III SA/Łd 862/19

Dnia 10 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Łęczycy na uchwałę Rady Gminy Piątek z dnia 22 lutego 2011 roku nr VI/26/11 w przedmiocie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 2, § 4 ust. 1, § 4 ust. 2 pkt 3, §5 załącznika do uchwały o nazwie "Organizacja pracy Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania". III SA/Łd 862/19 UZASADNIENIE W dniu 3 września 2019 r. Prokurator Rejonowy w Łęczycy działając na podstawie art. 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 3 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a.; art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1767 ze zm.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy Piątek z dnia 22 lutego 2011 r., nr VI/26/11 w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania, w części dotyczącej § 2, § 4 ust. 1, § 4 ust. 2 pkt 3, § 5 załącznika do uchwały o nazwie "Organizacja pracy Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania". Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: - art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1390) – dalej: ustawa, poprzez określenie, pomimo braku upoważnienia ustawowego Rady zadań zespołu interdyscyplinarnego, a nadto uregulowanie tej materii w sposób odmienny od postanowień ustawy (§ 2 załącznika); - art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9a ust. 3-5 ustawy poprzez wskazanie, z przekroczeniem delegacji ustawowej, katalogu podmiotów wchodzących w skład zespołu, a nadto uregulowanie tej materii w sposób odmienny od postanowień ustawy, w szczególności poprzez wskazanie , ze w skład zespołu wchodzi przedstawiciel Kościoła i związków wyznaniowych oraz organizacji pozarządowych (§4 załącznika); - art. 9a ust. 15 poprzez przekroczenie delegacji ustawowej w zakresie zasady tajności informacji przekazywanych w ramach prac zespołu interdyscyplinarnego oraz odbierania oświadczenia od członków zespołu (§2 pkt 3 załącznika) w sytuacji gdy kwestie te wprost wynikają z art. 9c ust. 2 i ust. 3 ustawy; - art. 9a ust. 8 w zw. z art. 9a ust. 15 ustawy w zakresie dotyczącym porozumień zawartych między Burmistrzem ,a jednostkami instytucjami oraz organizacjami (§5 załącznika), co stanowiło przekroczenie delegacji ustawowej poprzez powtórzenie przepisów ustawy oraz ich modyfikacji poprzez przyjęcie, że kuratorzy sądowi również działają na podstawie porozumień zawartych z Wójtem Gminy Piątek. Z uwagi na powyższe naruszenia Prokurator Rejonowy w Łęczycy wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w skarżonej części. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Piątek wnosiła jej oddalenie. Wskazała, iż podjęta uchwała była poddana kontroli organu nadzoru, który nie stwierdził podstaw do uznania jej nieważności. Co więcej podjęta uchwala była przedmiotem kontroli Najwyższej Izby Kontroli, która pomimo stwierdzonych nieprawidłowości, ogólnie oceniła pozytywnie działania Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Piątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018r. poz. 2107), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Sąd nie może zatem opierać swojej kontroli na kryterium słuszności, czy też sprawiedliwości społecznej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.), a do aktów takiego rodzaju należy zaliczyć zaskarżoną w niniejszej sprawie przez Prokuratora Rejonowego w Łęczycy uchwałę. Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Natomiast w myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo twierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się należy do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) – dalej: u.s.g., w której mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 ustawy). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) – dalej: k.p.a. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej podana została uchwała Rady Gminy Piątek z dnia 22 lutego 2011 r., nr VI/26/11 w sprawie określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania w części dotyczącej § 2, § 4 ust. 1, § 4 ust. 2 pkt 3, § 5 załącznika do uchwały o nazwie "Organizacja pracy Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania"- dalej załącznika do uchwały, którym Prokurator Rejonowy w Łęczycy zarzuca naruszenie art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9a ust. 3-5, ust. 8, ust. 15, art. 9c ust. 2-3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przemocy w rodzinie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1390) poprzez przekroczenie delegacji ustawowej do określenia w drodze uchwały trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu, nieuprawnioną modyfikację wskazanych przepisów oraz zawarcie zapisów stanowiących powtórzenie powołanej ustawy. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż stosownie do treści art. 9a ust. 1-5 ustawy z dnia 21 listopada 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie(tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r. poz. 1390) – dalej: ustawa, gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym. Zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: 1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji; 4) oświaty; 5) ochrony zdrowia; 6) organizacji pozarządowych; a nadto kuratorzy sądowi. Ponadto w skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele innych podmiotów, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Z mocy art. 9a ust. 15 ustawy zadaniem rady gminy jest określenie w drodze uchwały, trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Z kolei, zgodnie z treścią art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Powyższa zasada konstytucyjna oznacza, że każda norma kompetencyjna musi być tak realizowana, aby nie naruszała innych przepisów ustawy. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalony przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa. Realizując kompetencję organ musi uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady z reguły stanowi istotne naruszenia prawa. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, że normy upoważniające powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 593/09, LEX 646458). Wskazać również należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym powtarzanie w uchwałach organów gminy całych uregulowań ustawowych, jak i ich części, czy też nieprecyzyjne powtarzanie przepisów zawartych w ustawie delegującej (upoważniającej) stanowi istotne naruszenie prawa. Uchwała rady gminy nie może bowiem regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie, gdyż mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co mogłoby skutkować całkowitą lub częściową zmianą intencji prawodawcy. Podkreślenia wymaga również, że w orzecznictwie dopuszcza się w drodze wyjątku możliwość powtarzania w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny i jeżeli jest to uzasadnione względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, stanowiąc określenie materii, która jest regulowana aktem prawa miejscowego, jednakże i w takich sytuacjach winno się raczej poprzestać na odesłaniu do odpowiednich uregulowań ustawowych, celem uniknięcia ewentualnych istotnych wątpliwości interpretacyjnych co do tego, w jakim brzmieniu dana norma prawna (przytoczonym czy następnie zmienionym) obowiązuje na gruncie danego aktu prawa miejscowego. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Go 132/18, wyroki WSA w Poznaniu z: 22 kwietnia 2015 r., IV SA/Po 1284/14; 3 lutego 2015r., IV SA/PO 582/14; z 14 czerwca 2018 r. , IV SA/Po 431/18; wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., II GSK 2114/11; www.cbois.nsa.gov.pl). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd za zasadny uznał zarzut skargi, co do nieuprawnionego określenia zadań Zespołu Interdyscyplinarnego, jak nieuprawnionego powtórzenia i modyfikacji w treści § 2 załącznika do uchwały, obowiązującego przepisu art. 9b ust. 2 ustawy, iż użyte przez Radę Gminy Piątek sformułowanie, zgodnie z którym "Zadaniem Zespołu Interdyscyplinarnego" jest integrowanie i koordynowanie działań przedstawicieli różnych podmiotów oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Zespół wykonuje w szczególności zadania kreślone w art. 9b ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu w rodzinie", stanowi nieuprawnione przypisanie Radzie uprawnienia do określania zakresu zadań zespołu, co w żaden sposób nie wynika z upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 9a ust. 15 ustawy, który deleguje radę jedynie do określenia, w drodze uchwały, trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunki jego funkcjonowania. Po drugie stanowi niedopuszczalne powtórzenie, a co więcej nieuprawnioną modyfikacje art. 9b ust. 2 ustawy, zgodnie z którym zadaniem zespołu interdyscyplinarnego jest integrowanie i koordynowanie działań podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5, oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności przez: 1) diagnozowanie problemu przemocy w rodzinie; 2) podejmowanie działań w środowisku zagrożonym przemocą w rodzinie mających na celu przeciwdziałanie temu zjawisku; 3) inicjowanie interwencji w środowisku dotkniętym przemocą w rodzinie; 4) rozpowszechnianie informacji o instytucjach, osobach i możliwościach udzielenia pomocy w środowisku lokalnym; 5) inicjowanie działań w stosunku do osób stosujących przemoc w rodzinie. Za zasadny Sąd uznał także zarzut przekroczenia ustawowej delegacji oraz nieuprawnionego powtórzenia i modyfikacji obowiązujących przepisów, odnośnie zawartego w § 4 ust. 1 załącznika do uchwały określenia składu Zespołu Interdyscyplinarnego. W tym zakresie wskazać należy, iż skład zespołu interdyscyplinarnego został określony w sposób precyzyjny przez ustawodawcę. Jak wynika bowiem z treści art. 9a ust. 3 ustawy w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele:1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji; 4) oświaty; 5) ochrony zdrowia; 6) organizacji pozarządowych. W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą także kuratorzy sądowi (art. 9a ust.4 ustawy). Natomiast przepis art. 9a ust. 5 ustawy stanowi, iż w skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Ponadto podkreślenia wymaga, że zawarte w art. 9a ust. 15 upoważnienie dla rady gminy nie obejmuje swym zakresem upoważnienia do wskazania podmiotów wchodzących w skład zespołu interdyscyplinarnego, a tym bardziej do modyfikacji jej składu, jego rozszerzenia, czy też ograniczenia. Natomiast odnośnie zawartego w § 4 ust. 2 pkt 3 załącznika do uchwały zwrotu "Członek Zespołu Interdyscyplinarnego przed udziałem w pierwszym posiedzeniu składa pisemne oświadczenie o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji pracy w Zespole", wskazać należy, iż kwestia powyższa została w sposób pełny uregulowana w art. 9c ust. 2 i ust. 3 ustawy, co skutkuje uznaniem, iż kwestionowany w tym zakresie, przez stronę skarżąca zapis załącznika do uchwały stanowi nieuprawnione powtórzenie regulacji ustawowych. Za przekroczenie wynikającej z art. 9a ust. 15 ustawy delegacji ustawowej rady gminy, jak również nieuprawnioną modyfikację przepisów ustawy, Sąd uznał także zawartą w § 5 załącznika do uchwały regulację, zgodnie z którą "Zespół Interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Wójtem Gminy a podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w jego skład , w przypadku pracowników samorządowych Gminy – wskazanych przez Wójta Gminy Piątek". Jak bowiem słusznie wskazuje strona skarżąca kwestia powyższa została uregulowana w art. 9a ust. 8 ustawy Co więcej powołany powyżej przepis nie odnosi obowiązku zawarcia stosownych porozumień z kuratorami sądowymi, którzy wchodzą w skład zespołu na podstawie art. 9a ust. 4 ustawy. Tymczasem użyty przez Radę Gminy Piątek w § 5 załącznika zwrot "pomiędzy Wójtem Gminy a podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w jego skład", wskazuje wadliwie, na obowiązek zawarcia porozumień także z kuratorami wchodzącymi w skład Zespołu Interdyscyplinarnego funkcjonującego na terenie Gminy Piątek. Odnosząc się natomiast do argumentacji Rady Gminy Piątek, co do braku zasadności podniesionych zarzutów , o czym świadczy niezakwestionowanie podjętej uchwały przez Wojewodę Łódzkiego w trybie określonym w art. 90 i art. 91 u.s.g., jak również pozytywny wynik kontroli przeprowadzonej przez Najwyższa Izbę Kontroli w 2012 r. Sąd stwierdza, iż pozostają one bez wpływu na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, iż niestwierdzenie przez organ nadzoru, w terminie określonym w art. 91 ust. 1 u.s.g., podstaw do stwierdzenia podjętej przez organ gminy uchwały, nie wyłącza wynikających z art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o Prokuraturze (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 740) uprawnień kontrolnych prokuratury, co do zgodności z prawem uchwał lub zarządzeń organu samorządu terytorialnego albo rozporządzeń wojewody, realizowanych w drodze wniosku kierowanego do organu, który je wydał, o ich zmianę lub uchylenie albo kieruje wniosek o ich uchylenie do właściwego organu nadzoru; a w przypadku uchwały lub zarządzenia organu samorządu terytorialnego prokurator w drodze wniosku o stwierdzenie ich nieważności przez sąd administracyjny. Natomiast z załączonego do odpowiedzi na skargę wystąpienia pokontrolnego Najwyższej Izby Kontroli z dnia 4 grudnia 2012 r. wynika, iż podmiotem kontrolowanym był Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Piątku, a przedmiotem tej kontroli realizacja zadań z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Uzyskana w następstwie przeprowadzonej kontroli pozytywna ocena końcowa, pomimo stwierdzonych uchybień, między innymi w zakresie realizacji obowiązku powołania Zespołu Interdyscyplinarnego, w żaden sposób nie może konwalidować stwierdzonych przez Sąd uchybień. Zawarty bowiem w art. 3 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 489) zakres kontroli podlegającej temu konstytucyjnemu organowi obejmuje w szczególności wykonanie budżetu państwa oraz realizację ustaw i innych aktów prawnych w zakresie działalności finansowej, gospodarczej i organizacyjno-administracyjnej, czy też realizację zadań audytu wewnętrznego jednostek wymienionych w art. 2 ustawy, w tym organów samorządu terytorialnego, samorządowych osób prawnych i innych samorządowych jednostek organizacyjnych. Zakres tej kontroli nie obejmuje natomiast zgodności z prawem podejmowanych przez te organy uchwał lub zarządzeń, gdyż w tym zakresie ustawowe kompetencje przyznane zostały organom sprawującym nadzór nad organami samorządu terytorialnego oraz sądom administracyjnym. Reasumując przeprowadzona przez Sąd analiza kwestionowanych zapisów załącznika do zaskarżonej uchwały oraz ich zestawienie z treścią art. 9a -9c ustawy, czynią zasadnymi podniesione zarzuty przedmiotowej skargi, co skutkuje stwierdzeniem, na podstawie art. 147 p.p.s.a. jej nieważności w części dotyczącej § 2, § 4 ust. 1, § 4 ust. 2 pkt 3, , § 5 , załącznika do zaskarżonej uchwały. a.l.