III SA/Łd 413/25

Dnia 3 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 września 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2025 roku Nr 4/2025 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wniosku o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Łasku z dnia 19 lutego 2025 roku, numer 1/2025. [pic] Postanowieniem z 8 kwietnia 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi (dalej: organ II instancji), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia G. M. (dalej: skarżący), utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Łasku (dalej: organ I instancji) z 19 lutego 2025 r. o odmowie wznowienia postępowania dotyczącego wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskiem z 30 grudnia 2024 r. skarżący powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., K 7/15, wystąpił o wznowienie postępowania w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Komendzie Powiatowej Policji w Łasku oraz o wypłatę jego wyrównania. Postanowieniem z 19 lutego 2025 r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Jedną z przyczyn przedmiotowych niedopuszczalności wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania jest nierozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji lub postanowienia zaskarżalnego. Organ I instancji stwierdził, że sprawa wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, dokonana w trybie art. 115a ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, którego zakres uznany został przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją (wyrok z 30 października 2018 r., K 7/15 - Dz.U. z 2018 r. poz. 2102), nie została rozstrzygnięta w formie decyzji lub postanowienia zaskarżalnego, w związku z czym nie jest możliwe wznowienie postępowania administracyjnego. Tym bardziej, że skarga o wznowienie postępowania administracyjnego została złożona przez stronę po terminie określonym w art. 145a § 2 k.p.a. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Podniósł, że nie zgadza się z odmową wznowienia postępowania w sprawie wypłaty wyrównywania ekwiwalentu i żąda wypłacenia świadczenia wraz z ustawowymi odsetkami. Wskazanym na wstępie postanowieniem z 8 kwietnia 2025 r. organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie organu I instancji z 19 lutego 2025 r. rozstrzyga sprawę w zakresie wznowienia postępowania i nie przesądza kwestii przyznania lub odmowy prawa do wypłaty wyrównywania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wraz z ustawowymi odsetkami. Zatem postępowaniem zażaleniowym objęte jest rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145a k.p.a. Organ podkreślił, że wznowienie postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a., bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Postępowanie może zostać wznowione z urzędu, bądź też na wniosek strony. Art. 145a k.p.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja, a skargę o wznowienie wniesie się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie może być jednak utożsamiane z wszczęciem postępowania. Po wniesieniu podania o wznowienie postępowania organ przede wszystkim bada, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach, wymienionych w m.in. w art. 145a § 1 k.p.a. i czy w tym przypadku został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 145a § 2 k.p.a. W tej fazie postępowania organ administracji bada również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe do wznowienia postępowania, np. czy wniosek jest złożony w postępowaniu, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją, albo czy zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego w stosunku do przepisu, który był podstawą wydania kwestionowanej decyzji. Dopiero w drugim etapie postępowania, prowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ weryfikuje twierdzenia wnoszącego podanie, przeprowadzając merytoryczną ocenę materiału sprawy. W przypadku gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145a k.p.a., bądź nie został zachowany termin do jego złożenia, jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. Zatem aby móc wznowić postępowanie administracyjne na podstawie art. 145a k.p.a. muszą zostać spełnione następujące przesłanki: nastąpiło rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną, następnie Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana ta decyzja oraz skarga o wznowienie została wniesiona w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W związku z tym organ wskazał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego orzekający o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją z 30 października 2018 r., K 7/15, został opublikowany 6 listopada 2018 r. (Dz.U. poz. 2102), a skarżący wystąpił o wznowienie postępowania po terminie przewidzianym na złożenie skargi w trybie art 145a § 2 k.p.a. Organ podał następnie, że obliczenie i wypłata ekwiwalentu za niewykorzystany urlop następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Załatwienia takiej sprawy w formie decyzji administracyjnej nie przewidują bowiem przepisy ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.). Zgodnie z art. 32 ust. 1 ww. ustawy forma decyzji została zastrzeżona dla mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Oznacza to, że nie jest możliwe wznowienie postępowania administracyjnego w takich sytuacjach, gdzie ustalenie i wypłata świadczenia sprowadzają się do czynności materialno-technicznych. Na to postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia , tj. art. 145a k.p.a., poprzez błędną interpretację tego przepisu i uznanie wniosku jako spóźnionego, pomimo że czas jeszcze nie upłynął. Skarżący wskazał, że nie mógł w zakreślonym terminie złożyć wniosku, gdyż chorował przez czas na skutek ciężkich obrażeń ciała w wyniku wypadku samochodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo wskazał, że wniosek strony w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy został rozstrzygnięty decyzją Komendanta Powiatowego Policji w Łasku Nr 1/25 z 8 maja 2025 r., doręczoną stronie 12 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie narusza obowiązujące przepisy prawa. Sąd uznał, że organy Policji obu instancji, wydając sporne postanowienia, dopuściły się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 8 § 1, a także art. 9 k.p.a., z uwagi na ich niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób naruszający fundamentalne zasady postępowania administracyjnego (zasadę prawdy obiektywnej i zasadę legalizmu, a także zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do organów władzy publicznej oraz zasadę informowania strony przez organ administracji). Wynikało to z zaniechania zwrócenia się do strony skarżącej o sprecyzowanie żądania zawartego we wniosku z 30 grudnia 2024 r. i arbitralnego uznania tego wniosku za wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za okres pełnienia służby, zamiast potraktowania go jako wniosku o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Organ zupełnie zignorował fakt, że w treści tego wniosku skarżący wyraźnie stwierdził, że ze względu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., K 7/15, "konieczne jest ponowne przeliczenie należnego mi ekwiwalentu, z uwzględnieniem prawidłowego mnożnika, o co wnoszę". Naruszenie wspomnianych przepisów doprowadziło do tego, że organ I instancji bezzasadne zakwalifikował wniosek skarżącego z 30 grudnia 2024 r. formalistycznie – jako wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za okres pełnienia służby, wbrew rzeczywistym intencjom skarżącego, wyrażonym we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie. Sąd uznał, że w konsekwencji wskazanego powyżej uchybienia organ I instancji odmawiając wznowienia postępowania w sposób nieprawidłowy zastosował przepis art. 149 § 3 k.p.a., pomimo że było to co najmniej przedwczesne. Błąd ten został powielony przez organ II instancji, który utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji naruszył dodatkowo art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. Tym samym, Sąd stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne postanowienia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - dopuściły się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, co jest podstawą do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji. Zawarta w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Przyjmuje się jednocześnie, że tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do władzy publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (tak m.in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2019). Pogłębianiu zaufania obywateli do organów państwa służy podejmowanie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, udzielanie należytej i wyczerpującej informacji, zapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania, wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi organ kieruje się przy załatwianiu sprawy, czy też szybkość postępowania organu (por. m.in. H. Knysiak-Sudyka /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. H. Knysiak-Sudyki, wyd. II, WKP 2019 i powołane tam orzecznictwo). Zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Jednocześnie, przepis ten stanowi, że organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przepis art. 9 k.p.a. formułuje zasadę informowania stron, której stosowanie ma sprzyjać zarówno prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), jak i realizacji zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Obowiązek udzielania pełnej informacji stronom spoczywa na organie administracji w granicach określonych w art. 9 zdanie 1 k.p.a., a więc wtedy, gdy informacja dotyczy okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron będących przedmiotem postępowania. Wprawdzie wspomniana zasada wyrażona w art. 9 k.p.a. nie może być utożsamiana z udzielaniem stronom pomocy prawnej, czy też zastępowaniem ich aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania, jednakże z omawianej zasady wynika bezwzględny zakaz wykorzystywania przez organy administracji nieznajomości prawa przez obywateli lub przerzucanie skutków nieznajomości prawa przez urzędników na obywateli. Zarówno w doktrynie, jak i judykaturze przyjmuje się, że powyższa regulacja prawna powoduje nie tylko wyłom w obowiązującej na ogół starej zasadzie ignorantia iuris nocet (nieznajomość prawa szkodzi), lecz właściwie wręcz zupełne uchylenie tej zasady w zakresie spraw rozpatrywanych w postępowaniu administracyjnym uregulowanym przez k.p.a. (por. H. Knysiak-Sudyka /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. H. Knysiak-Sudyki, wyd. II, WKP 2019 i powołane tam orzecznictwo i poglądy doktryny). W dotychczasowym orzecznictwie i doktrynie z zasady informowania wywiedziono wiele szczegółowych obowiązków organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Przyjmuje się m.in., że w świetle art. 9 k.p.a., organ ma obowiązek zwrócenia się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska, jaki charakter i zakres żądania ma pismo złożone przez stronę, jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2002 r., I SA 2188/00), czy też obowiązek dokładnego ustalania przedmiotu żądania zgłoszonego przez stronę (tak m.in. wyrok NSA z 24 sierpnia 2010 r., I OSK 1428/09). Jednocześnie przyjmuje się, że organ administracji publicznej z urzędu udziela stronom i innym uczestnikom postępowania informacji, niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, a więc oczekiwanie organu na odnośne wnioski stron i nieudzielenie takich informacji, wyjaśnień i wskazówek z powodu braku wniosku narusza art. 9 k.p.a., co oczywiście nie oznacza, że przepis ten zwalnia stronę od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej (por. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2019 i powołany tam m.in. wyrok NSA z 18 kwietnia 2008 r., II GSK 51/08). Realizacja zasady informowania stron wyrażona w art. 9 k.p.a. wpływa w znaczący sposób na realizację innych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności zasady praworządności, prawdy obiektywnej, przekonywania, czy też budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Naruszenie zasady informowania stanowi jednocześnie naruszenie zasady praworządności, gdyż nie realizując w prawidłowy sposób zasady informowania, organ administracji publicznej dopuszcza się naruszenia przepisów nakładających na niego obowiązki informacyjne. Choć przepisy k.p.a. nie przewidują w sposób wyraźny sankcji, jaką pociąga za sobą naruszenie zasady informowania, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że takie naruszenie stanowi wystarczającą, samodzielną podstawę uchylenia decyzji, nawet gdy jest ona zgodna z prawem materialnym (por. m.in. wyrok NSA z 1 lutego 2011 r., I OSK 230/10, czy też wyrok WSA we Wrocławiu z 24 stycznia 2012 r., IV SA/Wr 600/11). Ma to miejsce w szczególności wówczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że to właśnie błędna informacja lub jej brak spowodowały zachowanie strony przynoszące w rezultacie niekorzystne dla niej skutki (por. wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., II GSK 41/10). W niniejszej sprawie uznać należy, że - wbrew stanowisku organów obu instancji - składając pismo z 30 grudnia 2024 r., skarżący wnosił o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, czego dowodem jest użycie przez niego sformułowania "konieczne jest ponowne przeliczenie należnego mi ekwiwalentu, z uwzględnieniem prawidłowego mnożnika, o co wnoszę ". Oczywiście Sąd zdaje sobie sprawę, że skarżący, składając wniosek, powołał się na art. 145a k.p.a., zaś w uzasadnieniu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., K 7/15, niemniej nie ulega wątpliwości, że wnosił o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany podczas pełnienia służby urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Zdaniem Sądu uznać należy, że nawet, gdyby przyjąć, że wniosek skarżącego z 30 grudnia 2024 r., niereprezentowanego przecież przez profesjonalnego pełnomocnika, m.in. poprzez powołanie się na przepis art. 145a k.p.a., budził pewne wątpliwości, to organ zobowiązany był jednak w sposób jednoznaczny wyjaśnić wszelkie niejasności, a nie w sposób arbitralny przyjmować, jako rzeczywistą intencję skarżącego, że wniosek ten stanowi skargę o wznowienie postępowania. Skutki takiej kwalifikacji wniosku były bowiem jednoznacznie dla skarżącego negatywne. Tymczasem należy pamiętać, że nie należy do obowiązków strony wskazanie podstawy prawnej żądania. Przyjmuje się, że skoro już taka podstawa zostanie podana, powinna odpowiadać żądaniu, a więc oczekiwanemu przez stronę rezultatowi postępowania. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie przyjmuje się jednak, że rozbieżności w tym zakresie powinny zostać przez organ dostrzeżone i usunięte poprzez skierowanie do strony wezwania do sprecyzowania wniosku. Zaniechanie podjęcia ustaleń w tym zakresie i podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie wskazanych przez stronę przepisów prawa prowadzi do naruszenia art. 9 k.p.a. (np. wyroki NSA z 18 października 2016 r., II GSK 905/15 oraz z 3 marca 2017 r., I OSK 2592/16). W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że w sytuacji, gdy z treści pisma strony wynika, że zawiera ono żądanie uruchomienia kilku różnych postępowań, których łączne prowadzenie nie jest możliwe, wezwanie do sprecyzowania wniosku powinno zawierać wszechstronne pouczenie o cechach charakterystycznych i konsekwencjach uruchomienia każdego z nich (np. wyrok NSA z 12 września 2013 r., II OSK 919/12). W tej sprawie działań takich organ zaniechał, mimo istnienia ku temu podstaw, czym naruszył art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Innymi słowy, organy Policji obu instancji - wbrew zasadom prawdy obiektywnej oraz informowania strony, jak również powiązanej z tymi zasadami zasadą legalizmu - nie przyjęły właściwego trybu postępowania, ignorując rzeczywistą intencję skarżącego, co doprowadziło do wydania przez te organy wadliwych rozstrzygnięć. Sąd nie może zaakceptować także – mającej prawdopodobnie odwieść skarżącego od popierania swego żądania – argumentacji organów dotyczącej przekroczenia miesięcznego terminu na wniesienie skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a k.p.a. Oprócz tego bowiem, że odmowę wznowienia postępowania organy uzasadniały faktem, że wniosek dotyczył sprawy, w której nie toczyło się postępowanie administracyjne i w związku z tym nie została wydana żadna decyzja administracyjna – organy powoływały się również na okoliczność złożenia wniosku po terminie. Tymczasem skoro nie została wydana żadna decyzja ostateczna kończąca postępowanie administracyjne, które można byłoby wznowić na wniosek strony, to powoływanie się na przekroczenie terminu na złożenie takiego wniosku może świadczyć wyłącznie o braku dobrej woli organów w ustaleniu intencji skarżącego. Rozstrzygając sprawę ponownie, organy Policji zobowiązane są rozpatrzyć wniosek skarżącego z 30 grudnia 2024 r., w którym skarżący powołując się na stanowisko wyrażone przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 30 października 2018 r., K 7/15, zwrócił się o ustalenie i wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany podczas pełnienia służby urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Wprawdzie w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że wniosek strony w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy został rozstrzygnięty decyzją Komendanta Powiatowego Policji w Łasku Nr 1/25 z 8 maja 2025 r. – jednakże decyzji takiej nie ma w aktach sprawy. Tymczasem w myśl art. 133 § 1 ab initio Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (...). Skoro organ, przesyłając wraz ze skargą akta administracyjne nie przekazał wraz z nimi takiej decyzji, to Sąd wskazanej w odpowiedzi na skargę okoliczności tej nie mógł wziąć pod uwagę. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. ak