III SA/Łd 922/18

Dnia 12 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. III SA/Łd 922/18 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...]Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], nr [...] wydana w przedmiocie wymierzenia A Sp. z o.o. z siedzibą w W. kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach HOT FUN o nr: [...], [...], [...] poza kasynem gry w łącznej wysokości 36.000 zł. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 16 września 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w P. przeprowadzili kontrolę lokalu A mieszczącego się w P. przy ul. B 24. W lokalu stwierdzono obecność trzech podłączonych do sieci i gotowych do gry urządzeń HOT FUN o nr: [...], [...], [...], których budowa była identyczna jak automaty do gier hazardowych. Przeprowadzony eksperyment odtworzenia gier na zastanych urządzeniach wykazał ich losowy i komercyjny charakter w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. Przesłuchana w charakterze świadka pracownik skarżącej M. K. wyjaśniła, że umowę o pracę ze spółką A zawarła w dniu 17 sierpnia 2015 r. Kiedy rozpoczynała pracę przedmiotowe urządzenia znajdowały się już w lokalu. Do jej obowiązków należy sprzedaż napojów oraz utrzymywanie porządku w lokalu. Świadek ni udzielił żadnych innych informacji odnośni przedmiotowych urządzeń. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzony został protokół kontroli nr [...]. Mając powyższe na uwadze Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął w dniu 3 marca 2016 r. postępowanie w sprawie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W toku postępowania, postanowieniem z dnia 29 listopada 2016 r. do akt sprawy jako dowód organ pierwszej instancji załączył umowę najmu lokalu przy ul. B 24 w P. zawartą w dniu 1 sierpnia 2015 r. przez skarżącą spółkę z B. K. (właścicielem przedmiotowego lokalu) oraz umowę dzierżawy 3 m2 powierzchni w/w lokalu z dnia 1 września 2015 r. zawartej przez skarżącą spółkę z C Sp. z o.o. z siedzibą w B. Z treści drugiej ze wskazanych umów wynika, iż skarżąca spółka wydzierżawia część powierzchni przedmiotowego lokalu, celem prowadzenia w nim przez dzierżawcę działalności gospodarczej polegającej na pośrednictwie pieniężnym realizowanym za pośrednictwem wolnostojących urządzeń. Z tytułu zawartej umowy wydzierżawiający otrzyma wynagrodzenie ustalone na 45% zrealizowanych przez urządzenie przekazów pieniężnych. Ponadto z treści zawartej umowy wynika, że skarżąca spółka zobowiązała się do aktywnego uczestnictwa jej pracowników do w egzekwowaniu wewnętrznej procedury przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy, w szczególności poprzez identyfikowanie podejrzanych behawioralnych zachowań klientów kiosku, sprawdzanie tożsamości podejrzanych klientów oraz raportowanie ich tożsamości i wykonywanych transakcji, identyfikowania klientów dokonujących transakcji powyżej 1000 EUR, a nadto weryfikowania wieku osób korzystających z urządzeń. Decyzją z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. wymierzył spółce A karę pieniężną w łącznej wysokości 36.000 zł z tytułu urządzanie gier na automatach HOT FUN o nr: [...], [...], [...] poza kasynem gry. Kwestionując zasadność powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła odwołanie , w którym wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 7a ustawy Prawo bankowe poprzez bezpodstawne uznanie, że do opcji walutowych realizowanych przez przedmiotowe urządzenia mają zastosowanie przepisy u.g.h., a nadto art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez bezpodstawne uznanie skarżącej spółki za podmiot urządzający gry na przedmiotowych urządzeniach. We wniesionym w dniu 1 marca 2017 r. uzupełnieniu odwołania ustanowiony przez spółkę profesjonalny pełnomocnik zarzucił nadto naruszenie przepisów procedury podatkowej, w szczególności: art. 120, art. 121 , art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 o.p., a nadto art. 1 pkt 11 i art., 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez zastosowanie przepisów technicznych niepoddanych notyfikacji Komisji Europejskiej. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał na znajdujące w niniejszej sprawie zastosowanie, uwzględniając dokonaną w 2016 r. nowelizację u.g.h., przepisy regulujące zasady urządzania i prowadzenia gier hazardowych, w tym definiujące pojęcie gry hazardowej, automatów do gier hazardowych, jak również sankcji za prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych bez wymaganej prawem koncesji lub zezwolenia. Dalej organ odwołał się do ustaleń faktycznych sprawy, w szczególności wynikających z przeprowadzonych w dniu 16 września 2015 r. czynności kontrolnych, w lokalu pozostającym w dyspozycji skarżącej spółki, położonym w P. przy ul. B 24, na okoliczność zastanych w niej urządzeń oraz ich losowego i komercyjnego charakteru w rozumieniu przepisów u.g.h. Organ wskazał także na treść zawartej przez skarżąca z właścicielem urządzeń – spółką C, umowy dzierżawy części powierzchni przedmiotowego lokalu, w szczególności na sposób ustalonego wynagrodzenia skarżącej oraz zakres jej obowiązków. W oparciu o powyższe ustalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał, że skarżąca spółka współpracując z właścicielem urządzeń, urządzała gry na automatach poza kasynem gry, nie legitymując się stosownym zezwoleniem lub udzieloną koncesją, a tym samym spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. uzasadniające nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w łącznej kwocie 36.000 zł Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania organ za niezasadny uznał zarzut bezpodstawnego zastosowania przepisów u.g.h. wobec przedmiotowych urządzeń, do których zastosowanie znajdują przepisy ustawy Prawo bankowe, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób bezsporny wskazuje, że urządzenia te są automatami do gry w rozumieniu przepisów u.g.h. Ponadto w ocenie organu trudno dać wiarę wyjaśnieniom skarżącej, ze wstawiane na stacjach benzynowych, sklepach spożywczych czy też w barach urządzenia mają służyć ich klientom do inwestowania na giełdzie lub do zakładania rachunków brokerskich. Za chybione organ odwoławczy uznał także podniesione zarzuty, co do naruszenie procedury administracyjnej, gdyż wbrew stanowisku spółki przeprowadzone przez organ I instancji postępowania oraz wydane w jego następstwie rozstrzygnięcie odpowiadało wszelkim wymogom prawa. Natomiast w kwestii braku notyfikacji przepisów u.g.h. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odwołał się do uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., II GPS 1/16, przedstawiając w obszerny sposób wyrażone przez sąd stanowisko. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła naruszenie: -art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. zastosowanie go do podmiotu, który nie urządzał gier; - art. 120 o.p. poprzez działanie w niniejszej sprawie wbrew obowiązującym przepisom prawa; - art. 121 o.p. poprzez działanie w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych; - art 122 o.p. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie; - art. 124 o.p. poprzez nie wyjaśnienie stronie wszystkich przesłanek, którymi organ kierował się w niniejszym postępowaniu, a które spowodowały wydanie zaskarżonej decyzji; - art. 187 § 1 o.p. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w niniejszej sprawie, - art. 191 o.p. poprzez niesłuszne uznanie, iż w niniejszej sprawie zostało udowodnione, że spółka urządzała gry na automatach i że jest to działalność uzasadniająca wymierzenie kary pieniężnej. Uzasadniając wniesioną skargę pełnomocnik skarżącej spółki zakwestionował prawidłowość ustaleń organów, co zasadności uznania skarżącej za urządzającego gry na przedmiotowych automatach, w szczególności brak ustaleń w zakresie posiadania przez spółkę tytułu prawnego do wskazanych automatów, a także błędne uznanie, iż tytuł prawny do władania lokalem uzasadnia twierdzenie, ze skarżąca gry, na znajdujących się w lokalu urządzeniach. Ponadto zdaniem strony organ nie wyjaśnił szeregu wątpliwości, które świadczyć miały o urządzaniu przez skarżącą gier na automatach., w tym między innymi jakie czynności w stosunku do urządzeń podejmowali zatrudnieni przez skarżącą pracownicy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosił o jej oddalenie i i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując oceny zgodności z prawem, w tak zakreślonej kognicji, poddanego kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcia, Sąd uznał, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], nr [...] odpowiadają prawu. Jak już wcześniej wskazano przedmiotem niniejszej skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w W. uczyniła decyzję Dyrektora Izby administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] wymierzającej skarżącej karę pieniężną w łącznej wysokości 36.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach HOT FUN o nr: [...], [...], [...] poza kasynem gry. Natomiast podstawę materialnoprawnego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 471) – dalej: u.g.h. W punkcie wyjścia rozważań w przedmiotowej sprawie wskazać należy, że z dniem 1 kwietnia 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 88) W niniejszej sprawie podstawę prawną decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017r., choć decyzja organu II instancji została wydana po wejściu w życie ustawy zmieniającej ustawę o grach hazardowych. Zdaniem sądu, organ odwoławczy prawidłowo w rozpoznawanej sprawie przyjął jednak, że ocena zachowania podmiotu urządzającego gry hazardowe z naruszeniem przepisów prawa winna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez stronę skarżącą. Sąd w pełni aprobuje pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 października 2012 r. (II GSK 1354/11; www.cbois.nsa.gov.pl) , że zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal - pod ich rządami - trwają. Stosowanie nowego prawa do stosunków prawnych i zdarzeń, które zostały w pełni ukształtowane w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji, jest zaś możliwe jedynie wtedy, gdy ustawodawca wprowadził stosowne przepisy przejściowe, czego nie uczynił odnośnie regulacji z art. 89 u.g.h. Co do zasady więc, w sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w tej kwestii w przepisach przejściowych należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej ale trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy. Z akt sprawy wynika, że taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż stwierdzone przez organ naruszenie przepisów u.g.h. zakończyło się w dniu kontroli, tj. 16 września 2015 r., kiedy to zatrzymano stanowiące przedmiot postępowania automaty do gier. Przyjęcie więc stanowiska, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy nowej ustawy, które weszły w życie od 1 kwietnia 2017 r., a więc nie obowiązywała w dacie stwierdzonego naruszenia prawa prowadziłoby do pogwałcenia zasady lex retro non agit. Strona bowiem podejmując określoną aktywność byłaby pozbawiona możliwości przewidzenia jej skutków prawnych, a takie założenie nie może się ostać w świetle zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Dlatego miarodajny dla oceny skutków prawnych stanu stwierdzonego przez funkcjonariuszy celnych w dacie kontroli tj. 16 września 2015 r., jest stan prawny obowiązujący w tym dniu. Ponadto z porównania brzmienia art. 89 u.g.h. sprzed i po zmianie przepisów wynika, że dotychczas obowiązujący art. 89 u.g.h. w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy jest względniejszy dla strony skarżącej, gdyż przewiduje w ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 1 u.g.h., że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, podczas gdy znowelizowany przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 (zawierający zachowanie spenalizowane w dotychczas obowiązującym art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) stanowi, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia - podlegają karze pieniężnej w wysokości 100 000 zł od każdego automatu, stosownie do art. 89 ust. 4pkt 1 lit. a) znowelizowanej ustawy. Nadto ustawa ta wprowadziła do art. 89 ust. 1 u.g.h. osobną podstawę do wymierzenia kary posiadaczowi lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier (art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4) i również w tym wypadku kara wynosi 100.000 zł od każdego automatu. Jak wskazał w jednym z orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny co do stosowania prawa względniejszego, w przypadku zmiany przepisów o charakterze materialnoprawnym, stanowiącego konsekwencję obowiązywania konstytucyjnej zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa – (...) dokonując tzw. wykładni prokonstytucyjnej prawa, mającej na celu przestrzeganie zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, należy stwierdzić, że w sytuacji gdy ustawodawca nie przewidział regulacji intertemporalnej uwzględniającej uprawnienia podatników na podstawie dawnej ustawy, zaistniałą kolizję ustaw w czasie należy rozwiązać z uwzględnieniem art. 2 Konstytucji, w ten sposób, że należy stosować normę nową, chyba że norma poprzednio obowiązująca jest względniejsza (korzystniejsza) dla podatnika. Innymi słowy, regułą jest stosowanie ustawy (normy) nowej (jeśli nie pogarsza ona sytuacji prawnej) podatnika, wyjątkiem zaś – stosowanie ustawy (normy) poprzedniej (jeśli w świetle jej przepisów sytuacja prawna podatnika jest wówczas korzystniejsza) (por. wyroki NSA: z dnia 19.02.2014 r., II GSK 1691/12; z dnia 16.10.2012 r., I FSK 1996/11 dostępny w CBOSA). Porównując sankcje wynikające z ustawy u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie naruszenia oraz nowym nie budzi wątpliwości, że na gruncie dotychczasowych przepisów sankcja za urządzanie gier poza kasynem bez koncesji jest korzystniejsza w stosunku do sankcji przewidzianej znowelizowanym przepisem art. 89 u.g.h., a zatem prawidłowo w stosunku do skarżącej spółki organy zastosowały dotychczas obowiązujące przepisy u.g.h. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż zasadniczą kwestią sporną pozostaje możliwość uznania skarżącej, w świetle zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, za podmiot urządzający gry na przedmiotowych automatach HOT FUN o nr [...], [...], [...] poza kasynem gry, a tym samy wypełnienia przesłanek, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., uzasadniających wymierzenie spółce kary pieniężnej, w wysokości określonej skarżoną decyzją. Spółka kwestionuje zasadność wydanego rozstrzygnięcia, które w jej ocenie oparte zostało jedynie na okoliczności wydzierżawienia przez skarżącą spółce C z B. (właściciela urządzeń ) części lokalu, którym dysponuje, położonego w P. przy ul. B 24, celem prowadzenia przez dzierżawcę działalności gospodarczej przy pomocy wstawionych do lokalu urządzeń, bez wykazania, iż na skarżącej ciążył obowiązek podejmowania wobec tych urządzeń jakichkolwiek czynności, czy też posiadania przez spółkę tytułu prawnego do tych urządzeń, a co nie jest wystarczające do uznania strony skarżącej za podmiot urządzający gry na przedmiotowych automatach i skutkuje brakiem przesłanek do zastosowania sankcji z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że sankcja, o której mowa art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 2736/16, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym pojęcie "urządzającego gry na automatach" nie zawiera legalnej definicji zawartej w u.g.h., jednakże u.g.h. posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, w oparciu o które można wnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5194/16, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). "Urządzanie gier" to zatem podejmowanie aktywnych działań i czynności dotyczących zorganizowania przedsięwzięcia, stworzenia technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzenia oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier na automatach, mogą być przy tym wykonywane w ramach podziału zadań i funkcji pomiędzy współpracujące podmioty, co powinno wynikać z zawartej przez nie umowy. Jednakże dla uznania danego podmiotu za "urządzającego gry na automatach", wystarczające jest wykazanie nawet niewielkiej jego aktywności w tym zakresie, tj. wykonywania tylko niektórych spośród wymienionych czynności. Zakres pojęcia "urządzanie gier" nie jest bowiem tożsamy z pojęciem "prowadzenie działalności gospodarczej", gdyż jest od niego węższy (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2210/16, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku skarżącej organy obu instancji procedujące w niniejszej sprawie dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, który czynił zasadną konkluzję, że gry urządzane na zabezpieczonych automatach były grami hazardowymi w rozumieniu u.g.h. Przemawia za tym zarówno udowodniony losowy charakter gier, jak również fakt, że na spornych automatach gry były rozgrywane o wygrane pieniężne, co wynika z przeprowadzonego eksperymentu procesowego opisanego w załączonym do akt sprawy protokole kontroli z 16 września 2015 r. Okoliczność ta nie została zdaniem Sądu przez spółkę skutecznie zakwestionowana. Ponadto załączona do akt sprawy kserokopia umowy dzierżawy części powierzchni pozostającego w dyspozycji skarżącej lokalu przy ul. B 24 w P., z dnia 1 września 2015 r., zawarta pomiędzy skarżącą, a spółką C, w szczególności wysokość określonego procentowo (45%) wynagrodzenia skarżącej z tytułu zawartej umowy, obliczanego od zrealizowanych przez urządzenia przekazów pieniężnych, zakreślony w pkt 5 umowy zakres obowiązków spółki związanych z funkcjonowaniem urządzeń, a nadto umożliwienie funkcjonowania tych automatów poprzez zapewnienie dopływu energii elektrycznej niezbędnej do ich funkcjonowania, czy też udostępnienia dostępu do lokalu użytkownikom tych urządzeń, pozwala w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, na uznanie, że udział strony w urządzaniu gier na automatach wykraczał daleko poza sam fakt udostępnienia spółce C części lokalu należącego do skarżącej. Wręcz przeciwnie wysokość ustalonego wynagrodzenia, stanowiącego prawie 50 % udział w generowanych przez urządzenia przychodach świadczy niewątpliwie o tym, iż strona czerpała korzyści finansowe z prowadzonych w kontrolowanym lokalu gier na automatach, których wysokość mogła w znaczy sposób przekraczać stawki rynkowe czynszu najmu części powierzchni użytkowej lokalu. Reasumując uznać należy, iż organy administracji publicznej podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 O. p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organ dokonał również oceny argumentów przedstawianych przez stronę, umożliwił jej zapoznanie się z aktami sprawy oraz złożenie wniosków dowodowych (z czego strona jednak nie skorzystała). Wyjaśnił też zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Rozstrzygnięcie zapadło ponadto w oparciu o przepisy obowiązującego prawa, które nie zostały w żadnym stopniu pozbawione skuteczności w polskim porządku prawnym i są zgodne również z porządkiem prawnym Unii Europejskiej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, dostępna w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada zatem wymogom określonym w przepisach o.p., w tym w art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 i art. 191 tej ustawy. Mając na uwadze poczynione wyżej ustalenia, w ocenie Sądu, organ II instancji, w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ustalił, iż skarżąca jako podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę. a.l.