III SA/Łd 358/18

Dnia 20 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant sekretarz sądowy Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 roku sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opinii o kwalifikowanym pracowniku ochrony oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia R. B. na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania nagannej opinii o kwalifikowanym pracowniku ochrony fizycznej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 268a k.p.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w W. negatywnie zaopiniował R. B. posiadającego uprawnienia kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej. Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że rozstrzygnięcie zostało wydane bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, tj. nie przeprowadzono jakichkolwiek dowodów dotyczących funkcjonowania opiniowanego w środowisku rodzinny, sąsiedzkim oraz w miejscu prac (protokoły przesłuchania w charakterze świadków). Nie zapoznano także opiniowanego z materiałem zebranym w sprawie uniemożliwiając tym samym wypowiedzenie w tym zakresie zgodnie z art. 10 k.p.a. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, postanowieniem z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w W. wydał negatywną opinię o R. B. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w toku postępowania zgromadzono materiał dowodowy w postaci protokołów przesłuchania w charakterze świadków osób z sąsiedztwa, pracodawcy opiniowanego oraz funkcjonariuszy Policji. Do akt sprawy załączono uwierzytelnioną za zgodność kserokopię mandatu karnego za wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. (kradzież mienia). Ustalono, że wśród osób z bliskiego otoczenia opiniowany posiada dobrą opinię. Nie stwierdzono skłonności do nadużywania alkoholu, bądź innych środków podobnie działających. Opiniowany nie utrzymuje kontaktów z elementem przestępczym, a pod adresem zameldowania opiniowanego nie odnotowano interwencji Policji. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 12 maja 2016 r. R.B. dopuścił się umyślnej kradzieży mienia w sklepie "A" w W. Za popełnione wykroczenie został ukarany mandatem karnym w kwocie 200 zł. Charakter popełnionego wykroczenia ma ścisły związek z zakresem zadań pracownika ochrony fizycznej co powoduje, że nie można opiniowanego obdarzyć zaufaniem i uznać, że posiada nienaganną opinię. Wykroczenie przeciwko mieniu z art. 119 § 1 k.w. można popełnić tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Nie nastąpiło jeszcze zatarcie ukarania w rozumieniu art. 46 § 1 k.w., gdyż zdarzenie miało miejsce w dniu 12 maja 2016 r. Fakt ukarania pracownika ochrony za popełnione wykroczenie umyślne przeciwko mieniu, jako informacja o tym pracowniku w środowisku zawodowym, czy też zamieszkania, przekłada się na ocenę tego pracownika, bowiem świadczy o sposobie zachowania się danej osoby w danym środowisku. Posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, czy ubiegająca się o tę licencję, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim, czy w miejscu zamieszkania, równocześnie dopuściła się wykroczenia przeciwko mieniu. Poza popełnieniem wskazanego wykroczenia opiniowany posiada pozytywną opinię środowiskową, przestrzega norm i zasad współżycia społecznego. Nie były też u niego przeprowadzone interwencje Policji. Jednakże pozytywna opinia środowiskowa w zestawieniu z ukaraniem za wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. nie pozwala na uznanie, że osoba opiniowana posiada nienaganną opinię. Na powyższe postanowienie R.B. złożył zażalenie, w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie przez Komendanta Powiatowego Policji w W. granic swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji uczynienie jej dowolną, a także bezpodstawne uznanie, że popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w, uzasadnia wydanie nagannej opinii, podczas gdy inne okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają tezę, że zaistniała sytuacja pomimo swojego negatywnego charakteru - miała charakter incydentalny, a na organie opiniującym spoczywał obowiązek dokładnego wyjaśnienia przedmiotowego stanu faktycznego, w szczególności poprzez wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także wzięcie pod uwagę zachowania i opinii w miejscu zamieszkania, miejscu pełnienia funkcji publicznych, a także miejscu pracy, tj. miejscu wykonywania obowiązków pracownika ochrony, które to okoliczności zostały ustalone w toku postępowania administracyjnego i pozwalają na uznanie, że zachowanie opiniowanego w miejscu zamieszkania oraz miejscu pracy jest nienaganne; - art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 124 § 2 i art. 126 k.p.a., poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyrażającą się w błędnym ustaleniu faktycznym dotyczącym daty popełnionego wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i faktu ukarania za ten czyn mandatem karnym, ponieważ przedmiotowe zdarzenie miało miejsce w dniu 12 maja 2016 r., a nie jak błędnie wskazano w uzasadnieniu postanowienia [...] maja 2017 r. W oparciu o postawione zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie opinii nienagannej. W uzasadnieniu zażalenia podkreślił, że kradzież mienia w sklepie "A" w W. miała miejsce w dniu 12 maja 2016 r., a nie jak błędnie wskazał organ w dniu 12 maja 2017 r. Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie, ponieważ, od dnia popełnienia wykroczenia upłynął już długi okres czasu (bliski zatarciu) co wskazuje, że było to zachowanie incydentalne i nigdy wcześniej ani później skarżący nie popadł konflikt z prawem na żadnej płaszczyźnie. Zdaniem skarżącego deprecjonowanie całego jego zachowania, opinii sąsiadów, reputacji u pracodawcy oraz świadectwa, jakie daje na co dzień jest niesprawiedliwe, albowiem jeden błąd człowieka nie może rzutować na jego całościową ocenę. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego w zażaleniu zarzutu dotyczącego błędnie wskazanej daty popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Komendant Powiatowy Policji w W. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w postanowieniu z dnia [...] r., wskazując, że wykroczenie zostało popełnione w dniu 12 maja 2016 r. W dniu 12 grudnia 2014 r. R.B. został wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W związku z powyższym w dniu 25 października 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. działając na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 6 oraz ust. 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2213 ze zm.) zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w W. o sporządzenie opinii w formie postanowienia o R.B. jako osobie posiadającej uprawnienia kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej. Opinię, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 6 wydaje się nie rzadziej niż co 3 lata, w formie postanowienia, na które służy zażalenie. W dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji w W. wydał postanowienie o nagannej opinii. W uzasadnieniu organ wskazał, że przesłanką negatywną jest fakt dopuszczenia się w dniu 12 maja 2016r. umyślnej kradzieży mienia w sklepie "A" w W. Charakter popełnionego wykroczenia ma ścisły związek z zakresem zadań pracownika ochrony fizycznej co powoduje, że nie można go obdarzyć zaufaniem i uznać, że posiada nienaganną opinię. Ustawodawca wprowadził wymóg posiadania "nienagannej opinii" nie zaś "opinii pozytywnej". Wspomniane rozróżnienie nie pozostaje bez wpływu na sposób oceny, albowiem wymóg posiadania "nienagannej opinii" jest dalej idący i bardziej rygorystyczny aniżeli wymóg posiadania tylko "opinii pozytywnej". Dlatego też przy ustalaniu, czy osoba ubiegająca się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub posiadająca uprawnienia kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej ma "nienaganną opinię", kryteria oceny muszą być odpowiednio rygorystyczne. Na nienaganną opinię zasługuje człowiek prawy, uczciwy o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki. Mając na uwadze specyfikę wykonywanej przez kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej pracy związanej z koniecznością zagwarantowania zaufania publicznego, jak i przysługujące takiemu pracownikowi uprawnienia stosowania środków ochrony fizycznej osób i mienia (art. 36-38a ustawy o ochronie osób i mienia), przy ocenie kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej zasadnym jest uwzględnienie wszelkich wydarzeń z udziałem opiniowanego. Ukaranie kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej, za popełnione wykroczenie przeciwko mieniu z art. 119 § 1 k.w., podważa niewątpliwie wiarygodność działań osoby ochraniającej w sytuacji, gdy jej zadaniem ustawowym jest ochrona mienia przed działaniami naruszającymi prawo, a osoba taka sama dopuszcza się tego rodzaju czynu. Kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej, który popełnił wykroczenie przeciwko mieniu, bez względu na jego wartość, swoim zachowaniem zaświadczył, że jego postawa wraz z prognozą w zakresie przestrzegania norm odnoszących się do dbałości o mienie jest negatywna. Posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba posiadająca wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim, miejscu zamieszkania i miejscu pracy, równocześnie dopuściła się wykroczenia przeciwko mieniu. Fakt uznania opiniowanego za winnego popełnienia wykroczenia przeciwko mieniu, w niniejszej sprawie jest bezsporny. Niesporna jest również rola i funkcja pracownika ochrony mienia, a także cel wydania opinii. Zdaniem organu wszystkie wskazane powyżej okoliczności nie uzasadniały wydania nienagannej opinii, która jest niezbędna do posiadania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Trudno rozpatrywać wiarygodność działań osoby ochraniającej, skoro sama dopuszcza się wykroczenia przeciwko mieniu. Ponadto opinia, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia nie jest zbiorem opinii z różnych sfer życia opiniowanego, lecz ma być efektem oceny zebranych faktów w oparciu o ustawowe kryterium, którym jest nienaganność. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że organ I instancji nie przekroczył granic swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Zaznaczył także, że zgodnie z art. 46 § 2 k.w., ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania kary za nowe wykroczenie. W przypadku skarżącego zatarcie ukarania za popełnione wykroczenia nastąpi w dniu [...] września 2019 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] roku; b) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. granic swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji uczynienie jej dowolną także poprzez bezpodstawne uznanie, że popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., uzasadnia wydanie opinii nagannej, podczas gdy inne okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają tezę, że zaistniała sytuacja - pomimo swojego negatywnego charakteru - miała charakter incydentalny, a na organie opiniującym spoczywał obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także wzięcie pod uwagę - przy wydawaniu opinii - zachowania i opinii w miejscu zamieszkania, miejscu pełnienia funkcji publicznych, a także miejscu pracy, tj. miejscu wykonywania obowiązków pracownika ochrony - a które to okoliczności zostały ustalone w toku postępowania administracyjnego i pozwalają na uznanie, że w miejscu zamieszkania oraz miejscu pracy opinia jest nienaganna; c) art. 113 k.p.a. poprzez wadliwe zastosowanie tego przepisu i sprostowanie w ramach niniejszego postępowania okoliczności istotnej postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., polegające na sprostowaniu w trybie tego przepisu daty ukarania mandatem karnym za wykroczenie, stanowiącej podstawę faktyczną postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] roku - co w ocenie skarżącego jest niedopuszczalne w trybie powołanego przepisu Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu l instancji, natomiast w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi odnosząc się do kwestii ukarania mandatem karnym za wykroczenie skarżący zaznaczył, że nie kwestionuje samego faktu ukarania lecz przywiązywanie przez organy obu instancji tak dużej wagi do tego faktu, co stanowi e dolegliwość rażąco przekraczającą samą wagę i szkodliwość czynu podlegającego kontrawencjonalizacji. Skarżący podkreślił, że zdarzenie to było wielkim błędem, za który poniósł już stosowną karę i nie rozumie dlaczego taki incydent może rzutować na cały dorobek jego życia i opinię, którą wypracował swoją dotychczasową postawą. W tym kontekście dla przykładu przytoczył wyrok Sądu Najwyższego w sprawie o sygn. akt SNO 9/18 łagodzący orzeczenie dyscyplinarne wobec sędziego, który ukradł element wkrętarki. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 16 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie, w dniu 20 września 2018 r. pełnomocnik organu administracji publicznej wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] r. w przedmiocie wydania nagannej opinii o kwalifikowanym pracowniku ochrony fizycznej. Zdaniem sądu, wydając powyższe postanowienia, organy Policji obu instancji nie naruszyły przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2213 ze zm.), w tym przede wszystkim art. 26 ust. 3 pkt 6 tej ustawy, jak również przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydając sporne postanowienia organy Policji nie dopuściły się także jakiejkolwiek obrazy art. 106 k.p.a., dochowując stosownego trybu współdziałania organów administracji publicznej w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie wydania opinii o kwalifikowanym pracowniku ochrony fizycznej, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 6 i ust. 5 ustawy o ochronie osób i mienia. Zgodnie z treścią art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia, na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji albo – w przypadku obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw - przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji tych państw, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Opinię, o której mowa w ust. 3 pkt 6, wydaje się nie rzadziej niż co 3 lata, w formie postanowienia, na które służy zażalenie, a w przypadku opinii dotyczącej obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw, w formie przyjętej w tym państwie (art. 26 ust. 5 cyt. ustawy). Wydając opinię o kandydacie na pracownika ochrony, bądź o pracowniku ochrony wpisanemu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, organ opiniujący przeprowadza dowody tylko i wyłącznie na okoliczność nienagannej opinii, a okoliczność tę ocenia – jak wskazuje orzecznictwo sądowe - dokonując analizy będących w jego dyspozycji dokumentów, informacji o zachowaniu się osoby opiniowanej w różnych środowiskach, w tym w stosunkach rodzinnych, sąsiedzkich, zawodowych, według ustawowego kryterium "nienaganności". Opinia, o której mowa w cyt. art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy, co należy podkreślić nie może być zbiorem opinii z różnych sfer życia opiniowanego, lecz ma być efektem oceny zebranych faktów w oparciu o ustawowe kryterium, którym jest "nienaganność" (por. m.in. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 1066/08). Ustawa o ochronie osób i mienia nie definiuje pojęcia "nienaganna opinia", nie określa też kryteriów, jakimi kierować ma się organ opiniujący osobę posiadającą, czy też ubiegającą się o licencję pracownika ochrony. Przy ustalaniu takiego wyrażenia należy zatem odwołać się do słownikowego rozumienia zwrotów "naganności" lub "nienaganności". Przymiotnik "naganny" obejmuje zachowanie lub postępowanie zasługujące na krytykę lub karę, "nienagannym" jest zaś zachowanie, któremu nie można nic zarzucić (zob. Słownik języka polskiego, Warszawa 2007, Wydawnictwo Naukowe PWN, t. 3, s. 63 i 150). "Naganny" to "zasługujący na "naganę, karygodny, zły"; "nienaganny" natomiast, to "nie dający powodu do nagany, do jakiegokolwiek zarzutu, wzorowy" (zob. Słownik języka polskiego, red. Mieczysław Szymczak, Warszawa 1988, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, t. 2, s. 257 i 342). Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawiązuje do takiego właśnie rozumienia "naganności" lub "nienaganności" akcentując, że generalnie na nienaganną opinię zasługuje człowiek prawy, uczciwy, solidny, o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki (por. cyt. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 1066/08). Przy ocenie, czy osobie opiniowanej można przypisać walor "nienaganności", istotny jest cel wydawanej opinii, co – w przypadku pracownika ochrony – oznacza, że nie można nie wziąć pod uwagę charakteru powierzonych mu zadań (np. ochrona przed niezgodnym z prawem działaniem osób trzecich, czy odpowiedzialność za powierzone mienie). Decydujące znaczenie ma więc w takim przypadku zachowanie się opiniowanego wobec innych osób, w różnych sytuacjach, prawidłowość oceny sytuacji konfliktowych, prawidłowość i adekwatność reakcji na różne czynniki i zagrożenia (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II GSK 963/10). Należy także zaakcentować, że ustawodawca wprowadził wymóg posiadania "nienagannej opinii", nie zaś "opinii pozytywnej". Wspomniane rozróżnienie nie pozostaje bez wpływu na sposób oceny, albowiem wymóg posiadania "nienagannej opinii" jest dalej idący i bardziej rygorystyczny, aniżeli wymóg posiadania tylko "opinii pozytywnej". Dlatego też przy ustalaniu, czy osoba posiadająca, czy też ubiegająca się o licencję pracownika ochrony ma "nienaganną opinię", kryteria oceny muszą być odpowiednio rygorystyczne. W takim kontekście "nienaganną opinię" może mieć osoba, która nie tylko postępuje według prawa, ale także przestrzega zasad współżycia społecznego i co do której nie ma obaw, że zachowa się nieodpowiedzialnie w razie konfliktu zaistniałego w rodzinie, w stosunkach sąsiedzkich lub w środowisku pracy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 634/09; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 1123/09; wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2010r., sygn. akt III SA/Kr 1203/09). Skoro podstawowym zadaniem pracownika ochrony jest obowiązek ochrony osób i powierzonego mu mienia przed działaniami osób naruszających prawo - to na nienaganną opinię nie zasługuje ten, kto sam takich czynów się dopuszcza (por. cyt. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009r., sygn. akt II GSK 1066/08). Przesłanka ta, niezależnie od innych wymienionych w art. 26 ust. 3 ustawy, ma na celu uzyskanie pełnych danych o sposobie życia i zachowania się w lokalnej społeczności danej osoby. Wyznacznikiem "nienaganności" są w tym wypadku dane dotyczące wszelkich wydarzeń z udziałem osoby opiniowanej, mających miejsce w ramach współżycia sąsiedzkiego, rodzinnego i zawodowego w dacie sporządzania opinii, jak i w okresach bezpośrednio poprzedzających jej sporządzenie. Biorąc pod uwagę zakres uprawnień licencjonowanego pracownika ochrony, wymaganie nienagannej reputacji ma szczególne znaczenie i powinno się na nie składać zbadanie wszystkich czynników, a nie tylko zachowania kandydata w stosunkach rodzinnych, sąsiedzkich, czy w miejscu pracy w okresie bezpośrednio poprzedzającym sporządzenie opinii. Analiza zachowania i postawy opiniowanego pracownika ochrony powinna zostać dokonana wszechstronnie, na różnych płaszczyznach jego aktywności życiowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowany został pogląd, że uprzednie ukaranie za czyn popełniony przeciwko mieniu lub bezpieczeństwu w ruchu drogowym dowodzi, że pracownik ochrony (lub kandydat na pracownika ochrony) swoim zachowaniem zaświadczył, że jego postawa wraz z prognozą w zakresie przestrzegania norm odnoszących się do dbałości o mienie, czy bezpieczeństwo publiczne jest negatywna. Fakt ukarania pracownika ochrony za popełnione wykroczenie umyślne przeciwko mieniu, czy bezpieczeństwu publicznemu, jako informacja o tym pracowniku w środowisku zawodowym, czy też zamieszkania, przekłada się na ocenę tego pracownika, bowiem świadczy o sposobie zachowania się takiej osoby w danym środowisku. Posiadaniem nienagannej opinii nie może zatem legitymować się osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej, czy ubiegająca się o tę licencję, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim, czy w miejscu zamieszkania, równocześnie dopuściła się wykroczenia przeciwko mieniu, czy bezpieczeństwu w ruchu drogowym (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 3 listopada 2011r., sygn. akt II SA/Op 436/11, wyrok NSA z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 1/07). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że niespornym jest, że skarżący posiada pozytywną opinię w środowisku sąsiedzkim, w miejscu zamieszkania i w miejscu pracy. Z zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika jednak, że w dniu 12 maja 2016 r. skarżący popełnił wykroczenie przeciwko mieniu z art. 119 § 1 k.w., za które został ukarany mandatem karnym w wysokości 200 zł. Stwierdzenie powyższej okoliczności (tj. popełnienie umyślnego wykroczenia przeciwko mieniu), które w dniu sporządzania opinii nie uległo zatarciu, nie pozwalało na wydanie nienagannej opinii - nawet w sytuacji gdy opiniowany posiadał pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i w miejscu pracy. Popełnienie wykroczenia przeciwko mieniu – właśnie z uwagi na jego rodzaj i rolę jaką ma pełnić pracownik ochrony mienia – jest okolicznością istotną, którą organy Policji obu instancji w niniejszej sprawie oceniły właściwie i która była wystarczająca do stwierdzenia nieposiadania nienagannej opinii niezbędnej do uzyskania (kontynuowania) licencji pracownika ochrony. Należy podkreślić, na co również słusznie zwróciły uwagę organy Policji, że trudno jest upatrywać wiarygodności działań osoby ochraniającej, skoro sama dopuszcza się wykroczenia przeciwko mieniu. Pracownik ochrony, który dopuścił się umyślnego wykroczenia przeciwko mieniu, bez względu na jego wartość jednostkwą oraz fakt, czy zdarzenie to miało jedynie charakter incydentalny, swoim zachowaniem zaświadczył, że jego postawa w zakresie przestrzegania norm odnoszących się do dbałości o powierzone mienie jest negatywna. Posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim, miejscu zamieszkania, czy w miejscu pracy, równocześnie dopuściła się umyślnego wykroczenia przeciwko mieniu. Podkreślić w tym miejscu również należy, że przesłanka "nienaganności opinii" związana jest z pewnymi względnie stałymi i trwałymi cechami charakteru lub osobowości danej osoby, które w związku z określonymi i stwierdzonymi przez właściwe organy zachowaniami tej osoby – wskazują, że opiniowany podmiot daje rękojmię prawidłowego wykonywania zadań z zakresu ochrony osób i mienia. Brak cechy "nienaganności" jest związany z tymi zachowaniami, które wynikają ze świadomego i dobrowolnego ignorowania lub lekceważenia norm i wartości porządku moralnego, społecznego lub prawnego. W świetle regulacji zawartych w ustawie o ochronie osób i mienia, pracownikowi ochrony w wykonywaniu zadań ochrony przysługuje szereg uprawnień, w związku z tym przy ocenie określonego w art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia kryterium nienaganności zachowania należy brać pod uwagę szczególnie wysokie standardy zachowania pracownika ochrony osób i mienia. Z tego punktu widzenia, zdaniem sądu nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wymaganie dawania rękojmi należytego wykonywania zawodu. Z uwagi zatem na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące powinny być transparentne i uczciwe. Mając zatem na uwadze specyfikę wykonywanej przez pracownika ochrony pracy związanej z koniecznością zagwarantowania zaufania publicznego, jak i przysługujące takiemu pracownikowi uprawnienia stosowania środków ochrony fizycznej osób, przy ocenie pracownika ochrony wydaje się zasadnym wzięcie pod uwagę i uwzględnienie wszelkich wydarzeń z udziałem opiniowanego. W realiach rozpatrywanej sprawy organy zobligowane były uwzględnić wszelkie zdarzenia z udziałem skarżącego i z tego obowiązku wywiązały się w sposób prawidłowy. Zdaniem sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego organy orzekające wydając kwestionowane przez skarżącego postanowienia prawidłowo zastosowały powołane przepisy ustawy o ochronie osób i mienia stwierdzając brak podstaw do uznania legitymowania się przez skarżącego nienaganna opinią. Poczynione przez organy Policji ustalenia wynikały z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a dokonana przez organy ocena materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Należy podkreślić, że organy Policji ustosunkowały się w sposób wszechstronny i rzetelny do wszystkich argumentów skarżącego podnoszonych w toku postępowania administracyjnego. W uzasadnieniach wydanych postanowień wykazano w sposób przekonujący i precyzyjny podstawy do wydania zaskarżonej opinii. W szczególności organy uzasadniły, dlaczego - wbrew zastrzeżeniom skarżącego – popełnienie umyślnego wykroczenia przeciwko mieniu, które w chwili sporządzania opinii nie uległo jeszcze zatarciu, pomimo pozytywnej oceny zachowania skarżącego w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim, miejscu zamieszkania i w miejscu pracy, spowodowało wydanie zaskarżonej opinii. W konsekwencji sąd uznał, że przeprowadzona przez organy Policji ocena materiału dowodowego dokonana została z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności. Uzasadnienia wydanych postanowień spełniają wymogi przewidziane przez ustawodawcę w art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., albowiem zawierają pełne wyjaśnienie okoliczności, które należy brać pod uwagę przy wydawaniu opinii na potrzeby toczącego się postępowania w przedmiocie kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów postawionych przez skarżącego należy wskazać, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Jest to regulacja wyczerpująca i samodzielna. Uregulowana w tym przepisie instytucja sprostowania zawartych w decyzjach (postanowieniach) oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą organu a jej wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a., mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (por. wyroki NSA z dnia 10 lutego 1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995/2/65, z dnia 23 kwietnia 2001 r., II SA863/00, opublikowany zbiór Lex Nr 75522). Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1355/16, dostępne https://cbois.nsa.gov.pl). Tym samym mając na uwadze powyższe rozważania, podzielić należy stanowisko organu Policji, że istniejący błąd pisarski polegający na błędnym wpisaniu daty, tj. roku, w którym popełnione zostało przez skarżącego wykroczenie przeciwko mieniu, tj. "12 maja 2016 r.", a nie jak omyłkowo wskazał organ pierwszej instancji "12 maja 2017 r., stanowiło błąd nieistotny. Błąd ten jest wyraźnie widoczny, a jego oczywistość można jednoznacznie stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami, tj. kopią wystawionego w dniu 12 maja 2016 r. mandatu karnego. Zapis ten uznać należy za niezamierzony przez organ pierwszej instancji błąd pisarski. Przedmiotowa pomyłka pisarska ma charakter oczywistej, typowej omyłki, której sprostowania organ mógł dokonać w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Instytucja sprostowania służy bowiem do usuwania nieistotnych wadliwości decyzji (postanowień) polegających na prostowaniu błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. W rozpatrywanej sprawie poprzez sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej nie doszło do zmiany ustaleń faktycznych organu, ani tym bardziej do zmiany zawartego w omawianym postanowieniu rozstrzygnięcia, a oczywistość omyłki uzasadnia słuszność podjętego na podstawie przepisu art. 113 § 1 k.p.a. postanowienia o sprostowaniu. Postanowienie o sprostowaniu ma ten skutek, że w prostowanym zakresie zmienia on treść prostowanego aktu administracyjnego (art. 113 k.p.a.). Oznacza to, że po sprostowaniu w obrocie nie występuje postanowienie w brzmieniu z daty jego wydania, lecz w brzmieniu nadanym ostatecznym postanowieniem prostującym. Odnosząc się z kolei do kwestii zatarcia skazania popełnionego przez skarżącego wykroczenia należy wskazać, że w dacie podejmowania przez organy swoich rozstrzygnięć nie nastąpiło zatarcie skazania. Zgodnie z art. 46 § 1 k.w., ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. Jeżeli jednak ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § 1 popełnił nowe wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie (art. 46 § 2 k.w.). W tym miejscu wypada więc wskazać, że w dniu 12 maja 2016 r, skarżący popełnił wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., za które został ukarany mandatem karnym w wysokości 200 zł. Jak wynika z akt sprawy w dniu 24 września 2017 r. skarżący dopuścił się kolejnego wykroczenia tym razem z art. 97 k.w. za który został ukarany mandatem karnym w wysokości 100 zł. Regulacja zawarta w art. 46 § 2 k.w. nie ogranicza się do wykroczeń zestawianych parami, lecz wprowadza regułę równoczesnego zatarcia w razie dwóch lub więcej ukarań przed upływem terminu zatarcia przez pierwsze z nich. Popełnianie kolejnych wykroczeń powoduje, że zatarcie ukarania za pierwsze z nich ulega przesunięciu (por. Komentarz do art. 46 Kodeksu wykroczeń /w:/ T. Grzegorczyk, W. Jankowski, M. Zbrojewska: Kodeks wykroczeń. Komentarz, Lex 2010). Mając na uwadze, że ostatnie z wykroczeń zostało popełnione przez skarżącego w dniu 24 września 2017 r., to w dacie orzekania przez organy Policji obu instancji nie doszło do zatarcia ukarania za żadne z wykroczeń popełnionych przez skarżącego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że zaskarżone postanowienia nie naruszają obowiązujących przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. dc