III SA/Łd 975/17

Dnia 21 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2018 roku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi oddala skargę. III SA/Łd 975/17 UZASADNIENIE Decyzją z [...], nr [...] wydana na postawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: k.p.a.; art. 103 ust 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 978) – dalej: u.k.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]., nr [...] orzekającą o cofnięciu W. K. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wynikającego z prawa jazdy kategorii AB. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 26 grudnia 2016 r. Prokurator Rejonowy w Z. wystąpił do Starosty [...] o skierowanie W. K. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Uzasadniając Prokurator powołał się na prowadzone w stosunku do w/w postępowanie karne oraz sporządzoną w jego toku opinię sądowo- psychiatryczną z dnia 9 grudnia 2016 r., z której wynika, iż w następstwie przebytych w 2010 r. dwóch udarów mózgu u W. K. stwierdzono ubytki w polu widzenia. Zawiadomieniem z dnia 6 stycznia 2017 r. Starosta [...] poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie skierowania go na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a następnie w dniu 6 lutego 2017 r. wydał decyzję o skierowaniu strony na w/w badania. Orzeczeniem lekarskim z dnia 27 lutego 2017 r., nr [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. stwierdził istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. Nie zgadzając się z wydanym orzeczeniem skarżący wniósł o ponowne przeprowadzenie badań przez Instytut Medycyny Pracy [...] w Ł., który orzeczeniem lekarskim z dnia 27 kwietnia 2017 r., nr [...] stwierdził po stronie W. K. istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, , C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+9E, D, D+E oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem. Zawiadomieniem z dnia 9 maja 2017 r. Starosta [...] poinformował skarżącego, że w związku z otrzymaniem przez organ wydanego w stosunku do strony orzeczenia lekarskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia posiadanych przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AB prawa jazdy, a następnie decyzją z dnia [...] orzekł o cofnięciu W. K. posiadanych przez niego uprawnień. Kwestionując wydane rozstrzygnięcie W. K. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., w którym zarzucił naruszenie: - art. 75 §1 w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu okulistyki, a co za tym idzie niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 7a §1 kp.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nie przyjęcie rozwiązania na korzyść strony, która ma utracić uprawnienia do kierowania pojazdem i zastosowanie wykładni przepisów na niekorzyść strony, pomimo istnienia ustawowej przesłanki do orzekania na korzyść pomimo istnienia rozbieżności pomiędzy istniejącymi w sprawie orzeczeniami lekarskimi; - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania bez zbadania wszelkich okoliczności sprawy, oparcie rozstrzygnięcia na istniejących rozbieżnościach w orzeczeniu lekarskim, nie dążeniu do ustalenia prawdy obiektywnej; - art. 10 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez udziału strony; - art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. poprzez nie przeprowadzenie dowodu w przypadku dwóch odmiennych orzeczeń w stosunku do tej samej kwestii; - wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. poprzez cofnięcie uprawnień pomimo, że wydane orzeczenia lekarskie były między sobą sprzeczne. Uzasadniając wskazał, iż w toku badań, którym poddany został w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł., przeprowadzający badanie lekarz okulista uznał go za zdolnego do kierowania pojazdami w zakresie kat. B, z zastrzeżeniem wymogu prowadzenia w okularach oraz przeprowadzenia kontroli lekarskiej po upływie 5 lat. Natomiast przeprowadzający badanie lekarz neurolog stwierdził istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami. Odwrotna sytuacja nastąpiła w trakcie badań przed orzeczniczym organem odwoławczym, gdzie lekarz okulista stwierdził po jego stronie istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami, a lekarz neurolog takich przeciwskazań nie stwierdził. W ocenie skarżącego powyżej wskazana sprzeczność pomiędzy wydanymi orzeczeniami lekarskimi winna skutkować powołaniem biegłego z zakresu okulistyki, o co wnosił, a czego organy administracji nie uczyniły. Tym samym zdaniem skarżącego w sprawie nie ustalono stanu faktycznego sprawy w należyty sposób. Ponadto w ocenie skarżącego zgodnie z wyrażoną w art. 7a k.p.a. zasadą, wszelkie wątpliwości winne być rozpoznawane na korzyść strony. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie Kolegium powołało stanowiący podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Dalej Kolegium wskazało, iż decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. jest decyzją należącą do kategorii decyzji związanych, co oznacza, iż w przypadku wystąpienia przesłanek wskazanych w cytowanym, przepisie, organ jest zobowiązany do jej wydania. Ponadto, co istotne ostateczne orzeczenia uprawnionych jednostek orzeczniczych, wydane w przedmiocie istnienia bądź braku istnienia po stronie kierującego przeciwwskazań do kierowania pojazdami, są wiążące dla organów administracji publicznej, a co za tym idzie brak jest jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania przez te organy okoliczności objętych treścią orzeczenia. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że ostatecznym orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy [...] w Ł. z dnia 27 kwietnia 2017 r., nr [...] po stronie W. K. stwierdzono istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, , C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+9E, D, D+E oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem. Tym samym, mając powyższe na uwadze, Starosta [...] po otrzymaniu powyższego orzeczenia był zobowiązany do wydania decyzji orzekającej o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wynikającego z prawa jazdy kategorii AB. Z uwagi na związany charakter orzeczenia lekarskiego brak też było możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego okulisty, a co za tym idzie zarzut odwołania, co do naruszenia art. 75 §1 k.p.a. uznać należało za bezzasadny. Za chybione w ocenie Kolegium uznać należało także pozostałe podniesione zarzuty k.p.a. , w szczególności art. 7a k.p.a., gdyż określona w tym przepisie zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony odnosi się nie do wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy, a co do treści normy prawnej. Takie wątpliwości w niniejszej sprawie nie wystąpiły. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. K. ponowił dotychczasowe zarzuty jak i argumentację, co do naruszenia zarówno przepisów wprawa materialnego, jak i procesowego. Wraz z wniesioną skargę strona wniosła o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o odrzucenie skargi, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia, a w przypadku uwzględnienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu, o oddalenie skargi. Prawomocnym postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r., III SA/Łd 95/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przywrócił W. K. termin do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] orzekającą o cofnięciu W.K. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wynikającego z prawa jazdy kategorii AB. Przesłanką wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego był wniosek Prokuratora Rejonowego w Z. z dnia 27 grudnia 2017 r. o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych i wydane, w następstwie powyższego, ostateczne orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy [...] w Ł. z dnia 27 kwietnia 2017 r., nr [...] orzekające o istnieniu u W. K. przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, , C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+9E, D, D+E oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem. Natomiast materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 978) – dalej: u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Użyte w powołanym przepisie sformułowanie "starosta wydaje" jest jednoznaczne i nie wywołuje w orzecznictwie sądów administracyjnych jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Treść cytowanego przepisu wskazuje bowiem na jego bezwzględnie obowiązujący charakter, co oznacza, iż wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie pozostaje zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku stwierdzenia, przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim, istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi przez osobę, która takiemu badaniu została poddana, właściwy miejscowo starosta jest bezwzględnie zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia tej osobie posiadanych przez nią uprawnień do kierowania pojazdami. Wskazać również należy, że wydane przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą orzeczenie lekarskie, stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami danej kategorii, określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 250) – dalej: rozporządzenie, nie stanowią opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji. Orzeczenie takie nie podlega weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę), zarówno pod względem ich treści, jak i procedowania jednostek orzeczniczych, gdyż zarówno ich przeprowadzanie i rozpatrywanie wniesionych od ich treści odwołań, podlega procedurze odrębnej od procedury administracyjnej. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (por. wyroki NSA z dnia 16 października 2013 r., I OSK 952/12; z dnia 22 czerwca 2009 r., I OSK 840/08; z dnia 17 marca 2005 r., I OSK 1273/04; z dnia 23 marca 2017 r.; I OSK 2195/16; z dnia 26 lipca 2016 r., I OSK 2646/14, wyrok WSA w K. z dnia [...]., [...]; wyrok WSA w B. z dnia [...], [...]; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Badania te, jak wynika z przepisów u.k.p. oraz wydanych na jej podstawie wykonawczych, mogą być przeprowadzane jedynie przez uprawnionych lekarzy, spełniających wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisanych do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez właściwego miejscowo marszałka województwa. W myśl art. 79 ust. 2 u.k.p. ustawy, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Podkreślić należy, że osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i 5 u.k.p.). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p.). Kopię orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy etap diagnostyczno-orzeczniczy postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia. Wskazać również należy, że stosownie do treści § 10 powołanego już wcześniej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 u.k.p., są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Zgodnie z § 11, jednostką uprawnioną do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 u.k.p., w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy jest między innymi Instytut Medycyny Pracy [...] w Ł. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, że w stosunku do skarżącego wydane zostały dwa orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek orzeczniczych, stwierdzające po stronie W. K. istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi. Orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia 27 lutego 2017 r., nr [...] oraz wydane na skutek wniosku skarżącego o ponowne przeprowadzenie badań, ostateczne orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy [...] w Ł. z dnia 27 kwietnia 2017 r., nr [...]. Tym samym, zgodnie z powyżej przeprowadzonym wywodem, organy procedujące w niniejszej sprawie, związane treścią tych orzeczeń, były zobligowane do wydania decyzji o cofnięciu W. K. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, w zakresie posiadanych przez niego kategorii. Z uwagi na powyższe zarzut skargi, co do naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. uznać należało za nieuzasadniony. Za chybione uznać należało także zarzuty skargi, co do wskazanych w niej przepisów procedury administracyjnej. Wbrew twierdzeniu skarżącego nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu okulistyki, o co strona wnosiła w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, nie skutkowało wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Jak już bowiem wcześniej wskazano wiążący charakter wydanych w stosunku do osoby skarżącego orzeczeń lekarskich uprawnionych jednostek orzeczniczych, a co za tym idzie brak możliwości weryfikacji ich treści, czy też oceny prawidłowości procedowania jednostek orzeczniczych, ogranicza przewidzianą w art. 76 § 3 k.p.a. możliwość przeprowadzania dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego. Obalenie bowiem, związanego z takim dokumentem domniemania prawdziwości, tzn. zgodności zawartych w nim twierdzeń z rzeczywistym stanem rzeczy, w odniesieniu do orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdem silnikowym, możliwe jest w zasadzie jedynie przy zastosowaniu ww. procedury przeprowadzania badań lekarskich. W konsekwencji organ winien uwzględnić późniejsze orzeczenie lekarskie, weryfikujące orzeczenie wcześniejsze – czy to na skutek wniosku o ponowne przeprowadzenie badania, czy też w wyniku badania przeprowadzonego w związku z nadejściem terminu następnego badania, wskazanego w poprzednim orzeczeniu – pod warunkiem, że orzeczenie takie będzie wydane przez uprawniony podmiot, na warunkach i w trybie określonych w rozporządzeniu z 2014 r. Tym samym organ nie jest władny uwzględniać – jako przeciwdowodu, o jakim mowa w art. 76 § 3 k.p.a. – orzeczeń, zaświadczeń lub wyników badań lekarskich wykonanych przez inne podmioty medyczne lub w innym trybie, jak również przeprowadzać na tę okoliczność jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym z opinii biegłego, o której mowa w art. 84 §1 k.p.a. Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, wszczęte w oparciu o orzeczenie lekarskie właściwej jednostki orzeczniczej, nie jest władny dokonywać, w toku prowadzonego postępowania, weryfikacji ww. orzeczenia w oparciu o inne środki dowodowe. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, ostateczne orzeczenie lekarskie wydane w dniu 27 kwietnia 2017 r., przez Instytut Medycyny Pracy [...] nie mogło zostać skutecznie zakwestionowane poprzez przeprowadzenie wnioskowanego przez stronę skarżącą dowodu z opinii biegłego z zakresu okulistyki. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że wbrew twierdzeniu skarżącego wydane w stosunku do jego osoby orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych I i II stopnia, nie pozostają wzajemnie rozbieżne. Zarówno z treści orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia 27 lutego 2017 r., nr [...] oraz wydanego na skutek wniosku o ponowne przeprowadzenie badań, ostatecznego orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy [...] w Ł. z dnia 27 kwietnia 2017 r., nr [...] bezspornie wynika, że po stronie skarżącego istnieją przeciwwskazania do kierowania pojazdami silnikowymi, w tym pojazdami, do których kierowania wymagane jest posiadane przez skarżącego prawo jazdy kategorii AB. Tym samym Sąd za niezasadne uznał zarzuty, co do naruszenia art. 7, art. 8 , art. 77 i art. 75 § 1 k.p.a. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 7a k.p.a., gdyż jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. określona w tym przepisie zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony odnosi się do wątpliwości, co do treści normy prawnej, a nie, co do ustaleń faktycznych sprawy. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę nie wystąpiły jakiekolwiek wątpliwości co do treści, jak i zasadności zastosowania normy, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. Z kolei skuteczność podniesionego zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może mieć miejsce jedynie, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Przy czym to na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, na czym polegało to naruszenie, jak również nie wykazał aby przed wydaniem zaskarżonej decyzji zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów i czynności, które miałyby istotny wpływ na jej zakończenie. Reasumując Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi k.p.a. Sąd nie stwierdził naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania, bowiem organy dysponując ostatecznym orzeczeniem lekarskim uprawionej jednostki orzeczniczej nie miały podstaw do jego kwestionowania, jak również nie miały możliwości prowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. a.l.