III SA/Łd 602/16

Dnia 16 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 roku sprawy ze skargi E. R. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmniejszenia liczby punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego oddala skargę. Pismem z dnia 25 listopada 2015r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. E. R. wniosła o zmniejszenie jej ilości punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego o 6. W uzasadnieniu podniosła, że wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2015r. w spr. [...] Sąd Rejonowy w O. uznał ją winną, tego że w dniu 10 grudnia 2013r. w miejscowości R. prowadząc samochód osobowy przekroczyła dopuszczalną prędkość w obszarze zabudowanym to jest wykroczenia z art.92a Kodeksu wykroczeń i wymierzył jej karę 200 zł grzywny. Na skutek złożonej apelacji wyrokiem z dnia 2 września 2015r. w spr. [...] Sąd Okręgowy w O. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że odstąpił od wymierzenia kary. W opisie czynu w wyroku Sądu Rejonowego w O. brak jest informacji o ile E. R. przekroczyła dopuszczalną prędkość. W związku z czym nie można przypisać jej za wykroczenie 6 punktów karnych gdyż przekroczenie mogło być minimalne zaś punkty karne są przypisywane o ile przekroczenie prędkości wynosi co najmniej 11 km/h. Pismem z dnia 19 kwietnia 2016r. Komendanta Wojewódzki Policji w Ł. odmówił E.R. zmniejszenia ilości punktów karnych. Organ podniósł, że z uzasadnienia wyroku w spr. [...] wynika, że E.R. przekroczyła dopuszczalną prędkość o 36 km/h a więc istniały podstawy do wpisania 6 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Uzasadnienie wyroku stanowi integralną część wyroku. Okoliczność o ile E. R. przekroczyła dopuszczalną prędkość znalazło także potwierdzenie w postanowieniu Sądu Rejonowego w O. z dnia 1 kwietnia 2016r. w którym podniesiono, że opis zdarzenia zawarty w uzasadnieniu wyroku odzwierciedla w całości ustalony przez sąd stan faktyczny sprawy, który stanowił podstawę wydania wyroku w spr. [...]. W związku z czym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. W dniu 11 maja 2016r. E. R. wezwała Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. do usunięcia naruszenia prawa podtrzymując swoją argumentację przedstawioną we wniosku z 25 listopada 2015r. Pismem z dnia 20 maja 2016r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w swoim piśmie z 19 kwietnia 2016r. W dniu 29 czerwca 2016r. E. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 kwietnia 2016r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2015r. w spr. [...] Sąd Rejonowy w O. uznał ją winną wykroczenia z art.92a Kodeksu wykroczeń lecz w opisie czynu nie zawarł informacji o ile przekroczyła ona dopuszczalną prędkość w dniu 10 grudnia 2013r. W związku z czym mogło to być minimalne przekroczenie nie skutkujące przypisaniem punktów karnych. Wprawdzie w uzasadnieniu wyroku podniesiono, że było to przekroczenie dopuszczalnej prędkości o 36 km/h lecz jego treść nie może zastąpić wyroku. Jak podkreślił to Sąd Okręgowy w O.w wyroku w spr. [...] uzasadnienie ma jedynie charakter sprawozdawczy. W związku z tym, że w sentencji wyroku sądu karnego I instancji brak jest informacji o ile nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej prędkości przez skarżącą to nie można jej przypisać żadnych punktów karnych. W ocenie E. R. nie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem karnym o ile przekroczyła ona dopuszczalną prędkość w dniu 10 grudnia 2013r. W konkluzji skarżąca wnosiła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację przedstawioną w zaskarżonej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy zaznaczyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11, z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 329/10 oraz wyrok z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13). Reasumując, skarżąca mogła zwrócić się z wnioskiem do organu prowadzącego ewidencję kierowców o zmianę liczby punktów, a po otrzymaniu negatywnej odpowiedzi wezwać do usunięcia naruszenia prawa i wnieść skargę do sądu administracyjnego na czynność polegającą na odmowie zmiany liczby przypisanych mu punktów. Przeprowadzona w ww. sposób kontrola legalności zaskarżonej czynności wykazała, że nie narusza ona prawa. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 poz. 1137, ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012r. poz.488). Zgodnie z treścią art.130 ust.1 ustawy z 20 czerwca 1997r. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W myśl § 3 ust.1 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Zgodnie z treścią § 4 ust.1 wymienionego rozporządzenia wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. W myśl § 4 ust.2 cytowanego rozporządzenia przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem. Zgodnie z treścią § 4 ust. rozporządzenia wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa zmniejszenia liczby punktów karnych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. za przekroczenie przez skarżącą dopuszczalnej prędkości o 36 km/h w dniu 10 grudnia 2013r. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w wymienionym dniu w miejscowości R. E. R. faktycznie prowadziła pojazd przekraczając dopuszczalną prędkość o 36 km/h. Wskazują na to wyroki sądów karnych obu instancji wraz z uzasadnieniami a mianowicie wyrok Sądu Rejonowego w O. z 27 kwietnia 2015r. w spr. [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego w O. z 2 września 2015r. w spr. [...]. Z uzasadnienia wyroku w spr. [...] wynika, że skarżąca prowadziła pojazd z prędkością 86 km/h w sytuacji gdy dopuszczalna prędkość wynosiła 50 km/h. Ustalenia w tym zakresie potwierdził także odwoławczy sąd karny. Konsekwencją przekroczenia dopuszczalnej prędkości o 36 km/h jest przypisanie kierowcy 6 punktów karnych (kod E pkt.03 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r.) Organ Policji prawidłowo zatem wpisał skarżącej do ewidencji 6 punktów karnych gdyż zostało to stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu. Wpisu dokonano zatem zgodnie z treścią § 4 ust.1 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. Faktem jest, że w opisie czynu określonego w sentencji wyroku w spr. [...] brak jest informacji o ile E. R. przekroczyła dopuszczalną prędkość. Był to błąd w wyroku na co wskazał odwoławczy sąd karny podnosząc, że z uwagi na kierunek apelacji (apelacja na korzyść) nie była możliwa korekta opisu czynu. Okoliczność o ile skarżąca przekroczyła dopuszczalną prędkość wynika jednak z uzasadnienia wyroku sądu I instancji a ustalenie w tym zakresie potwierdził Sąd Okręgowy w O. w wyroku w spr. [...]. Analiza uzasadnień wyroków sądów karnych obu instancji prowadzi do niebudzącego wątpliwości wniosku, że w dniu 10 grudnia 2013r. E. R. przekroczyła o 36 km/h dopuszczalną prędkość czego skarżąca nie kwestionuje. Należy zaznaczyć, że uzasadnienie stanowi integralną część wyroku. Okoliczność o ile skarżąca przekroczyła dopuszczalną prędkość wynika także z treści postanowienia Sądu Rejonowego w O. z 1 kwietnia 2016r. w spr. [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości co do wykonania orzeczenia. W wymienionym postanowieniu podniesiono, że uzasadnienie wyroku w spr. [...] w sposób jasny i klarowny określa o jaką wielkość E.R. przekroczyła dopuszczalną prędkość. W związku z czym, w ocenie sądu karnego, nie ma wątpliwości co do wykonania wyroku. Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że E. R. nie powinno być przypisane 6 punktów karnych gdyż w sentencji wyroku w spr. [...] nie określono o ile przekroczyła ona prędkość. W związku z czym, w ocenie skarżącej, przekroczenie prędkości było minimalne i nie powinno skutkować przypisaniem żadnego punktu karnego. Przyjęcie poglądu skarżącej stanowiłoby naruszenie ustaleń faktycznych dokonanych przez sądy karne obu instancji a w szczególności tego, że E. R. w dniu 10 grudnia 2013r. przekroczyła dopuszczalną prędkość o 36 km/h. Z faktu omyłkowego pominięcia w sentencji wyroku sądu karnego I instancji informacji o ile skarżąca przekroczyła dopuszczalną prędkość E. R. wywodzi, że brak jest podstaw do przypisania jej jakiegokolwiek punktu karnego. Taki pogląd skarżącej jest nie do przyjęcia. W ocenie sądu nie może być tak, że wskutek omyłki w sentencji wyroku w spr. [...] nie można przypisać skarżącej żadnego punktu karnego choć fakt, że przekroczyła ona dopuszczalną prędkość o 36 km/h wynika z ustaleń faktycznych sądów karnych obu instancji i okoliczności tej nie kwestionuje nawet sama skarżąca. W przekonaniu sądu zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego skarżącej prawidłowo wpisano 6 punktów karnych za przekroczenie przez nią w dniu 10 grudnia 2013r. dopuszczalnej prędkości o 36 km/h. Wpisu w tym zakresie dokonano zgodnie z treścią § 4 ust.1 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. gdyż naruszenie stwierdzono prawomocnym wyrokiem sądu. W ocenie sądu zaskarżona czynność nie narusza prawa. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę E. R.. e.o.