III SA/Łd 387/24

Dnia 3 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Aneta Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2024 roku sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 marca 2024 roku nr BP.500.299.2022.1181.LD5.EPUAP w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia 27 marca 2024 r. nr BP.500.299.2022.1181.LD5 Główny Inspektor Transportu Drogowego - po rozpatrzeniu odwołania W. S. od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego Łodzi z dnia 7 listopada 2022 r. nr WITD.DI.0152.V0137/43/22 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 400 zł za naruszenie przepisów transportu - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. 12 września 2022 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa W. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą T. W. S.. Zgodnie z protokołem kontrolą objęto okres od dnia 14 września 2021 r. do dnia 13 września 2022 r. W ww. okresie przedsiębiorca wykonywał przewozy na podstawie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie przewozu rzeczy nr 2/2017/TR, wydane przez Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego 6 marca 2017 r. z ważnością na czas nieoznaczony. Zgodnie z okazanymi dokumentami w przedsiębiorstwie w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli przewozy wykonywało 6 kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli z 10 października 2022 r. Po przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji decyzją z 7 listopada 2022 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5 400 zł. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz naruszenie przepisu lp. 6.3.8 oraz lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. W zakresie naruszenia przepisu lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. strona wniosła o umorzenie lub zawieszenie postępowania do czasu zajęcia przez Prokuraturę Rejonową w Bełchatowie stanowiska w zakresie popełnienia przez kierowcę M. K. czynu zabronionego polegającego na nieudostępnieniu kart kierowcy w celu pobrania danych cyfrowych. Przedsiębiorca wskazał, że ww. kierowca na wielokrotne żądania strony nie udostępnił swojej karty kierowcy w celu sczytania danych cyfrowych. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia przepisu lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. strona wskazała, że zgodnie z przepisem lp. 7.12 załącznika nr 1 do u.t.d. odpowiedzialność za naruszenie polegające na niedeklarowaniu kraju rozpoczęcia/zakończenia dziennego okresu pracy - ponosi kierowca. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Organ odwołał się do treści art. 92, art. 92b, art. 92c u.t.d. Ponadto organ wyjaśnił, że w sprawie nie ma zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a., art. 189e, art. 189f k.p.a. Odnośnie naruszenia lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy na podstawie przekazanych danych cyfrowych stwierdził, że kierowca K. G. 5 maja 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 10:19 do godziny 15:51. Kara za powyższe naruszenie wynosi 100 złotych. Kierowca ten 10 czerwca 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 11 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 41 minut w okresie od godziny 15:18 do godziny 20:12. Kara za powyższe wynosi 100 złotych. Ponadto organ wskazał, że W. S. 11 kwietnia 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 7:40 do godziny 12:47. Kara za powyższe naruszenie wynosi 100 złotych. Kierowca ten 26 maja 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 09:55 do godziny 15:19. Kara za powyższe naruszenie wynosi 100 złotych. Ustalono także, że J. Ś. 6 kwietnia 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 18 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 48 minut w okresie od godziny 13:13 do godziny 18:51. Kara za powyższe naruszenie wynosi 100 złotych. Kierowca ten 25 kwietnia 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 16 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 46 minut w okresie od godziny 15:24 do godziny 21:15. Kara za to naruszenie wynosi 100 złotych. Następnie kierowca ten 26 kwietnia 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 06:17 do godziny 10:54. Kara za to naruszenie wynosi 100 złotych. J. Ś. w dniu 26 maja 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 23 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 53 minuty w okresie od godziny 13:18 do godziny 19:57. Kara za to naruszenie wynosi 250 złotych. Następnie kierowca ten 27 maja 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 10 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 40 minut w okresie od godziny 12:35 do godziny 18:03. Kara za powyższe naruszenie wynosi 100 złotych. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że wobec powyższego zasadne jest nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 1 050 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie treści lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin, organ odwoławczy wskazał, że kierowca W. S. w okresie od godz. 08:20 do godz. 21:21 dnia 06.05.2022 r. prowadził pojazd łącznie 9 godzin i 22 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 9 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 22 minuty. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie to 50 zł. Ponadto kierowca J. Ś. w okresie od godz. 06:36 do godz. 20:53 dnia 29.04.2022 r. prowadził pojazd łącznie 9 godzin i 36 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 9 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 36 minut. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie to 50 zł. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego zasadne jest nałożenie na stronę łącznej kary pieniężnej w wysokości 100 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin ustalono, że kierowca K. G. w okresie od godz. 07:52 dnia 02.06.2022 r. do godz. 21:00 dnia 2 czerwca 2022 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 2 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 2 minuty. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi 100 złotych. Kierowca W. S. w okresie od godz. 06:31 dnia 23 czerwca 2022 r. do godz. 20:08 dnia 23 czerwca 2022 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 17 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 17 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. Kierowca J. Ś. w okresie od godz. 07:23 dnia 19.04.2022 r. do godz. 20:53 dnia 19 kwietnia 2022 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 9 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 9 minut. Kara pieniężna za powyższe wynosi 100 złotych. Kierowca ten w okresie od godz. 08:06 dnia 10 maja 2022 r. do godz. 23:38 dnia 10 maja 2022 r. prowadził pojazd łącznie 11 godzin i 4 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 1 godzinę i 4 minuty. Kara pieniężna za powyższe wynosi 200 złotych. Kierowca w okresie od godz. 04:36 dnia 17 maja 2022 r. do godz. 18:23 dnia 17 maja 2022 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 15 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu prowadzenia pojazdu została przekroczona o 15 minut Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi 100 złotych. Kierowca ten w okresie od godz. 08:41 dnia 1 czerwca 2022 r. do godz. 23:04 dnia 1 czerwca 2022 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 4 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 4 minuty. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi 100 złotych. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że zasadne jest nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 700 zł z tytułu naruszeń lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu organ wskazał, że W. S.w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od godz. 00:00 dnia 9 maja 2022 r. do godz. 23:59 dnia 22 maja 2022 r., przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 30 minut. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 90 godzin i 30 minut. Z uwagi na powyższe, nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 250 zł za naruszenie przepisu lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia lp. 5.5 załącznika nr 3, która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku ustalono, że W. S. w dniu 8 kwietnia 2022 r. o godz. 06:01 rozpoczął 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 13 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 18:35 dnia 8 kwietnia 2022 r. do godziny 03:48 dnia 9 kwietnia 2022 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 47 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 200 złotych. Kierowca ten w dniu 21 kwietnia 2022 r. o godz. 10:06 rozpoczął 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 19 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 22:37 dnia 21 kwietnia 2022 r. do godziny 08:56 dnia 22 kwietnia 2022 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 41 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. Ponadto ww. kierowca 22 kwietnia 2022 r. o godz. 08:56 rozpoczął 24 -godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 14 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 10:19 dnia 22 kwietnia 2022 r. do godziny 19:33 dnia 22 kwietnia 2022 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 46 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 200 złotych. Następnie w dniu 28 kwietnia 2022 r. o godz. 09:35 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 1 minutę nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 21:00 dnia 28 kwietnia 2022 r. do godziny 06:01 dnia 29 kwietnia 2022 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 59 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 200 złotych. Jednocześnie ustalono, że kierowca W. S. w dniu 12 maja 2022 r. o godz. 09:41 rozpoczął 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 55 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 22:46 dnia 12 maja 2022 r. do godziny 09:46 dnia 13 maja 2022 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. Kierowca J. Ś. w dniu 28 kwietnia 2022 r. o godz. 08:46 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 21:01 dnia 28 kwietnia 2022 r. do godziny 06:36 dnia 29 kwietnia 2022 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 25 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 200 złotych. Ww. kierowca w dniu 29 kwietnia 2022 r. o godz. 06:36 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11 -godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 38 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 20:58 dnia 29 kwietnia 2022 r. do godziny 06:36 dnia 30 kwietnia 2022 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 22 minuty. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 200 złotych. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego zasadne jest nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 1 200 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku ustalono, że kierowca J. Ś. w dniu 10 maja 2022 r. o godz. 08:06 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 23:38 dnia 10 maja 2022 r. do godz. 08:06 dnia 11 maja 2022 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 28 minut. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 32 minuty. Kara pieniężna za stwierdzone naruszenie to 150 złotych. J. Ś. w dniu 20 czerwca 2022 r. o godz. 04:59 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 20:03 dnia 20 czerwca 2022 r. do godz. 04:41 dnia 21 czerwca 2022 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 28 minut. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 22 minuty. Kara pieniężna za stwierdzone naruszenie to 150 złotych. Wobec powyższego Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że zasadne jest nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 300 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis - 50 zł - lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d, organ odwołał się do treści art. 34 rozporządzenia 165/2014 i stwierdził brak wprowadzenia symbolu państwa rozpoczęcia dziennego okresu pracy na karcie kierowcy K. G. w dniu 12 maja 2022 r. oraz brak symbolu państwa zakończenia dziennego okresu pracy ww. kierowcy w dniach: 12 maja 2022 r. 27 maja 2022 r., 14 czerwca 2022 r. (brak 4 wpisów). Ponadto brak wprowadzenia symbolu państwa rozpoczęcia dziennego okresu pracy ustalono na karcie kierowcy W. S. w dniach: 4 kwietnia 2022 r., 8 kwietnia 2022 r., 22 kwietnia 2022 r., 2 maja 2022 r., 3 maja 2022 r., 6 maja 2022 r. oraz brak symbolu państwa zakończenia dziennego okresu pracy ww. kierowcy w dniach: 10 maja 2022 r., 16 maja 2022 r. (brak 8 wpisów). Jednocześnie organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego okazanych do kontroli danych cyfrowych ustalił brak wprowadzenia symbolu państwa rozpoczęcia dziennego okresu pracy na karcie kierowcy J. Ś. w dniach 5 maja 2022 r., 11 maja 2022 r. oraz brak symbolu państwa zakończenia dziennego okresu pracy ww. kierowcy w dniu 15 czerwca 2022 r. (brak 3 wpisów). Łącznie stwierdzono niewprowadzenie 15 wpisów. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w łącznej wysokości 750 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia lp. 5.12 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej, organ ustalił na podstawie danych z katy kierowcy W. S., że kierowca od godziny 21:31 dnia 29 kwietnia 2022 r. do godz. 10:17 dnia 30 kwietnia 2022 r. prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 6 minut. Kierowca przekroczył dopuszczalny dobowy 10 godzinny czas pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej o 6 minut. Kara pieniężna za to naruszenie to 50 zł. Ponadto kierowca ten od godziny 11:12 dnia 9 maja 2022 r. do godz. 01:24 dnia 10 maja 2022 r. prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 22 minuty. Kierowca przekroczył dopuszczalny dobowy 10 godzinny czas pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej o 1 godzinę i 22 minuty. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie to 100 zł. Łącznie organ uznał za zasadne wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 150 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia polegającego na nieprzechowywaniu przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, tj. lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje ww. naruszenie - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy - karą pieniężna w wysokości 500,00 zł, organ odwołał się do treści art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. W toku postępowania ustalono, że kierowca M. K. w dniu 1 kwietnia 2022 r. pojazdem o nr rej. [...] wykonywał przewozy drogowe, jednakże przedsiębiorca w toku kontroli nie okazał z tego dnia danych cyfrowych, czym wypełnił przesłanki naruszenia polegającego na nieprzechowywaniu przez co najmniej rok danych cyfrowych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu. Organ I instancji wezwał stronę do okazania m.in. danych cyfrowych z karty ww. kierowcy z 1 kwietnia 2022 r., jednakże strona nie okazała ww. dokumentu. Z uwagi na powyższe została nałożona na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie przepisu lp. 6.3.15 zał. nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia polegającego na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień 100 zł, tj. lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwołał się do treści art. 34 rozporządzenia 165/2014. Organ ustalił, że kierowca W. S. od godz. 09:42 dnia 16 kwietnia 2022 r. do godz. 12:42 dnia 19 kwietnia 2022 r. niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu niezasadnie rejestrując aktywność w postaci "dyspozycja", zamiast "odpoczynek". Naruszenie obejmuje łącznie 4 dni. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy utrzymał nałożoną na stronę łączną karę pieniężną za stwierdzone naruszenie w wysokości w 400 zł. GITD utrzymał nałożoną na stronę łączną karę pieniężną za wszystkie stwierdzone naruszenia określone w załączniku nr 3 w łącznej wysokości 5 400 zł. Odnosząc się do wniosku strony w zakresie zawieszenia albo umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na wszczęcie przez Prokuraturę Rejonową w B. postępowania w sprawie popełnienia przez kierowcę M. K. czynu zabronionego polegającego na nieudostępnieniu karty kierowcy w celu pobrania danych cyfrowych, organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy wniosek strony jest niezasadny. Okoliczność złożenia przez przedsiębiorcę zawiadomienia z 3 października 2022 r. o możliwości popełnienia przestępstwa nie wyłącza odpowiedzialności administracyjnej strony oraz nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego. Podnoszone przez stronę okoliczności nieudostępnienia przez M. K. swojej karty kierowcy w celu pobrania danych cyfrowych nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie przepisu lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Srona ponosi odpowiedzialność administracyjną za stwierdzone podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. Organ wskazał, że wszczęte postępowanie karne na skutek zawiadomienia zgłoszonego przez przedsiębiorcę o popełnieniu przestępstwa przez kontrolowanego kierowcę nie wyłącza odpowiedzialności administracyjnej strony z tytułu stwierdzonych w czasie kontroli naruszeń, bowiem przedmiotem postępowania karnego jest ustalenie popełnienia albo braku popełnienia czyny zabronionego, zaś działania podejmowane przez organy ścigania nie mają bezpośredniego wpływu na naruszenia stwierdzone w postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy na którym spoczywa odpowiedzialność administracyjna za stwierdzone w protokole kontroli w siedzibie przedsiębiorcy naruszenia jest przedsiębiorca transportowy. Organ jednocześnie wskazał, że niedopuszczalnym jest przeniesienie odpowiedzialności administracyjnej z przedsiębiorcy transportowego na kierowcę popełniającego konkretne naruszenia przepisów określonych w załączniku nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy wskazał, że w załączniku nr 1 do u.t.d. ustawodawca zawarł katalog naruszeń, których konsekwencją popełnienia jest nałożenie kary grzywny, a nie jak w przypadku załącznika nr 3 do u.t.d., który ustala katalog naruszeń, których konsekwencją popełnienia jest nałożenie kary pieniężnej. Naruszenia przepisu lp. 7.12 załącznika nr 1 do u.t.d. oraz przepisu lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. mają odmienne tryby stwierdzenia i dotyczą odmiennych sytuacji faktycznych. Organ uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 k.p.a. W ocenie organu strona nie uprawdopodobniła zaistnienie okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d. W skardze pełnomocnik W. S. zarzuciła: 1) błędną wykładnię art. 92a u.t.d., art. 34 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 w zw. z lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., polegającą na przypisaniu takiemu naruszeniu poziomu przewinienia BPN /bardzo poważne naruszenie/ pozostającym w sprzeczności z przepisami unijnymi - rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/43 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, dalej rozporządzenie nr 2016/403) gdzie w załączniku I pkt 2 określa grupy naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (tachograf) przez nałożenie kary jak dla naruszenia wg poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie), a według ustawodawcy unijnego rodzaj stwierdzonego naruszenia ma poziom przewinienia PN (poważne naruszenie); 2) art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. przez jego bezpodstawne zastosowanie w zakresie wskazanych w decyzji naruszeń, 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, a to przez orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 7a § 1 i art. 81a, które nakazują rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania, 4) niewłaściwe zastosowanie przepisu określonego pod lp. 6.3.8. załącznika nr 3 u.t.d., tj. naruszenie niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, bez uwzględnienia rozgraniczenia naruszeń z art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 wprowadzonego w załączniku I pkt 2 rozporządzenia unijnego nr 2016/403, gdzie ustawodawca unijny, rozgraniczając poszczególne naruszenia, dokonał rozgraniczenia poziomu przewinienia dla poszczególnych naruszeń, tym samym organ w sprawie w sposób wadliwy dokonał wymierzenia kary za stwierdzone naruszenie, ponieważ wymierzona została kara jak dla naruszenia wg poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie), a według ustawodawcy unijnego rodzaj stwierdzonego naruszenia ma poziom przewinienia PN (poważne naruszenie), 5) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 91a i art. 95c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. przez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu polegające na niezasadnym rejestrowaniu "dyspozycyjności" w miejsce "odpoczynku", w sytuacji gdy naruszenie wynikało ze zwykłej ludzkiej omyłki, nie miało żadnego wpływu na naruszenia z zakresu czasu pracy kierowców, zaś organ uznał wyjaśnienia strony w powyższym zakresie, co potwierdza brak kary z zakresu czasu pracy, oczywista pomyłka skarżącego w żaden sposób nie wpływała na bezpieczeństwo ruchu drogowego, zaś sankcja jest niewspółmierna do oczywistej pomyłki kierowcy, w szczególności biorąc pod uwagę wagę naruszenia, tj. BPN, które jak uznał organ popełniono czterokrotnie, co obliguje organ do wszczęcia procedury w zakresie dobrej reputacji przewoźnika, 6) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 91 a i art. 95 c ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. przez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych za każdy dzień, w sytuacji gdy przedsiębiorca nie był w stanie przedstawić danych sczytanych z kary kierowcy M. K. za dzień 1 kwietnia 2022 r., przedsiębiorca w celu uzyskania danych od kierowcy złożył nawet zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez kierowcę, którego zachowanie jest niezrozumiałe, co uzasadnia twierdzenie, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć, co z kolei obliguje organ do umorzenia postępowania w ww. zakresie, 7) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 91 a i art. 95 b ust. 1 pkt 1 u.t.d. polegające na nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia z zakresu czasu pracy kierowców z lp. 5.11 i lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., w sytuacji gdy naruszenia w zakresie czasu pracy były nieznaczne, o czas do 15 minut, co nie wpływało na bezpieczeństwo w ruchu lądowym i było związane ze specyfiką pracy kierowcy w transporcie, tj. występowania utrudnień na drogach związanych z robotami drogowymi, korkami, wypadkami, zaś organy obu instancji nie wyjaśniły stronie przesłanek, którymi kierowały się przy odmowie zastosowania normy z art. 92 b ust. 1 u.t.d., ograniczając się do zacytowania przepisu bez odniesienia go do stanu faktycznego sprawy, 8) art. 9, art. 11 i art. 107 k.p.a. przez niewystarczające w ustalonym stanie faktycznym wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, w tym w szczególności z art. 92b i art. 92c u.t.d. i środków dowodowych, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy i w konsekwencji wydanie decyzji bez wyczerpującego umotywowania i oceny wszystkich okoliczności sprawy. Pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 marca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Łodzi z dnia 7 listopada 2022 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5 400 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., dalej u.t.d.), która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Z tym, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć kwot określonych w art. 92a ust. 5 u.t.d., uzależnionych od średniej liczby kierowców zatrudnionych przez kontrolowany podmiot w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, suma tych kar nie może przekroczyć 15 000 zł (art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d.). Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, nie jest uzależniona od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy wykonującego przewóz w imieniu przedsiębiorcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne ustalono w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku. Oznacza to, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz załącznika nr 3 do ustawy. Zaznaczyć należy, że celem sankcji określonych w ustawie o transporcie drogowym jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, które zagwarantują bezpieczeństwo innych użytkowników dróg poprzez właściwy dobór kierowców i ułożenie planu ich pracy. Podmiot wykonujący transport drogowy jako pracodawca ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich działań. Podmiot ten zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów prawa i powinien w taki sposób organizować i nadzorować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków (por. wyroki NSA z 21 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 280/16 i z 17 października 2017 r. sygn. akt II GSK 3242/16, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz drogowy z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Należy zaznaczyć, że w kontrolowanej sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącego z odpowiedzialności za ujawnione naruszenia, a powody takiego stanu rzeczy zostały przez organ szczegółowo omówione w kontrolowanej decyzji. Na wstępie Sąd zaznacza, że skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych organu ani oceny prawnej dokonanej w zaskarżonej decyzji GITD, co do naruszeń sklasyfikowanych pod lp. 5.1, 5.4, 5.5, 5.7 i 5.12 załącznika nr 3 do u.t.d., które zostały ponownie przeanalizowane przez organ II instancji i organ uznał, że zostały prawidłowo ustalone. Stwierdzenie wobec skarżącego tych naruszeń nie budzi również zastrzeżeń rozpoznającego niniejszą sprawę Sądu. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwalifikacji 15 naruszeń polegających na niewprowadzeniu przez kierowców symbolu państwa, w których zakończyli dzienny okres pracy bądź rozpoczynali i kończyli dzienny okres pracy, tj. naruszenie identyfikowane pod poz. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., czyli jako "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis". Ponadto strona skarżąca nie zgodziła się z oceną organu dotyczącą naruszeń z lp. 6.3.11 polegającego na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień. Skarżący zakwestionował również stwierdzenie naruszenia z lp. 6.3.15 dotyczącego nieprzechowywania przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu- za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy. Ponadto skarżący zakwestionował naruszenie lp. 5.11 i 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. W zakresie naruszenia z lp. 6.3.8. skarżący wskazał, że organ dokonał błędnej wykładni art. 34 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 w zw. z lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającej na przypisaniu ww. naruszeniu poziomu przewinienia BPN /bardzo poważne naruszenie/, co pozostaje w sprzeczności z przepisami unijnymi, tj. rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403, gdzie załącznik I pkt 2 określa ww. naruszenie wg poziomu przewinienia PN (poważne naruszenie). Przypisanie zaś przez organ przewinienia BPN może prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie stanowisko organu co do zastosowania poz. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., jako "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis" - jest prawidłowe. Podkreślić trzeba, o czym mowa powyżej, że materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonych w sprawie decyzji był art. 92a ust. 1 u.t.d. Jednocześnie w myśl art. 92a ust. 7, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. W niniejszej sprawie do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej doszło w rezultacie kontroli w przedsiębiorstwie przeprowadzonej przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Kary pieniężne za naruszenia stwierdzone podczas kontroli uregulowane zostały w Rozdziale 11 w art. 92a u.t.d. W świetle ww. art. 92a ust. 1 u.t.d., kara ta została zatem nałożona na skarżącego jako na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a do określenia jej wymiaru miał zastosowanie załącznik nr 3 do u.t.d. Ta ogólna uwaga jest o tyle istotna, że służy wskazaniu, że w sprawie prawidłowo zidentyfikowano zarówno sam fakt naruszenia, jak i podstawę prawną wymierzenia z tego tytułu kary pieniężnej. Wskazać też należy, że przepisy u.t.d. zawierają trzy załączniki (1, 3 i 4), w których określono wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń. Adresatem poszczególnych załączników są różne podmioty, adekwatnie do treści podstawy prawnej, która w danej sprawie ma zastosowanie. Jeśli więc ukaranym ma być kierujący wykonujący przewóz drogowy (art. 92 ust. 1 u.t.d.), to wówczas kwalifikację kary i jej wymiar, a także wagę naruszenia ustala się na podstawie załącznika nr 1 do u.t.d. Z kolei w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, czyli podmiotu, o jakim mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., stosowną podstawę do kwalifikacji, wymiaru kary i ustalenia wagi naruszenia stanowi załącznik nr 3 do u.t.d. W przypadku zaś zarządzającego transportem drogowym (art. 92a ust. 2 u.t.d.) adekwatny jest załącznik nr 4. Tym samym sposób kwalifikacji naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego zależy bezpośrednio od tego, z jakim podmiotem wiąże się stwierdzone przez właściwe organy administracji naruszenie. Inaczej rzecz ujmując, organy administracji zobligowane są zastosować taką kwalifikację prawną stwierdzonego naruszenia, która mieści się w opisie pozycji załącznika adekwatnego dla podmiotu, w stosunku do którego to naruszenie stwierdzono, nawet jeśli w innym załączniku istnieje pozycja precyzyjniej opisująca dane naruszenie. Tak też miało miejsce w niniejszej sprawie. Podmiotem, w stosunku do którego przeprowadzono kontrolę w przedsiębiorstwie był bowiem skarżący wykonujący przewozy drogowe. To spowodowało, że ponosząc odpowiedzialność za naruszenia kierowców wykonujących przewóz w jego imieniu, jak również za swoje działania jako kierowcy, polegające na nierejestrowaniu symboli państw rozpoczęcia bądź zakończenia przewozu, w stosunku do skarżącego, a nie tych kierowców, organ był zobligowany ustalić kwalifikację prawną stwierdzonych uchybień oraz wynikające z tego konsekwencje. Słusznie więc, w ocenie Sądu, organ przyporządkował powyższe do pozycji lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., ponieważ tak wynika z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. Niezależnie od tego należy stwierdzić, że w załączniku nr 1 do u.t.d. pod pozycją lp. 7.12 (Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d., wysokości grzywien za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz waga naruszeń) wskazano naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli wykresówki, wydruku z tachografu lub karty kierowcy, które nie zawierają wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy lub symbolu państwa miejsca rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy lub symbolu państwa, którego granicę kierowca przekroczył – za każdy dzień podlegający kontroli. W tym jednak przypadku naruszenie i jego konsekwencje powiązane są bezpośrednio z kierującym wykonującym przewóz drogowy. Wymiar kary jest w tym wypadku różny (lp. 6.3.8 zał. nr 3 - 50 zł za każdy stwierdzony przypadek; lp. 7.12 załącznika nr 1 – 100 zł za każdy dzień podlegający kontroli). Natomiast w obu ww. przypadkach naruszenia te kwalifikuje się jako BPN - bardzo poważne naruszenie. W kontekście określenia wagi naruszenia trzeba z kolei wskazać, że w załączniku nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 umieszczona została Grupa naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (tachograf). W ww. grupie naruszeń dokonano podziału na naruszenia: Instalacja tachografu, Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki, Przedstawienie informacji, Wadliwe działanie. Poz. 2.17 załącznika nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403, do której odnosi się sporne w sprawie naruszenie z poz. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. - opisane jest jako "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach" i zakwalifikowane do grupy naruszeń "Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki". Natomiast powołana przez skarżącego poz. 2.23 załącznika nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 odnosi się do poz. 7.12 załącznika nr 1 do u.t.d., a nie załącznika nr 3 do u.t.d. i została opisana jako naruszenie polegające na tym, że "Zapisy nie zawierają symboli państw, w których rozpoczął się i zakończył dzienny okres pracy kierowcy" i zakwalifikowane do grupy naruszeń "Przedstawienie informacji". Odnotować należy, że w załączniku nr I do rozporządzenia 2016/403 waga naruszeń ukształtowana została inaczej niż na gruncie przepisów u.t.d. W przypadku naruszenia 6.3.8 z załącznika nr 3 jest ona identyczna z poz. 2.17 załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403 i została określona jako bardzo poważne naruszenie (BPN). W odniesieniu do poz. 7.12 z załącznika nr 1 do u.t.d. wskazuje się również bardzo poważne naruszenie (BPN), ale adekwatna w tym zakresie pozycja 2.23 załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403 określa wagę naruszenia w stopniu poważnym (PN). W stanie faktycznym sprawy wskazana wyżej rozbieżność nie ma jednak znaczenia, ponieważ kwalifikacja spornego naruszenia została dokonana w oparciu o prawidłową podstawę prawną, tj. lp. 6.3.8 załącznika nr 3 w zw. z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d., co do której nie ma rozbieżności w stosunku do odpowiadającej jej pozycji 2.17 w załączniku nr I do rozporządzenia 2016/403. Ponadto co do zasady odniesienia zawarte w czwartej kolumnie załącznika nr 3 nie mają żadnego wpływu na proces sankcjonowania naruszeń warunków lub obowiązków przewozu drogowego. Kwestia określenia wagi poszczególnych naruszeń dokonana w rozporządzeniu 2016/403 nie jest bowiem przedmiotem postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, prowadzonego na gruncie przepisów u.t.d. Należy zwrócić uwagę, że rozporządzenie 2016/403 dotyczy uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Dokonując zatem analizy treści załącznika nr 3 do u.t.d. należy wyraźnie rozdzielić niejako dwie funkcje tego załącznika. Pierwsza funkcja, związana z sankcjonowaniem stwierdzonych przez organy kontroli naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz funkcja druga, związana z oceną dobrej reputacji przewoźników drogowych, dokonywana przez właściwe organy licencyjne. Nadto istotne znaczenie ma treść rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, bowiem do naruszeń jego przepisów, o czym była mowa powyżej, odwołuje się załącznik nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 (w poz. 2.17 odwołuje się do art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, natomiast w poz. 2.23 do art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014). Wskazać jednocześnie należy, że zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (dotyczy użytkowania kart kierowcy i wykresówek) - kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Z powyższego przepisu wynika zatem obowiązek kierowcy wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Następne ustępy art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 stanowią uszczegółowienie użytkowania wykresówek lub kart kierowcy z uwzględnieniem pojazdów wyposażonych w tachograf analogowy lub cyfrowy. W myśl art. 34 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli zaś w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Zgodnie zaś z ust. 5 lit. b) ppkt (ii) art. 34 kierowcy obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: pod symbolem grafika: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim. Stosownie do treści art. 3 lit. a) pkt 1 ppkt v) dyrektywy 2002/15/WE czas pracy oznacza każdą inną pracę zmierzającą do zapewnienia bezpieczeństwa pojazdu, jego ładunku i pasażerów lub do wypełnienia ustawowych lub wykonawczych zobowiązań bezpośrednio związanych z trwającą operacją transportową, włącznie z nadzorowaniem załadunku i rozładunku, formalnościami administracyjnymi z policją, cłem, urzędnikami imigracyjnymi itd. Z powyższych regulacji wynika zatem, że ustawowym obowiązkiem kierowcy, zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, jest wprowadzenie symbolu państwa po przekroczeniu granicy i jest to inna praca bezpośrednio związana z trwającą operacją transportową, w tym użytkowaniem karty kierowcy. Dlatego ustawodawca unijny w załączniku nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 w grupie naruszeń "Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki" umieścił poz. 2.17 "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach". A zatem naruszenie z poz. 2.17 rozporządzenia 2016/403 odnosi się do nieprawidłowego użytkowania karty kierowcy, czyli niewprowadzenia wymaganych danych, w tym symbolu państwa. Z kolei umieszona w grupie naruszeń "Przedstawienie informacji" poz. 2.23 załącznika nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 `- "Zapisy nie zawierają symboli państw, w których rozpoczął się i zakończył dzienny okres pracy kierowcy" dotyczy okazanych w toku kontroli dokumentów (wykresówki, wydruku z tachografu lub karty kierowcy), które nie zwierają wymaganych danych, w tym symbolu państwa). Powyższe potwierdza prawidłowość zastosowania przez organ poz. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d. Zapis pkt 6.3. załącznika nr 3 do u.t.d. "Naruszenia zasad i warunków użytkowania tachografu" oraz poz. 6.3.8. "Niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy" są spójne z poz. 2.17 załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403 "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach", znajdującą się w grupie naruszeń "Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki" i są zakwalifikowane identycznie jako BPN. Błędnie zatem pełnomocnik skarżącego wskazuje na powiązanie literalnego brzmienia lp. 6.3.8 załącznika nr 3 u.t.d. z odniesieniem ujętym w kolumnie czwartej załącznika nr 3 do u.t.d. do odpowiedniego zapisu załącznika nr I rozporządzenia 2016/403. Dla prawidłowego nałożenia kary pieniężnej za naruszenia opisane w poszczególnych lp. załącznika nr 3 do u.t.d. bez znaczenia są zapisy widniejące przy poszczególnych lp. naruszeń w kolumnie czwartej tego załącznika. Podkreślenia wymaga, że organ w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. dokonuje subsumpcji stanu faktycznego z kontroli do normy prawnej, w szczególności do przepisu sankcyjnego z załącznika nr 3 do u.t.d. Wtórnym w stosunku do tego typu postępowania administracyjnego jest postępowanie dotyczące oceny dobrej reputacji przewoźnika drogowego, który dopuścił się popełnienia naruszenia lub naruszeń określonych w rozporządzeniu 2016/403, jeżeli zaistnieją podstawy do jego wszczęcia. Dopiero na etapie postępowania z zakresu dobrej reputacji przewoźnika drogowego następuje ocena wagi popełnionych naruszeń w oparciu o ich wykaz zawarty w rozporządzeniu 2016/403. Taką interpretację potwierdza art. 1 ust. 3 rozporządzenia 2016/403, w myśl którego państwa członkowskie uwzględniają informacje na temat poważnych naruszeń, o których mowa w ust. 1 i 2. przy przeprowadzaniu krajowego postępowania administracyjnego w sprawie oceny dobrej reputacji. Skoro więc kategoryzacja naruszeń pod kątem ich wagi (poważne naruszenie - PN, bardzo poważne naruszenie - BPN, najpoważniejsze naruszenie - NN) określona rozporządzeniem 2016/403 wprowadzona została wyłącznie dla celów oceny utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorców transportu drogowego lub zarządzającego transportem, to znaczenie może mieć tylko w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 7d ust. 1a u.t.d. Ustalony w sprawie bezspornie stan faktyczny wykazał, że kierowcy pracujący dla kontrolowanego przedsiębiorcy, w tym sam przedsiębiorca, w 15 przypadkach nie wprowadzili na własne karty kierowcy symbolu państwa miejsca rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy. Z brzmienia załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że wskazane naruszenia mogą być sankcjonowane jedynie na podstawie lp. 6.3.8., którego treść wypełnia znamiona stwierdzonych naruszeń. Skoro ustawodawca krajowy skonstruował przepis sankcjonujący, którego literalne brzmienie jest jasne, niebudzące wątpliwości, to organ mógł nałożyć karę pieniężną jedynie w oparciu o ten przepis. Dlatego też nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut strony skarżącej, że organ w sposób wadliwy wymierzył karę pieniężną za stwierdzone w przedmiotowej sprawie naruszenia lp. 6.3.8. zał. nr 3 do u.t.d. Niezasadny jest również zarzut skarżącego, że organ nie wziął pod uwagę przedstawionych przez stronę dowodów. Sąd podzielił również stanowisko organu dotyczące wymierzenia kary za naruszenia z lp. 6.3.15. Strona skarżąca, pomimo wezwania organu z 19 września 2022 r., nie przedstawiła danych cyfrowych kierowcy M. K. z 1 kwietnia 2022 r. (pojazd nr [...[). Skarżący w toku postępowania nie podnosił, że nie jest w posiadaniu danych cyfrowych z 1 kwietnia 2022 r. Należy wskazać, że o kontroli w przedsiębiorstwie skarżący został zawiadomiony 5 sierpnia 2022 r. i wówczas powinien przygotować dokumenty do kontroli. Ostatni odczyt danych cyfrowych kierowcy M. K. miał miejsce 25 marca 2022 r. Skoro kierowca M. K. nie przekazał danych cyfrowych z 1 kwietnia 2022 r., to przedsiębiorca stosownie do art. 1 ust. 3b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2020 z 1 lipca 2010 r. miał 28 dni na wczytanie odpowiednich danych z karty kierowcy. Zebrany materiał dowodowy nie wskazuje, aby skarżący w maju 2022 r. lub późniejszym okresie podjął kroki zmierzające do odzyskania danych z karty ww. kierowcy lub ewentualnie wystąpił na drogę prawną. Ponadto zauważyć trzeba, że skarżący 13 września 2022 r. złożył oświadczenie, że reprezentowane przez niego przedsiębiorstwo wczytuje dane aktywności z tachografów i kart kierowców, przechowuje dane aktywności kierowców (...) i nie wskazał żadnych nieprawidłowości w tym zakresie, pomimo, że druk oświadczenia zawierał taką informację (k. 34 akt admin.). Natomiast kierowca ten w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2022 r. wykonywał na rzecz skarżącego przewozy drogowe. Skarżący dopiero 5 września 2022 r. nadał pismo do kierowcy z prośbą o nadesłanie odczytów (k. 112 akt admin.), a z zawiadomieniem o możliwości popełnienia przestępstwa wystąpił dopiero 5 października 2022 r. (k. 118 akt admin.). Systematyczne sczytywanie danych z tachografów i kart kierowców oraz właściwe ich przechowywanie to podstawowy obowiązek każdego podmiotu wykonującego przewozy drogowe, będącego właścicielem lub użytkownikiem pojazdu samochodowego objętego obowiązkiem instalacji i użytkowania tachografu cyfrowego. W zakresie naruszenia z lp. 6.3.11. polegającego na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień 100 zł skarżący wskazał, że naruszenie to wynikało ze zwykłej ludzkiej omyłki, nie miało żadnego wpływu na naruszenia z zakresu czasu pracy kierowców, zaś organ uznał wyjaśnienia strony w powyższym zakresie, co potwierdza brak kary z zakresu czasu pracy, oczywista pomyłka skarżącego w żaden sposób nie wpływała na bezpieczeństwo ruchu drogowego, zaś sankcja jest niewspółmierna do oczywistej pomyłki kierowcy, w szczególności biorąc pod uwagę wagę naruszenia, tj. BPN, które jak uznał organ popełniono czterokrotnie, co obliguje organ do wszczęcia procedury w zakresie dobrej reputacji przewoźnika. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie stanowisko organu co do zastosowania poz. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu niezasadnie rejestrując aktywność w postaci dyspozycja zamiast odpoczynek przez dni. Należy zauważyć, że skarżący jako doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, który powinien sprawować właściwy nadzór nad przestrzeganiem przez zatrudnionych kierowców przepisów prawa w zakresie dotyczącym niniejszej sprawy, sam dopuszcza się naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu przez skarżącego świadczy o nienależytym wykonywaniu obowiązków przez skarżącego jako kierowcę i jako przedsiębiorcę, na którym spoczywa ciężar odpowiedzialności za nierespektowanie nakazów i zakazów. Niezasadny jest także zarzut dotyczący nałożenia kary pieniężnej za naruszenie czasu pracy kierowców lp. 5.11 i lp. 5.2 załącznika nr 3 u.t.d. Zdaniem Sądu należy zauważyć, że kary za poszczególne przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu oraz naruszenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego rosną w zależności od czasu o jaki doszło do skrócenia czasu tego odpoczynku czy przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu. A zatem, gdy chodzi o przepisy dotyczące czasu pracy kierowców (np. lp. 5.2, 5.6, 5.7, 5.11), sankcjonowane są nawet minimalne przekroczenia. Nie ulega wszak wątpliwości, że zawarte w przepisach określenia obejmują sytuacje, w których skrócenie lub przekroczenie wynosi czas mieszczący się w określonym przepisem przedziale. W tym miejscu należy także podkreślić, że kary pieniężne nakładane na podstawie ustawy o transporcie drogowym mają sztywny charakter. Organ nie może miarkować kary pieniężnej chociażby ze względu na wagę stwierdzonego naruszenia. Zasady sankcjonowania naruszeń zostały wyczerpująco uregulowane w przepisach rozdziału 11 ustawy o transporcie drogowym, ze szczególnym uwzględnieniem art. 92a u.t.d. Sąd stwierdził również, że organ prawidłowo rozważył tzw. przesłanki egzoneracyjne, określone w art. 92b i 92c u.t.d. Nie można bowiem przyjąć, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki zwalniające przedsiębiorcę z odpowiedzialności. Przepisy art. 92b oraz art. 92c ustawy nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Wyrazem tego obowiązku jest m.in. art. 10 ust. 2 i ust. 3 zdanie 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U .UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.), który nakłada na przedsiębiorstwo transportowe obowiązek organizowania pracy kierowcom w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006 (art. 10 ust. 2 rozporządzenia). W myśl art. 10 ust. 3 powołanego rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym (art. 5) zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem na podstawie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 31 marca 2008 r., SK 75/06). W art. 92b oraz 92c ustawy chodzi wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne, w dyspozycji tych przepisów nie mieszczą się natomiast kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe). Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy. Istota przewidzianej w ustawie odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego sprowadza się do tego, że podlega jej podmiot charakteryzujący się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności, po wyczerpaniu określonych w tej normie znamion działania lub zaniechania, lub też znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany obciążony został z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego sankcją administracyjną. Zbędne staje się w takim przypadku badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego, nie mają one bowiem wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Wymienione przepisy wyraźnie statuują odpowiedzialność obiektywną. Podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie doboru kierowców. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Nie wystarcza wykazanie zastosowania wszystkich normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych. W niniejszej sprawie organ trafnie ocenił, że nie występowały okoliczności zwalniające skarżącego od odpowiedzialności. Domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone, lecz ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w przytoczonych wyżej przepisach ustawy spoczywa na przedsiębiorcy (por. m.in. wyroki NSA z 2 czerwca 2009 r., II GSK 989/08, z 20 października 2010 r., II GSK 936/09, z 27 sierpnia 2009 r., II GSK 4/09, z 2 lutego 2011 r., II GSK 140/10, z 24 lutego 2011 r., II GSK 258/10, z 6 czerwca 2011 r., II GSK 404/10). Na skarżącym spoczywał zatem ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowców, przy czym wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych przez niego kierowców polega przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło, zaś brak takiego wpływu musiałby istnieć realnie. Tych okoliczności skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał. Ponadto skarżący jako kierowca również sam naruszał przepisy u.t.d. Mając na uwadze powyższe, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych skargą przepisów prawa materialnego, jak i prawa unijnego. Zdaniem sądu, orzekające w sprawie organy nie uchybiły obowiązkowi działania na podstawie i w granicach prawa (art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP). Ponadto stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na wyprowadzenie wniosków wskazanych w kwestionowanej decyzji, w zgodzie z zasadą swobodnej oceny, wynikającą z art. 80 k.p.a., co też znalazło wyraz w odpowiadającym wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a. uzasadnieniu. Niesłuszne okazały się nadto zarzuty naruszenia art. 7a czy 81a k.p.a. W odniesieniu do drugiego z ww. przepisów, treść skargi jednoznacznie wskazuje, że strona skarżąca nie kwestionuje stanu faktycznego sprawy, lecz sam fakt nałożenia na nią kary w określonej kwocie - ten element decyzji wprost zaskarżono, nie negując jednak samego faktu dopuszczenia się naruszenia będącego osią sporu, lecz zastosowaną w tym zakresie przez organ kwalifikację prawną. W związku z tym niezasadne jest podnoszenie uchybienia przepisu art. 81a k.p.a., który odnosi się do niedających się usunąć wątpliwości związanych ze stanem faktycznym sprawy, a których zresztą w ocenie Sądu nie ma. Jeśli zaś chodzi o niezastosowanie art. 7a k.p.a., to zgodnie z jego § 1, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W rozpoznawanej sprawie zgłaszane przez stronę skarżącą wątpliwości odnośnie normy prawnej wynikającej z lp. 6.3.8 załącznika nr 3 w zw. z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. związane z niezgodnością z rozporządzeniem 2016/403 nie znalazły jednak potwierdzenia. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. eg