III SA/Łd 552/08

Dnia 22 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółki komandytowej z siedzibą w J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu z zakresu nadzoru sanitarnego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł.: 1. uchylił poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...], nr [...] w części nakazującej "A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółce komandytowej z siedzibą w J. identyfikację przyjmowanych środków spożywczych do Centrum Dystrybucyjnego Spółki w D. i dystrybuowanych do sklepów sieciowych poprzez uwidocznienie w dokumentacji dostaw obejmujących produkty tylko z jednym terminem przydatności i/lub datą minimalnej trwałości oraz numerem partii; 2. nakazał zapewnienie skutecznego monitorowania żywności poprzez identyfikację każdej partii środka spożywczego przyjmowanej do Centrum Dystrybucji Spółki i dystrybuowanej do sklepów sieciowych w sposób umożliwiający natychmiastowe ustalenie odbiorcy (sklepu) każdej partii dystrybuowanego produktu. We wniosku o wstrzymania wskazanej decyzji zawartym w skardze "A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowa podniosła, iż rozstrzygniecie to jest ostateczne i podlega natychmiastowemu wykonaniu. Strona powołała się także na zawarte w skardze zarzuty skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji oraz ewentualne wysokie koszty, jakie musiałaby ponieść w związku z wprowadzeniem nowego systemu monitorowania żywności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 – nie publikowane). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Samo ogólnikowe powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może zatem stanowić uprawdopodobnienia ich wystąpienia w stopniu uzasadniającym jego uwzględnienie. Ponadto, podkreślić również należy, iż postępowanie toczące się na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wpadkowy. W postępowaniu tym Sąd jedynie ocenia, spełnienie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o jakich stanowi przytoczony wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje natomiast oceny zasadności merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (por. np. postanowienia NSA: z dnia 6 lutego 2008r., I OZ 47/08; z dnia 1 kwietnia 2008r., I OZ 209/08; z dnia 3 lipca 2008r., I OZ 493/08; z dnia 18 czerwca 2008r., I OZ 386/08; z dnia 13 czerwca 2008r., I OZ 410/08 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl oraz postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2005r., II OZ 513/05 – nie publikowane). Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje bowiem dopiero wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie (art. 132 p.p.s.a.). W ocenie Sądu strona nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować dla niej negatywne skutki, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Odwołanie się w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyłącznie do zawartych w skardze zarzutów dotyczących legalności zaskarżonej decyzji oraz ogólnikowe powołanie się na "ewentualne wysokie koszty", jakie musiałaby ponieść w związku z wprowadzaniem nowego systemu monitorowania żywności, z przyczyn wyżej wskazanych uznać bowiem należy za niewystarczające. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu. e.o.