I SA/Lu 304/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Asesor sądowy Agnieszka Kosowska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi T. A. na czynność Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr 0112-KDWL.4011.342.2021.3.BR w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty opłaty od wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pismem z dnia 26 kwietnia 2022 r. poinformował T. A. (wnioskodawcę, skarżącego) o braku podstaw do zwrotu części dokonanej przez niego opłaty w wysokości 240 zł od wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Uzasadniając to stanowisko organ wskazał, że wnioskodawca zwrócił się o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności intelektualnej (tzw. IP Box). Wezwaniem z dnia 10 marca 2022 r. poinformowano wnioskodawcę o brakach formalnych wniosku, wezwano do ich uzupełnienia pod rygorem nierozpatrzenia wniosku. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 18 marca 2022 r. Następnie – pismem z dnia 11 kwietnia 2022 r. – wnioskodawca zwrócił się o zwrot nadpłaty opłaty od wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Organ wskazał, że interpretacja została wydana w dniu 25 marca 2022 r. Wnioskodawca, dokonując opłaty w kwocie 80 zł zaznaczył, że wniosek dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych, wskazał na jeden stan faktyczny oraz jedno zdarzenie przyszłe. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego podlega opłacie w wysokości 40 zł. Zdaniem organu, każde odrębnie poruszane we wniosku zagadnienie podatkowe należy utożsamiać z odrębnym stanem faktycznym bądź zdarzeniem przyszłym, od którego winna być wniesiona taka opłata. Analiza wniosku wskazała, że jego przedmiotem są cztery odrębne zagadnienia dotyczące uznania działalności opisanej we wniosku za działalność badawczo-rozwojową, uznania dochodu z tytułu przeniesienia autorskich praw majątkowych do programu komputerowego za dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, możliwości uwzględnienia przy obliczaniu wskaźnika nexus kosztów opisanych we wniosku i możliwości opodatkowania dochodu uzyskanego z praw IP preferencyjną stawką 5%. Co do każdego z zagadnień pytania obejmowały zarówno zaistniały stan faktyczny, jak i zdarzenie przyszłe. Organ wezwał zatem wnioskodawcę o uzupełnienie opłaty w wysokości 240 zł, a kwota ta została uiszczona. Według organu, nie doszło do sytuacji, w której opłata zostałaby uiszczona w kwocie wyższej od należnej. Odrębne stany faktyczne albo odrębne zdarzenia przyszłe powinny stanowić odrębne wnioski o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. W ten sam sposób należy również traktować odniesienie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego do kilku regulacji prawnych, tzn. przyjmować, że zwielokrotnia to liczbę stanów faktycznych bądź zdarzeń przyszłych, co upoważnia do wydania większej liczby interpretacji indywidualnych. Wnioskodawca zadał cztery pytania, które dotyczyły odmiennych zagadnień prawnopodatkowych regulowanych jedną normą podatkową. Taka sytuacja prawna upoważnia do przyjęcia, że chodziło o uzyskanie nie jednej, lecz kilku interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie odmiennych zagadnień prawnopodatkowych, dotyczących stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Organ powołał się na treść art. 13 § 2a, art. 14f § 1-2 i § 2b, art. 14h, art. 169 § 1 i § 2, § 4 O.p. T. A. zaskarżył powyższą czynność, zarzucając naruszenie art. 14f §2 w zw. z §1 O.p. przez naliczenie opłaty w kwocie 320 zł zamiast należnej 80 zł oraz art. 14f §2b pkt 3 w zw. art. 14f §2a O.p. przez niezwrócenie w terminie 7 dni od zakończenia postępowania części opłaty w kwocie 240 zł, tj. w części, w której uiszczona opłata była wyższa od należnej. Wniósł o uznanie czynności za bezskuteczną, stwierdzenie obowiązku zwrotu części opłaty w wysokości 240 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący argumentował, że we wniosku opisał jeden stan faktyczny i jedno zdarzenie przyszłe, zadając w jego kontekście łącznie cztery pytania. Na żądanie organu uiścił dodatkową opłatę w przekonaniu, że jej brak spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Niemniej jego zdaniem stanowisko organu, że każde z zadanych pytań miało w istocie stanowić odrębny stan faktyczny/zdarzenie przyszłe nie zasługuje na akceptację. Wskazując na treść art. 14f § 2 O.p. skarżący wywodził, że opłacie podlega wyłącznie przedstawiony odrębnie we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Analogicznie wygląda konstrukcja wniosku oparta na formularzu ORD-IN, w którym opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego znajduje się w odrębnej pozycji, a pytania znajdują się w innej części wniosku. Zadawane pytania dotyczą bowiem konsekwencji prawnych wynikających z opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń. Bezzasadnym jest więc twierdzenie, że każde z pytań mogło stanowić odrębne zdarzenie, jeżeli odnosi się do jednej instytucji prawa podatkowego, jaką jest ulga IP Box. Kwota wpłacona nienależnie winna zatem podlegać zwrotowi. Przepisy art. 14f § 2a i 2b O.p. regulują kwestię zwrotu nienależnej opłaty uiszczonej za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Termin zwrotu tej opłaty wynosi do 7 dni od dnia zakończenia postępowania interpretacyjnego (art. 14f § 2a O.p.). Do dnia złożenia skargi organ nie dokonał zwrotu nienależnej opłaty w wysokości 240 zł. Opłatę od wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej można uznać za niepodatkową należność budżetową w rozumieniu art. 3 pkt 8 O.p. Do zwrotu opłat wskazanych w art. 14f O.p. oraz do instytucji stwierdzenia nadpłaty w tychże opłatach zastosowanie znajdą przepisy Ordynacji podatkowej, a w szczególności przepisy jej rozdziału 9 działu III. Czynność organu, która polega na odmowie zwrotu nadpłaty uiszczonej nienależnie, jest czynnością władczą z zakresu administracji publicznej, która w sposób definitywny rozstrzyga o uprawnieniach majątkowych. Jedynym środkiem zaskarżenia umożliwiającym usunięcie z obrotu wadliwego rozstrzygnięcia jest więc skarga do sądu administracyjnego skierowana na podstawie art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Poparł stanowisko wskazane w zaskarżonej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105; O.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepisy Rozdziału 1a "Interpretacje przepisów prawa podatkowego", a wśród nich art. 14f § 1, 2 i 2a O.p., zamieszczone zostały w Dziale II Ordynacji podatkowej "Organy podatkowe i ich właściwość", zaś z treści art. 14h tej ustawy wynika, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio wymienione tam przepisy, wśród których brak jest przepisów regulujących m. in. kwestię nadpłaty (Dział III "Zobowiązanie podatkowe" Rozdział 9 "Nadpłata"). Tym samym w sprawach dotyczących wydania interpretacji indywidualnych oraz kwestii z tym związanych, w tym dotyczących zwrotu nienależnej opłaty od wniosku o wydanie interpretacji, nie będą miały zastosowania przepisy odnoszące się do nadpłaty czy zwrotu podatku (art. 72 - 80 O.p.) i to niezależnie od jej zakwalifikowania jako dochodu budżetu państwa (art. 14f § 3 O.p.). Podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie wprowadził przepisów regulujących tryb postępowania w przedmiocie zwrotu opłaty uznając, że zwrot ten nie wymaga jakiegokolwiek orzeczenia (decyzji lub postanowienia). Obowiązek dokonania takiej czynności wynika bowiem wprost z art. 14f § 2a O.p. Skoro zaś zwrot opłaty stanowi obowiązek wynikający z przepisu prawnego, to tym samym odmowa jego wykonania, przy braku środków zaskarżenia, powoduje konieczność stosowania przepisów art. 52 § 2 (skarga na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była czynność Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2022 r., polegająca na odmowie zwrotu części opłaty uiszczonej przez skarżącego od wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w łącznej wysokości 320 zł. Strona skarżąca domagała się stwierdzenia przez sąd bezskuteczności tej czynności oraz uznania obowiązku organu do zwrotu opłaty w kwocie 240 zł podnosząc, że prawidłowa wysokość opłaty od wniosku wynosiła 80 zł. Organ interpretacyjny stanął z kolei na stanowisku, że we wniosku skarżący przedstawił cztery odrębne stany faktyczne i cztery zdarzenia przyszłe, a zatem opłata pobrana została w należnej kwocie (8x40 zł). Zgodnie z art.14b § 2 O.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 ustawy). Art. 14f § 2 O.p. stanowi z kolei, że w przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odrębnych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Odrębność stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych zawartych we wniosku nie uzasadnia bowiem jego dzielenia, a jedynie daje podstawę do uiszczenia dodatkowej opłaty. W myśl art. 14f § 2a O.p., zwrot nienależnej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania w sprawie wydania interpretacji. Opłata może być zwrócona w całości (np. w sytuacji cofnięcia wniosku o wydanie interpretacji) lub w części (co ma miejsce najczęściej w wypadku jej pobrania w wysokości wyższej od należnej). Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 2744/13, przepis art. 14f § 2 O.p.w konfrontacji z art. 14f § 1 i art. 14b § 2 i 3 O.p. nakazuje przyjąć, że odrębne stany faktyczne albo odrębne zdarzenia przyszłe powinny stanowić odrębne wnioski o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. W ten sam sposób należy traktować odniesienie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego do kilku regulacji prawnych, tzn. przyjmować, że zwielokrotnia to liczbę stanów faktycznych bądź zdarzeń przyszłych, co upoważnia do wydania większej liczby interpretacji indywidualnych (vide: Etel L. (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom I. Zobowiązania podatkowe. WKP 2022; wyrok NSA z dnia 5 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 630/15). Należy mieć jednak na uwadze i to, że w wyroku z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 745/12 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że odniesienie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego do kilku regulacji prawnych samo w sobie automatycznie nie zwielokrotnia ilości stanów faktycznych bądź zdarzeń przyszłych. Zgodnie ze wskazaniem wynikającym z wyroku NSA z 5 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 630/15, wyznacznikiem umożliwiającym ustalenie linii podziału na odrębne stany faktyczne szeregu okoliczności opisanych w jednym wniosku, mogą być w szczególności problemy prawne objęte wnioskiem, a nie samo określenie liczby tych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych we wniosku (podobnie: w wyroku z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 15/14). Natomiast, jak wynika z wyroku NSA z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt II FSK 1801/13, opłatę pobiera się od przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i bez wpływu na wysokość opłaty pozostaje, iż do jednego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zadano kilka pytań lub pytania te dotyczą różnych podatków (podobnie: NSA w wyroku z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 745/12). Nie są wykluczone i takie sytuacje, gdy ten sam stan faktyczny, czyli wszystkie tworzące go okoliczności, stanie się przedmiotem kilku ocen prawnych (stanowisk). Jeśli zatem wszystkie te okoliczności będą potrzebne do wyrażenia każdego ze stanowisk, wtedy należy mówić o jednym stanie faktycznym, a nie kilku odrębnych stanach faktycznych. Wówczas nie występuje bowiem ich odrębność, czyli elementy mające prawne znaczenia tylko dla poszczególnych z nich. Może się zdarzyć i tak, że ta sama okoliczność będzie wyłącznie współwystępować z innymi grupami okoliczności faktycznych poddawanych kwalifikacji podatkowej, co samo przez się nie przesądza o braku odrębności stanu faktycznego. Istotne bowiem jest to, czy dla problemów prawnych, na które odpowiedzią ma być interpretacja indywidualna, występuje tożsamość stanu faktycznego, rozumiana jak wyżej. Innymi słowy, odrębny stan faktyczny podlegający opłacie przewidzianej w art. 14f § 2 w związku z art. 14b § 3 O.p., to stan zawierający tylko takie okoliczności faktyczne, które są niezbędne i konieczne zarazem do wyrażenia jego oceny prawnej w ramach wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (wyrok NSA z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 15/14). Dlatego też dla prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego o zwrot nadpłaconej jego zdaniem opłaty od wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej kluczową kwestią było rozstrzygnięcie, czy podatnik wskazał jeden stan faktyczny i jedno zdarzenie przyszłe (jak sam twierdzi), czy też – jak uznał organ – po cztery stany faktyczne i zdarzenia przyszłe. Stan faktyczny to rzeczywista sytuacja, która dotyczy bezpośrednio wnioskodawcy i wystąpiła przed dniem, bądź na dzień złożenia wniosku. Stan faktyczny sprawy tworzą wyłącznie te okoliczności, które są wystarczające i konieczne zarazem do wyrażenia stosownych ocen prawnych, najpierw przez wnioskodawcę, a następnie przez organ podatkowy. Inne okoliczności towarzyszące tym podstawowym mogą natomiast tworzyć kolejny stan faktyczny, o ile odpowiadają mu dalsze zapatrywania prawne ich dotyczące. Z kolei zdarzenie przyszłe jest określoną przyszłą sytuacją faktyczną dotyczącą wnioskodawcy, doprowadzenie do której jest przez niego planowane, bądź też której zaistnienie jest wprawdzie niezależne od jego woli, ale która może zajść z istotnym stopniem prawdopodobieństwa (wskazują na to istniejące okoliczności faktyczne lub przemawiają za tym inne przesłanki, które mogą w rzeczywistości wystąpić). Oczywiste jest przy tym, że wystąpienie z wnioskiem o wydanie interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego oznacza, że zdarzenie to jest ze swej natury warunkowe i hipotetyczne (wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 3358/18). W niniejszej sprawie skarżący obszernie opisał we wniosku stan faktyczny wskazując jednocześnie, że te same okoliczności będą stanowiły zdarzenia, które zaistnieją także w przyszłości. Uznał on w tych warunkach, że w tym samym stanie faktycznym i jednocześnie w analogicznym opisie zdarzenia przyszłego zadał cztery pytania o ten sam podatek (podatek dochodowy od osób fizycznych) i tę samą kategorię dochodu – kwalifikowany dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Tym samym należna od wniosku opłata wynosić winna 80 zł. Zastrzegł, że kwotę tę uiścił bezpośrednio w dacie złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zaś pozostałą należność (240 zł) zapłacił na wezwanie organu, by nie dopuścić do nierozpoznania wniosku. W ocenie Sądu stanowisko skarżącego jest błędne. Co prawda w formularzu wniosku wskazał on jeden tekst opisujący realia, w których prowadzi i prowadzić będzie w przyszłości działalność gospodarczą, jednak – zważywszy na wielość poruszonych w stawianych organowi zapytaniach problemów – nie można uznać, że stanowi on jeden stan faktyczny i jedno zdarzenie przyszłe. Jak bowiem wskazano powyżej, jednym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym są wyłącznie te okoliczności, które są niezbędne i konieczne do zastosowania przepisu prawa materialnego. Każda kolejna okoliczność, która wykracza poza te ramy, a jednocześnie jest podstawą oceny prawnej kolejnych poruszanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zagadnień, stanowi kolejny stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, nawet jeśli wszystkie te szczegółowe okoliczności spaja jedno zasadnicze założenie faktyczne. Nie wszystkie jednak przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności były potrzebne do wyrażenia stanowiska w każdym z przedstawionych problemów. Poszczególne elementy obszernie przedstawionych faktów i zdarzeń przyszłych mają znaczenie tylko dla poszczególnych z nich. W niniejszej sprawie przedstawione okoliczności faktyczne i zdarzenia przyszłe miały wspólne tło, związane z rodzajem i zakresem prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, polegającej na wytwarzaniu, rozwijaniu i ulepszaniu oprogramowania komputerowego. W żadnym jednak razie, wobec ilości poruszonych problemów prawnych, które determinują i delimitują działanie organu interpretacyjnego, nie można uznać, że we wniosku przedstawiono jeden stan faktyczny i jedno zdarzenie przyszłe, a tym samym, że pobrana przez organ opłata ma w części charakter nienależny. Skarżący postawił bowiem, w nawiązaniu do różnych przepisów ustawy podatkowej, do oceny organu problem, czy jego działalność gospodarcza stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. (1), czy uzyskiwany przez niego dochód ze sprzedaży praw autorskich do programu komputerowego może zostać uznany za sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f., a tym samym dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. (2), czy wskazywane we wniosku koszty (wydatki związane z zakupem sprzętu komputerowego i elektronicznego) stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f. i mogą służyć do obliczenia wskaźnika nexus, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f. w zw. z art. 30ca ust. 5 tej ustawy (3), czy do uzyskiwanych przez wnioskodawcę dochodów, o jakich mowa we wniosku, może znaleźć zastosowanie preferencyjna stawka podatku w wysokości 5% (4). Z zestawienia tego wprost wynika, że wniosek skarżącego obejmował zakres czterech różnych problemów i kwestii prawnych, osadzonych zarówno w opisie stanu faktycznego (wynikającego z zawartej przez skarżącego umowy z kontrahentem), jak też planów kontynuowania przez niego w przyszłości takiej samej działalności. Wnioskodawca zmierzał zatem w istocie do wydania ośmiu interpretacji indywidualnych, ale budzące jego wątpliwości zagadnienia przedstawił w jednym wniosku. Nie zwalniało go to jednak z należytego opłacenia wniosku, co zasadnie podkreślił w sprawie organ. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że wniosek dotyczył w istocie rozpoznania i opodatkowania określonego w art. 30ca u.p.d.o.f. źródła dochodu, skoro w ramach tak postawionego zagadnienia pojawiła się wielość problemów, wynikających z wykładni i stosowania poszczególnych regulacji prawnych (ustępów art. 30ca u.p.d.o.f. oraz innych przepisów ustawy podatkowej). Komplementarne potraktowanie wszystkich tych zagadnień spowodowałoby, że wydana interpretacja byłaby nieczytelna, zawiła, a jej funkcja informacyjna i gwarancyjna - iluzoryczna. Nie można pominąć bowiem przy ocenie sprawy charakteru postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, celu wydania interpretacji indywidualnej i jej istotnych cech. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się m.in., że indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie tworzy w stosunku do jej adresata jakichkolwiek prawnie znaczących uprawnień i/lub obowiązków. Tworzy jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć nie ma takiego obowiązku. Na etapie uzyskiwania interpretacji dochodzi jedynie do niewiążącej "wymiany poglądów" na możliwość zastosowania konkretnych przepisów prawa podatkowego do pewnego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2014r., sygn. akt: II FSK 1550/12). Dlatego w orzecznictwie akcentuje się, że instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni dwie funkcje, tj.: informacyjną, ponieważ ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości, co do prawno-podatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym oraz gwarancyjną, ponieważ chroni podmiot, który zastosował się do wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści. Aby tak się stało, interpretacja indywidualna musi w jasny, klarowny i precyzyjny sposób nawiązywać do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i na jego tle (czyli niezbędnych z punktu widzenia prawa materialnego okoliczności) przedstawić ocenę stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę w każdym z odrębnie stawianych problemów prawnych. W ocenie Sądu, prawidłowe było zatem stanowisko organu co do odrębności stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych towarzyszących postawionym we wniosku problemom prawnym i żądanie opłaty od każdego z nich, zaś wniosek skarżącego o uznanie, że część pobranej opłaty ma charakter nienależny i winna podlegać zwrotowi nie zasługiwał na uwzględnienie. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.