III SA/Łd 915/13

Dnia 19 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant specjalista Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 roku sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz w związku z art. 17 § 1, art. 18 i art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. - G. z dnia [...] nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zobowiązań, których wierzycielem jest Wojewoda [...]. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Wojewoda [...] wystawił na M. L. tytuły wykonawcze o numerach [...] z dnia [...],[...] z dnia [...],[...] z dnia [...],[...] z dnia [...],[...] z dnia [...],[...] z dnia [...] i [...] z dnia [...] obejmując należności z tytułu kar wymierzonych na podstawie prawa budowlanego za 2005r. oraz z tytuł nieuregulowanych mandatów karnych i przekazał je Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. W dniu [...] organ egzekucyjny skierował zawiadomienie nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, tj. do L. L. na podstawie tytułów wykonawczych, m.in. o numerach [...] i [...]. Zawiadomienie to, wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych, M. L. odebrał w dniu [...] w trybie art. 43 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, natomiast dłużnik zajętej wierzytelności odebrał je w dniu [...]. Pismem z dnia [...] L. L. poinformował, że uznaje przedmiotową wierzytelność i zobowiązuje się do przekazywania kwot z niej wynikających. W dniu [...] organ egzekucyjny skierował zawiadomienie nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. do "A" we W. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Zawiadomienie - wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego M. L. odebrał w dniu [...]. W dniu [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. skierował zawiadomienie nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. do "A" we W. na podstawie m. in. tytułu wykonawczego nr [...]. Powyższe zawiadomienie - wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego zobowiązany odebrał w dniu [...] w trybie art. 43 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, z kolei dłużnik zajętej wierzytelności odebrał je w dniu [...]. Pismem z dnia [...] dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, że na rachunkach bankowych, których posiadaczem jest M. L. brak jest środków pieniężnych. W dniu [...] organ egzekucyjny skierował zawiadomienie nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, tj. do L. L. na podstawie tytułów wykonawczych m.in. o numerach: [...] i [...]. Zawiadomienie to - wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych M. L. odebrał w dniu [...] w trybie art. 43 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Dłużnik zajętej wierzytelności odebrał powyższe zawiadomienie w tym samym dniu, również w trybie art. 43 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W dniu [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. skierował zawiadomienie nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. do "B" w S. na podstawie m. in. tytułu wykonawczego nr [...]. Powyższe zawiadomienie wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego zobowiązany odebrał w dniu [...], z kolei dłużnik zajętej wierzytelności odebrał je w dniu [...]. Pismem z dnia [...] M. L. wystąpił do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w sprawach, w których wierzycielem jest m.in. [...] Urząd Wojewódzki do czasu zajęcia stanowiska przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, z uwagi na złożoną skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. z dnia [...] nr [...] odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] uznał jako bezzasadny wniosek zobowiązanego z dnia [...], ponieważ jak stwierdził skarga złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] nie dotyczy należności, których wierzycielem jest Wojewoda [...]. Zatem zdaniem wierzyciela nie zaistniały przesłanki, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W dniu [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. Na powyższe rozstrzygniecie pełnomocnik strony złożył zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił ww. postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. i wskazał, że w sentencji ww. postanowienia brak jest tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...] wystawionych przez [...] Urząd Wojewódzki. Dlatego też organ drugiej instancji zobowiązał Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. do wydania stosownego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego również na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...]. W dniu [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. wydał postanowienie nr [...], którym umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wniosku M. L. z dnia [...] w części dotyczącej "zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawach dotyczących zobowiązań, których wierzycielem jest [...] Urząd Wojewódzki" prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...],[...],[...] i [...]. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia wskazał, że postanowieniami z dnia [...] o numerach: [...] i [...] umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych, z uwagi na przedawnienie zaległości. Z kolei w dniu [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...],[...] i [...]. Organ I instancji wskazał, że zobowiązany nie wskazał żadnej z przesłanek wymienionych w art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast organ egzekucyjny w razie niewystąpienia żadnej ze wskazanych w nim przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie może tego postępowania zawiesić. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. podniósł, że zaległości z tytułu kar wymierzonych na podstawie prawa budowlanego za 2005r. objęte tytułami wykonawczymi o numerach: [...],[...], jak również zaległość z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego objęta tytułem wykonawczym nr [...] są wymagalne. Na powyższe postanowienie M. L. wniósł zażalenie. Zobowiązany powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 listopada 2011r. sygn. akt III SA/Łd 953/11, w którym sąd stwierdził, że postanowieniami z dnia [...],[...] i [...] organ egzekucyjny zawiesił prowadzone wobec M. L. postępowanie egzekucyjne w oparciu o art. 56 § 3 w związku z art. 56 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z uwagi na wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego. Tym samym sąd stwierdził, że skoro organ egzekucyjny ww. postanowieniami zawiesił postępowanie egzekucyjne, to postępowanie to winno być podjęte. W związku z powyższym zdaniem M. L. do chwili obecnej stan zawieszenia postępowania egzekucyjnego trwa, dlatego jakiekolwiek czynności egzekucyjnego są bezskuteczne. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ II instancji, powołując się na treść 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazał, że powoływanie się przez M. L. na ww. okoliczność nie stanowi żadnej z przesłanek obligujących organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto organ wskazał, że postępowanie prowadzone przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi dotyczy postępowania egzekucyjnego należności podatkowych, których wierzycielem jest Naczelnik Urzędu Skarbowego, a zatem będzie wiążące tylko w tej sprawie i pozostaje bez wpływu na prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczące należności innych wierzycieli, tj. [...] Urzędu Wojewódzkiego. Organ egzekucyjny przed rozpatrzeniem przedmiotowego wniosku strony, mając na względzie jej indywidualny interes, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wystąpił do [...] Urzędu Wojewódzkiego, celem uzyskania ewentualnych informacji mających znaczenie dla złożonego wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Organ II instancji wyjaśnił, że kwestia dotycząca przedawnienia przedmiotowych zobowiązań, podnoszona przez zobowiązanego, co do zasady nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Mając jednak na uwadze zasady ogólne postępowania, w tym w szczególności zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w odniesieniu do kwestii przedawnienia zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi o numerach [...] i [...], organ wskazał, że przedmiotowe tytuły wykonawcze obejmują zaległości z tytułu kar wymierzonych M. L. w 2005r., na podstawie prawa budowlanego. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 59g ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 nr 243, poz. 1623) do oceny kwestii przedawnienia ww. należności zastosowanie ma ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W myśl z kolei art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ponadto zgodnie z art. 70 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa, bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W toku prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...],[...] i [...] postępowania egzekucyjnego, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. zastosował środki egzekucyjne, przerywające bieg terminu przedawnienia. W związku z zastosowaniem ww. środków egzekucyjnych bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązań M. L. uległ zatem przerwaniu i rozpoczął się na nowo od dnia następującego po dniu zastosowania środka egzekucyjnego. Przedmiotowe zaległości nie uległy więc przedawnieniu, są nadal wymagalne i mogą być dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odniesieniu natomiast do kwestii przedawnienia należności dotyczącej mandatu karnego objętej tytułem wykonawczym z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] powołał się na treść art. 45 § 3 ustawy z dnia 20 maja 1971r. - Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2007r. nr 109, poz. 756 ze zm.) i wskazał, że na dzień wydania przez organ egzekucyjny postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, tj. na dzień [...] należność objęta ww. tytułem wykonawczym nie uległa przedawnieniu, bowiem orzeczona kara została wydana w dniu [...]. Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał także stanowisko M. L., że przesłanką do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 56 § 3 ww. ustawy było wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Jak wynika bowiem z akt sprawy tytuły wykonawcze o numerach [...],[...] i [...] zostały przesłane do organu egzekucyjnego przez [...] Urząd Wojewódzki odpowiednio w dniach [...],[...] i [...], a w dokumentacji brak było informacji od wierzyciela o wszczętym postępowaniu restrukturyzacyjnym dotyczącym należności objętych ww. tytułami wykonawczymi, jak i o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na ich podstawie. Jak wynika z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego postępowanie restrukturyzacyjne prowadzone było wobec zaległości M. L. w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2000 - 2002 i w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001, 2002 i 2003 roku oraz za okres od marca do listopada 2004 r. Wbrew twierdzeniu strony brak jest podstaw, aby uznać, że zawieszenie postępowania prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących ww. zaległości skutkuje zawieszeniem postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności [...] Urzędu Wojewódzkiego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. - przepisu art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez przyjęcie, iż katalog przesłanek zawieszenie postępowania w nim wskazanych jest zamknięty, a przedstawione w niniejszej sprawie okoliczności nie uprawniają zawieszenia postępowania egzekucyjnego; - art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, że w dniach 13 czerwca 2009 r. oraz 1 października 2010 r. nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania, wskutek błędnej jego wykładni polegającej na przyjęciu, że doręczenie tytułu wykonawczego i zajęcie rachunku bankowego dłużnika, bez podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, skutecznie przerywa bieg przedawnienia; - w konsekwencji - naruszenie art. 33 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi niedopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej, wobec przedawnienia obowiązku podlegającego wykonaniu; - art. 7 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez jego niezastosowanie i naruszenie zasady niezbędności egzekucji (niedopuszczalności stosowania środków egzekucyjnych, gdy obowiązek stał się bezprzedmiotowy) i celowości (wszczęcie egzekucji tylko po to, by wyrządzić dolegliwość skarżącemu w postaci m.in. zbędnych kosztów egzekucyjnych); - art. 10 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w związku tym pozbawienie jej możliwości brania czynnego udziału w toczącym się postępowaniu; - art. 81 K.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione, w sytuacji, gdy strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił błąd w ustaleniu stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że: - wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w stosunku do zobowiązań podatkowych skarżącego nie pozostawiło wpływu na dopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy wyłączało ono prowadzenie jakichkolwiek czynności egzekucyjnych, a postępowanie restrukturyzacyjne dotyczyło należności powiązanej z kwotami wskazanymi w tytułach wykonawczych; - wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 listopada 2011r. sygn. III SA/Łd 953/11 pozostaje bez wpływu na postępowanie egzekucyjne w sprawie, w sytuacji gdy pogląd prawny WSA wyrażony w tym wyroku, że niedopuszczalne jest wydawanie orzeczeń i dokonywanie jakichkolwiek czynności egzekucyjnych w okresie zawieszenia postępowania, ma zastosowanie w sprawie niniejszej, gdyż czynności egzekucyjne organu były dokonane w tym samym stanie faktycznym, postępowanie egzekucyjne zainicjowane przez organ I instancji obejmowało również swoim zakresem należności wskazane we wskazanym wyroku (w ramach jednego postępowania). Pełnomocnik wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości jako naruszającego prawo, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosowne do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2102.270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia). Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. z dnia [...] o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Wojewodę [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 1015 ze zm.). Instytucję zawieszenia postępowania egzekucyjnego reguluje art. 56 § 1 tej ustawy. Przypomnieć należy, że przepis art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1/ w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, 2/ w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 3/ w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego, 4/ na żądanie wierzyciela, 5/ w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Katalog przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienionych ww. przepisie ma charakter zamknięty. Zawieszenie postępowania może nastąpić z urzędu, na wniosek wierzyciela albo zobowiązanego. Należy przy tym zauważyć, że art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymienia przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobody wyboru co do zawieszenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 1996 r., sygn. akt I SA/Lu 339/96 (LEX nr 29731). Sama ocena, czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania przez organ egzekucyjny (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1526/96, LEX nr 31564). Ponadto nie ma przeszkód co do zasady, aby z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego występował obok wierzyciela także i zobowiązany. Oczywiście nie należy tego mylić z faktem, że żądanie wierzyciela jest traktowane jako jedna z podstaw zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a kwestia oceny skuteczności wniosków zgłaszanych przez zobowiązanego jest limitowana występowaniem przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego dozwolonymi przez prawo (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II GSK 243/08, LEX nr 513141). Tymczasem przytoczone przez skarżącego okoliczności nie odpowiadają przesłankom wskazanym w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przesłanki, jak już wyżej wskazano, zaistnienie których statuuje po stronie organów obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, są enumeratywnie wymienione w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Co do zasady zawieszenie postępowania egzekucyjnego wiąże się z wystąpieniem okoliczności uzasadniających czasową przerwę w prowadzonym postępowaniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że ww. przepis enumeratywnie wymienia okoliczności, zaistnienie których może spowodować czasową przerwę w toku postępowania egzekucyjnego, jednakże nie jest to katalog zamknięty. Bowiem pkt 5 § 1 art. 56 wskazuje na inne przypadki przewidziane w ustawach. Powyższe oznacza tyle, że tylko ustawa może przewidywać przypadki szczególne, wystąpienie których powoduje po stronie organu obowiązek zawieszenia postępowania. Spór w sprawie dotyczy możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 953/11 dotyczący odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie należności podatkowych, których wierzycielem jest Naczelnik Urzędu Skarbowego. Wyrok WSA w Łodzi nie dotyczy więc należności, których wierzycielem w rozpoznawanym postępowaniu egzekucyjnym jest Wojewoda [...]. Ponadto postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Wojewodę [...] nie było nigdy zawieszone. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego zostały w sposób wyczerpujący wyliczone w art. 56 u.p.e.a. Z tego względu nie mogą być brane pod uwagę inne okoliczności niewskazane w tym przepisie, a wskazane przykładowo np. w art. 97 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. II OSK 2101/10 oraz wyroki wojewódzkich sądów Administracyjnych o sygn.: II SA/Łd 695/09, II SA/Ke 759/08 oraz I SA 2376/03, wszystkie dostępne w internetowej, centralnej bazie orzeczeń i informacji o sprawach). Nie było więc podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Wojewodę [...]. Tym samym zarzut naruszenie art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji okazał się niezasadny. Przechodząc do rozważenia podniesionych w tej sprawie zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, albowiem w żaden sposób nie podważają stanowiska organów administracji. Skarżący nie wykazał, by zakwestionowane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] oraz postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G., którym odmówiono zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych o wskazanych numerach, bezzasadnie nie uwzględniało wykazanych przesłanek z art. 56 u.p.e.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zauważa, że żadna z okoliczności, wskazanych przez pełnomocnika skarżącego w treści skargi, nie wchodzi w zakres art. 56 § 1 u.p.e.a. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 26 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z przedstawionych przez organy danych wynika, iż tytuły wykonawcze zostały wystawione w dniu [...], w dniu [...] oraz w dniu [...] obejmujące należności z tytułu kar wymierzonych na podstawie przepisów prawa budowlanego za 2005 r. oraz z tytułu nieuregulowanych mandatów karnych. W dniu 13 czerwca 2009 r. organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu odpisy tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...] wraz z zawiadomieniem z dnia [...] nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, tj. u L. L. Ponadto w dniu [...] organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego nr [...] wraz z zawiadomieniem z dnia [...] nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. w "B" w Sosnowcu. Biorąc pod uwagę jednoznaczne brzmienie art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, decydujące dla wszczęcia egzekucji administracyjnej jest doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, co w rozpoznawanej sprawie nastąpiło. Poza sporem pozostaje także, że organ I instancji nie wydał w tej sprawie postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego. Nie można więc mówić o trwającym stanie zawieszenia postępowania, wobec braku skutecznego jego podjęcia. Skoro przedmiotowe postępowanie egzekucyjne nie było zawieszone, to zupełnie chybiony jest zarzut skargi dotyczący niepodjęcia zawieszonego postępowania. Niesłuszne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 81 K.p.a., ponieważ zbyteczne jest prowadzenie postępowania dowodowego w celu analizy argumentów przedstawionych przez stronę, skoro podnoszona okoliczność nie zalicza się do przesłanek, które należy rozważać przy podejmowaniu rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania na podstawie art. 56 § 1 u.p.e.a. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 K.p.a. Zauważyć należy, że wyrażona w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157), i miało to wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Lu 92/12, Lex 1145818, a także uchwała 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04 – dotycząca naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej). Wprawdzie z akt sprawy wynika, że organy nie zapoznały skarżącego z aktami sprawy. W ocenie Sądu naruszenie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem postępowanie w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania nie było związane ze zgromadzeniem dodatkowego materiału dowodowego, a jedynie z oceną zaistnienia przesłanek dających podstawę do zawieszenia tego postępowania. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. b.a.