III SA/Łd 993/14

Dnia 26 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1) oddala skargę; 2) przyznaje adwokat A. M. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu M. S. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokat A. M. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł o wymeldowaniu M. S. z pobytu stałego w lokalu 2 przy ul. R. w Ł. Organ administracji I instancji uzasadniając wydaną decyzję wyjaśnił, że H. D. - pełnomocnik właściciela nieruchomości H. L. wystąpił w dniu 8 maja 2014 r. z wnioskiem o wymeldowanie M. S. z pobytu stałego w lokalu nr 2 przy ul. R. Stwierdził, że M. S. nie przebywa w miejscu zameldowania, a ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi nakazano mu wydanie przedmiotowej nieruchomości wraz z budynkiem mieszkalnym. W dniu 10 kwietnia 2014 r. odbyła się eksmisja M. S. w asyście komornika sądowego z zajmowanego przez niego budynku mieszkalnego i części działki. Eksmitowany opróżnił zajmowany budynek i oddał klucze. W dniu 15 czerwca 2014 r. przeprowadzono kontrolę meldunkową pod ww. adresem, ustalając że M. S. mieszkał w budynku znajdującym się po prawej stronie przy wjeździe na posesję. Brama i furtka prowadzące do budynku były zamknięte. Znajdujące się na podwórku gałęzie uniemożliwiały wejście do budynku. Na terenie przedmiotowej nieruchomości znajduje się punkt skupu złomu. M. S.w oświadczeniu złożonym w dniu 29 maja 2014 r. stwierdził: " Lokal mieszkalny nr 2 przy ulicy R. w Ł. objąłem w 1992 r. Lokal ten to 2 pomieszczenia ok. 30 m. kw. wyposażony w elektryczność. W 1994 r. wyremontowałem lokal po przeciwnej stronie, który też dodatkowo zamieszkałem. Obecnie, gdy zostałem eksmitowany z nowej części powróciłem do poprzedniego, który jednak przez 20 lat uległ znacznej degradacji i przystępuję do remontu. Meble moje miałem złożone w pomieszczeniu gospodarczym przynależnym do lokalu 2...". Ponadto oświadczył: " Nocuję pod różnymi adresami ( przygodnymi). Ubrania i osobiste rzeczy przetrzymuję u znajomych i w samochodzie". Wobec sporu dotyczącego numeracji lokali organ administracji I instancji w dniu 11 czerwca 2014 r. przeprowadził dowód z oględzin lokalu nr 2 przy ul. R. w Ł. Wskazany przez M. S. lokal nr 2 znajdujący się po lewej stronie przy bramie wjazdowej na teren posesji przy ul. R. to budynek wolnostojący o dużym stopniu dewastacji. Szyby w oknach są powybijane. Drzwi wejściowe zniszczone, powyginane, pozbawione zamka, wejście zastawione na dole dyktą. W lokalu stwierdzono brak jakichkolwiek rzeczy ruchomych. Mieszkanie zdewastowane. M. S. poinformował, że w budynku, w którym jest zameldowany nie nocował od ponad 20 lat. Natomiast po prawej stronie bramy przy wjeździe na przedmiotową posesję stoi budynek, który zgodnie z protokołem komorniczym został wydany przez M. S. pełnomocnikowi H. L. – H.D.. Pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. M. S. wyjaśnił, że kwestie zameldowania, zamieszkania i oznaczania lokali w przedmiotowej posesji przed 40 latami sam regulował, gdyż zarządzał tą posesją. Świadek H. F.zeznała, że od roku 1993 dzierżawi nieruchomość położoną przy ul. R., gdzie prowadzi punkt skupu surowców wtórnych " A.". M. S. zamieszkiwał na terenie tej nieruchomości. Zaadaptował budynki położone po prawej stronie, wyremontował i tam mieszkał stale do momentu eksmisji z udziałem komornika. Według jej wiedzy M. S. stale zamieszkiwał w budynku po prawej stronie nieruchomości przy bramie wjazdowej. Świadek zeznała, iż budynek znajdujący się po lewej stronie od momentu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej był w złym stanie technicznym i tak jest nadal. Drugi ze świadków przesłuchanych przez organ I instancji-współwłaściciel firmy "A." R.K. zeznał, że od 1993 r. dzierżawi plac przy ul. R. w Ł. Obecnie M. S. nie mieszka na terenie nieruchomości, gdyż został eksmitowany z budynków znajdujących się po prawej stronie. Według świadka jedynie budynki znajdujące się po prawej stronie były przystosowane do zamieszkiwania. Natomiast w budynku po lewej stronie bramy nikt nie mieszkał, gdyż był on zdewastowany. M. S. w oświadczeniu z dnia 29 lipca 2014 r. stwierdził: " ... sprawa meldunkowa i przebywania mojego dotyczy lok. 2 – jedynie obiektu po lewo od bramy ( w złym stanie)...ja wydałem zgodnie z wyrokiem Sądu obiekt po prawej stronie, ale nie była to eksmisja lokatora...;...Nigdy przedtem-ani obecnie nie był on lokalem mieszkalnym lecz użytkowym. Ja dysponując nim poprzednio przebywałem w nim i nocowałem, jako iż posiadał nieporównywalnie lepszy standard od mojego właściwego zasiadującego lok. mieszkalnego nr 2. Sprawa tamtego lokalu ( użytkowego) nie ma nic wspólnego z moim zameldowaniem w lok. 2" Wnioskodawca załączył do akt sprawy wniosek o pozwolenie na rozbiórkę budynku portierni przy u. R. w Ł. Zgodnie z załączoną do wniosku opinią specjalisty stan techniczny budynku zagraża bezpieczeństwu ludzi. Powyższe informacje dotyczą budynku, który M. S. wskazał jako lokal 2, w którym zgodnie z jego oświadczeniem dokonał zameldowania na pobyt stały. M. S. oświadczył ponadto, że od 1978 r. był kuratorem sądowym dla nieznanego z miejsca pobytu L. H.. W 2009 r. zgłosili się spadkobiercy, w związku z czym kuratela przestała istnieć, co potwierdził sąd 30 lipca 2011 r. W 1992 r. zameldował się w lokalu mieszkalnym nr 2 ( po lewo od bramy), który jest obecnie zdewastowany. W lokalu tym posiadał swoje sprzęty, meble, ubrania itp. W 1994 r. po wyremontowaniu sąsiedniego budynku ( po prawo od bramy) korzystał z niego jako z lokalu mieszkalnego. Wyjaśnił, że przedmiotowa posesja zabudowana jest lokalami użytkowymi, które jego zdaniem były oznaczone nr 1. Zgodnie z oświadczeniem strony jedynym mieszkalnym lokalem nr 2 był lokal po lewo od bramy. Wszystkie numery lokali w okresie 40 lat były nadawane przez niego jako zarządcę budynku. Nie posiada dokumentów na potwierdzenie powyższych informacji, gdyż nie wystąpiła potrzeba ich posiadania. Prezydent Miasta Ł.stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.) organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie jest przesłanka opuszczenia lokalu. Miejscem pobytu stałego określonej osoby jest miejsce ( lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe. M. S. nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały. W 1992 r. dokonał zameldowania na pobyt stały w lokalu 2 przy u. R. w Ł. Strony wskazują rozbieżne informacje dotyczące położenia lokalu o numerze 2, w którym dokonano zameldowania. Prezydent Miasta Ł. na podstawie protokołu komornika sądowego ustalił, że czynności eksmisyjne objęły lokal nr 2, a więc zgodnie z wyrokiem sądu pomieszczenia od strony południowej wraz ze znajdującym się na niej budynkiem mieszkalnym ( po prawej stronie) oraz część budynku gospodarczego o powierzchni 48 m. kw., to jest drugie jego pomieszczenie licząc od strony północnej. Organ administracji I instancji powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że na równi z opuszczeniem lokalu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy traktować wykonanie przez komornika sądowego, w drodze postępowania egzekucyjnego, prawomocnego orzeczenia sądowego nakazującego eksmisję danej osoby z lokalu. M. S. wykonał nakaz sądu, opuścił pomieszczenie wskazane w wyroku sądu i przekazał je do dyspozycji właściciela nieruchomości. Kwestionuje natomiast zasadność wymeldowania, podnosząc, że wyrok sądu nie obejmuje lokalu, w którym faktycznie zameldował się, to jest budynku po lewej stronie od bramy wjazdowej. Organ administracji publicznej nie jest władny rozstrzygnąć kwestii dotyczącej numeracji lokalu. Przedmiotowa posesja stanowi nieruchomość prywatną i w gestii jej właściciela bądź zarządcy pozostawała możliwość oznaczenia lokali. Żadna dokumentacja w tym przedmiocie nie została przedstawiona organowi administracji publicznej. W tej sytuacji gdyby nawet przyjąć, zgodnie ze stwierdzeniem M. S., że pozostaje on zameldowany w budynku po lewej stronie, to w sposób bezsporny wykazano w niniejszym postępowaniu, że lokal ten nie stanowi od wielu lat centrum życiowego strony. Lokal ten pozostaje niezamieszkały od ponad 20 lat. Wskazany przez M. S. lokal 2 zgodnie z wyjaśnieniami stron i świadków, to lokal zdewastowany, nienadający się do zamieszkiwania. Potwierdza to dowód z oględzin oraz opinia J. P., uprawnionego specjalisty, który wskazał, że budynek zagraża bezpieczeństwu ludzi. Brak zatem możliwości zamieszkiwania w nim. Organ administracji publicznej nie uwzględnił wniosku strony o przeprowadzenie ponownych oględzin lokalu, celem wykazania utrudnionego dostępu do lokalu nr 2 przy ul. R.. Wyjaśnił, że postępowanie wykazało w sposób bezsporny, iż budynki znajdujące się pod tym adresem są niezamieszkałe. Ponadto spory dotyczące uniemożliwienia korzystania z lokali pozostają w kognicji sądów powszechnych. W odwołaniu od decyzji organu administracji publicznej I instancji strona podniosła zarzut nieważności pełnomocnictwa udzielonego przez H. L. H. D. oraz upoważnienia udzielonego w ramach substytucji K. D.. W ocenie strony egzekucja komornicza obejmowała inną części budynku, niż lokal mieszkalny nr 2. Ponadto budzą wątpliwości zeznania świadków, bowiem nie posiadają oni wiedzy co do przeszłości nieruchomości. Wadliwe było także nieuwzględnienie wniosku o wizję lokalną. Dowód ten miał potwierdzić, że zarządca nie wpuszcza strony na teren nieruchomości. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie występują przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uzasadniające wymeldowanie strony z pobytu stałego w lokalu nr 2 przy ul. R.. W niniejszej sprawie istotną okolicznością jest wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt [...] nakazujący M.S. wydanie części nieruchomości położonej w Ł. przy ul. R. a, to jest części działki położonej od strony południowej wraz ze znajdującym się na niej budynkiem mieszkalnym oraz częścią budynku gospodarczego, to jest drugie pomieszczenie licząc od strony północnej. Wyrokowi została nadana w dniu 8 lutego 2013 r. klauzula wykonalności. Na skutek oddalenia wniesionej apelacji, wyrok został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w Łodzi, sygn. akt [...]. W dniu 10 kwietnia 2014 r. została przeprowadzona eksmisja komornicza M. S. za spornego lokalu. M. S. opróżnił lokal i przekazał klucze H. D.. Organ odwoławczy przyjął, że w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów z oględzin lokalu, zeznań świadków oraz samego zainteresowanego M. S. skupiał swoje życie w lokalu, gdzie przebywał i zamieszkiwał, skąd też został eksmitowany. Nie dał wiary oświadczeniom M. S., że lokal nr 2 znajduje się w innym budynku, zdewastowanym, którego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu osób w nim przebywających. Wojewoda [...] powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że opuszczenie lokalu mieszkalnego wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które uzasadnia wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej, zarówno wówczas, gdy wyrok zostanie wykonany dobrowolnie, jak i wtedy gdy wyrok zostanie wykonany w drodze eksmisji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda [...] stwierdził, że pełnomocnictwo udzielone H. D. przez H. L. nie budzi jego zastrzeżeń. Natomiast słuszny jest zarzut strony dotyczący braku uprawnienia H. D. do udzielenia upoważnienia K. D.. Stwierdzone uchybienie nie wpłynęło jednak na zmianę rozstrzygnięcia merytorycznego tego organu. Organ odwoławczy jest związany treścią prawomocnego wyroku sądowego. Za nieuzasadniony uznał zarzut braku wiarygodności świadków. Ponadto w jego ocenie nie było uzasadnionych podstaw do ponownego przeprowadzenia oględzin nieruchomości. Zameldowanie i wymeldowanie jest czynnością, która stanowi potwierdzenie określonego stanu faktycznego. Wszelkie sprawy sporne, dotyczące prawa do nieruchomości i władania nią nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie meldunkowej. M. S. wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że organy administracji naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Błędnie przyjęły, kłamliwą wersję wnioskodawcy " iż sprawa dotyczy niewłaściwego miejsca - wskazanego lokalu – ( użytkowego), a nie mojego mieszkalnego lok. 2". Ze stanowiska organu meldunkowego wynika też zdaniem strony, że gdy prowadzi się gruntowny remont swojego mieszkania, to wynosząc siebie, meble i sprzęty na ten czas, należy wymeldować się z pobytu stałego? Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący w dniu 12 marca 2015 r. złożył pismo zatytułowane " wniosek", w którym poparł swoją skargę. Stwierdził ponadto, że w sprawie zaszły nowe okoliczności, które spowodowały, że H. L. i jego rodzina nie są już współwłaścicielami połowy nieruchomości, która przeszła na rzecz Skarbu Państwa w dacie 17 kwietnia 1968 r. Dołączył do pisma kserokopię decyzji Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...] stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa ½ części w prawie własności nieruchomości w Ł. należących uprzednio do I. H., jako spadkobierczyni po zmarłych rodzicach A. i L. L., w tym nieruchomości ul. R. ( działki 274/3 i 274/2, w obrębie S-1). Skarżący podniósł, iż w tej sytuacji H. L. i jego rodzina nie są już współwłaścicielami tej połowy w związku z czym przestaje działać pełnomocnictwo dla H. D. - wnioskodawcy wymeldowania. Skarżący wyjaśnił ponadto, że od 30 lat zasiaduje tę połowę przynależną Skarbowi Państwa. Postępowanie w tej sprawie prowadzone jest w Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi. Występuje on także do Sądu o przywrócenie naruszonego posiadania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270- ze zm.) (dalej p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W ocenie Sądu Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W tym miejscu należy podkreślić, iż zameldowanie i wymeldowanie są aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu (opuszczenia lokalu). Jak stanowi przepis art. 6 ust. 1 ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zamieszkanie w lokalu w rozumieniu tego przepisu winno łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu (z przeniesieniem do tego lokalu) centrum życiowego danej osoby. Zatem miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 600/05; Lex nr 192912). Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, iż do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjęło, iż - w zasadzie - wymeldowanie uzasadnia opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, gdy jest ono dobrowolne i trwałe. Brak cechy dobrowolności nie zawsze jednak stanowi przeszkodę do wymeldowania. Typowym przykładem tego jest wykonanie eksmisji osoby zamieszkałej w lokalu na podstawie wyroku sądu wykonanego przez komornika. Dochodzi wówczas do przymusowego opuszczenia miejsca pobytu o charakterze najczęściej trwałym, skutkujące powstanie obowiązku wymeldowania. Opuszczenie lokalu mieszkalnego wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uzasadniającym wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej. Prawomocny wyrok eksmisyjny sądu powszechnego potwierdza zaistnienie przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W sprawach, w których przeprowadzona była egzekucja komornicza, wykonanie eksmisji jest równoznaczne z ustaniem pobytu skarżącego w spornym lokalu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012r, sygn. akt II OSK 526/11, LEX nr 1216746; z dnia 8 marca 2012r., sygn. akt II OSK 1515/10, LEX nr 1145560; z dnia 4 lipca 2008r., sygn. akt II OSK 788/07, LEX nr 498351). Organy administracji orzekające w sprawie ustaliły, że Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt [...] nakazał skarżącemu wydanie H. L. części nieruchomości położonej w Ł. przy ul. R., tj. część działki gruntu oznaczonej 274/3 o powierzchni 440 m.kw. położona od strony południowej wraz ze znajdującym się na niej budynkiem mieszkalnym oraz część budynku gospodarczego o powierzchni 48 m. kw., tj. drugie jego pomieszczenie licząc od strony północnej. Wyrok sądu uprawomocnił się. Na jego podstawie Komornik Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia, w dniu 10 kwietnia 2014 r., przeprowadził eksmisje skarżącego z lokalu 2 przy u. R.. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, iż przedmiotem eksmisji był lokal znajdujący się w budynku po prawej stronie bramy wjazdowej na teren nieruchomości, a skarżący zameldowany był w budynku położonym po lewej stronie tej bramy. Prezydent Miasta Ł. przeprowadził rzetelnie i prawidłowo postępowanie dowodowe, a następnie trafnie przyjął, iż skarżący mieszkał i był zameldowany w lokalu znajdującym się po prawej stronie bramy wjazdowej. Powyższe ustalenia poparte są dowodami z zeznań świadków F. i K.. Zeznali oni, że dzierżawią część przedmiotowej nieruchomości od ponad 20 lat i w tym okresie skarżący mieszkał w budynku, z którego został eksmitowany przez komornika. Zeznaniom tych świadków organy administracji zasadnie przyznały moc dowodów w sprawie. Pozostają one w zgodności z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w trakcie postępowania administracyjnego. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych ( k. 87-90), sporządzonego przez rzeczoznawcę inż. P., programu rozbiórki wynika, iż budynek parterowy - portiernia ( to jest znajdujący się po lewej stronie bramy) został przeznaczony do wyburzenia z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi. Treść tego dokument potwierdza, że przebywanie ludzi w przedmiotowym lokalu nie było dopuszczalne. Ponadto nawet sam skarżący przyznaje, że od wielu lat zajmował mieszkanie w budynku po prawej stronie bramy ze względu na jego lepszy standard. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącego, iż zameldowany był w jednym budynku, a swoje sprawy życiowe skoncentrował na okres kilkudziesięciu lat w innym budynku. Takie postępowanie uznać należałoby za całkowicie nieracjonalne. Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnych dowodów potwierdzających zameldowanie w lokalu położonym w budynku, w którym faktycznie nie przebywał, to jest znajdującym się po lewej strony bramy. Wobec powyższego organy administracji obu instancji, uwzględniając treść prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt [...] nakazującego wydanie nieruchomości a ponadto urzędowego dokumentu w postaci protokołu komornika z eksmisji przeprowadzonej 10 kwietnia 2014 r., zobowiązane były orzec o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu 2 przy ul. R., w którym był zameldowany i faktycznie mieszkał. Prawidłowości decyzji o wymeldowaniu skarżącego nie podważa okoliczność wydania przez Ministra Finansów w dniu [...] r. decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa ½ części w prawie własności nieruchomości należących do I. H.. Zameldowanie jest tylko czynnością rejestracyjną potwierdzającą fakt przebywania danej osoby pod określonym adresem. Organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę nie były uprawnione do rozstrzygania kwestii własności przedmiotowej nieruchomości. Ich zadanie polegało na ustaleniu czy strona dopełniła obowiązku wymeldowania się, a w przypadku niedopełnienia przez nią tej czynności zobowiązane były wydać decyzję w sprawie wymeldowania. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jedn. z 2013 r., poz. 461). e.o.