III SA/Łd 511/16

Dnia 15 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), , Protokolant Specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016 roku sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Postanowieniem z dnia (...), nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu wniosku S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając w oparciu o treść art. 149 § 3, art. 141 § 1 i 2, art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. - utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia (...), nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...), nr (...). Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia (...) Ł. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na spółkę S. karę pieniężną w wysokości 24 900 zł za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego pojazdu samochodowego. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia (...) Ł. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 24 900 zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. Decyzją z dnia (...) nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na powyższą decyzję skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z dnia 23 września 2014r. sygn. akt VI SA/Wa 2029/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Pismem z dnia 27 października 2014r. strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...). Decyzją z dnia (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) nr (...). Pismem z dnia 29 grudnia 2014r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia (...) nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na powyższą decyzję spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 9 października 2015r. sygn. akt VI SA/Wa 1173/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Wyrok jest prawomocny od dnia 9 grudnia 2015r. Pismem z dnia 4 stycznia 2016r. skarżąca spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...), uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wniosku spółka podkreśliła, że rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy zostało wydane, pomimo że w dacie wydania decyzji organ ten dysponował wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2014r. sygn. VI SA/Wa 2559/13, w którym sąd nie podzielił ustaleń organów inspekcji transportu drogowego w sprawie dotyczącej podmiotu wykonującego przejazd. Ponadto podstawę wznowienia stanowi wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2015r., sygn. akt II GSK 2027/14. W ocenie spółki takie postępowanie organu narusza art. 6 i 7 K.p.a. Strona wskazała, że ustawodawca przewidział odrębną odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd a załadowcy. Ponadto miejsce, gdzie przeprowadzono pomiary kontrolowanego pojazdu uległo zniszczeniu, a legalizacja miejsca kontroli z 2005r. przestała być aktualna. Zdaniem strony naruszono również art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Postanowieniem z dnia (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 149 § 3, art. 150 § 2 w zw. z art. 148 § 1 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) W uzasadnieniu organ wskazał, że zarówno wyrok VI SA/Wa 2559/13 i okoliczności dotyczące stanu technicznego miejsca kontroli były stronie znane już w dniu 12 maja 2014r., czyli na dzień sporządzania skargi na decyzję z dnia (...) W zakresie wyroku NSA o sygn. II GSK 2027/14 organ wskazał, że został wydany na skutek skargi kasacyjnej od wyroku o sygn. VI SA/Wa 2559/13, zatem wyrok ten nie stanowi nowych okoliczności w stosunku, do których należałoby ustalać termin jednego miesiąca. Zdaniem organu strona nie złożyła wniosku o wznowienie postępowania z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a. Pismem z dnia 17 marca 2016r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem. We wniosku strona wskazała, że zaistniały okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., kiedy to dowiedziała się o wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie R. B., będącego przewoźnikiem. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z § 2, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Odnosząc się do przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, organ odwoławczy wyjaśnił, że miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Organ wskazał, że rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania w pierwszej kolejności bada przesłanki formalne wznowienia. W zaskarżonym postanowieniu prawidłowo zostało wyjaśnione, że zarówno wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt. VI SA/Wa 2559/13, jak i okoliczności dotyczące stanu technicznego miejsca kontroli, znane były stronie już dnia 12 maja 2014r., tj. na dzień sporządzania skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) Natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2015r. o sygn. akt. II GSK 2027/14, został wydany na skutek wniesienia skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2014r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2559/13, którym to Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. Tym samym wyrok ten nie stanowi nowych okoliczności, w tym okoliczności, w stosunku do których należałoby ustalać ww. termin jednego miesiąca. W ocenie organu odwoławczego wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a., a zatem zasadne było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W przypadku złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania, organ mógłby przejść do badania merytorycznych podstaw wznowienia tylko w przypadku, gdy spełnione zostały przesłanki formalne, do których należy zachowanie miesięcznego terminu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca spółka podnosiła zarzut naruszenia przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: 1. błędne przyjęcie, że prawomocne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 2027/14 nie spełnia kryterium zawartego w art. 145 § 1 pkt 5 p.p.s.a., tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez niezbadanie podnoszonych przez stronę okoliczności; niezbadanie podnoszonych przez spółkę okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania, na okoliczność wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i tym samym wszczęcia postępowania z urzędu na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w kierunku stwierdzenia nieważności wskazanych decyzji; art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 86 K.p.a. przez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego i okoliczności sprawy oraz dowolną i życzeniową ocenę dowodów, w szczególności poprzez: niewyjaśnienie dlaczego organ odmówił waloru nowej okoliczności faktycznej wskazanemu orzeczeniu NSA i nieprzesłuchaniu w charakterze świadka D. K., który działając jako pełnomocnik spółki uzyskał wiadomość o wskazanym powyżej wyroku NSA - w jakich okolicznościach i kiedy do tego doszło. Strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organu pierwszej i drugiej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga S. sp. z o.o. w S. jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) nr (...) nakładającej na skarżącą spółkę karę pieniężną z tytułu przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem jest ona zgodna z prawem. Kontrolowane postanowienie wydane zostało w ramach postępowania nadzwyczajnego, uregulowanego w przepisach art. 145 - 152 k.p.a., a zatem w świetle tych przepisów należy oceniać legalność działania organów orzekających w sprawie. Wznowienie postępowania jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Stanowi ono wyjątek od uregulowanej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, zgodnie z którą decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne, dlatego też uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Wśród przesłanek uprawniających do wznowienia postępowania określonych w kodeksie postępowania administracyjnego ustawodawca wskazał m.in. podstawę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - okoliczność wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Przepisy ograniczają w czasie uprawnienie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Termin stanowiący to ograniczenie wynosi jeden miesiąc, a początkowy moment jego biegu wyznaczony został w zależności od okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. W art. 148 k.p.a. wskazuje się bowiem, że podanie o wznowienie postępowania może być wniesione ze skutkiem prawnym w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§1). W związku z powyższym ograniczeniem czasowym organ administracji publicznej zobowiązany jest zbadać, czy w danej sprawie zachowany został wskazany jednomiesięczny termin do skutecznego złożenia podania o wznowienie postępowania. W przypadku zaś stwierdzenia wniesienia podania po jego upływnie, winien on wydać na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Stwierdzenie zatem przez organ administracji publicznej w fazie wstępnej postępowania uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy i z przyczyn formalnych skutkować musi wydaniem postanowienia o odmowie jego wznowienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się zgodnie, że organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1585/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcia zapadły w związku z wnioskiem spółki z dnia 4 stycznia 2016 r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jako okoliczność stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania strona wskazała wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2014 r., sygn. VI SA/Wa 2559/13 i wyrok NSA z dnia 8 września 2015 r., sygn. II GSK 2027/14. Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił wznowienia postępowania stwierdzając, że w sprawie nie został zachowany termin do wznowienia postępowania. Zdaniem sądu materiał dowodowy sprawy potwierdza prawidłowość stanowiska organu w tym zakresie. W świetle art. 148 § 2 k.p.a. bez znaczenia dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o przesłance uzasadniającej żądanie wznowienia postępowania jest ocena prawidłowości lub wiarygodności tej okoliczności. Istotne jest zaś jedynie to, aby do strony dotarła wiadomość o istnieniu tej przesłanki. Ponadto należy podkreślić, że to na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia zachowania terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie trafnie organ przyjął, że o okolicznościach dotyczących stanu technicznego miejsca kontroli i wyroku WSA w Warszawie sygn. VI SA/Wa 2559/13 strona wiedziała już w momencie sporządzania skargi na decyzję z dnia (...) nakładającej na stronę karę pieniężną (powyższe wynika z treści skargi z dnia 12 maja 2014 r.). Słusznie organ zauważył, że skoro skarżąca spółka na dzień sporządzania skargi od decyzji wymiarowej miała świadomość okoliczności dotyczących stanu technicznego miejsca kontroli, to nie mogła zachować przedmiotowego terminu do złożenia podania, skoro wiedziała o nich wcześniej. W tej sytuacji prawidłowo uznano, że składając wniosek w dniu 4 stycznia 2016 r. strona uchybiła miesięcznemu terminowi wynikającemu z art. 148 § 1 k.p.a., a w toku postępowania o wznowienie nie wykazała, że zachowała przedmiotowy termin. Ponadto wyjaśnić trzeba, że wyrok WSA w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 2559/13 z dnia 31 marca 2014 r. dotyczy skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) nakładającej karę pieniężną za przejazd pojazdem normatywnym bez zezwolenia. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej organu od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 8 września 2015 r. (sygn. II GSK 2027/14) orzekł o jej oddaleniu. Powyższe wydanie wyroku NSA nie mogło więc stanowić nowej okoliczności, od której należałoby liczyć termin miesięczny. A zatem wobec niewykazania przez skarżąca spółkę, że przedmiotowy wniosek został wniesiony w zakreślonym terminie zarzut naruszenia art. 148 § 1 k.p.a. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Spółka jako podstawę wznowienia postępowania wskazała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dacie wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia wszystkich określonych w nim przesłanek. Po pierwsze, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Są one zatem nowymi w odniesieniu do organu (nie były mu one znane wcześniej i nie dysponował nimi), nie zaś strony. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają bowiem określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres prawny jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę (por. wyr. WSA w Gliwicach z dnia 17 marca 2014 r., II SA/Gl 1582/13, CBOSA). Przy ocenie przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., najistotniejszym warunkiem jest istnienie tych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli okoliczności te i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia, lecz będą stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie (por. wyr. NSA z 16 listopada 2010 r., II GSK 986/09, CBOSA). W świetle powyższych rozważań na uwzględnienie nie zasługuje również wyrażony przez spółkę zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez odmowę wznowienia postępowania z urzędu w oparciu o przesłankę wskazaną w tym przepisie. Zdaniem spółki wobec powzięcia przez organ nowych informacji, zobowiązany był on z mocy prawa do zbadania przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Odnosząc się do stanowiska strony podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd wskazujący, że wznowienie postępowania z urzędu przez organ jest jego prawem, a nie obowiązkiem, oraz że żaden z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego czy też ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje możliwości wyegzekwowania od właściwego organu inicjatywy w tym zakresie w toku kontroli instancyjnej, czy też w drodze skargi do sądu administracyjnego na bezczynność. Nieskorzystanie przez organ z możliwości wszczęcia z urzędu postępowania o wznowienie postępowania nie może być objęte kontrolą legalności, gdyż w takiej sytuacji nie wydaje się postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, które zarezerwowane jest jedynie do sytuacji, gdy został złożony wniosek o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe. Organowi nie można zarzucić naruszenia przepisów postępowania, w tym powołanych w skardze przepisów art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 86 k.p.a. W sprawie nie została naruszona ani zasada prawdy obiektywnej, ani zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, czy udzielania stronie informacji faktycznej i prawnej. Również uzasadnienie zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując wskazać należy, że wobec stwierdzenia, że strona uchybiła terminowi do wniesienia podania o wznowienie Główny Inspektor Transportu Drogowego ograniczył się do zbadania formalnych podstaw wznowienia postępowania. Organ nie odnosił się merytorycznie do wskazanych przez stronę okoliczności z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. mających stanowić podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Wobec powyższego sąd nie ma również podstaw do merytorycznego zbadania uzasadnienia żądania, jako że wybiega ono poza zakres rozstrzygnięcia organu, a zatem pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie z powodów formalnych nastąpiła bowiem blokada dalszej części postępowania, a jedynie na kolejnym etapie postępowania wznowieniowego sąd władny byłby to uczynić. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. B.K.