III SA/Łd 355/17

Dnia 8 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi J.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda Ł. na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. ustawy o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 722 ze zm.) oraz na art. 104 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania J.A. z pobytu stałego w lokalu nr 46 przy ul. A. 4 w Ł. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu 22 września 2016r. (data wpływu wniosku do organu) Z.R. złożyła wniosek o wymeldowanie D.A., J.A. i A.A. z pobytu stałego w lokalu nr 46 przy ul. A. 4 w Ł. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni poinformowała, że jest właścicielką przedmiotowego lokalu mieszkalnego, a ww. osoby wynajmowały lokal od 2001r. do celów mieszkalnych i związku z powyższym zgodziła się na ich zameldowanie. Od kilku lat wskazane osoby nie przebywają w miejscu stałego zameldowania, w lokalu nie ma żadnych rzeczy należących do wskazanych osób, a czynsz z tytułu najmu lokalu nie jest regulowany, co w konsekwencji spowodowało, że wnioskodawczyni wypowiedziała umowę najmu. Do wniosku Z.R. załączyła dokument potwierdzający tytuł prawny do przedmiotowego lokalu. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o wymeldowaniu J.A. z pobytu stałego w lokalu nr 46 przy ul. A. 4 w Ł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podstawę orzeczenia o wymeldowaniu osoby z miejsca pobytu stałego stanowią przepisy ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności. Ustawa nakłada na organ meldunkowy obowiązek ewidencjonowania pobytu osób zameldowanych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. W przypadku opuszczenia lokalu bez dopełnienia obowiązku meldunkowego, zgodnie z art. 35 ustawy, organ gminy, właściwy ze względu na położenie nieruchomości, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela, bądź innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu, decyzję w sprawie osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z treści cyt. przepisu wynika, że jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie jest przesłanka opuszczenia lokalu. Pobytem stałym, zgodnie z art. 25 cyt. ustawy, jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że przebywanie pod wskazanym adresem z zamiarem stałego pobytu oznacza skoncentrowanie w tym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Przejawia się to w stałym korzystaniu z urządzeń tego lokalu, nocowaniu i spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych. Zdaniem organu przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sprawie wykazało, że J.A. nie zamieszkuje w lokalu nr 46 przy ul. A. 4 w Ł. W toku prowadzonego postępowania Z.R. poinformowała, że J.A. od około pięciu - sześciu lat nie zamieszkuje w spornym lokalu oraz nie posiada w nim swoich rzeczy osobistych. Nie dysponuje również kluczami do lokalu, ponieważ w kwietniu 2016r. nastąpiła wymiana zamków w drzwiach. J.A. prawdopodobnie przebywa poza granicami kraju, a Z.R. nie posiada z nim żadnego kontaktu. Od października 2016r. przedmiotowy lokal został wynajęty innym osobom. J.A. składając wyjaśnienia poinformował, że od dwóch - trzech lat nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania, a jedynie przychodzi po odbiór korespondencji. Odmówił jednak dopełnienia obowiązku wymeldowania się z przedmiotowego lokalu. Okoliczność niezamieszkiwania J.A. w miejscu stałego zameldowania znajduje potwierdzenie również w treści wywiadu środowiskowego, z którego wynika, że sporny lokal od kilku lat pozostaje niezamieszkały oraz w zeznaniach przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków. Zamieszkująca w lokalu nr 45 przy ul. A. 4 w Ł. M.D. zeznała, że w przedmiotowej posesji zamieszkuje od pięciu lat i od tego czasu lokal nr 46 pozostawał niezamieszkały, natomiast od października 2016r. zamieszkują w nim studenci. Ponadto wskazała, że odkąd zamieszkuje w przedmiotowej posesji J.A. widziała jedynie kilka razy. Ostatni raz ponad rok temu, jak wyjmował ze skrzynki korespondencję, natomiast wcześniej około pięć lat temu. Przesłuchany w charakterze świadka - M.K. zamieszkujący w lokalu nr 2 przy ul. A. 4 Ł. zeznał, że przez okres ostatnich czterech lat, za zgodą właścicielki - Z.R. (ciotki), korzystał z przedmiotowego lokalu i bywał w nim codziennie. W związku powyższym wiadomo mu, że w tym okresie J.A. nie zamieszkiwał w spornym lokalu. Od października - listopada 2016r. w przedmiotowym lokalu zamieszkują studenci, którym Z.R. podnajmuje mieszkanie. J.A. w piśmie z dnia 15 grudnia 2016r. zwrócił się z prośbą o przedłużenie terminu do zapoznania się z aktami niniejszej sprawy, tj. do dnia 20 stycznia 2017r. z uwagi na fakt, że przebywał poza granicami kraju. Organ meldunkowy nie przychylił się do wniosku zainteresowanego, wskazując, że jeżeli z określonych przyczyn strona nie może osobiście zapoznać się z materiałem dowodowym, ma możliwość ustanowienia pełnomocnika, który w jego imieniu mógł tej czynności dokonać (art. 33 K.p.a.). Strona z przysługującego jej prawa nie skorzystała. Ponadto, jak wynika z akt sprawy wezwanie do zapoznania się z materiałem dowodowym zostało doręczone w dniu 12 grudnia 2016r., a prośbę przedłużenie terminu J.A. nadał w dniu 15 grudnia 2016r. w urzędzie pocztowym [...]-4 (data stempla pocztowego na przesyłce). Powyższe okoliczności świadczą o tym, że J.A. przebywał w tym okresie w Polsce i miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Ponadto przychylenie się organu meldunkowego do wniosku o wyznaczenia nowego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy niewątpliwie wpłynęłoby na wydłużenie się postępowania. W ocenie organu meldunkowego bezspornym jest, że J.A. nie koncentruje swojego życia osobistego w lokalu nr 46 przy ul. A. 4 w Ł. Powyższe wynika jednoznacznie z ustaleń dokonanych w tym zakresie, w tym również z wyjaśnień obu stron postępowania. Wprawdzie pomiędzy stronami istnieje rozbieżność, co do daty opuszczenia spornego lokalu, to jednak w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, ustalenie tej daty nie ma istotnego znaczenia dla jej wyniku. Mając powyższe na uwadze, organ administracji publicznej uznał, że wobec J.A. spełniona została przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 35 cyt. ustawy. Od powyższej decyzji J.A. w imieniu własnym oraz reprezentowanych dzieci, tj. D.A. i A.A. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku Z.R. o wymeldowanie. Podał, że w lokalu wspólnie z dziećmi nie przebywał w sposób ciągły, permanentny, a jedynie wówczas, gdy przebywali w Polsce. Wskazał, że w chwili obecnej wielokrotnie wyjeżdża wspólnie z dziećmi za granicę, co nie oznacza, że nie ma potrzeby przebywania w spornym lokalu. Wnioskodawczyni przy zawarciu umowy najmu lokalu została poinformowana o częstych wyjazdach za granicę i powyższą okoliczność akceptowała przez wiele lat. Skarżący podkreślił, że do dnia dzisiejszego zawarta umowa najmu lokalu nie została wypowiedziana, co oznacza, że wspólnie z dziećmi posiada prawo do pobytu w przedmiotowym lokalu. Wojewoda Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że nie ma żadnych podstaw, by przyjąć, że lokal nr 46 położony w Ł. przy ul. A. 4 jest miejscem, które stanowi centrum życiowe J.A. Powyższą okoliczność potwierdzają zgodne w tym zakresie wyjaśnienia stron oraz pozostałych uczestników postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie wymeldowania A.A. i D.A. organ meldunkowy wszczął odrębne postępowania. Mając natomiast na uwadze zgormadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy podkreślił, że wnioskodawczyni kilkakrotnie wzywała osoby wynajmujące sporny lokal do uregulowania należności z tytułu najmu lokalu, wydania kluczy do lokalu oraz skrytki pocztowej, uprzedzając o zamiarze wymiany zamków w drzwiach w przypadku niezastosowania się do powyższego wezwania. W dniu 2 grudnia 2016r. Z.R. złożyła oświadczenie, w którym wskazała, że J.A., D.A. i A.A. nie kontaktowali się z nią i do chwili obecnej nie zamieszkują w miejscu stałego zameldowania. Od października 2016r. lokal wynajmowany jest innym osobom. Wskazane powyżej osoby nie posiadają kluczy do lokalu, ponieważ w kwietniu 2016r. zostały wymienione zamki w drzwiach, o czym zainteresowane osoby zostały pisemnie poinformowane. Nie domagali się wydania nowych kluczy.(...) W lokalu wskazane osoby pozostawiły niewielką ilość rzeczy, tj. krzesło, garnki, talerze i śpiwór, które spakowane zostały w worek (...) w lokalu nie pozostawili swoich rzeczy osobistych.". W dniu 7 grudnia 2016r. organ meldunkowy przeprowadził rozprawę administracyjną. Z protokołu przesłuchania uczestników rozprawy wynika, że świadkowie, tj. osoby zamieszkujące po sąsiedzku w spornej posesji potwierdzili, że od kilku lat ww. osoby nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu. Świadek - M.K. zeznał, że wymienione osoby (tj. J., D. i A.A.) od czterech lat nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu. Podał, że od czterech lat korzysta z przedmiotowego lokalu, ponieważ przechowywuje w lokalu rower, za zgodą właścicielki lokalu (...) i posiada również klucze do lokalu. Ponadto udostępnia lokal w celu odczytania liczników wody oraz ciepła przedstawicielowi ze spółdzielni mieszkaniowej. Przesłuchana w charakterze świadka - M.D. zeznała, że w przedmiotowej posesji zamieszkuję od pięciu lat i w tym czasie widziała J.A. kilka razy. Ostatni raz ponad rok temu, jak wyjmował korespondencję ze skrzynki. Wcześniej taka sytuacja miała miejsce około pięć lat temu. Wtedy jedynie raz widziała jak wchodził do mieszkania i zaraz po chwili z niego wyszedł. Zeznała, że zamieszkuje w lokalu nr 46 znajdującym się na tym samym piętrze, co lokal 45. Podała, że odkąd zamieszkuje w posesji tj. od pięciu lat, J.A. już tam nie mieszkał. Jedynie sporadycznie przychodził do mieszkania i po chwili z niego wychodził. Oceniając przedstawiony powyżej stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uprawniające do wymeldowania, o których mowa w art. 35 ustawy o ewidencji ludności osoby, tj. miało miejsce opuszczenie miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu, Wojewoda Ł. zwrócił uwagę, że zeznania wskazanych powyżej świadków są spójne i wzajemnie potwierdzają okoliczności zawarte w oświadczeniu złożonym przez samego zainteresowanego. J.A. przed organem meldunkowym wyraźnie oświadczył, że nie mieszka w spornym lokalu od dwóch, trzech lat, a jedynie przychodzi tam po odbiór korespondencji. Zdaniem organu nie zasługuje również na uwzględnienie argument zawarty w odwołaniu, że Z.R. zawierając umowę najmu została poinformowana o częstych wyjazdach zagranicę osób mających przebywać pod wskazanym adresem, ponieważ z samych wyjaśnień złożonych przez J.A. wynika, że przychodzi do spornej posesji co dwa - trzy dni po odbiór korespondencji, co oznacza, że przebywa w Ł. i wydaje się mało prawdopodobne, aby przebywając za granicą, tak często przyjeżdżał po odbiór korespondencji. Ponadto zdaniem organu odwoławczego sam fakt, że strona posiadając klucze do mieszkania nie ma pewności, że w lokalu, w którym jest zameldowany znajdują się jego rzeczy, świadczy ewidentnie o opuszczeniu lokalu i przeniesieniu swojego centrum życiowego w inne miejsce. Okoliczność, że J.A. bywa na terenie spornej posesji, w celu opróżnienia skrytki pocztowej w żadnym razie nie może skutkować odmową wymeldowania, ponieważ miejsce odbioru korespondencji nie jest miejscem pobytu danej osoby. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania wielokrotnie wskazywał, że zawierając umowę najmu lokalu mieszkalnego informował właścicielkę lokalu, że w lokalu będzie przebywał z całą rodziną, bądź każdy z członków rodziny samodzielnie podczas pobytu w Polsce. Podał, że sprawy rodzinne i zawodowe oraz brak możliwości stałego, długotrwałego pobytu w Polsce uniemożliwiał zamieszkiwanie w lokalu, co nie jest jednak równoznaczne z brakiem potrzeby posiadania przedmiotowego lokalu dla zaspokojenia potrzeb bytowych. Wskazał, że możliwość powrotu do lokalu w okresie pobytu w kraju jest szansą na spędzanie wspólnych chwil z rodziną. Podniósł ponadto, że do chwili obecnej właścicielka lokalu nie wypowiedziała skutecznie zawartej umowy najmu, co oznacza, że umowa nadal obowiązuje, a lokal powinien być udostępniony na każde żądanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017r. uczestnik postępowania – Z.R. wniosła o oddalenie skargi oświadczając, że skarżący – J.A. zamieszkuje w Ł. przy ul. B. 54. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Wojewody Ł. z dnia [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania J.A. z pobytu stałego w lokalu nr 46 przy ul. A. 4 w Ł. zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 722 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanego przepisu, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Stosownie zaś do treści art. 25 ust. 1 cyt. ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z brzmienia wskazanej powyżej normy prawnej wynika zatem, że jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu, oznaczające faktyczne nieprzebywanie w lokalu. Podkreślenia wymaga, że na gruncie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., nr 139 poz. 993 ze zm.), regulującego instytucję prawną wymeldowania, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu omawianego przepisu, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2010r., sygn. akt II OSK 716/09, (Lex nr 597803), wskazał ponadto, że w dorobku orzeczniczym Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowane zostało stanowisko, że nawet kwestia dobrowolności ma drugorzędne znaczenie, o ile tylko opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały. Przyczyna opuszczenia nie koniecznie musi więc mieć znaczenie dla oceny, czy podlegająca wymeldowaniu osoba dokonała trwałego wyboru zamieszkania w innym miejscu. Zamiar ma zatem istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy ustaleniu zamiaru nie można jednak poprzestać tylko na oświadczeniach samej zainteresowanej osoby. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie to, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim sensie fizycznym, praca, nauka) a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001r., sygn. akt V SA 3169/00, Lex nr 50123; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt II OSK 302/05, Lex nr 190969, wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, niepubl.). Trzeba również wskazać, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Sporadyczne natomiast krótkotrwałe pobyty w lokalu, czy jedynie odbiór korespondencji z całą pewnością nie dają podstawy do uznania, że w danym lokalu skoncentrowane zostały czynności życiowe strony. Aktualnie obowiązująca konstrukcja wymeldowania w formie decyzji administracyjnej, o której mowa w cyt. powyżej art. 35 ustawy o ewidencji ludności, zaczerpnięta została z poprzednio obowiązującej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 1974r. pozwala uznać, że bogate orzecznictwo sądów, wydane na gruncie powołanego art. 15 ust. 2 ustawy z 1974r., pozostaje zatem w dużej mierze aktualne, także w odniesieniu do przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną decyzji zaskarżonej przedmiotową skargą. Tym samym najistotniejsze dla oceny prawidłowości podjętych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć jest to, czy w zgromadzonym materiale dowodowym odzwierciedlił się w sposób obiektywny zamiar skarżącego zerwania wszelkich więzi z lokalem nr 46 położonym przy ul. A. 4 w Ł. W ocenie sądu ustalony przez organy meldunkowe stan faktyczny sprawy, pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowy lokal od wielu lat nie stanowi centrum życiowego J.A. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że postępowanie w przedmiocie wymeldowania skarżącego z przedmiotowego lokalu zainicjowała w dniu 22 września 2016r. Z.R. posiadająca tytułu prawny do lokalu. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podała, że od roku 2001 wynajmowała lokal J.A., D.A. i A.A. do celów mieszkalnych i związku z powyższym zgodziła się na ich zameldowanie. Od kilku lat wskazane osoby nie przebywają w miejscu stałego zameldowania, w lokalu nie ma żadnych osobistych rzeczy należących do wskazanych osób, a czynsz z tytułu umowy najmu lokalu nie jest regulowany, co w konsekwencji spowodowało, że wnioskodawczyni wypowiedziała umowę najmu. Wskazała ponadto, że w sprawie zamieszkiwania pod wskazanym adresem ww. osób kilkakrotnie kontaktował się z nią i z sąsiadami dzielnicowy w celu ustalenia rzeczywistego miejsca ich pobytu. Powyższe okoliczności potwierdziły złożone w toku postępowania wyjaśnienia samego skarżącego oraz przesłuchani na powyższą okoliczność świadkowie. Ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia skarżącego złożonego w dniu 3 listopada 2016r. (k. nr 21) wynika, że skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu od dwóch, trzech lat, co dwa - trzy dni przychodzi jedynie po odbiór korespondencji i jak sam wskazał, w lokalu prawdopodobnie znajdują się jego rzeczy osobiste. Jako adres do korespondencji wskazał natomiast: Łódź, ul. C. 35. Przesłuchana w charakterze świadka M.D. - zamieszkująca w lokalu nr 45 przy ul. A. 4 w Ł. zeznała m.in., że w przedmiotowej posesji zamieszkuje od pięciu lat i w tym czasie widziała J.A. kilka razy. Ostatni raz ponad rok temu, jak wyjmował korespondencję ze skrzynki pocztowej. Wcześniej taka sytuacja miała miejsce około pięć lat temu. Wtedy jedynie raz widziała, jak wchodził do mieszkania i zaraz po chwili z niego wyszedł. Zeznała, że zamieszkuje w lokalu nr 45 znajdującym się na tym samym piętrze, co lokal nr 46. Podała, że odkąd zamieszkuje w posesji, tj. od pięciu lat, J.A. już tam nie mieszkał. Jedynie sporadycznie przychodził do mieszkania i po chwili z niego wychodził. Od października 2016r. w lokalu zamieszkują studenci. Przesłuchany w charakterze świadka - M.K. zamieszkujący w lokalu nr 2 przy ul. A. 4 Ł. zeznał, że przez okres ostatnich czterech lat, za zgodą właścicielki lokalu - Z.R. (ciotki), korzystał z przedmiotowego lokalu i bywał w nim codziennie. W związku powyższym wiadomo mu, że w tym okresie J.A. nie zamieszkiwał w spornym lokalu. Od października - listopada 2016r. w przedmiotowym lokalu zamieszkują studenci, którym Z.R. podnajmuje mieszkanie. Ponadto, jak wynika ze znajdującego w aktach sprawy protokołu z kontroli meldunkowej w lokalu nr 46 przy ul. A. 4 w Ł. przeprowadzonej w dniu 7 października 2016r. czynności kontrolne nie pozwoliły na ustalenie, czy skarżący przebywa w przedmiotowym lokalu. Kontrolujący nie zastali bowiem nikogo w przedmiotowym lokalu. Przesłuchany natomiast podczas kontroli sąsiad, który odmówił podania danych personalnych zeznał, że J.A., D.A. i A.A. od kilku nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu. Od kilku lat lokal pozostaje niezamieszkały, sporadycznie pojawia się w nim jedynie właścicielka. W toku prowadzonego postępowania Z.R. zeznała, że J.A. od około pięciu - sześciu lat nie zamieszkuje w spornym lokalu oraz nie posiada w nim swoich rzeczy osobistych (pozostała niewielka ilość rzeczy, tj. krzesło, garnki, talerze i śpiwór, zostały spakowane w worek). Nie dysponuje również kluczami do lokalu, ponieważ w kwietniu 2016r. nastąpiła wymiana zamków w drzwiach, o czym skarżący został pisemnie poinformowany. Nie domagał się wydania nowych kluczy do lokalu. J.A. prawdopodobnie przebywa poza granicami kraju, a Z.R. nie posiada z nim żadnego kontaktu. Od października 2016r. przedmiotowy lokal został wynajęty innym osobom. Podała również, że nie jest prawdą, że co dwa-trzy dni skarżący przychodzi do lokalu i odbiera korespondencję, ponieważ po odbiór korespondencji przychodzą pracownicy. W ocenie sądu powyżej przedstawione okoliczności, z punktu widzenia zaistnienia określonej w art. 35 ustawy o ewidencji ludności przesłanki do wymeldowania, pozwalają na uznanie, że dobrowolne i trwałe opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez skarżącego nie budzi wątpliwości. Za trwałością i dobrowolnością opuszczenia przez skarżącego dotychczasowego miejsca stałego zameldowania przemawiają zarówno składane przez niego w toku postępowania administracyjnego oświadczenia i wyjaśnienia, jak również zeznania przesłuchanych na tę okoliczność świadków oraz fakt skoncentrowania przez skarżącego swojego centrum życiowego w innym miejscu. Ustawową przesłanką orzeczenia o wymeldowaniu jest nie tyle zmiana jednego miejsca pobytu (stałego lub czasowego) na inne miejsce, co opuszczenie dotychczasowego miejsca tego pobytu, na co wskazuje jednoznacznie treść cyt. powyżej art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Oznacza to, że organ ewidencyjny nie ma obowiązku ustalania, jakie jest nowe miejsce pobytu osoby, która opuściła miejsce swojego dotychczasowego pobytu (a w konsekwencji, w razie braku ustalenia tego nowego miejsca wydanie decyzji o wymeldowaniu byłoby niemożliwe). Przeciwnie, wystarczające przesłanki do wydania orzeczenia o wymeldowaniu to trwałe opuszczenie przez daną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego oraz niedopełnienie przez nią obowiązku wymeldowania się. Brak jest także podstaw do wiązania kwestii meldunkowej z posiadaniem adresu do korespondencji. Skarżący może dla celów korespondencyjnych posługiwać się takim adresem, pod jakim w danym czasie przebywa na stałe albo czasowo, przy czym ustalenia faktyczne sprawy wskazują, że miejscem tym z całą pewnością nie jest lokal nr 46 przy ul. A. 4 w Ł. Odnosząc się natomiast do zarzutów postawionych w skardze należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie ma podstaw by uznać, że dokonane przez właścicielkę lokalu - Z.R. wypowiedzenie umowy najmu było nieskuteczne. Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 459), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Dla tzw. milczącego zawarcia umowy najmu, czy też przedłużenia takiej umowy niezbędne jest z jednej strony używanie rzeczy przez wynajmującego, a z drugiej zgoda – chociażby dorozumiana – wynajmującego na to używanie (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 1983 r. sygn. akt IV CR 569/82. Lex nr 612286; orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 1959 r. sygn. akt III CR 832/58. OSNCK 1960/3/77). Przez zgodę wynajmującego należy w tym przypadku rozumieć takie jego zachowanie, które nosi znamiona aprobaty lub znoszenia tego stanu rzeczy, pozwalające na wnioskowanie w okolicznościach konkretnej sprawy o istnieniu domniemanej woli przedłużenia, czy też zawarcia umowy. Innymi słowy, aby zachowanie wynajmującego można uznać za dorozumianą zgodę musi ono w sposób dostatecznie zrozumiały wyrażać wolę wywołania skutków prawnych objętych treścią czynności prawnej (w przedmiotowej sprawie zawarciem umowy najmu lokalu mieszkalnego) (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r. sygn. akt II CKN 925/97, Lex nr 358689). W niniejszej sprawie wobec pisemnego wypowiedzenia umowy najmu i podjęcia przez właścicielkę lokalu szeregu działań, mających na celu uniemożliwienie skarżącemu zajmowanie spornego lokalu nie można uznać, że wypowiedzenie umowy najmu było nieskuteczne. Postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie ma charakter jedynie ewidencyjno - rejestrowy. Wyjaśnić należy, że sprawy meldunkowe (zameldowanie, wymeldowanie) służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu ani tym bardziej nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania, czy pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych, a jego celem jest jedynie odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Kwestia meldunku ma wyłącznie charakter porządkowy i nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Reasumując sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie Wojewoda Ł. nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, zapewniając skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Mając na uwadze fakt wieloletniego nieprzebywania skarżącego w przedmiotowym lokalu i skoncentrowanie swojego centrum życiowego w innym miejscu organy administracji publicznej zasadnie uznały, że wystąpiły przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, uzasadniające wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr 46 przy ul. A. 4 w Ł. Natomiast odmowa wymeldowania i dalsze utrzymywanie fikcji meldunkowej, w sytuacji, gdy skarżący od około 5 lat faktycznie nie mieszka w miejscu stałego zameldowania i nie koncentruje w nim swoich spraw życiowych, naruszałaby sens i wiarygodność ewidencji ludności. Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. D.Cz.