III SA/Łd 953/18

Dnia 25 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant sekretarz sądowy Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi E.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] po rozpatrzeniu zażalenia E. M. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz w związku żart. 33 § 1 pkt 1, 4 i 10, art. 34 § 4, art. 17 § 1, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), dalej u.p.e.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu 14 marca 2016 r. [...] S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej wystawił wobec E.M. tytuł wykonawczy o nr [...] obejmujący zaległość z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2011 r. do kwietnia 2014 r., który następnie został przekazany celem realizacji do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. Zawiadomieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem został doręczony E. M. w dniu 20 kwietnia 2016 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 21 kwietnia 2016 r. W dniu 27 kwietnia 2016 r., do Urzędu Skarbowego w [...], wpłynęło pismo E.M. z dnia 20 kwietnia 2016 r. zatytułowane: "zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej", w którym zobowiązana wskazała, że na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 4 i 10 u.p.e.a. wnosi zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej należności objętej tytułem wykonawczym z dnia 14 marca 2016 r. Ponadto na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a. wniosła o zwolnienie z egzekucji w całości rachunku bankowego zajętego przez organ egzekucyjny, umorzenie postępowania egzekucyjnego, gdyż jego wszczęcie oraz prowadzenie dotknięte jest wadą bezprzedmiotowości pierwotnej, tj. nie mogło zostać wszczęte, gdyż obowiązek określony w tytule wykonawczym nie istniał i nie istnieje i na podstawie art. 64c § 3 u.p.e.a. obciążenie kosztami egzekucyjnymi wierzyciela, gdyż wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem. W uzasadnieniu wskazała, że właścicielem odbiornika RTV, którego dotyczy nałożona opłata abonamentowa, jest matka – L. T., która mieszka i prowadzi z nią gospodarstwo domowe od 1997 r. Poinformowała również, że jej matka w dniu 2 stycznia 2001 r. skończyła 75 lat, a zatem zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 1996 r., nr 383 poz. 82), z uwagi na wiek nie jest osobą zobligowaną do opłacania opłaty abonamentowej. Wskazała, że jako córka właścicielki odbiornika zarejestrowała odbiornik "na siebie", ponieważ nikt z obsługi [...] S.A. nie poinformował jej, że rejestracji musi dokonać właściciel odbiornika, a jej matka - jako osoba schorowana i nieporuszająca się o własnych siłach - nie była w stanie sama udać się do najbliższej placówki pocztowej "celem dokonania rejestracji, do której z racji wieku nie była zobowiązana." Podała, że pierwsza należność wymieniona w tytule wykonawczym dotyczy opłaty za styczeń 2011 r., a w tej dacie właścicielka odbiornika już od ponad 10 lat spełniała przesłanki do zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłaty, co oznacza, że nie było prawnych możliwości do wystawienia tytułu wykonawczego, co w ocenie zobowiązanej uzasadnia zarzut, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Wskazała również, że składa zarzut w oparciu o art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a, tj. błąd co do osoby zobowiązanego, ponieważ właścicielem odbiornika RTV jest L. T. Końcowo zauważyła, że w tytule wykonawczym wysokość odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego została określona na kwotę 55,80 zł, a nie jak podaje organ egzekucyjny na kwotę 259,00 zł, co oznacza, że kwota dochodzona przez organ egzekucyjny jest błędna i stanowi naruszenie art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia 5 maja 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne, wstrzymał realizację zajęcia wierzytelności zobowiązanej w [...] S.A., a następnie pismem z dnia 5 maja 2016 r. wystąpił do wierzyciela, tj. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A. o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A. postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2016 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione. Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie, postanowieniem z dnia 4 lipca 2017 r. wierzyciel utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...] uznał zarzuty na prowadzone postępowanie za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...] powołując się na wiążące stanowisko wierzyciela, uznał zarzuty za nieuzasadnione. Na powyższe postanowienie E.M. złożyła zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania przez organ odwoławczy. Zarzuciła naruszenie prawa procesowego, tj.: - art. 31 § 1 pkt 1 u.p.e.a w zw. z art. 7, art. 7a, art. 7b i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez bezrefleksyjne przyjęcie, nie poparte materiałem dowodowym, że jest posiadaczem i użytkownikiem odbiornika RTV, - art. 31 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 7, art. 7a, art. 7b i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez wprowadzenie w błąd przez pracowników [...] S.A. o konieczności rejestracji odbiornika RTV na swoje nazwisko, pomimo iż nie jest posiadaczem i użytkownikiem odbiornika, jak również, że właściciel jest osobą zwolnioną od konieczności ponoszenia opłaty abonamentowej w związku z ukończeniem 75 lat w dacie nabycia odbiornika RTV, -art. 31 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 7, art. 7a, art. 7b i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez wprowadzenie w błąd przez pracowników [...] o konieczności rejestracji odbiornika RTV na swoje nazwisko, pomimo iż nie jest jego posiadaczem użytkownikiem, a właściciel jest osobą zwolnioną od konieczności ponoszenia opłaty abonamentowej w związku z ukończeniem 75 lat w dacie nabycia odbiornika RTV co oznacza, że postępowanie prowadzone było w stosunku do niewłaściwej osoby. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy odwołując się do treści art. 33 § 1 oraz art. 34 § 1 u.p.e.a wskazał, że w sytuacji, gdy wierzyciel w postanowieniu wydanym w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a. stwierdzi, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. są nieuzasadnione, to wówczas organ egzekucyjny jest zobowiązany do oddalenia zarzutów, jako nieuzasadnionych. W przedmiotowej sprawie strona wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wskazując na nieistnienie obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym (z uwagi na fakt, że nie jest właścicielką odbiornika RTV, którego dotyczy opłata abonamentowa dochodzona w oparciu o tytuł wykonawczy o nr [...]), błąd co do osoby zobowiązanego oraz wskazanie w przedmiotowym tytule wykonawczym innych wysokości kwot dochodzonych odsetek, niż podane przez organ egzekucyjny. Odnosząc się zarzutów, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 4 u.p.e.a., tj.: zarzutu nieistnienia obowiązku i błędu co do zobowiązanego, organ wskazał, że są to zarzuty, w odniesieniu do których organ egzekucyjny - w tym przypadku Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] - jest bezwzględnie związany stanowiskiem wierzyciela. Z argumentacji przedstawionej przez wierzyciela ww. postanowieniu wynika, iż obowiązki związane z rejestracją odbiorników RTV i opłatami z tytułu abonamentu RTV mają swoje źródło w przepisach ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.). Ustawa ta nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Z kolei obowiązek uiszczania opłat abonamentowych trwa do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania, które może nastąpić w momencie zaprzestania korzystania z urządzeń RTV lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce pocztowej [...] S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych, bądź uzyskano zwolnienie z opłat z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1324 ze zm.). Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku ujętego w tytule wykonawczym wierzyciel wskazał, że rejestracja odbiorników RTV używanych w [...], przy ul. [...] zgłoszona została na E.M. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka opłat RTV. Ponadto, w dniu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., nr 187, poz. 1342) został nadany E. M. indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Na mocy cyt. rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r., które weszło w życie w dniu 13 grudnia 2007 r. [...] została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników o wprowadzonej zmianie (w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia). Rozporządzenie stanowiło, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników są dowodem zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. [...] S.A. wysłała do abonentów zawiadomienia, określone w załączniku Nr 2 do rozporządzenia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, które stanowią dowód zarejestrowania odbiorników RTV i zastępują dotychczasowe dowody zarejestrowania w formie imiennych książeczek radiofonicznych. Do abonentów zobowiązanych do wnoszenia opłat oprócz zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłano 5 spersonalizowanych blankietów wpłat (blankiet spersonalizowany zawiera imię i nazwisko, adres oraz numer rachunku bankowego dla wpłat RTV). Wierzyciel podkreślił przy tym, że użytkownicy odbiorników RTV, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy o radiofonii i telewizji z dnia 29 grudnia 1992 r. oraz wcześniejszych uregulowań prawnych, poprzedzającej ustawę z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat abonamentowych (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania). Na podstawie cyt. powyżej rozporządzenia Ministra Transportu nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Zawiadomienie o nadaniu E. M. indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] (wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat), stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników RTV i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej zostało wysłane w dniu 24 lipca 2008 r. i nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji. Z uwagi na powyższe, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A. stwierdził, że bezzasadny jest zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym. Wobec powyższego obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje, a egzekucja administracyjna skierowana jest do majątku właściwej osoby, tj. E. M. Odnosząc się do zarzutu wniesionego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. wierzyciel stwierdził, że zarzut dotyczący niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. jest nieuzasadniony. Powyższe stanowisko wierzyciela, w świetle art. 34 § 4 u.p.e.a., nie ma jednak charakteru wiążącego dla organu egzekucyjnego, ani dla organu nadzoru. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w wyniku analizy powyższej kwestii stwierdził, że zarzut niespełniania przez tytuł wykonawczy o nr [...] wymogów określonych w art. 27 poprzez błędne określenie wysokości odsetek, nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie wierzyciel w dniu 14 marca 2016 r. wystawił wobec E. M. tytuł wykonawczy obejmujący należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2011 r. do kwietnia 2014 r., tj. za okres 40 miesięcy kalendarzowych. Przy czym jedynie w odniesieniu do 6 pierwszych okresów, których dotyczą należności pieniężne dochodzone w oparciu o ww. tytuł wykonawczy wskazane zostały kwoty odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w łącznej wysokości 55,80 zł. Tymczasem organ egzekucyjny w zawiadomieniu z dnia 15 kwietnia 2016 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. podał łączną (tj. dla wszystkich 40 miesięcy) i aktualną na dzień wystosowania ww. zawiadomienia kwotę odsetek powstałych z uwagi na nieuiszczenie w terminach płatności należności wynikających z opłaty abonamentowej, tj. kwotę 259,00 zł. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 54 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa, odsetek za zwłokę nie nalicza się jeżeli wysokość odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty pobieranej przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, za traktowanie przesyłki listowej jako przesyłki poleconej. Pobierana przez operatora wyznaczonego opłata za traktowanie przesyłki listowej jako poleconej wynosi 2,90 zł, nie nalicza się od danej należności odsetek za zwłokę, których kwota nie przekracza 8,70 zł. Wskutek powyższego, wierzyciel wystawiając tytuł wykonawczy w dniu 14 marca 2016 r. zobligowany był - w odniesieniu do poszczególnych kwot należności -- do wskazania kwot odsetek za zwłokę, które na dzień wystawienia tego tytułu wynosiły co najmniej 8,70 zł. Jednocześnie organ egzekucyjny, jak i zobowiązany - po otrzymaniu tytułu wykonawczego obowiązany był naliczyć dalsze odsetki, zgodnie ze wskazaniem wynikającym z zakreślenia kwadratu w pozycji 6. części E tytułu wykonawczego, od dnia następującego po dniu wystawienia tytułu wykonawczego. Z powyższego faktu wynika rozbieżność w kwocie odsetek wskazanej przez wierzyciela w tytule wykonawczym z dnia 14 marca 2016 r. oraz w zawiadomieniu z dnia 15 kwietnia 2016 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji pomimo, że postanowienie to winno być uchylone, gdyż Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], naruszył art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez niezauważenie, że należności dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela w dniu 14 marca 2016 r. są przedawnione; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu l instancji pomimo, iż postanowienie to winno być uchylone, ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] naruszył art. 33 § 1 u.p.e.a. przez to, że nie zauważono, że tytuł wykonawczy zawiera błędy i nieścisłości dotyczące wysokości kwoty roszczenia, w tym wysokości odsetek; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji pomimo, iż postanowienie to winno być uchylone, gdyż Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], naruszył art. 33 § 1 u.p.e.a., poprzez bezrefleksyjne przyjęcie oraz nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia konkretnego posiadacza i właściciela odbiornika RTV; - art. 77 w zw. z art. 7 i art. 107 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie argumentów podniesionych w zarzutach oraz w zażaleniu, a także braku ustosunkowania się do wszystkich zarzutów stawianych tytułowi egzekucyjnemu czym została naruszona zasada prawdy obiektywnej, przekroczono zakres uznania administracyjnego oraz nie doszło do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy administracyjnej. W oparciu o postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu przedawnienia organ podkreślił, że powyższy zarzut nie był podnoszony w toku postępowania, zarówno w ramach zgłoszonych zarzutów, jak i w zażaleniu. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w niniejszej sprawie nie nastąpiło przedawnienie należności objętych ww. tytułem wykonawczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...]., jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...]. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne, zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Spór dotyczy zasadności prowadzonej egzekucji z tytułu nieuiszczonych opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2011 r. do kwietnia 2014 r. W pierwszej kolejności należy wskazać, że opłaty abonamentowe są należnościami, które wynikają wprost z przepisów prawa. Wysokość należności z tytułu niezapłaconego abonamentu została określona w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1204). Zgodnie z art. 3 ust. 2 tej ustawy, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji do dnia 31 maja każdego roku ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" stawki kwotowe opłat abonamentowych na następny rok kalendarzowy. Z kolei art. 2 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych stanowi, że na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. W myśl art. 3 ust. 4 ww. ustawy, opłatę abonamentową uiszcza się z góry do 25 dnia miesiąca, za który opłata jest należna i może też być ona uiszczona z góry za cały rok albo za wybrane miesiące. Tym samym pierwsza wpłata staje się wymagalna z upływem 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika, a kolejne wpłaty stają się wymagalne z upływem 25 dnia kolejnych miesięcy. W przypadku zatem ustalenia, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, określenie w ustawie wysokości należności z tytułu opłaty abonamentowej oraz terminu płatności, pozwala na stwierdzenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Ustawodawca przesądził także, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości, jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) - art. 7 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych. Podkreślić więc należy, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą opłaty abonamentowej pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Istotne znaczenie ma także to, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z mocy samej ustawy i jest realizowany w terminach i w wysokości określonej tą ustawą (por. wyrok NSA z 10 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1818/14, www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, co wynika z art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej. Natomiast szczegóły rejestracji odbiorników reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1676). Rozporządzenie określa warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (§ 1). Rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zwanych dalej "odbiornikami", dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, zwanego dalej "użytkownikiem" (§ 2). Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników (§ 3). W przypadku złożenia zgłoszenia w sposób, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, upoważniony pracownik operatora wyznaczonego potwierdza przyjęcie zgłoszenia datownikiem i swoim podpisem oraz wpisuje datę i godzinę przyjęcia zgłoszenia. Operator wyznaczony zwraca użytkownikowi, opatrzony potwierdzeniem przyjęcia, oryginał zgłoszenia, zachowując jego kopię. Opatrzony potwierdzeniem przyjęcia oryginał złożonego zgłoszenia stanowi potwierdzenie złożenia zgłoszenia. Przyjmując zgłoszenie, operator wyznaczony nadaje użytkownikowi indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika i wydaje zawiadomienie o nadaniu tego numeru (§ 5 ust. 1 -3). Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. nr 181, poz.1342). Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia rejestracji odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zwanych dalej "odbiornikami" dokonuje się w placówkach operatora publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2013 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. nr 130, poz. 1188 ze zm.), z wyłączeniem agentów pocztowych. Z akt sprawy wynika, że skarżąca dokonała rejestracji odbiorników RTV pod adresem zamieszkania: [...], ul. [...]. Zawiadomieniem z dnia 24 lipca 2008 r. (k nr 31 akt sądowych) skarżącej został nadany indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiornika RTV - [...] (duplikat wystawiono na podstawie danych przechowywanych w systemie). Wierzyciel nie załączył do akt sprawy dowodu wysłania powyższego zawiadomienia. Nie ma to jednak znaczenia, gdyż dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny (v. wyrok NSA z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15). Użytkownicy, posiadający w dniu wejścia w życie rozporządzenia z 25 września 2007 r. imienną książeczkę opłat abonamentowych, kontynuowali wnoszenie opłat abonamentowych, bez konieczności dokonywania ponownej rejestracji odbiorników RTV. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] prowadzi wobec majątku skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela, tj. [...] S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia 14 marca 2016 r., nr [...] obejmującego należności z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2011 r. do kwietnia 2014 r. W dniu 20 kwietnia 2016 r. wszczęto egzekucję administracyjną doręczając stronie odpis ww. tytułu wykonawczego oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. W dniu 27 kwietnia 2016 r. do organu wpłynęło pismo skarżącej z dnia 20 kwietnia 2016 r. zatytułowane: "zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej", w którym zobowiązana jako podstawę zgłoszonych zarzutów podała art. 33 § 1 pkt 1, 4 i 10 u.p.e.a. Zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 w zw. z art. 32 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Stosownie do treści art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) (...); 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (...). Stosownie zaś art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubli. OTK-A 2010/3/22, Dz.U. z 2010 r., nr 48, poz. 285) stwierdził, że pomimo iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. [...] S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej jest tu wierzycielem. Jak wynika z art. 34 u.p.e.a., zarzuty złożone przez stronę nie mogły być rozpatrzone bez wyrażenia stanowiska przez wierzyciela, tj. [...] S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, który ostatecznym postanowieniem z dnia 4 lipca 2017 r. uznał zarzuty strony za nieuzasadnione. W niniejszej sprawie skarżąca zarejestrowała odbiornik RTV na swoje imię i nazwisko pod adresem zamieszkania: [...], ul. [...]. W dniu 24 lipca 2008 r. został skarżącej nadany indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiornika RTV, o którym została poinformowana, co wynika z akt sprawy. Skoro skarżąca nie opłacała opłaty abonamentowej, powstały zaległości. W sytuacji zaś, gdy miała jakiekolwiek wątpliwości co do uiszczania powyższej opłaty, mogła to wyjaśnić w każdej palcówce pocztowej. Skarżąca nie przedstawiła jednak dowodów potwierdzających fakt zgłoszenia wyrejestrowania odbiornika. Podkreślić także należy, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej przez użytkownika radioodbiornika jest informacją powszechnie dostępną, o czym świadczy to, że skarżąca złożyła wniosek o rejestrację odbiornika. Powyższe oznacza, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje, a zarzut oparty na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. jest niezasadny. Egzekucja administracyjna skierowana została do majątku właściwej osoby, tj. E. M. Brak uregulowania należności spowodował, że wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy i przekazał go do realizacji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...]. Organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela o zarejestrowaniu odbiorników RTV i o istnieniu obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Organ egzekucyjny nie jest więc uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i badania w tym trybie stanowiska wierzyciela. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu wskutek wniesionego zażalenia na stanowisko wierzyciela. Prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wyklucza rozważanie zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. w sprawie dotyczącej postanowienia organu egzekucyjnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1659/14). Zgodnie bowiem z treścią przytoczonego wyżej art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), którą m.in. nadano wskazaną treść powołanemu wyże przepisowi 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., podkreślono, że postanowienia te mają charakter incydentalny. Wskazano także, iż w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to jest postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (zob. druki sejmowe nr 1633 i 2539, VII kadencja). Sąd administracyjny rozpoznający skargę na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne może zatem i powinien odnieść się również do treści rozstrzygnięcia wierzyciela dotyczącego jego stanowiska w sprawie zgłoszonego zarzutu. Wskazana wyżej zmiana p.p.s.a. weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. W rozpoznawanej sprawie sąd dokonując kontroli stwierdził, że prawidłowo [...] S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej, jako wierzyciel, uznała za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej. Jeszcze raz wskazać trzeba, że ustawa o opłatach abonamentowych w art. 2 ust. 3 powstanie obowiązku uiszczania opłat wiąże z rejestracją odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Jeśli zatem dany podmiot zarejestrował odbiornik i nie dokonał jego wyrejestrowania, co w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, to obowiązany jest do uiszczania, bez wezwania, opłaty abonamentowej. Jak wyżej wskazano prawem materialnym regulującym obowiązki związane z posiadaniem odbiorników RTV jest aktualnie ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 wydanym na gruncie powyższej ustawy stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej, na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika. Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, dla celów pobierania abonamentu, podlegają zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, co wynika z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Trybunał Konstytucyjny w powyższym wyroku uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu, czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. W tej sytuacji brak decyzji administracyjnej nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. Nie nastręcza to obecnie problemów, ponieważ każdy zarejestrowany użytkownik wpłaca należność na konto bankowe (nawet jeśli czyni to w pocztowym "okienku"), w którego numerze zakodowany jest jego indywidualny numer identyfikacyjny (pkt 3.3.4. uzasadnienia wyroku). Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - bez jego późniejszego wyrejestrowania - stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Odnosząc się natomiast do zarzutu przedawnienia podniesionego przez skarżącą na etapie skierowanej do sądu skargi należy wskazać, że zaległości w opłatach abonamentowych powstałych od dnia 16 czerwca 2005 r. (tj. od dnia wejścia w życie cyt. powyżej ustawy o opłatach abonamentowych) zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Opłata abonamentowa RTV, jest opłatą o charakterze administracyjnym, a nie cywilnoprawnym. Obowiązek ten wynika z ustawy. Do przedawnienia opłat abonamentowych, stosować należy zatem art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Decydujące w tym zakresie znaczenie ma charakter opłaty abonenckiej, a ten został przesądzony przez Trybunał Konstytucyjny w cyt. powyżej wyroku. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny we wskazanym orzeczeniu, jednym z obowiązków ciążących z mocy Konstytucji na "każdym" jest ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie (art. 84 Konstytucji RP), natomiast nakładanie danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy (art. 217). Wyrażenie "ciężary i świadczenia publiczne" ma najszerszy zakres znaczeniowy, z kolei "daniny publiczne" są kategorią "świadczeń publicznych". Daniny te, to świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych, a zaliczają się do nich podatki, rozmaite opłaty oraz cła, a także abonament RTV. Należności z tytułu zaległego abonamentu RTV za poszczególne miesiące 2011 r. uległyby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2016 r. niemniej jednak należy wskazać, że wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy przed upływem terminu przedawnienia, tj. w dniu 14 marca 2016 r., a ponadto bieg terminu przedawnienia został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego. W dniu 15 kwietnia 2016 r. organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny, o czym została powiadomiona skarżąca w dniu 20 kwietnia 2016 r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów należy wyjaśnić, że ww. tytuł wykonawczy obejmuje należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2011 r. do kwietnia 2014 r., tj. za okres 40 miesięcy kalendarzowych i, jak słusznie wskazał organ egzekucyjny jedynie w odniesieniu do sześciu pierwszych okresów, których dotyczą należności pieniężne dochodzone w oparciu o ww. tytuł wykonawczy wskazane zostały kwoty odsetek obliczone na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w łącznej wysokości 55,80 zł. Natomiast w zawiadomieniu z dnia 15 kwietnia 2016 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego organ egzekucyjny podał łączną (tj. dla wszystkich 40 miesięcy) i aktualną na dzień wystosowania ww. zawiadomienia kwotę odsetek powstałych z uwagi na nieuiszczenie w terminach płatności należności wynikających z opłaty abonamentowej, tj. kwotę 259,00 zł. W świetle wskazanych regulacji i dokonanych ustaleń faktycznych nie ulega wątpliwości, że skarżąca była zobowiązana od momentu rejestracji odbiornika do ponoszenia – a po nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego – do kontynowania opłat za używanie odbiornika RTV. Zarejestrowanie odbiornika RTV pod rządami którejkolwiek z wymienionych ustaw bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat (obecnie opłaty abonamentowej) za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16). W konsekwencji nietrafne okazały się zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. Organy ustaliły wszystkie niezbędne okoliczności stanu faktycznego w oparciu o zebrany kompletny materiał dowodowy. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 159/14, że zobowiązany, który w drodze przysługujących mu odrębnych środków prawnych nie zdołał podważyć wiążącej organy egzekucyjne merytorycznej oceny wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych, nie może żądać ponownej kontroli wypowiedzi wierzyciela w ramach postępowania w przedmiocie postanowienia organu egzekucyjnego o odmowie uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wyklucza rozważanie zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. w sprawie dotyczącej postanowienia organu egzekucyjnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. ab/