III SA/Łd 534/24

Dnia 6 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , Protokolant asystent sędziego Krystyna Adamczewska-Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2024 roku sprawy ze skargi S. R. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 26 kwietnia 2024 roku nr SO-II.621.32.2024 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z 29 kwietnia 2024 r. Wojewoda Łódzki (dalej również: organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 4 marca 2024 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego S. R. (dalej również: strona, strona skarżąca lub skarżący) do z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w Ł.. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne: 5 grudnia 2023 r. p.o. Kierownika Rejonu Obsługi Najemców Zasobu Obcego w Zarządzie Lokali Miejskich w Ł., wystąpiła z wnioskiem o wymeldowanie strony skarżącej z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Ł.. Z dokumentów załączonych do wniosku o wymeldowanie wynika, że strona nie mieszka w przedmiotowym lokalu i nie ma do niego dostępu. 7 lipca 2022 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Ł. wykonał wyrok nakazujący eksmisję skarżącego. We wniosku wskazano, że skarżący został skierowany do pomieszczenia tymczasowego przy ul. [...] w Ł.. Organ meldunkowy wszczął postępowanie wyjaśniające celem uregulowania kwestii meldunkowej. W toku prowadzonego postępowania ustalono adres strony skarżącej, tj.: [...] W., ul. [...]. Na powyższy adres wysłano korespondencję informującą o prowadzonym postępowaniu, którą skarżący odebrał. 11 grudnia 2023 r. pracownicy organu meldunkowego przeprowadzili kontrolę meldunkową pod adresem: Ł., ul. [...]. W lokalu nikogo nie zastano. Nie zastano również sąsiadów. W tym samym dniu pracownicy organu meldunkowego przeprowadzili również kontrolę meldunkową pod adresem: Ł., ul. [...] - również w tym lokalu nikogo nie zastano. 19 grudnia 2023 r. do organu prowadzącego postępowanie wpłynęło pismo strony, w którym wniosła ona o zawieszenie postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie o jej wymeldowanie z miejsca pobytu stałego. Jednocześnie strona złożyła wyjaśnienia, w których przyznała, że otrzymała do dyspozycji lokal tymczasowy nr [...] przy ul. [...] w Ł., który jednak według jej opinii nie spełniał wymogów na przebywanie w nim partnerki strony, która była w tym czasie w ciąży. Skarżący argumentował swój wniosek zamiarem złożenia skargi na działalność miasta, w związku z narażeniem życia i zdrowia jego partnerki i swojego nienarodzonego dziecka z powodu egzekucji komorniczej. Wskazał również, że adres w W., przy ul. [...] jest jedynie jego adresem do korespondencji. Postanowieniem z 20 grudnia 2023 r. organ meldunkowy odmówił zawieszenia postępowania. Zarząd Lokali Miejskich w Ł., w odpowiedzi na pytanie, pismem z 12 stycznia 2024 r. potwierdził, że skarżący podpisał umowę najmu wskazanego pomieszczenia tymczasowego, tj. lokalu nr [...] przy ul. [...] w Ł., a obecnie lokal ten zajmowany jest bezumownie. Wskazano również, że strona nie składała wniosku o przydział innego lokalu mieszkalnego z zasobu gminy. Skarżący w wyjaśnieniach złożonych 25 stycznia 2024 r. wskazał, że swoje centrum życiowe koncentruje w Ł. przy ul. [...]. Zaznaczył też, że nie wymelduje się z miejsca pobytu stałego, tj. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w Ł., gdyż jego zdaniem eksmisja została wykonana bezprawnie. Skarżący po zapoznaniu się z obowiązującymi przepisami meldunkowymi, oświadczył, że nie ma możliwości zameldowania w miejscu faktycznego pobytu, gdyż nie posiada tytułu prawnego do lokalu, który obecnie zajmuje. 1 marca 2024 r. strona skarżąca zgłosiła się do organu prowadzącego postępowanie, zapoznała się z aktami sprawy i złożyła oświadczenie, w którym podtrzymała swoje stanowisko zaznaczając, że nie dokona dobrowolnie wymeldowania. Skarżący poinformował również, że zamierza złożyć wniosek do Zarządu Lokali Miejskich w Ł. o przydział lokalu z zasobu gminy. Decyzją z 4 marca 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Ł.. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał m.in., że przedmiotowy lokal przestał być miejscem koncentrowania funkcji życiowych zainteresowanego i nie ma on możliwości powrotu do spornego lokalu w związku z wykonaniem eksmisji. Skarżący złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi do Wojewody Łódzkiego, zaskarżając ją w całości i wnosząc o oddalenie wniosku o wymeldowanie lub ewentualnie o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W treści odwołania skarżący podniósł, że pod wskazanym adresem jest zameldowany od momentu uzyskania pełnoletności i "wyjściu z domu dziecka". Przebywanie w spornym lokalu uniemożliwił mu źle przeprowadzony wywiad oraz eksmisja Komornika Sądowego, przy czym podnosi, iż próbował wstrzymać eksmisję, odwołując się do Zarządu Lokali Miejskich, a gdy to się nie udało, po przeprowadzonej eksmisji, złożył skargę na czynności komornicze, ale na żadne z tych pism nie otrzymał odpowiedzi. Skarżący stwierdził również, iż przydzielone mu pomieszczenie tymczasowe przy ul. [...] w Ł. "nie spełnia wymogów" i w związku z tym wniósł o nie wymeldowywanie go z mieszkania socjalnego przy ul. [...], gdyż jak wskazał: "cały czas walczę pisząc pisma do różnych instytucji" w wprawie przedmiotowego lokalu. Powołaną na wstępie decyzją z 29 kwietnia 2024 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Łodzi. Organ II instancji wskazał na przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności stanowiące materialnoprawną podstawę wydanej decyzji, tj. art. 24 ust. 1, ust. 4, art. 25 ust. 1, art. 35 tej ustawy jak również wybrane w tym zakresie orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz zaznaczył, że na gruncie niniejszej sprawy bezspornie ustalono, że skarżący opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały w Ł. przy ul. [...] lok nr [...] w dniu 7 lipca 2022 r., kiedy to komornik Sądu Rejonowego dla Ł. w Ł. dokonał wobec niego eksmisji i od tego czasu odwołujący nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z protokołu komorniczego wynika, że "Wierzyciel zabezpieczył lokal poprzez wymianę zamka do drzwi wejściowych (...) dłużnik wydał klucz do lokalu wierzycielowi" wobec czego strona nie posiada już dostępu do lokalu. Jednocześnie tego samego dnia skarżący zawarł z Zarządem Lokali Miejskich umowę najmu pomieszczenia tymczasowego w Ł. przy ul. [...], co dowodzi, iż w spornym lokalu od tamtej pory nie koncentruje już swojego centrum życiowego. Sporną pozostaje kwestia zamieszkiwania przez skarżącego pod adresem ww. pomieszczenia tymczasowego na co wskazuje w swoich wyjaśnieniach z 25 stycznia 2024 r.: "Moje życie osobiste koncentruje się pod adresem ul. [...] w Ł." oraz z 1 marca 2024 r., kiedy to skarżący oświadczył, iż jest to lokal, w którym mieszka. Zarząd Lokali Miejskich w piśmie z 12 stycznia 2024 r. stwierdził natomiast, iż skarżący nie zamieszkiwał i nie zamieszkuje lokalu, do którego został skierowany po eksmisji, choć bezumownie go użytkuje. Organ II instancji uznał, że okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż potwierdzenie aktualnego miejsca pobytu strony nie należy do przesłanek, których ustalenie zaistnienia jest konieczne do zastosowania art. 35 ustawy o ewidencji ludności, tj. do wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. W ocenie organu II instancji zgromadzony przez organ pierwszej instancji w toku niniejszego postępowania materiał dowodowy niezbicie potwierdza, że odwołujący się nie przebywa w lokalu położonym w Ł. przy ul. [...] i nie może zgodnie z prawem do niego obecnie powrócić, więc lokal ten nie stanowi miejsca, gdzie realizuje on swoje podstawowe funkcje życiowe, a wszelkie związki z lokalem zostały zerwane. Okoliczności te nie przemawiają za dalszym utrzymaniem zameldowania odwołującego w spornym lokalu. W świetle powyższego organ odwoławczy w pełni podzielił ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organ pierwszej instancji, iż spełniona została przesłanka opuszczenia przez odwołującego miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Odnosząc się do zarzutów odwołującego dotyczących kwestii związanych z postępowaniem egzekucyjnym, organ II instancji wyjaśnił, iż w postępowaniu o wymeldowanie organy administracji publicznej nie mogą badać prawidłowości orzeczenia sądu powszechnego, a także jego wykonania przez komornika sądowego. Organ II instancji podkreślił, iż celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości, zarzucając jej naruszenie art. 77 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w toku postępowania wielokrotnie informował organ, że adres warszawski to adres korespondencyjny, a nie adres, pod którym skarżący przebywa, czy też zamieszkuje, wskazując, że pod tym adresem przebywa w chwili obecnej jego partnerka wraz z ich dzieckiem, która przekazuje skarżącemu informacje o przychodzącej do niego korespondencji. Strona skarżąca wyjaśniła także, że mieszkanie tymczasowe, jakie otrzymała od Miasta Łodzi, nie spełnia wymogów, żeby przebywało tam dziecko wraz z matką. Skarżący stwierdził nadto, że przebywa w Ł. w mieszkaniu tymczasowym, a jego partnerka wraz z dzieckiem przebywa w Warszawie u swojej babci. Skarżący wyjaśnił, że o swojej sytuacji pisał również do Prezydenta Miasta Łodzi, ale żadnej pomocy nie otrzymał. Skrzynki pocztowe znajdujące się w mieszkaniu tymczasowym nie są zamykane na klucz, więc jakakolwiek korespondencja może do niego nie dochodzić. W związku z powyższym skarżący musiał podać adres korespondencyjny, gdzie będzie miał gwarancję odbioru poczty. Strona stwierdziła dalej, że pod wskazanym adresem wymeldowania, tj. przy ul. [...] w Ł. przebywała od momentu opuszczenia domu dziecka. Był to lokal socjalny, który skarżący otrzymał od Miasta i mieszkał w nim do czasu przeprowadzenia nielegalnej eksmisji wraz swoją partnerką, która była wówczas w 7 miesiącu zagrożonej ciąży. Skarżący podniósł, że wielokrotnie pisał pisma do różnych urzędów oraz instytucji, o tym, że zostały udostępnione jego dane osobowe dla osób trzecich, podczas przeprowadzania eksmisji komorniczej, które pozostały bez reakcji ze strony organów. Strona stwierdziła, że lokal, który otrzymała tymczasowo od miasta posiada wady, a także nie może się w nim się zameldować, ponieważ nie ma umowy, a Urząd robi wszystko żeby skarżący stał się osobą bezdomną, bez tytułu prawnego do jakiegokolwiek lokalu. Skarżący wyjaśnił, iż nieprawdą jest, iż nie składał wniosku o nowe mieszkanie, wskazując, że w styczniu 2024 r. był wraz ze swoją partnerką w Urzędzie, gdzie dowiedzieli się, że dopóki sprawa jest niezakończona, nie może składać dokumentów o nowe mieszkanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podstawą prawną kontrolowanej decyzji były przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1191 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Decyzja o wymeldowaniu, jak wynika z analizy wskazanego wyżej przepisu, ma charakter związany i zapada po zaistnieniu następujących przesłanek: po pierwsze - opuszczenie miejsca pobytu stałego; po drugie – niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Przy czym pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (m.in. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 maja 2010 r., II OSK 851/09, LEX nr 597910). Co do zasady więc opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu powinno być wynikiem dobrowolnej decyzji osoby zameldowanej, jednakże nie zawsze jest to konieczne. Przyczyny opuszczenia lokalu, a w szczególności ustalenia dotyczące rozumienia dobrowolności tego działania, nie są w każdej sprawie przesądzające. Kwestia ta była już niejednokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych, zarówno na gruncie art. 35 ustawy o ewidencji ludności, jak i poprzednio obowiązującego art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Sądy zwracały uwagę, że ustalenie dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu, nie jest wymagane w każdej sprawie o wymeldowanie (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2398/10, LEX nr 1123128). Wola osoby zameldowanej nie ma bowiem znaczenia w razie gdy nastąpiło orzeczenie eksmisji. Wykonanie wyroku eksmisyjnego jest bowiem traktowane jako równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, co w rezultacie uzasadnia wydanie decyzji o wymeldowaniu osób eksmitowanych zarówno wówczas, gdy wyrok zostanie wykonany dobrowolnie przez zobowiązanego, jak i wtedy, gdy wyrok zostanie wykonany w drodze egzekucji sądowej (vide np. wyroki NSA: z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1862/21; z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 136/20; z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt 2111/15; z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 526/11; z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 1515/10, z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 24/09 - dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skutkiem wykonania wyroku orzekającego eksmisję danej osoby z lokalu jest bowiem ustanie pobytu tej osoby w tym lokalu w rozumieniu art. 25 ust. 1 ww. ustawy o ewidencji ludności. Należy podkreślić, że dobrowolność opuszczenia miejsca stałego pobytu nie jest przesłanką ustawową wymeldowania, dlatego nie w każdym przypadku wskazanie zaistnienia przesłanek wymeldowania będzie wymagało ustalenia, że opuszczenie przez określoną osobę miejsca pobytu stałego nie nastąpiło wbrew jej woli. Jeżeli opuszczenie przez daną osobę miejsca pobytu stałego jest powodowane zgodnymi z prawem władczymi działaniami organów państwa (wykonaniem wyroku nakazującego eksmisję z lokalu), tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, to przy ustaleniu spełnienia przesłanek do wymeldowania tej osoby, przesłanka dobrowolności nie może być brana pod uwagę, ponieważ oczywistym jest, że działanie organów w takich sytuacjach najczęściej nie jest zgodne z wolą osoby, która ma opuścić lokal. Skutkiem wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest również uznanie, że opuszczenie lokalu ma charakter trwały. Celem orzeczenia o eksmisji jest bowiem doprowadzenie do stanu, w którym określona osoba nie będzie już zajmowała oznaczonego lokalu. Taki wyrok ma przy tym spowodować zmianę stałą, a nie jedynie tymczasową. Z prawidłowo poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych wynika, że 7 lipca 2022 r. komornik Sądu Rejonowego dla Ł. w Ł. dokonał wobec skarżącego eksmisji z lokalu przy ul. [...] lok nr [...] i od tego czasu strona nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Wobec powyższego uznać należy, że skarżący opuścił zajmowany lokal w sposób trwały, a ze względu na orzeczenie i wykonanie eksmisji wymóg dobrowolności zmiany miejsca pobytu nie podlegał badaniu. Jednocześnie nie dopełnił on obowiązku meldunkowego z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy o ewidencji ludności - spełnione zostały tym samym wszystkie wymogi, od których zależy wydanie decyzji o wymeldowaniu. W niniejszej sprawie prawidłowo ustalono także, że skarżący nie posiada już dostępu do lokalu, jak również to, iż zawarł on z Zarządem Lokali Miejskich umowę najmu pomieszczenia tymczasowego w Ł. przy ul. [...], co dowodzi, iż w spornym lokalu od tamtej pory nie koncentruje już swojego centrum życiowego. Organ II instancji słusznie stwierdził przy tym, że kwestia zamieszkiwania przez stronę pod adresem ww. pomieszczenia tymczasowego pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż potwierdzenie aktualnego miejsca pobytu strony nie należy do przesłanek, których ustalenie zaistnienia jest konieczne do zastosowania art. 35 ustawy o ewidencji ludności, tj. do wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. Również powoływane przez skarżącego bliżej nieokreślone postępowania toczące się w przedmiocie nielegalności orzeczonej eksmisji, a także podnoszona przez niego okoliczność, iż pomieszczenie tymczasowe nie spełnia w jego ocenie wymogów pozwalających na przebywanie w nim dziecka skarżącego wraz z jego matką także pozostają bez wpływu na wynik postępowania administracyjnego w przedmiocie jego wymeldowania z miejsca pobytu stałego, które oparte jest o przepisy ustawy o ewidencji ludności. Ewidencja ludności posiada charakter wyłącznie porządkowy i nie zajmuje się ustalaniem prawa do lokalu i pobytu w nim. Organ prawidłowo zatem ocenił, iż podjęte przez skarżącego działania prawne, związane z próbą podważenia zasadności eksmisji i odzyskaniem lokalu, nie mają wpływu na wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. Jak już bowiem wskazano postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie/zameldowanie ma charakter jedynie ewidencyjno-rejestrowy, gdyż służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie ma wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, jego wykonywaniem ani tym bardziej nie dotyczy uprawnień w zakresie ich przyznawania, czy pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych, a jego celem, z uwagi na swój ewidencyjny charakter, jest odzwierciedlenie stanu rzeczywistego – tj. faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby (tak chociażby w: wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 485/23, Lex nr 3650442). W tej sytuacji sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkowało jej oddaleniem - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - jako niezasadnej. a.kr