III SA/Łd 385/08

Dnia 11 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi J. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] roku nr [...], znak: [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. K.O. Rozkazem personalnym z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] r., nr [...] o zwolnieniu J. S. ze służby w Policji z dniem 31 stycznia 2008r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji oraz ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień 15 maja 2008r. W pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. w mocy. W dniu 6 czerwca 2008r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania w całości. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż w razie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego poniesie szkodę w postaci utraty miesięcznych zarobków, co następnie spowoduje znaczny uszczerbek w majątku, gdyż nie posiada innych źródeł dochodów, oszczędności ani majątku, którego spieniężenie pozwoliłoby na zapewnienie utrzymania dla niego i rodziny. W piśmie z dnia 7 sierpnia 2008r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. poinformował Sąd o tym, iż skarżący został zwolniony ze służby w dniu 15 maja 2008r. – w terminie określonym w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 – nie publikowane). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie dokonuje oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (por. np. postanowienia NSA: z dnia 6 lutego 2008r., I OZ 47/08; z dnia 1 kwietnia 2008r., I OZ 209/08; z dnia 3 lipca 2008r., I OZ 493/08; z dnia 18 czerwca 2008r., I OZ 386/08; z dnia 13 czerwca 2008r., I OZ 410/08 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl oraz postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2005r., II OZ 513/05 – nie publikowane). Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje bowiem dopiero wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie (art. 132 p.p.s.a.). W związku z tym, samo ogólnikowe powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego mogłoby spowodować skutki, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Niebezpieczeństwo ich wystąpienia nie wynika również z okoliczności, jak i charakteru sprawy. Zgodzić się należy ze skarżącym, iż zwolnienie ze służby w Policji wiąże się z utratą uposażenia wynikającego ze stosunku służbowego. Jednakże okoliczność ta nie świadczy jeszcze o tym, że wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nawet pomimo braku innych dochodów, oszczędności lub majątku, na co ogólnikowo powołał się we wniosku. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jedn. – Dz.U. z 2007r., nr 43, poz. 277 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W myśl art. 42 ust. 4 i 5 tej ustawy prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust.1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu (art. 42 ust. 6 ustawy o Policji). Ponadto, w myśl art. 42 ust. 7 ustawy o Policji przytoczone wyżej przepisy ust. 1 – 6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Z treści przytoczonego unormowania wynika więc, iż wykonanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji ma, w razie jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności z powodu wadliwości, skutek odwracalny. Poza tym, podnieść należy, iż z treści pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. oraz załączonego do niego świadectwa służby J. S. wynika, że został on już ze służby zwolniony w dniu 15 maja 2008r. Zaskarżone rozstrzygniecie zostało zatem już wykonane. Tym samym nie jest możliwe uwzględnienie wniosku strony również z tej przyczyny. Przesłanką zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest, jak już wyżej wskazano, groźba wystąpienia skutków, o których mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja ta nie służy odwróceniu już zaistniałych następstwa wykonania decyzji. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. Wstrzymanie wykonania decyzji jest bowiem w takim przypadku bezprzedmiotowe (tak np. NSA w postanowieniu z dnia 5 lutego 2008r., II OZ 59/08 – dostępnym w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl; analogiczne stanowisko wynika także z postanowień NSA: z dnia 16 kwietnia 2004r., OZ 26/04 – nie publikowanego i z dnia 27 listopada 2007r., II OZ 1176/07 – dostępnego w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu. K.O.