III SA/Łd 475/25

Dnia 18 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 kwietnia 2025 roku nr KO.484.77.2025 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu oddala skargę. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr KO.484.77.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim - po rozpoznaniu zażalenia J. B. z 17 marca 2025 r. na postanowienie Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 14 lutego 2025 r. nr DRK.5410.6.48.2025 odmawiające przywrócenia terminu na złożenie zawiadomienie o zbyciu pojazdu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Z akt sprawy wynika, że w wyniku analizy danych zgromadzonych w systemie CEPiK za okres od 11 do 18 kwietnia 2022 r. wykazano przekroczenie 60-dniowego terminu na zgłoszenie zbycia przez J. B. pojazdu marki Mitsubishi Eclipse, nr rej. [...], nr VIN [...]. Zawiadomieniem z 28 stycznia 2025 r., organ poinformował stronę o stwierdzonym uchybieniu oraz wyznaczył 30-dniowy termin, liczony od dnia doręczenia zawiadomienia, na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że J. B. zbył ww. pojazd na podstawie faktury VAT nr 09/12/2021 z 31 grudnia 2021 r. W świetle art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251), dalej p.r.d., w związku z art. 31ia ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 340 ze zm.) strona była zobowiązana zawiadomić organ o zbyciu pojazdu do dnia 1 marca 2022 r., natomiast uczyniła to dopiero 12 kwietnia 2022 r. 5 lutego 2025 r. strona wniosła o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu wniosku wskazała na trudności wynikające z pandemii COVID-19, w tym konieczność opieki nad rodzicami, którzy przeszli chorobę, oraz występowanie u wnioskodawcy problemów zdrowotnych, takich jak zaburzenia koncentracji i pamięci. Strona powołała się także na opóźnienie w przekazaniu dokumentów sprzedaży pojazdu przez pośrednika. Postanowieniem z 14 lutego 2025 r. organ I instancji odmówił przywrócenia wnioskowanego terminu. Organ odwołał się do treści art. 58 k.p.a. i wyjaśnił, że termin na zgłoszenie został wydłużony z 30 do 60 dni, aby ułatwić obywatelom dopełnienie obowiązków w czasie pandemii. Mimo to strona nie wykorzystała dostępnych form zdalnego kontaktu z urzędem. W przypadku podjęcia takiej inicjatywy organ udzieliłby wszelkich niezbędnych informacji i wskazówek, tak aby strona mogła dopełnić spoczywającego na niej obowiązku w ustawowym terminie. Tym bardziej, iż aby zawiadomić o zbyciu pojazdu, nigdy nie było (i nadal nie jest) wymagane osobiste stawiennictwo klienta w siedzibie urzędu, bowiem czynności tej można dokonać m.in. za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej ePUAP, drogą e-mailową, tradycyjnie - drogą korespondencyjną, przesyłką kurierską, czy przy pomocy skrzynek podawczych, wystawionych przed drzwiami urzędu (w trakcie epidemii). Ponadto, w przypadku braku możliwości osobistego załatwienia sprawy, strona mogła również skorzystać z instytucji pełnomocnika, poprzez pisemne upoważnienie odpowiedniej osoby. Strona nie podjęła też odpowiednich działań w celu szybszego pozyskania dokumentów od pośrednika sprzedaży przedmiotowego pojazdu. W zażaleniu wnioskodawca zarzucił: - naruszenia art. 7 k.p.a. w postaci nieuwzględnienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy i słusznego interesu obywatela podczas rozstrzygania sprawy, - niezastosowania art. 58 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz stanu faktycznego sprawy istniały przesłanki do pozytywnego rozpatrzenia sprawy. Strona wyjaśniła, że uchybienie terminu było niezawinione i wynikało z nadzwyczajnych, nakładających się na siebie okoliczności związanych głównie z sytuacją zdrowotną w rodzinie oraz własnym stanem zdrowia. Podniósł, że w okresie od 1 stycznia 2022 r. do początku marca 2022 r. jego rodzice zostali objęci kwarantanną w związku z zachorowaniem na COVID-19. W tym czasie wnioskodawca intensywnie wspierał ich zarówno poprzez pomoc w codziennych czynnościach, jak i poprzez zapewnianie stałego wsparcia psychicznego polegającego na kontakcie telefonicznym, co pochłaniało znaczną część jego czasu i uwagi. Równolegle zaczął odczuwać własne objawy choroby COVID-19, w tym wystąpienie tzw. "mgły mózgowej" - zaburzenia funkcji poznawczych objawiającego się trudnościami z koncentracją, trudnościami w wysławianiu się, zapominaniem słów, problemów z utratą pamięci krótkotrwałej i długotrwałej. Zaznaczył, że objawy te, w połączeniu ze stresem związanym z chorobą rodziców, znacząco ograniczyły jego zdolność do wykonywania codziennych obowiązków, w tym także do załatwiania spraw urzędowych. Dodatkowo podniósł, że sprzedaż pojazdu, którego dotyczy postępowanie, odbywała się za pośrednictwem osoby trzeciej, bez jej bezpośredniego udziału w przygotowaniu transakcji ani w samym jej przebiegu. Z powodu choroby i sytuacji rodzinnej strona nie została niezwłocznie poinformowana o dokonaniu sprzedaży, a dokumenty dotyczące zbycia pojazdu nie zostały jej w odpowiednim czasie przekazane. Strona podniosła, że w zaistniałych okolicznościach, skupiona na pilniejszych kwestiach zdrowotnych, nie była w stanie przypilnować kwestii związanych ze sprzedażą pojazdu, co doprowadziło do uchybienia terminowi. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że zgodnie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.), właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Organ odwołał się do treści art. 31ia pkt 1 ustawy COVID-19, dodanym przez art. 1 pkt 29 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. zmieniającej ww. ustawę z dniem 1 lipca 2021 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 1192). Kolegium wskazało, że strona zbyła przedmiotowy pojazd na podstawie faktury VAT nr 09/12/2021 z dnia 31 grudnia 2021 r. Zatem termin do dokonania zawiadomienia o zbyciu ww. pojazdu, określony w przepisie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z art. 31a ustawy COVID-19, upłynął w dniu 1 marca 2022 r. Zgłoszenia zbycia przedmiotowego pojazdu strona dokonała 12 kwietnia 2022 r. Organ wyjaśnił, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 oraz art. 58 k.p.a. W ocenie Kolegium, podniesione przez stronę argumenty nie uprawdopodobniły, że uchybienie terminu w złożeniu zawiadomieniu o zbyciu pojazdu nastąpiło bez winy wnoszącego. Zwrócono uwagę, że wnioskodawca ograniczył się do ogólnego wskazania trudności wynikających z choroby COVID-19, zarówno u rodziców, jak i własnej, oraz związanych z tym obowiązków opiekuńczych. Choć okoliczności te mogły z pewnością wpłynąć na pogorszenie komfortu życiowego strony, to jednak nie stanowiły one przeszkody o charakterze nieprzezwyciężalnym, która uniemożliwiałaby zawiadomienie organu o zbyciu pojazdu. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji i stwierdziło, że powoływane przez stronę trudności, takie jak konieczność wsparcia rodziców czy własne pogorszenie stanu zdrowia, nie zostały poparte żadnymi dowodami (np. dokumentacją medyczną), co uniemożliwia weryfikację stopnia ich wpływu na możliwość dokonania czynności procesowej. Strona nie wykazała, aby stan jej zdrowia uniemożliwiał podejmowanie jakichkolwiek czynności urzędowych przez cały oceniany przez organ okres liczony od daty sprzedaży pojazdu do momentu upływu 60 dniowego terminu przewidzianego na dokonanie zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu. Zauważono, że nawet w przypadku przejściowych trudności zdrowotnych od osoby dochowującej należytej staranności wymaga się podjęcia minimalnych działań w celu realizacji istotnych obowiązków prawnych. Kolegium wskazało, że w przypadku wystąpienia trudności z dokonaniem osobistego zgłoszenia zbycia pojazdu, strona mogła je rozwiązać poprzez instytucję pełnomocnika, który w sytuacji gdy strona nie może uczynić tego osobiście załatwia w jej imieniu sprawę. Pełnomocnik strony (ale też i sama strona), mógł z kolei zgłosić zbycie pojazdu również w formie elektronicznej lub listownej. Skarżący mógł także skorzystać z usług firmy kurierskiej i w ten sposób przekazać przesyłkę w miejscu zamieszkania. Organ podkreślił, że zgłoszenie zbycia pojazdu to stosunkowo prosta czynność, niewymagająca istotnego nakładu pracy ani szczególnej wiedzy lub umiejętności, gdyż poza dołączeniem do wniosku dokumentu przenoszącego prawa własności danego pojazdu nie wymaga ona gromadzenia żadnych dodatkowych dokumentów. Nawet jeśli sprzedaż pojazdu była realizowana za pośrednictwem osoby trzeciej, to samo dokonanie czynności zawiadomienia należało do obowiązków właściciela pojazdu, niezależnie od przebiegu procesu sprzedaży. Brak należytej współpracy pomiędzy właścicielem pojazdu a działającym w jego imieniu pośrednikiem sprzedaży, nie może stanowić okoliczności usprawiedliwiającej i wyłączjącej odpowiedzialność właściciela pojazdu w sytuacji zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu po ustawowym terminie, a tym samym podstawy do przywrócenia uchybionego przez zbywającego pojazd terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego zaniedbania. Zdaniem Kolegium niedochowanie przez stronę terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu nie nastąpiło wskutek przeszkody niemożliwej do usunięcia nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, lecz było wynikiem niedołożenia przez nią należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej należycie o swoje interesy, tj. z użyciem miernika powszechnie wymaganej staranności. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. B. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w postaci nieuwzględnienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy i słusznego interesu obywatela podczas rozstrzygania sprawy oraz niezastosowanie art. 58 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy ze zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz stanu faktycznego sprawy istniały przesłanki do pozytywnego rozpatrzenia sprawy. Skarżący podniósł, że na niezawinione uchybienie terminu wpłynęło parę istotnych okoliczności. Najważniejszą z nich była kwarantanna jego rodziców. W okresie od 1 stycznia 2022 r. do początku marca 2022 r. zostali objęci kwarantanną z uwagi na zachorowanie na COVID-19. W tym okresie nieustannie musiał im pomagać poprzez np. robienie zakupów oraz udzielając wsparcia psychicznego przez ciągły kontakt telefoniczny. Strona nie miała głowy do wszelkich innych obowiązków, gdyż nieustannie obawiała się o stan zdrowia rodziców. Skarżący również zachorował na COVID-19 i zaczął odczuwać objawy mgły mózgowej. Zaznaczył, że pojazd był sprzedawany przez pośrednika. Sam nie brał udziału w jego przygotowaniu do sprzedaży, czy też w samej transakcji. Nie został od razu poinformowany o zbyciu pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w rozstrzyganej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 kwietnia 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 14 lutego 2025 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy zasadnie organ odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu, na podstawie art. 78 ust. 2 p.r.d. Zgodnie z art. 78 ust. 2 p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r.) właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o: 1) nabyciu lub zbyciu pojazdu; 2) zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym. W myśl art. 31ia pkt 1 ustawy COVID-19, dodanym przez art. 1 pkt 29 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. zmieniającej ww. ustawę z dniem 1 lipca 2021 r. (Dz. U. z 2021r., poz. 1192) w okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19: 1) wydłuża się do 60 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Nie budzi wątpliwości, że powołany wyżej termin do dokonania obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu jest terminem prawa materialnego, a co do zasady terminy materialnoprawne nie podlegają przywróceniu. Wyjątkiem jest jednak sytuacja, gdy przywrócenie terminu o takim charakterze wynika wprost z przepisów szczególnych. Niewątpliwie takim szczególnym przepisem są przepisy związane z ogłoszeniem stanu epidemii z powodu COVID-19, wprowadzonym rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. 2020 r. poz. 491), dlatego termin ten podlegał przywróceniu. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący uchybił terminowi do dokonania obowiązku zawiadomienia właściwego organu o zbyciu pojazdu. Pojazd skarżącego Mitsubishi Eclipse został sprzedany 31 grudnia 2021 r., a zawiadomienie o zbyciu pojazdu skarżący złożył 12 kwietnia 2022 r. Z akt sprawy wynika również, że z uwagi na stan epidemii, organ I instancji, działając na podstawie art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 4 ustawy o COVID-19, pismem z 28 stycznia 2025 r. zawiadomił skarżącego o uchybieniu terminu wynoszącego 60 dni ustanowionego do wykonania obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu oraz wyznaczył jej 30-dniowy termin na złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu z uprawdopodobnieniem, że jego uchybienie nastąpiło bez jej winy - stosownie do art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID-19. Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu ww. pojazdu, wskazując, że przyczyną uchybienia terminu była sytuacja związana z pandemią COVID-19 i nosi ona znamiona siły wyższej. Wskazał na okoliczności związane z kwarantanną rodziców i koniecznością opieki nad nimi. Powołał się również na swoją chorobę COVID-19 oraz mgłę mózgową, na którą cierpiał po przechorowaniu oraz na okoliczność, że pojazd został sprzedany przez pośrednika i nie wiedział kiedy to nastąpiło. Organy rozpoznające wniosek skarżącego stanęły na stanowisku, że okoliczności, na które się powołał nie mają cech niezawinionych i zakwalifikowały je jako niedbalstwo. Zdaniem organów skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Wobec tak zarysowanego sporu przypomnieć trzeba, że ustawą z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 2255 - zwanej nadal ustawą zmieniającą), która weszła w życie dnia 16 grudnia 2020 r., dodany został art. 15 zzzzzn2, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W myśl natomiast art. 15 zzzzzn2 ust. 2 ww. ustawy, w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Z kolei zgodnie z art. 15 zzzzzn2 ust. 3 ustawy w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje podgląd, że art. 15 zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID-19, nie przewiduje innych przesłanek przywrócenia terminu, niż przewidziane w przepisach k.p.a., wprowadza jedynie dodatkowy tryb poinformowania strony o fakcie uchybienia i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin do złożenia prośby o przywrócenie. Akcentuje się również, że pomimo, iż z przepisu art. 15 zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie wynika, według jakich zasad organy administracji powinny rozpatrywać wnioski o przywrócenie terminów prawa administracyjnego, to jednak skoro ustawodawca nawiązał w ust. 3 tego artykułu wprost do art. 58 k.p.a., to należy przyjąć, że jego intencją było, aby wnioski tego rodzaju rozpatrywane były właśnie w oparciu o przepisy k.p.a. Podkreśla się też, że przepis art. 15 zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie funkcjonuje samodzielnie i nie może stanowić wyłącznej podstawy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Przepis art. 15 zzzzzn2 ww. ustawy formułuje obowiązek organu w zakresie poinformowania o uchybieniu i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ale samo rozpoznanie wniosku odbywa się w oparciu o przesłanki określające podstawę do przywrócenia terminu określone w art. 58 k.p.a. (por. wyroki: WSA w Gliwicach z 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1588/21; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 12 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 749/21, WSA w Gliwicach z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 776/21; WSA w Łodzi z 14 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 862/21, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z brzmienia przepisu art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy o COVID-19 wynika, że szczególny tryb przywrócenia terminu uregulowany w ustawie COVID-19 jest dodatkową ochroną prawną dla stron w postępowaniu administracyjnym w przypadku niedochowania przez nie terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, zastrzeżoną dla terminów uchybionych w czasie trwania epidemii (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 5 października 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1032/21, wyrok WSA w Łodzi z 5 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 715/21, wyrok WSA w Kielcach z 14 października 2021 r., sygn. akt I SA/Ke 366/21, publ. jak wyżej). W kontrolowanej sprawie organ I instancji podjął dodatkowe czynności przewidziane w powołanej regulacji. Po stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu prawidłowo zawiadomił skarżącego o uchybieniu terminu do złożenia zawiadomienia starosty o zbyciu w ciągu 30 dni oraz wyznaczył stronie 30-dniowy termin na złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu z uprawdopodobnieniem, że jego uchybienie nastąpiło bez jej winy (zawiadomienie doręczono skarżącemu 3 lutego 2025 r.). Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminowi należy przywrócić go na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przytoczony przepis określa zasadę, że przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić tylko na wniosek zainteresowanego oraz przesłankę przywrócenia terminu, tj. uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku winy w niedopełnieniu określonej czynności procesowej w wyznaczonym terminie. W literaturze przedmiotu nie budzi wątpliwości, że osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, co oznacza, że musi uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 284). Zdaniem Sądu ocena organów, zgodnie, z którą strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu było od niej niezależne, jest prawidłowa. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, oceniając, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy należy odwołać się do obiektywnych mierników staranności. O braku winy strony można mówić tylko wtedy, gdy zaistniała rzeczywista przyczyna, która spowodowała uchybienie terminowi i przyczyna ta była niezależna od strony, przy czym strona nawet przy dołożeniu najwyższej staranności nie była w stanie tej przeszkody przezwyciężyć. Ciężar wykazania, że istotnie zaistniała taka przeszkoda faktyczna, która wykluczyła możność terminowego dokonania czynności procesowej spoczywa na stronie, przy czym wystarczającym środkiem jest tutaj uprawdopodobnienie. Uprawdopodobnienie jest środkiem zwolnionym od ścisłych formalności, ale jego zadaniem jest przekonanie organu orzekającego o prawdziwości graniczącej niemalże z pewnością, co do formułowanych we wniosku o przywrócenie terminu twierdzeń. Aby uprawdopodobnić brak winy, strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Odwołanie się w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że skarżący nie spełnił tego wymogu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, Sąd nie neguje, że stan epidemii, zachorowanie rodziców i skarżącego na COVID-19 i ich konsekwencje, a także kwarantanna miały wpływ na dezorganizację codziennego życia. Mimo powszechnych utrudnień funkcjonowanie społeczne i dokonywanie czynności urzędowych było nadal możliwe. Skarżący został prawidłowo poinformowany przez organ o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu, jak również odpowiedniej dokumentacji. Skarżący nie skorzystał jednak z tej możliwości i nie przedłożył do akt sprawy żadnych dokumentów, np. lekarskich. Wobec powyższego skarżący sam pozbawił się możliwości oceny podnoszonej przez niego "mgły mózgowej". Na akceptację nie zasługuje również twierdzenie skarżącego, co słusznie zauważyły organy, że nie wiedział o sprzedaży pojazdu, bowiem faktura VAT z 31 grudnia 2021 r. dotycząca sprzedaży samochodu strony opatrzona jest jego podpisem. Przyznać należy rację organom, które wskazały, że obowiązujący wówczas wydłużony 60-dniowy termin na złożenie zawiadomienia o zbyciu pojazdu (art. 31ia ustawy o COVID-19) pozwalał na realizację nałożonego na sprzedającego pojazd obowiązku. Prawidłowo organy wyjaśniły skarżącemu, że w przypadku problemów ze złożeniem zawiadomienia o zbyciu pojazdu mógł skorzystać z instytucji pełnomocnika. Zawiadomienie mógł także przesłać za pośrednictwem e-PUAP, czy też listownie. W związku z powyższym należało podzielić stanowisko Kolegium, że niedochowanie przez skarżącego terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu nie nastąpiło wskutek przeszkody niemożliwej do usunięcia nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, lecz było wynikiem niedołożenia przez niego należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej należycie o swoje interesy, tj. z użyciem miernika powszechnie wymaganej staranności. Sąd nie stwierdził zatem naruszenia art. 58 § 1 k.p.a. Ustalony przez organy stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. eg