III SA/Łd 665/11

Dnia 6 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2011 roku sprawy ze skargi Stołecznego Ośrodka Osób Nietrzeźwych w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu tytułów wykonawczych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...], nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej – Stołecznego Ośrodka Osób Nietrzeźwych w W. kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Izba Wytrzeźwień w W (obecnie Stołeczny Ośrodek dla Osób Nietrzeźwych w W.) wystawiła w dniu [...] r. tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zaległość z tytułu pobytu w izbie wytrzeźwień W. K.w dniu [...] r. i skierowała go do przymusowej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.działając na podstawie art. 29 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwrócił w/w tytuł wykonawczy. Uzasadniając wskazał, iż zgodnie z art. 29 § 1 powołanej ustawy organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Przepis art. 29 § 2 tej ustawy zobowiązuje do niepodejmowania egzekucji, jeżeli jest ona niedopuszczalna. W myśl natomiast art. 2 § 1 ustawy, przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetu jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień ma charakter opłaty administracyjnej i jest świadczeniem wynikającym ze stosunku publicznoprawnego, do którego zastosowanie mają przepisy ustawy - Ordynacja Podatkowa, m. in art. 70, który stanowi, że należność przedawnia się po upływie 5 lat od dnia, w którym stała się wymagalna. Na powyższe postanowienie Stołeczny Ośrodek dla Osób Nietrzeźwych w W. wniósł zażalenie, wskazując w uzasadnieniu, że do spraw wszczętych przed dniem 31 grudnia 2009 roku obowiązywał 10 - letni okres przedawnienia wynikający z art. 118 k.c. Do spraw natomiast wszczętych po dniu 1 stycznia 2010 r. stosuje się 5-letni okres przedawnienia wynikający z działu III ustawy -Ordynacja podatkowa – na mocy art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. W niniejszej sprawie, według stanu formalno-prawnego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2009 r., tj. z uwagi na niespełnienie dyspozycji art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bowiem ani Rada Miasta Stołecznego W., określająca wysokość opłaty za pobyt w Stołecznym Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych ani Dyrektor Stołecznego Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych wydający decyzję o umieszczeniu pacjenta w Stołecznym Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych nie są organami podatkowymi w rozumieniu art. 13 Ordynacji podatkowej – przepisy tej ustawy nie mają zastosowania do opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wskazując na zasadność przedstawionego stanowiska strona skarżąca powołała orzecznictwo sądów administracyjnych. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wskazał odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, że opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień nie ma charakteru świadczenia cywilnoprawnego, gdyż decyduje o tym brak równorzędności podmiotów: wierzyciel - zobowiązany. Nawiązany między izbą a zobowiązanym stosunek nie ma cechy równorzędności, skoro wyłączona jest swoboda woli po stronie zobowiązanego, świadczenie nie wynika z zawartego porozumienia, a opłata ustalona jest jednostronnie. Powyższe cechy charakteryzują stosunki publicznoprawne i w konsekwencji wynikające z nich zobowiązania publiczne. Tym samym powyższa opłata nie wynika ze stosunków cywilnoprawnych i nie ma do niej zastosowania 10 - letni termin przedawnienia wynikający z art. 118 Kodeksu cywilnego. Opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień ma charakter opłaty administracyjnej i jest świadczeniem wynikającym ze stosunku publicznoprawnego. Dla oceny kwestii przedawnienia zastosowanie ma ustawa - Ordynacja podatkowa i bez znaczenia w tym przypadku jest podnoszony przez wierzyciela argument, że 5-letni okres przedawnienia wynikający z działu III ustawy - Ordynacja podatkowa – na mocy art. 67 ustawy o finansach publicznych okres przedawnienia w zakresie opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień stosuje się do spraw wszczętych po dniu 1 stycznia 2010 r. Art. 67 ustawy o finansach publicznych wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. i ten akt prawny nie zawiera przepisów intertemporalnych dotyczących należności z tytułu pobytu w izbie wytrzeźwień. W sytuacji przepisów przejściowych, stosuje się zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą i doktryną prawniczą zasadę bezpośredniego działania prawa, polegającą na tym, że od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów danego rodzaju. Dotyczy to również zdarzeń, które dopiero powstaną, jak i tych które powstały przed wejściem w życie nowych przepisów, ale trwają w czasie dokonywania zmian prawa. Na gruncie rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień dotyczy zdarzenia faktycznego zaistniałego w 2003 r. czyli pod rządami ustawy Ordynacja podatkowa. Dlatego też na potrzeby niniejszej sprawy konieczne będzie odwołanie się do przepisów w/w ustawy. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłyną termin płatności podatku. Zauważyć ponadto należy, że od dnia 1 stycznia 2003 r. zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. W analizowanej sprawie nie zastosowano żadnych środków egzekucyjnych. Tym samym nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Dlatego na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło przedawnienie zobowiązań z tytułu opłaty za pobyt W.K. w izbie wytrzeźwień. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Stołeczny Ośrodek dla Osób Nietrzeźwych w W. podniósł zarzut naruszenia art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, art. 59 § 1 pkt 9 w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, a także naruszenie art. 6, art.7, art. 8 i art. 12 K.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, że opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień jest opłatą o charakterze publicznoprawnym, stanowiącą dochód gminy, której obowiązek uiszczenia wynika z przepisów prawa. Zarówno obowiązek świadczenia opłaty, jak i jej wysokość normują przepisy prawa, a organ prowadzący izbę wytrzeźwień ma jedynie obowiązek pobrania tak ustalonej opłaty. Przepisy Ordynacji podatkowej nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający, gdyż dotyczą stosunków społecznych o charakterze publicznoprawnym funkcjonujących w sferze praw i obowiązków jednostki. Należy zatem przyjąć, ze stosowanie przepisów normujących zobowiązania podatkowe może być rozszerzone, w stosunku do generalnej reguły wyrażonej w art. 2 § 1 Ordynacji podatkowej, jedynie na te podmioty, które nie będąc organami podatkowymi w rozumieniu ordynacji ustalają lub określają publicznoprawne należności budżetu państwa z wyraźnym jednak wykluczeniem należności jednostek samorządu terytorialnego. W przypadku opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień obowiązek jej zapłaty jak i wysokość wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Organ nie wydaje w tym przedmiocie jakiegokolwiek aktu konstytutywnego bądź deklaratywnego, lecz jego rola sprowadza się jedynie do pobrania opłaty na podstawie wystawionej faktury. Ustawa o wychowaniu w trzeźwości nie zawiera żadnej wskazówki interpretacyjnej co do stosowania przepisów ordynacji podatkowej w przedmiocie ustalania opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień. W ocenie strony skarżącej oznacza to, że w niniejszej sprawie nie doszło do zaistnienia przesłanek określonych w art. 2 Ordynacji podatkowej, co wyklucza możliwość uznania, że nastąpiło przedawnienie obowiązku określonego w tytule wykonawczym na podstawie przepisów ordynacji podatkowej. Nie jest również dopuszczalne , aby przyjmować, że przepis art. 67 ustawy o finansach publicznych umożliwia stwierdzenie przedawnienia obowiązku w rozpoznawanej sprawie. Oznaczałoby to bowiem, że 5 letni termin przedawnienia zaczął swój bieg i skończył na długo przed wejściem w życie w/w przepisu. Ponadto w przypadku, gdy organ egzekucyjny nie jest jednocześnie wierzycielem obowiązku nie mieści się w sferze badania dopuszczalności egzekucji i zwrotu tytułu wykonawczego wierzycielowi w trybie art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie zostało wydane z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem: art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 6, 7, 8 i 12 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.). Przy dokonywaniu kontroli Sąd z urzędu obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa materialnego i procesowego w postępowaniu administracyjnym, jeśli mogły one mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zawarte w powołanym przepisie sformułowanie "w granicach sprawy" nakłada na rozpatrujący sprawę Sąd, obowiązek zastosowania przewidzianych prawem środków prowadzących do usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich rozstrzygnięć podjętych w granicach danej sprawy, a więc zarówno w stosunku do rozstrzygnięć podjętych w trybie głównym (orzeczenia I i II instancji), jak i w postępowaniach należących do trybu nadzwyczajnego. Zatem Sąd uwzględniając skargę jest uprawniony do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 145 § 1 p.p.s.a. w stosunku do wszystkich rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji w tej sprawie. Art. 145 § 2 p.p.s.a. rozciąga możliwość wydania przewidzianych rozstrzygnięć również w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w oparciu o art. 29 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) – dalej u.p.e.a., rozstrzygające o zwrocie tytułu wykonawczego z uwagi na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej ze względu na przedawnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organy egzekucyjne uznały, że obowiązek uiszczenia opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień przedawnia się, zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) – dalej O.p., z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie opłata dotyczy pobytu w Izbie Wytrzeźwień w W. w dniu [...] r. W ocenie organów egzekucyjnych wystawiony przez Stołeczny Ośrodek dla Osób Nietrzeźwych w W. w dniu [...] r. , tytuł wykonawczy obejmujący powyższą opłatę, dotyczy więc obowiązku, który zgodnie z powołanym wyżej art. 70 § 1 O.p. uległ przedawnieniu, stąd zgodnie z art. 29 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjnym zobowiązany był do zwrotu wierzycielowi, tytułów wykonawczych. Wierzyciel podnosząc, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. Sąd dokonując kontroli zaskarżonych postanowień stwierdził, iż przedmiotowe postanowienia zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie podziela reprezentowany w orzecznictwie administracyjnym pogląd, w świetle którego, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada wprawdzie dopuszczalność egzekucji administracyjnej z wyłączeniem jednak badania zasadności i wymagalności określonego w tytule wykonawczym obowiązku. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, iż ustawodawca nakłada na organ egzekucyjny powinność zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej rozumianej jako ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony i czy zostało doręczone upomnienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2006 roku o sygn. akt II FSK 1302/05). W ocenie Sądu w przypadku, gdy organ egzekucyjny nie jest jednocześnie wierzycielem obowiązku, kwestia przedawnienia obowiązku nie mieści się w sferze badania dopuszczalności egzekucji i zwrot tytułu wykonawczego wierzycielowi w trybie art. 29 § 2 u.p.e.a. z powołaniem się na przedawnienie obowiązku nastąpił z naruszeniem tego przepisu. Sąd wywodzi swoje stanowisko z interpretacji art. 29 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 33 pkt 1, i art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a. Skoro bowiem organ egzekucyjny rozpoznając zarzut przedawnienia jest związany stanowiskiem wierzyciela, na które przysługuje zażalenie (a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego) to przesądzające rozstrzygnięcie tej kwestii przez organ egzekucyjny w trybie art. 29 § 1 u.p.e.a. stanowi ingerencję w sferę merytorycznej oceny podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela. W judykaturze w przeważającym zakresie nie ulega wątpliwości, że wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu (por wyrok NSA z 30 listopada 2000 r., sygn. akt III SA 2571/99, opublikowany w: ONSA 2002/1/27; wyrok NSA z 17 stycznia 2001 r., sygn. akt I SA 2167/00, opublikowany w: POP 2001/6/198). Na niedopuszczalność badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym zwracał uwagę NSA m.in. w wyroku z dnia 2 października 2009 r. sygn. II FSK 689/08 (niepubl.), z dnia 8 lipca 2008r. sygn. II FSK 1762/06 (niepubl), z dnia 14 listopada 2006r. sygn. II FSK 1480/05 (niepubl.), z dnia 18 października 2006r. sygn. II FSK 1302/05 (niepubl.), WSA w Łodzi w wyroku z dnia 14 grudnia 2007r. II SA/Łd 862/07 (niepubl). Podsumowując tę część rozważań należy stwierdzić, że organy egzekucyjne będąc powołanymi do badania z urzędu dopuszczalności egzekucji, są zobowiązane rozważyć tę kwestię przede wszystkim na podstawie wystawionego przez wierzyciela tytułu wykonawczego, bez wkraczania w meritum. Czym innym jest bowiem badanie samej dopuszczalności egzekucji, a czym innym wkraczanie w jej zasadność. Odpowiedzialność za niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spoczywać będzie wówczas na wierzycielu. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych skłania jednak również do wniosku, że wyznaczenie ścisłej granicy pomiędzy badaniem przez organ egzekucyjny dopuszczalności egzekucji, a badaniem zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym nie jest do końca w zupełności oczywiste. Wobec powyższego gdyby nawet przyjąć, że badanie przedawnienia obowiązku, którego dotyczy tytuł wykonawczy należy do sfery dopuszczalności egzekucji, o której mowa w art. 29 § 1 u.p.e.a. to w przedmiotowej sprawie i tak w ocenie Sądu doszło do naruszenia art. 29 § 2 z uwagi na fakt, iż obowiązek określony w tytule wykonawczym nie uległ przedawnieniu. Rozważając sprawę z tego punktu widzenia należy podkreślić, że opłata będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie dotyczyła pobytu osoby w izbie wytrzeźwień w dniu [...] r. i do dnia wystawienia tytułu wykonawczego tj. do dnia [...]. nie została uiszczona. W ocenie Sądu analiza przepisów prawa materialnego – art. 39 i 42 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz Statutu Stołecznego Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych w W. nie pozostawia wątpliwości, że opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień jest opłatą o charakterze publicznoprawnym, stanowiącą dochód gminy, której obowiązek uiszczenia wynika z przepisów prawa. Sąd podziela w tym względzie stanowisko WSA w Poznaniu wynikające z wyroku z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt l SA/Po 588/08, że o publicznoprawnym charakterze tej opłaty świadczy brak równorzędności podmiotów. Nawiązywany pomiędzy izbą wytrzeźwień, a zobowiązanym stosunek nie wynika z zawartego porozumienia. Izba wytrzeźwień występuje bowiem z mocy przysługującej tej placówce władzy zwierzchniej – uprawnienia wynikającego z przepisów prawa administracyjnego. Następuje on z wyłączeniem woli zobowiązanego i charakteryzuje się brakiem równorzędności podmiotów. Również związane z tym stosunkiem opłaty, których obowiązek uiszczenia wynika z przepisów prawa, ustalane są jednostronnie przez organ, na podstawie przepisów normatywnych. W tym kontekście należy udzielić odpowiedzi na pytanie, czy do opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej obowiązującej od dnia 1 stycznia 1998 roku. Zgodnie z art. 2 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym zarówno w dacie zaistnienia obowiązku jak i wystawienia tytułu wykonawczego, jej przepisy stosuje się do: 1) podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe; 2) opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych; 3) spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości organów podatkowych. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że charakterystyka świadczeń, o których w nim mowa została dokonana za pomocą wyznaczników przedmiotowo-podmiotowych. Warunkiem zastosowania do nich przepisów Ordynacji podatkowej jest zatem kumulatywne spełnienie trzech przesłanek: 1/ świadczenie musi być podatkiem opłatą lub niepodatkową należnością budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, 2/ kompetencje do jego ustalania lub określania muszą należeć do organów podatkowych, 3/ świadczenie musi mieć publicznoprawny charakter. Zgodnie z art. 2 § 2 O.p., jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III tej ustawy ( w tym rozdziału 8 dotyczącego przedawnienia - art.68 i nast.) stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż podatkowe organy. Z wcześniejszych wywodów wynika, że opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień ma charakter publicznoprawny, stanowiący dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego, której obowiązek uiszczenia wynika z przepisów prawa. W kontekście art. 2 § 1 i § 2 O.p. oznacza to, że żaden organ państwowy ani samorządowy nie uczestniczy w kreacji zobowiązania konkretnej osoby do uiszczenia opłaty za pobyt w izbie. Zarówno obowiązek świadczenia opłaty, jak i jej wysokość normują przepisy prawa, a organ prowadzący izbę wytrzeźwień ma jedynie obowiązek pobrania tak ustalonej opłaty. Skoro pobierający opłatę za pobyt w izbie wytrzeźwień organ prowadzący izbę wytrzeźwień, nie jest uprawniony do wydania jakiegokolwiek aktu administracyjnego ustalającego obowiązek, bądź określającego obowiązek świadczenia opłaty, w tym jej wysokość, to tym samym wyłączona jest możliwość rozstrzygania o terminie przedawnienia tego obowiązku na podstawie przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa. Wynika to z przedmiotowego zakresu tej ustawy określonego w jej art. 2, przy wykluczeniu możliwości uznania, że opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień ustalana lub określana jest przez organ podatkowy (art. 2 § 1 pkt 1) lub inny organ niebędący organem podatkowym (art. 2 § 2). Oczywistym jest, że opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień nie jest unormowana w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (art. 2 § 1 pkt 3) oraz, że sprawa związana z jej poborem nie jest sprawą z zakresu prawa podatkowego (art. 2 § 1 pkt 4). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę godzi się również uwzględnić uwagi przedstawione w literaturze przedmiotu odnośnie zakresu stosowania Ordynacji podatkowej. Wskazano tam, iż przepisy te nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający, gdyż dotyczą stosunków społecznych o charakterze publiczno-prawnym funkcjonujących w sferze praw i obowiązków jednostki. Należy zatem przyjąć, iż stosowanie przepisów normujących zobowiązania podatkowe może być rozszerzone, w stosunku do generalnej reguły wyrażonej w art. 2 § 1 O.p., jedynie na te podmioty, które nie będąc organami podatkowymi w rozumieniu ordynacji ustalają lub określają publicznoprawne należności budżetu państwa, z wyraźnym jednak wykluczeniem należności jednostek samorządu terytorialnego. Inaczej mówiąc, muszą to być należności, których tytuł prawny wynika z władztwa państwowego dającego uprawnienia określonym organom do ustalania lub określania należności budżetowych o charakterze publicznym (vide: R.Mastalski, w: B.Adamiak, J.Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki, Ordynacja Podatkowa. Komentarz. Unimex 2006 s. 22). Za taką interpretacją przemawia też wykładnia historyczna. W pierwotnej wersji art. 2 § 1 O.p., że przepisy Ordynacji stosuje się m.in. do: 1) podatków, opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe oraz 2) podatków stanowiących dochody budżetów gmin. Art. 2 § 2 O.p. stanowił natomiast, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. Z dniem 1 stycznia 1999 r. zakres stosowania przepisów Ordynacji rozszerzono, na mocy art. 2 § 1 pkt 1, także na opłaty oraz inne niepodatkowe należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Pozostawiono natomiast bez zmiany treść art. 2 § 2. Bez większych zmian regulacja ta obowiązuje po dzień dzisiejszy. Zdaniem Sądu, gdyby zamiarem ustawodawcy było rozszerzenia stosowania przepisów Ordynacji podatkowej także na opłaty i niepodatkowe należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy niepodatkowe, to dokonałby on zmiany treści art. 2 § 2, w taki sposób jaki dokonano zmiany art. 2 § 1 pkt 1, tj. rozszerzając stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej na opłaty i niepodatkowe należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Skoro nie zmieniono brzmienia art. 2 § 2, to zamiarem ustawodawcy było ograniczenie stosowania tego przepisu tylko do opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. W świetle powyższych wywodów istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy ma to, że opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień są należnościami budżetu gminy, a nie budżetu państwa. W konsekwencji art. 2 § 2 O.p. nie może mieć zastosowania do tych opłat. Należy również zwrócić uwagę, że treść art. 2 O.p., zarówno w § 1, jak też w § 2 stanowiąc o uprawnieniach organów do ustalenia lub określenia wymienionych tam należności publicznych, wyraźnie nawiązuje do art. 21 O.p., na podstawie którego właściwe organy wydają decyzje deklaratoryjne oraz konstytutywne (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski Komentarz Ordynacja podatkowa Toruń 2007, str. 16). W przypadku opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień, obowiązek jej zapłaty, jak i wysokość wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Organ nie wydaje w tym przedmiocie jakiegokolwiek aktu konstytutywnego bądź deklaratywnego, lecz jego rola sprowadza się jedynie do pobrania opłaty, jak wynika z akt administracyjnych na podstawie wystawionej faktury. Zaznaczyć również trzeba, że utrwalone w praktyce i orzecznictwie rozumienie pojęć "ustalania lub określania" podatku, opłaty lub niepodatkowej należności budżetowej nie pozwala w rozważanym stanie faktycznym przyjąć, że w sprawie o zapłatę opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień, mamy do czynienia ze świadczeniem należącym do jednej z kategorii danin publicznych wymienionych w art. 2 O.p. Ustawa o wychowaniu w trzeźwości nie zawiera żadnej wskazówki interpretacyjnej co do stosowania przepisów O.p. w przedmiocie ustalania opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień. Gdyby ustawodawca miał taki zamiar uczyniłby tak jak w art. 13 2 ust. 7 tej ustawy , poprzez odesłanie wprost do stosowania O.p. w sprawach nieuregulowanych. W kontekście przedstawionych rozważań warto ponadto przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt GSK 93/04 (LEX nr 147106), w sprawie rozpoznawanej również na tle ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym "opłata za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest ustalana lub określana przez organy podatkowe, a jednocześnie jest źródłem dochodów publicznych gminy. Do opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej". Również w wyroku z dnia 28 kwietnia 2009 roku, sygn. I SA/Gl 1167/08 WSA w Gliwicach stwierdził, że (...) Opłata związana z pobytem osoby fizycznej w izbie wytrzeźwień należy do wierzytelności administracyjnoprawnych, będących dochodem należnym jednostki samorządu terytorialnego, do którego nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej.(...) (orzeczenia .nsa.gov.pl). W tym miejscu godzi się podnieść, że w stanie prawnym obowiązującym do czasu wejścia w życie Ordynacji podatkowej tj. do dnia 1 stycznia 1998 r. istotnie, sądy administracyjne wyrażały poglądy, że uregulowania wynikające z ustawy o zobowiązania podatkowych - stosowane na mocy § 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 1989 r. w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych (...) - do opłat administracyjnych pobieranych przez organy administracji państwowej na podstawie odrębnych ustaw, pozwalały na stosowanie 5 - letniego terminu przedawnienia w stosunku do opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień. Na uwagę zasługuje jednak stwierdzenie, że chodziło o opłaty "pobierane" tymczasem w Ordynacji podatkowej ustawodawca w art. 2 § 1 i § 2 posługuje się pojęciami opłat ustalanych lub określanych, co w nawiązaniu do wywodów powyższych sugeruje odniesienie do art. 21 O.p. i całkowicie zmienia sytuację prawną i możliwość zastosowania Ordynacji podatkowej do opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień. Reasumując w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło więc do przedawnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, tym samym, zwrot tytułów wykonawczych z tego powodu był nieuzasadniony i naruszał przepis art. 29 § 2 u.p.e.a. Sąd stoi na stanowisku, że dopiero od 1 stycznia 2010 r. do opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień będą miały odpowiednio zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i działu III Ordynacji podatkowej – zgodnie z regulacją wynikająca z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009r. Nr 157 poz. 1240 ze zm.). Nie można jednak przyjąć, jak interpretują to organy orzekające w przedmiotowej sprawie, że przepis art. 67 w/w ustawy umożliwia stwierdzenia przedawnienia obowiązku w rozpoznawanej sprawie. Oznaczałoby to bowiem, że 5 - letni termin przedawnienia zaczął swój bieg i skończył na długo przed wejściem w życie przepisu. Skoro bowiem opłata dotyczy pobytu osoby w izbie wytrzeźwień w dniu [...] r. to zgodnie z interpretacją organu przedawnienie nastąpiło z dniem 31 grudnia 2008 r., a wskazany przepis wszedł w życie 1 stycznia 2010 r. Istotnie przepis art. 67 ustawy o finansach publicznych odsyła do uregulowań wynikających z działu III O.p., regulując tym samym kwestie przedawnienia m.in. opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień. Do dnia 1 stycznia 2010 r. kwestii przedawnienia przedmiotowej opłaty nie regulował żaden przepis prawa materialnego. Jak wykazano wyżej nie było podstaw do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie obliczania terminu przedawnienia opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień. Wobec powyższego, 5-letni termin przedawnienia w przedmiotowej sprawie należy liczyć od dnia 1 stycznia 2010 r. (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 332/08, i NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II FSK 884/09 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a. t.p.