarte w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji. Uzasadniając pełnomocnik skarżącego wskazał, iż skoro jego mocodawca nie brał udziału w kontroli drogowej zakończonej sporządzeniem protokołu, to tym samym nie ciążył na nim, powołany w art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym obowiązek przekazania protokołu do właściwego inspektora transportu drogowego. Obowiązek ten ciążył natomiast na funkcjonariuszu, który sporządził protokół kontroli drogowej, co wprost wynika z treści powołanego wyżej przepisu. Tym samym nie można żądać od skarżącego aby podejmował działania sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Ponadto w sprawie nie wykazano, iż skarżący miał zamiar popełnienia zarzucanego mu przewinienia, co jest niezbędnym elementem wymierzenia kary dyscyplinarnej. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Treść powyżej przywołanych przepisów wskazuje, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego aktu z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zarówno zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia z dnia [...] oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] odpowiadają prawu. Jak już wczesnej wskazano przedmiotem niniejszej skargi M. A. uczynił orzeczenie wydane w przedmiocie uznania go winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany. Zaznaczyć na wstępie należy, że kwestię odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, odnoszące się zarówno do materialnoprawnej podstawy odpowiedzialności, jak i trybu procedowania w powyższym zakresie, reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.), w Rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". Przy czym co istotne powołana regulacja jest regulacją pełną w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia postępowania. Jedynie w art. 135p ust. 1 powołanej ustawy o Policji ustawodawca odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego, stanowiąc, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Powołana ustawa o Policji nie odsyła natomiast, w zakresie w niej nieuregulowanym do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Również art. 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie daje podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego przepisów tego Kodeksu. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą indywidualną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Zarówno zatem z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną zawartą w powołanej ustawie o Policji, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2006r., akt l OSK 472/06, www.cbois.nsa.gov.pl). Przy czym zgodnie z art. 138 ustawy o Policji od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego Dalej wskazać należy, że stosownie do treści art. 132 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Natomiast w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji ustawodawca zawarł przykładowe formy niedopełnienia obowiązków lub przekroczenia uprawnień przez policjanta, mogące zostać uznane za naruszenie dyscypliny służbowej , na co wskazuje użyty zwrot "w szczególności", a co oznacza z kolei, że za przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej mogą zostać uznane inne aniżeli wymienione w treści przepisu zachowania policjanta mające związek z pełnieniem służby. W takim przypadku to na organie prowadzącym postępowanie dyscyplinarne będzie spoczywał obowiązek wykazania, że określone działanie bądź zaniechanie policjanta stanowi przewinienie dyscyplinarne i szczegółowe uzasadnienie tego stanowiska. Inaczej mówiąc "naruszeniem dyscypliny służbowej" jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2017 r., I OSK 231/16; wyrok WSA w Szczecinie z 7 czerwca 2018 r., II SA/Sz 314/18; wyrok WSA w Warszawie z 10 stycznia 2019 r., VIII SA/Wa 765/18; www.cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych wydanym na tle powyżej powołanego przepisu przyjęte zostało, iż niezbędną przesłanką do ukarania policjanta karą dyscyplinarną jest wykazanie jego winy. Przewinienie może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Realizacji przewinienia umyślnego towarzyszy zawsze zamiar, który może mieć postać zamiaru bezpośredniego lub zamiaru ewentualnego. Zamiar bezpośredni polega na chęci popełnienia przewinienia, zaś zamiar ewentualny polega na tym, że policjant nie chce popełnić określonego przewinienia, lecz mimo wszystko godzi się na jego popełnienie. Z kolei nieumyślność polega na tym, że policjant nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia. W takiej sytuacji popełnienie przewinienia ma charakter nieumyślności spowodowanej niezachowaniem ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Jednakże stwierdzenie czy podmiot w toku czynności zachował, czy też nie zachował ostrożności, należy do organu orzekającego w ramach swobodnej oceny dowodów. Tym samym skoro wina, o której stanowi powołany wyżej przepis, jest nieodłącznym atrybutem odpowiedzialności o charakterze represyjnym, a zatem również odpowiedzialności dyscyplinarnej, to bez jej stwierdzenia nie można mówić o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Przy czym, stopień winy nie przesądza o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, może natomiast mieć wpływ na wymiar kary (por. wyrok WSA w Lublinie z 11 stycznia 2018 r., II SA/Lu 951/17; wyrok WSA w Krakowie z 2 sierpnia 2018 r., II SA/Kr 436/18; wyrok WSA w Olsztynie z 8 grudnia 2016 r., II SA/Ol 1199/16; www.cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano skarżącego uznano winnym naruszenia dyscypliny służbowej poprzez popełnienie czynu o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 7 pkt 2 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r., nr 30 w sprawie funkcjonowania hierarchicznego w Policji (Dz.U. KGP z 2018 r. poz. 89, to jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika bowiem, iż skarżący pełniąc służbę na stanowisku asystenta Zespołu I Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej w Ł. w okresie od 14 listopada 2017 r. do 21 stycznia 2018 r. niewłaściwie nadzorował i koordynował pracę podległych sobie funkcjonariuszy Zespołu I w ten sposób, że w związku z ujawnieniem przez mł. asp. T. H. naruszeń obowiązków przewozu drogowego, wynikających z ustawy z 6 września 2001 o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 58)- dalej: u.t.d., udokumentowanych protokołami: [...] z [...] [...] z [...] z [..], nie spowodował aby w/w mł. asp. T.H., zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 93 ust. 4 u.t.d. przekazał przedmiotowe dokumenty właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego, jak również sam nie nadał biegu sprawie w celu przeprowadzenia postępowania administracyjnego przez właściwy podmiot. Podkreślenia wymaga również, że zarówno fakt pełnienia przez skarżącego, we wskazanym okresie, służby na stanowisku asystenta Zespołu I WRD KMP w Ł., jak i okoliczność nieprzekazania powołanych wyżej protokołów kontroli nie są sporne pomiędzy stronami. Sporną pozostaje natomiast prawidłowość uznania skarżącego winnym stwierdzonego naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary grzywny, w sytuacji gdy wynikający z art. 93 ust. 4 u.t.d. obowiązek przekazania protokołu kontroli właściwemu miejscowo wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego ciąży na funkcjonariuszu, który stwierdzi naruszenie, za które u.t.d. przewiduje nałożenie kary (a więc funkcjonariuszu, który przeprowadza kontrolę na drodze i sporządza z niej stosowny protokół). Z treści powyższego przepisu pełnomocnik strony skarżącej wywodzi zasadność zarzutu skargi, co do naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej za rzekome naruszenie dyscypliny służbowej polegające na niewykonaniu obowiązku, który to obowiązek, jak wynika z powołanego art. 93 ust. 4 u.t.d., jak również z opisu karty pracy zajmowanego przez skarżącego stanowiska nie należał do niego. Ponadto strona skarżąca podnosi naruszenie art. 132a pkt 1-2 ustawy o Policji poprzez uznanie skarżącego winnym zarzucanego mu naruszenia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej, w sytuacji niewykazania zamiaru popełnienia przez stronę tego przewinienia. W ocenie Sądu stanowisko strony skarżącej uznać należy za nieuzasadnione. Wskazać bowiem należy, ze skarżący jako przełożony funkcjonariuszy pełniących służbę w Zespole I WRD w Ł. był zobowiązany do pełnienia nadzoru nad podległymi mu Policjantami, co wprost wynika z powolnej przez skarżącego opisu karty pracy, gdzie w choćby w pkt 8.I.2. powołanego dokumentu widnieje zapis, że zakres obowiązków asystenta Zespołu I obejmuje sprawowanie kontroli w zakresie realizacji czynności oraz prawidłowości stosowania środków prawnych przez podległych mu funkcjonariuszy. Co więcej z § 7 pkt 2 powołanego wcześniej zarządzenia KGP z 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji wynika, że przełożony jest obowiązany do koordynowania, nadzorowania i kontrolowania sposobu wykonania zleconych działań i uzyskanych rezultatów, a w odniesieniu do spraw pilnych lub szczególnie ważnych zapewnienia warunków dla terminowego rozpoczęcia i zakończenia określonych działań , prac i czynności. Tym samym uznać należy, iż organy procedujące w sprawie zasadnie uznały, iż skarżący, jako przełożony podległych mu funkcjonariuszy, był zobowiązany do sprawowania nadzoru nad prawidłowością wykonywanych przez nich obowiązków służbowych, w tym przez mł asp. T. H., który przeprowadzał kontrolę drogowe w dniach 14 listopada 2017 r oraz 20 listopada 20917 r., udokumentowane przedmiotowymi trzema protokołami, w trakcie których funkcjonariusz ten stwierdził naruszenia przepisów u.t.d. , za które to naruszenia ustawodawca przewidział konieczność przeprowadzenia postępowania administracyjnego przez właściwy organ administracji publicznej, celem nałożenie kary pieniężnej. Brak reakcji skarżącego na stwierdzone przez niego niewywiązywanie się przez mł. asp. T. H. z ciążących na nim obowiązku przekazania przedmiotowych protokołów kontroli właściwemu inspektorowi nadzoru transportu drogowego, zgodnie z art. 93 ust. 4 u.t.d., jak również niepodjęcie stosownych działań w ramach posiadanych uprawnień, które spowodowałyby nadanie biegu sprawom związanych ze stwierdzonymi naruszeniami przepisów transportu drogowego, opisanymi w przedmiotowych protokołach kontroli, stanowiło w ocenie Sądu naruszenie przez skarżącego dyscypliny służbowej, to jest art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji oraz § 7 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia z 2013 r. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż Sąd nie twierdzi, że wynikający z art. 93 ust. 4 u.t.d. obowiązek przekazania protokołu kontroli ciąży, poza funkcjonariusze, który ujawnił naruszenie przepisów u.t.d., czy też, że wykonanie tego obowiązku można przenieść na innego funkcjonariusza. Treść powołanego jest w ocenie Sądu jasna i nie wymaga w tym zakresie jakichkolwiek wykładni. Niemniej jednak skarżący podnosząc, iż nie można uznać go winnym zarzucanego mu naruszenia dyscyplinarnego, gdyż nie mógł podejmować działań sprzecznych z prawem (w tym przypadku z art. 93 ust. 4 u.t.d.) pomija okoliczność, iż wskazany w zaskarżonym orzeczeniu zarzut, nie dotyczy niewykonania przez stronę obowiązku z art. 93 ust. 4 u.t.d., gdyż niewątpliwe jest, że ciążył on na mł. asp. T. H., lecz odnosi się po pierwsze do niedopełnienia obowiązków służbowych skarżącego, jako przełożonego, mających na celu spowodowanie przekazanie przez wskazanego funkcjonariusza przedmiotowych protokołów kontroli Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego w Ł.; a po drugie do nie nadania przez skarżącego biegu sprawie, w celu przeprowadzenia stosownych postępowań administracyjnych wobec kierowców podmiotów naruszających przepisy u.t.d. przez właściwy organ, jednakże nie jako funkcjonariusz zobowiązany do przekazania protokołu, a jako przełożony funkcjonariuszy Zespołu I WRD KMP w Ł., do którego obowiązków należał między innymi czuwanie nad prawidłowym wykonywaniem zadań podległego mu zespołu. Mając bowiem na uwadze zakres obowiązków skarżącego w stosunku do podległych mu funkcjonariuszy, możliwość wydawania im poleceń służbowych, pozwala na stwierdzenie, ze skarżący miał możliwość wyegzekwowania wykonania ustawowych obowiązków przez tych funkcjonariuszy. Ponadto jak wynika z celu stanowiska opisanego w pkt 7. Karty opisu stanowiska pracy zadaniem skarżącego było inicjowanie, nadzorowanie i koordynowanie pracy Zespołu I, w tym także prawidłowości wykonywania zadań przez cały zespół. Powyższe w ocenie Sądu pozwala stwierdzić, że z racji pełnionej funkcji skarżący był zobowiązany, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wykonywania obowiązków przez podległego mu funkcjonariusza, spowodować wszelkimi dostępnymi środkami, aby dana sprawa otrzymała prawidłowy bieg, nawet wykonując tę czynność osobiście. W cenie Sądu nie można bowiem uznać za prawidłową sytuację, w której funkcjonariusz zajmujący stanowisko kierownicze, będąc odpowiedzialny za prawidłowe funkcjonowanie kierowanej przez siebie komórki Policji, nie podejmuje żadnych czynności celem prawidłowego wykonywania czynności służbowych przez podległych sobie funkcjonariuszy, argumentując, iż czynności te nie należą to do jego obowiązków. Ponadto, co należy podkreślić ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że celem utworzenia stanowiska asystenta Zespołu I, zajmowanego przez skarżącego, było właśnie odciążenie funkcjonariuszy pełniących służbę w terenie i przekazanie obowiązków "biurowych" nowo utworzonemu stanowisku asystenta, którego obowiązki obejmować miały między innymi ewidencjonowanie, przechowywanie i zapewnienie prawidłowego obiegu przekazywanych mu dokumentów przez podległych funkcjonariuszy kończących służbę. Niekompletność dokumentów nie stanowi przeszkody do przesłania ich do właściwych organów. To właśnie do obowiązków skarżącego należało dopilnowanie tego aby dokumenty zostały prawidłowo uzupełnione i przesłane do odpowiednich organów. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji uznać należy za nieuzasadniony. Za nieuzasadnionym Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 132a ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, który pełnomocnik skarżącego wywodzi z faktu niewykazania umyślności popełnionego przez skarżącego czynu. W tym zakresie Sąd mając na uwadze ustalony stan faktyczny, jak również stanowisko strony skarżącej, co do braku ciążącego na nim obowiązku pozwala uznać, iż naruszenie, którego dopuścił się skarżący można uznać za zawinione, gdyż pomimo wiedzy o fakcie nieprzekazania przedmiotowych protokołów przez podległego mu funkcjonariusza, godził się z takim stanem faktycznym, uzasadniając to brakiem ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku. Reasumując Sąd uznał, iż zarówno zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie organu I instancji odpowiadają prawu. W przeprowadzonym w sposób prawidłowy postępowaniu dyscyplinarnym, w którym stronie, jak i ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi zagwarantowano czynny udział, wykazano w sposób bezsporny, iż skarżący dopuścił się zarzucanego mu naruszenia dyscyplinarnego, nie dochowując wynikających z przepisów prawa obowiązków, ciążących na nim w związku z zajmowanym stanowiskiem służbowym. Ponadto organy procedujące w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy wykazały, że popełnione przez skarżącego przewinienie dyscyplinarne można uznać za zawinione, co uzasadniało wymierzenie stronie przewidzianej prawem kary dyscyplinarnej. Wymierzając tę karę, stosownie do art. 134h ust. 1 ustawy o policji, organy uwzględniły charakter przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, oraz dotychczasowy przebieg służby. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawi art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. a.l.