III SA/Łd 510/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu M.K. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. A. 15/19, kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu J.A. oraz kwotę 42 (czterdzieści dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania, łącznie kwotę 337, 20 (trzysta trzydzieści siedem 20/100) złotych i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu M.K. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Starosta O. działając w oparciu o treść art. 104 k.p.a. oraz art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) cofnął J. A. uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów o nr [...] wydane w dniu [...] przez Starostę O. W uzasadnieniu podniesiono, iż zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż J. A. wydał zaświadczenie nr [...] w którym potwierdził przeprowadzenie badania technicznego samochodu Fiat Seicento nr rej. [...] mimo, że badania takiego nie przeprowadził. Dokonał także wpisu montażu instalacji gazowej w dowodzie rejestracyjnym pojazdu Renault 19 nr rej. [...] niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Spełnione zatem zostały przesłanki do cofnięcia mu uprawnienia diagnosty. Od powyższej decyzji J. A. złożył odwołanie, w którym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż dokonał tylko poprawy zapisów w zakwestionowanym badaniu technicznym Fiata Seicento. Samo natomiast badanie techniczne pojazdu przeprowadzał inny diagnosta M. S. Dokonał również wpisu instalacji gazowej w dowodzie rejestracyjnym gdyż klient powiedział mu, że wydział komunikacji nie chciał dokonać takiego wpisu. Podniósł nadto, iż znajduje się w trudnej sytuacji rodzinnej i materialnej, a cofnięcie uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów pozbawi go źródła zarobkowania. Decyzją dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Stosownie zaś do treści art. 83b. ust. 2 ustawy, w ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3, prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji. Użyte w treści cytowanego przepisu art. 84 ustawy sformułowanie "cofa", oznacza, iż cofnięcie uprawnień nadanych diagnoście jest obligatoryjne i ma miejsce wyłącznie w przypadku stwierdzenia popełnionych przez diagnostę naruszeń. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dniu [...] J. A. posiadając uprawnienie diagnosty dokonał niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa adnotacji w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki Renault R19 o montażu instalacji gazowej. W dniu [...] wydał natomiast zaświadczenie o przeprowadzeniu pozytywnego badania technicznego pojazdu marki Fiat Seicento, którego faktycznie nie przeprowadził, dopuszczając się tym samym czynu, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Fakt poświadczenia nieprawdy w zaświadczeniu został potwierdzony prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia [...], sygn. akt [...], co z kolei obligowało organ administracji do cofnięcia uprawnienia diagnosty. Na wymienioną decyzję J. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w której podniósł zarzut naruszenia art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną interpretację, a także naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 oraz art. 44 k.p.a. poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja została doręczona w trybie awizo w dniu [...], podczas gdy awizo było nieskuteczne. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości. W uzasadnieniu skargi powołując się na art. 44 k.p.a. skarżący podkreślił, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję nie została doręczona w sposób prawidłowy. Pierwsze awizo przesyłki miało miejsce w dniu [...], drugie w dniu [...], co oznacza, iż termin do podjęcia przesyłki upływał z dniem [...]. Jednakże w dniu [...] w oddawczej placówce pocztowej uzyskał informację, że w dniu [...] przesyłka została zwrócona nadawcy tj. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P. Skarżący podniósł, iż organy administracji cofnęły mu uprawnienie diagnosty opierając się wyłącznie na prawomocnym wyroku skazującym nie wyjaśniając dokładnie okoliczności wystawienia zaświadczenia. Nie został przesłuchany w charakterze świadka M. S. ani nie załączono akt sprawy karnej. W dniu [...] skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania karnego i nie został on jeszcze rozpoznany. Odnośnie wpisu montażu instalacji gazowej do dowodu rejestracyjnego pojazdu Renault 19 to w sprawie tej toczy się postępowanie przygotowawcze w Prokuraturze Rejonowej w O. i organy ścigania nie są w stanie dokładnie określić kiedy dokonano tego wpisu przed czy po nowelizacji przepisów. Nie wiadomo na podstawie czego organy administracji ustaliły, że wpisu dokonano w dniu [...]. Protokół kontroli z [...] jest obarczony wadami prawnymi i mija się z prawdą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na niezachowanie terminu do jej wniesienia lub ewentualnie o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 44 k.p.a. organ administracji podniósł, iż z adnotacji umieszczonych na przesyłce wynika, że pierwsze awizo miało miejsce w dniu [...], a drugie w dniu [...]. Za datę doręczenia zaskarżonej decyzji przyjęto dzień [...], natomiast skargę nadano w dniu [...], a więc po upływie terminu do jej wniesienia, który w tym przypadku upływał w dniu [...]. Nadto organ odwoławczy podtrzymał argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga J. A. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.) –[zwanej dalej w skrócie – p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Na wstępie wyjaśnienia wymaga kwestia czy zachowany został termin do wniesienia skargi. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w dniu [...] J. A. wysłano zaskarżoną decyzję. W dniu [...] przesyłka była awizowana z powodu nieobecności adresata. Następnie doręczyciel zostawił ponownie awizo lecz data ponownej awizacji jest nieczytelna. W dniu [...] o godz.1300 Urząd Pocztowy w D. odesłał przesyłkę z adnotacją " nie podjęto w terminie". W dniu [...] J. A. zatelefonował do SKO w P. z prośbą o nadesłanie mu decyzji w sprawie [...]. Kserokopia decyzji z [...] została doręczona skarżącemu w dniu [...] wraz z pismem z [...] informującym o sposobie liczenia terminu do wniesienia skargi do sądu. Skargę do sądu J. A. wysłał w urzędzie pocztowym w dniu [...] (k.14). Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej odrzucenie z uwagi na przekroczenie 30-dniowego terminu do jej wniesienia. W ocenie organu zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona J. A. w dniu [...] w trybie art. 44 kpa a więc termin do wniesienia skargi upływał [...] J. A. złożył skargę w dniu [...] czyli po upływie wymaganego terminu. W ocenie sądu organ administracji błędnie uznał, iż skarga została wniesiona po upływie wymaganego terminu. Organ odwoławczy uznał, iż decyzja została doręczona w dniu [...] w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art.44 kpa. Należy zaznaczyć, iż warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego przesyłki jest udokumentowanie dokonania przez doręczyciela wszelkich czynności przewidzianych w art.44 kpa. W sytuacji gdy nie wszystkie czynności są udokumentowane nie można uznać, że przesyłka została skutecznie doręczona. Pogląd taki wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 15 października 2008r. w spr. II SA/Wr 278/08 (Lex nr 509894). W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, iż przesyłka dla skarżącego została mu skutecznie doręczona. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, iż w dniu [...] doręczyciel nie zastał adresata i pozostawił awizo. Nie zaznaczono jednak gdzie je zostawiono. Przepis art.44 § 2 kpa określa gdzie powinno zostać umieszczone awizo. Skoro na potwierdzeniu odbioru brak jest adnotacji o miejscu pozostawieniu awiza to nie można uznać, że spełnione zostały przesłanki doręczenia w trybie art.44 kpa. Nadto na potwierdzeniu odbioru znajduje się odręczny zapis "awizo powtórne" a obok jest pieczęć daty awiza. Na pieczątce nieczytelna jest jednak druga cyfra oznaczająca dzień. Po cyfrze "1" nie można odczytać drugiej cyfry. Nie wiadomo zatem którego dnia doręczyciel pozostawił awizo. W trybie doręczenia zastępczego przesyłka winna być przechowywana w urzędzie pocztowym przez okres 14-u dni. W rozpoznawanej sprawie pierwsze awizo było 6 lipca a więc 14-y dzień przypadał na 20 lipca. Natomiast Urząd Pocztowy w Drzewicy zwrócił przesyłkę w dniu [...] o godz. 1300. Oznacza to, iż przesyłka została zwrócona 14-go dnia a więc nie była przechowywana przez pełne 14-ście dni co stanowi naruszenie art.44 § 1 pkt.1 kpa. Wymienione uchybienia w doręczeniu skarżącemu decyzji oznaczają, iż nie można przyjąć, że przesyłka została doręczona w trybie doręczenia zastępczego w dniu [...]. W przekonaniu sądu za dzień skutecznego doręczenia decyzji należy uznać [...]. W tym dniu bowiem J. A. otrzymał kserokopię decyzji po wcześniejszej rozmowie telefonicznej z SKO w P.. Podkreślić należy, iż stronie nie musi być doręczony oryginał decyzji. Wystarczy, że strona otrzyma uwierzytelniony odpis decyzji. J. A. otrzymał taki odpis w dniu [...] zaś 30-y dzień upływał w dniu [...]. Skarga została wniesiona [...] czyli w wymaganym terminie. W ocenie sądu niezasadny jest zatem zarzut organu administracji, iż skargę wniesiono po upływie terminu, o którym mowa w art.53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 108 z 2005r. poz.908 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 16 grudnia 2003r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. nr 227 poz.2250 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.84 ust.3 pkt.2 ustawy z 20 czerwca 1997r. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art.83 ust.6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W myśl art.83b ust.2 pkt.1 (dawny art.83 ust.6) wymienionej ustawy w ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: a. zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art.83 ust.3 b. prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów c. prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji Zgodnie z treścią § 18 ust.1 rozporządzenia z 16 grudnia 2003r. wpisy w dokumentach, o których mowa w rozporządzeniu, powinny być potwierdzone odpowiednio pieczątką stacji, datą, podpisem uprawnionego diagnosty dokonującego badania technicznego, pieczątką identyfikacyjną lub imienną diagnosty. W myśl zaś § 18 ust.2 wymienionego rozporządzenia w przypadku popełnienia oczywistej omyłki w dokumentach, o których mowa w rozporządzeniu, uprawniony diagnosta prostuje je przez skreślenie omyłkowego wpisu i podanie właściwej informacji, która powinna być opatrzona datą, podpisem uprawnionego diagnosty, jego pieczątką imienną, lub wystawia nowy dokument z odpowiednim wyjaśnieniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, iż przepis art.84 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997r. jest przepisem o charakterze sankcyjnym i z tego powodu musi być stosowany ściśle. W związku z czym niezbędnym warunkiem podjęcia decyzji o cofnięciu diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie określonych uchybień w wyniku kontroli, o której mowa w art. 83b ust.2. W sytuacji jeżeli przeprowadzona kontrola nie wykaże by diagnosta dopuścił się przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z przepisami prawa pozbawienie go uprawnienia do wykonywania badania technicznego jest wyłączone. Decydujące są zatem ustalenia wyniku kontroli. Nie można natomiast cofnąć diagnoście uprawnienia do przeprowadzenia badań technicznych wyłącznie na podstawie prawomocnego wyroku karnego stwierdzającego popełnienie przestępstwa przez diagnostę. Postępowanie administracyjne i postępowanie karne toczą się niezależnie od siebie i według odmiennych przepisów. Okoliczność, iż diagnosta został skazany wyrokiem karnym nie może stanowić podstawy do cofnięcia mu uprawnień w sytuacji gdy uchybienia z jego strony nie zostały stwierdzone w toku czynności kontrolnych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 kwietnia 2007r. w spr. II GSK 395/06 (nie publikowany), z 20 października 2009r. w spr. II GSK 87/09 (Lex nr 573546) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 4 czerwca 2009r. w spr. II SA/Bk 41/09 (Lex nr 563636). Zaznaczyć należy, iż celem przepisu art.84 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997r. jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Diagnosta decyduje bowiem o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego. W sytuacji gdy dopuszcza on do ruchu pojazd o niesprawdzonym stanie technicznym powoduje tym zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu pojazdów na drogach. Diagnosta pełni funkcję publiczną. W związku z czym wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów. W przypadku stwierdzenia, iż diagnosta dopuścił się jednego z uchybień wymienionych w art.84 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997r. organ administracji zobowiązany jest cofnąć mu uprawnienie do wykonywania badań technicznych. Nie ma przy tym znaczenia waga tych uchybień a więc to czy uchybienia są o dużym ciężarze gatunkowym czy też wywołują mniejsze skutki. W razie stwierdzenia chociażby jednego uchybienia określonego w art.84 ust.3 organ administracji nie ma możliwości miarkowania konsekwencji prawnych tego uchybienia lecz ma obowiązek wydać decyzję, o której mowa w wymienionym przepisie. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 sierpnia 2006r. w spr,. I OSK 1151/05 (Lex nr 275441) i z 1 października 2008r. w spr. I OSK 1450/07 (Lex nr 529181) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 11 sierpnia 2010r. w spr. III SA/Łd 234/10 (niepublikowany). W rozpoznawanej sprawie skarżącemu cofnięto uprawnienie diagnosty z powodu dwóch następujących powodów: po pierwsze z uwagi na to, iż w dniu [...] dokonał w dowodzie rejestracyjnym (nr [...]) pojazdu Renault 19 (nr rej. [...]) wpisu adnotacji o montażu instalacji gazowej oraz po drugie, iż w dniu [...] wydał zaświadczenie o przeprowadzeniu pozytywnego badania technicznego pojazdu Fiat Seicento (nr rej. [...]) mimo, że badania tego nie przeprowadził. Jeżeli chodzi o ostatnią przyczynę to przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż J. A. faktycznie dokonał poprawki w zaświadczeniu o przeprowadzonym badania technicznym Fiata Seicento co do masy pojazdu. Następnie przyłożył pod zaświadczeniem imienną pieczątkę diagnosty M. S. i podpisał się za niego. Należy zaznaczyć, iż jedyną osobą uprawnioną do podpisania się pod zaświadczeniem o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu jest diagnosta dokonujący badania. Podpis ten winien znajdować się wraz z pieczątką identyfikacyjną lub imienną tego diagnosty. Wynika to wprost z treści § 18 ust.1 rozporządzenia z 16 grudnia 2003r. Sposób zaś prostowania omyłki w zaświadczeniu reguluje przepis § 18 ust.2 wymienionego rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, iż sprostowania może dokonać jedynie uprawniony diagnosta (tzn. ten, który wystawił zaświadczenie) poprzez skreślenie pomyłkowego wpisu i wpisaniu prawidłowej informacji z opatrzeniem datą, podpisem diagnosty i pieczątką imienną. Sprostowania można też dokonać przez wystawienie nowego zaświadczenia z odpowiednim wyjaśnieniem. Skarżący swoim zachowaniem naruszył przepis § 18 ust.1 i 2 rozporządzenia z 16 grudnia 2003r. Dokonał bowiem poprawki w zaświadczeniu co do masy pojazdu przez wystawienie nowego zaświadczenia z komputera z poprawioną informacją mimo, że nie przeprowadził badania technicznego pojazdu Fiat Seicento. Przyłożył także imienną pieczątkę M. S. i następnie sfałszował jego podpis pod zaświadczeniem. W istocie wystawił więc nowe zaświadczenie mimo, że nie przeprowadził badania technicznego tego pojazdu a zatem nie był uprawniony do wystawienia zaświadczenia. Nie był także uprawniony do dokonywania jakichkolwiek poprawek w zaświadczeniu ani fałszowania podpisu M. S. Dowodzi to, iż spełniona została przesłanka określona w punkcie 2 artykułu 83 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997r. uzasadniająca cofnięcie uprawnienia diagnosty a mianowicie taka, iż J. A. wydał zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego Fiata Seicento niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Istniała więc uzasadniona przyczyna do cofnięcia mu uprawnienia diagnosty. Nie ma znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżącego, iż M. S. dwa dni wcześniej faktycznie dokonał badania technicznego Fiata Seicento zaś skarżący dokonał jedynie poprawki w zaświadczeniu aby klientka mogła zarejestrować pojazd w wydziale komunikacji. J. A. nie był w ogóle uprawniony do dokonywania jakichkolwiek poprawek w wydanym zaświadczeniu gdyż nie dokonał badania technicznego tego pojazdu. Jedyną osobą uprawnioną do dokonania poprawki był M. S. Skarżący nie był także uprawniony do fałszowania jego podpisu. Faktycznie wystawił on nowe zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego Fiata Seicento mimo, że nie dokonał badania tego pojazdu. Wymienione okoliczności wynikają z protokołu kontroli Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów w Drzewicy przeprowadzonej w dniu [...]. W protokole tym J. A. przyznał się bowiem do dokonania poprawki w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu Fiat Seicento mimo, że badania tego nie przeprowadził. Przyznał się także do sfałszowania podpisu M. S. w wydanym zaświadczeniu. Wymienione uchybienia skarżącego zostały zatem stwierdzone w wyniku kontroli, o której mowa w art.83b ust.2 pkt.1 ustawy z 20 czerwca 1997r. Przepis art.84 ust.3 wymienionej ustawy stanowi, iż tylko uchybienia stwierdzone w czasie kontroli mogą być podstawą do cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych i taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Ustalenia kontroli z dnia [...] stwierdziły bowiem, iż J. A. wystawił zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego Fiata Seicento niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Sąd nie podzielił poglądu strony skarżącej, iż organy administracji wydały swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie prawomocnego wyroku skazującego z dnia [...]. Podkreślić należy, iż wyrokiem w sprawie [...] Sąd Rejonowy w O. skazał J. A. ze przestępstwa z art.270 § 1 kk w związku z art.12 kk oraz z art.271 § 1 kk. Został on skazany m.in. za sfałszowanie podpisu M. S. oraz za wystawienie zaświadczenia o przeprowadzeniu badania technicznego Fiata Seicento mimo, że badania takiego nie przeprowadził. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej wyrok ten nie był wyłączną podstawą cofnięcia J. A. uprawnień diagnosty. Wyrok ten potwierdza jedynie te okoliczności, które stwierdzono w czasie kontroli w dniu [...]. Skarżący sam się zresztą przyznał do dokonania poprawki w zaświadczeniu oraz sfałszowaniu podpisu M. S. Ustalenia kontroli były zatem podstawą do cofnięcia uprawnień diagnosty a nie treść wyroku karnego. Wyrok ten wspiera jedynie fakt, iż skarżący dopuścił się uchybień, które ujawniła przeprowadzona kontrola. Nie została natomiast dokładnie wyjaśniona druga przyczyna cofnięcia skarżącemu uprawnienia diagnosty a mianowicie dokonanie wpisu montażu instalacji gazowej w dowodzie rejestracyjnym pojazdu Renault 19. Należy zaznaczyć, iż w 2002r. nastąpiła zmiana podmiotu uprawnionego do dokonania wpisu montażu instalacji gazowej w dowodzie rejestracyjnym. Ustawą z dnia 6 września 2001r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. na 129 poz.1444 z późn. zm.) w ustawie z 20 czerwca 1997r. art. 81 ust.8 pkt.2 otrzymał następujące brzmienie: 2.) w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem art.66 ust.4 pkt.5 i 6, oraz z wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem. Zmiana ta weszła w życie w dniu 1 stycznia 2002r. Natomiast rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 11 sierpnia 2003r. zmieniającej rozporządzenie w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (Dz.U. nr 161 poz.1564) w § 14 rozporządzenia z 22 lipca 2002r. dodano ustęp 3 w następującym brzmieniu: w przypadku zawiadomienia o dokonaniu montażu instalacji przystosowanej do zasilania gazem, do zawiadomienia dołącza się : 1.) wyciąg ze świadectwa homologacji instalacji przystosowującej pojazd do zasilania gazem 2.) fakturę za montaż instalacji, o której mowa w pkt.1. Zmiana ta weszła w życie w dniu 17 października 2003r. Analiza obu aktów prawnych wskazuje, iż do 17 października 2003r. diagnosta był uprawniony do dokonania wpisu montażu instalacji gazowej do dowodu rejestracyjnego zaś po tym dniu podmiotem wyłącznie uprawnionym do dokonania takiego wpisu był starosta. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporna jest fakt, iż J. A. dokonał wpisu montażu instalacji gazowej w dowodzie rejestracyjnym samochodu Renault 19 ( nr rej. [...]). W czasie kontroli w dniu [...] o której mowa w art.83b) ust.2 ustawy z 20 czerwca 1997r., nie ustalono jednak którego dnia dokonano wpisu. Protokół kontroli w tej kwestii jest bardzo lakoniczny. Wynika z niego, iż skarżący przyznał się do dokonania wpisu lecz nie miał świadomości, że jest to niezgodne z obowiązującymi przepisami. W protokole jednak nie ustalono kiedy dokonano wpisu a ma to zasadnicze znaczenie w sprawie. Istotne jest bowiem czy wpis dokonano przed czy po 17 października 2003r. czyli przed czy po zmianie przepisów dotyczących wpisu montażu instalacji gazowej do dowodu rejestracyjnego pojazdu. Skoro okoliczność ta nie została ustalona w czasie kontroli to dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego Renault 19 nie można uznać za przyczynę uzasadniającą cofnięcie skarżącemu uprawnień diagnosty. Należy podkreślić, iż jedynie uchybienia stwierdzono w czasie kontroli, o której mowa w art.83b.) ust.2 ustawy z 20 czerwca 1997r., mogą stanowić postawę cofnięcia diagnoście uprawnienia. Taką przyczyną nie mogą być natomiast uchybienia ujawnione poza kontrolą. W sytuacji gdy w czasie kontroli w dniu [...] nie zostało ustalone którego dnia skarżący dokonał wpisu montażu instalacji gazowej do dowodu rejestracyjnego to dokonanie takiego wpisu nie uzasadniało cofnięcia uprawnień diagnosty. Faktem jest, iż w czasie przesłuchania w dniu [...] skarżący dokładnie opisał okoliczności dokonania tego wpisu. Z zeznań tych wynika, iż w dniu [...] podczas przeprowadzenia badania technicznego pojazdu Renault 19, zauważył brak adnotacji o gazie w dowodzie rejestracyjnym. W związku z czym dokonał wpisu o montażu instalacji gazowej. Z zeznań tych wynika zatem, iż wpisu dokonał on [...] lub później. Zeznania te nie mogą jednak stanowić podstawy ustalenia daty dokonania tego wpisu gdyż okoliczność ta musi wynikać z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art.83b.) ust.2. Przepis art.84 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997r. musi być bowiem interpretowany ściśle zaś z przepisu tego wynika, iż jedynie uchybienia stwierdzone w wyniku kontroli uzasadniają cofnięcie uprawnień diagnoście. Zeznania J. A. złożone w dniu [...] nie mogą zastępować braków ustaleń w tym zakresie w protokole kontroli z [...]. W przekonaniu sądu skoro w czasie kontroli nie zostało ustalone którego dnia skarżący dokonał adnotacji o montażu instalacji gazowej do dowodu rejestracyjnego to fakt dokonania takiej adnotacji nie może stanowić podstawy do cofnięcia uprawnień diagnosty. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż organy administracji nie przesłuchały w charakterze świadka M. S. W ocenie sądu jego relacje nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dla cofnięcia uprawnień diagnosty decydujące są wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] zaś w czasie tej kontroli J. A. przyznał się zarówno do przeróbki zaświadczenia o przeprowadzeniu badania technicznego jak i sfałszowania podpisu pod zaświadczeniem. W związku z czym przesłuchanie M. S. nie miałoby większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Niezasadny jest również zarzut skarżącego, iż nie przeprowadzono dowodu z akt [...]. Przeprowadzenie tego dowodu także nie miałoby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wynik postępowania karnego nie ma bowiem wpływu na wydanie decyzji, o której mowa w art.84 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997r. Decyduje tutaj wynik kontroli przeprowadzonej w dniu 5 lutego 2010r. Nie było zatem potrzeby przeprowadzania dowodu z akt sprawy karnej. Reasumując sąd uznał, iż skarga J. A. nie jest zasadna. Kontrola, o której mowa w art.83b.) ust.2 ustawy z 20 czerwca 1997r. wykazała, iż skarżący dokonał poprawki w zaświadczeniu o przeprowadzeniu badania technicznego Fiata Seicento mimo, że nie dokonał badania tego pojazdu oraz sfałszował podpis M. S. na tym zaświadczeniu. Wydał zatem zaświadczenie niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. W świetle art.84 ust.3 pkt.2 ustawy z 20 czerwca 1997r. uzasadniało to cofnięcie uprawnień diagnosty. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę J. A. Na podstawie art.250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. w związku z § 14 ust.2 pkt.1c i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. nr 163 poz.1349 z późn. zm.) sąd przyznał radcy prawnemu M. K. kwotę 337,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na kwotę tę złożyło się: 240 zł – wynagrodzenie radcy prawnego, 42 zł – opłata sądowa za odpisy dokumentów oraz 55,20 zł – podatek od towarów i usług. B.A.