III SA/Łd 905/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 905/14 o zwrocie kosztów postępowania w sprawie ze skargi "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na czynność Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia uprawnienia do zwrotu opłaty za kartę pojazdu dla pojazdów o numerach identyfikacyjnych: [...], [...], [...], [...]oraz [...] postanawia: 1. uchylić punkt 2 wyroku z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 905/14; 2. zasądzić od Prezydenta Miasta P. na rzecz "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 1785,00 (tysiąc siedemset osiemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na czynność Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia uprawnienia do zwrotu opłaty za kartę pojazdu dla pojazdów stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności oraz zasądził od Prezydenta Miasta P. na rzecz "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 825 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem w zakresie zwrotu kosztów postępowania zawartym w punkcie 2 wyroku, skarżąca spółka wniosła zażalenie. W zażaleniu tym skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w związku z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 461), polegające na zasądzeniu w pkt 2 wyroku od organu na rzecz skarżącej kwoty 825 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na co składa się kwota 500 zł – tytułem wpisu sądowego w 5 sprawach (po 100 zł każda), 240 zł tj. stawka minimalna opłaty za czynności adwokackie oraz kwota 85 zł uiszczona tytułem opłat skarbowych od złożenia odpisu udzielonego pełnomocnictwa do każdej skargi (po 17 zł każda), podczas gdy minimalne wynagrodzenie adwokata w tych połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawach zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia powinno wynosić 240 zł od każdej z 5 skarg na akt wniesiony do sądu administracyjnego, co daje łączną kwotę 1200 zł. Zasądzone koszty postępowania powinny więc wynosić 1 785 zł. W związku z tym skarżąca spółka wniosła o zmianę rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 wyroku poprzez zasądzenie od Prezydenta Miasta P. na jej rzecz kwoty 1 785 zł oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., tj. kwoty 120 zł oraz wydatku kwoty 17 zł stanowiącej równowartość opłaty skarbowej od złożenia odpisu pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie zaś z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. sąd połączył 5 spraw o sygn. akt III SA/Łd 905 – 909/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Połączone sprawy sąd rozpoznał i rozstrzygnął pod wspólną sygn. akt III SA/Łd 905/14. W każdej z tych spraw skarżąca spółka reprezentowana była przez pełnomocnika będącego adwokatem. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w tej kategorii spraw w pierwszej instancji stawka minimalna wynosi 240 zł. Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, skarżącej spółce, wobec uwzględnienia skarg wniesionych w pięciu połączonych sprawach, biorąc pod uwagę ich tożsamość oraz związany z tym nakład pracy pełnomocnika, charakter spraw (prawie identyczny stan faktyczny i prawny) i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do ich wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, należało zasądzić skarżącej spółce koszty postępowania sądowego w wysokości 1 785 zł, w tym 500 zł tytułem wpisów sądowych w pięciu sprawach, 85 zł tytułem zwrotu wydatków w postaci opłat skarbowych od pełnomocnictwa uiszczonej w każdej z nich oraz 1 200 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika. Tymczasem w pkt 2 wyroku z dnia 10 grudnia 2014 r., zawierającym postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, sąd zasądził kwotę 825 zł. Wobec powyższego zażalenie uznać należało za oczywiście uzasadnione. W tej sytuacji zasadne było uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpoznanie wniosku skarżącej spółki o zwrot kosztów postępowania. Stosownie bowiem do art. 195 § 2 zd. 1 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Wniosek o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego nie mógł natomiast zostać uwzględniony, gdyż p.p.s.a. nie daje podstaw do jego uwzględnienia. Brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończonych postępowanie w danej instancji niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej – przepisy rozdziału 1 działu IV. Brak jest natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (dział V, rozdział 1), które dawałoby podstawę do odpowiedniego stosowania – w wypadku uwzględnienia zażalenia – przepisu art. 203 p.p.s.a., który stanowi podstawę do zasądzenia od strony przeciwnej niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz strony, która wniosła skargę kasacyjną w razie jej uwzględnienia. Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą zaś być interpretowane w sposób rozszerzający (por. postanowienia NSA: z dnia 31 stycznia 2004 r., FZ 504/04; z dnia 12 maja 2011 r., II GZ 443/10; z dnia 8 września 2011 r., I OW 99/11; z dnia 20 września 2011 r., I FSK 1141/10; z dnia 20 stycznia 2015 r. II FSK 3584/14; z dnia 3 lutego 2015 r., I OZ 8/15; z dnia 11 lutego 2015 r. oraz wyrok NSA z dnia 31 marca 2011 r., I OSK 387/10). Mając na uwadze powyższego sąd na podstawie art. 195 § 2 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzekł, jak w postanowieniu. e.o.