I SA/Lu 382/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Sędziowie Asesor sądowy Jakub Polanowski Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Protokolant specjalista Marta Wawrzecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi U. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 29 maja 2025 r. nr 0601-IOV-1.4103.13.2025.5 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki - oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 maja 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, po rozpatrzeniu zażalenia U. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (strona, skarżąca, spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 24 kwietnia 2025 r. w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji tego organu z 14 kwietnia 2025 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w postanowieniu sprostowano z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z 14 kwietnia 2025 r. w sprawie zmiany rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do października 2020 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października 2020 r. W sentencji decyzji organ wymienił nazwy miesięcy, które w części dotyczącej poszczególnych rozstrzygnięć nie stanowiły okresów rozliczeniowych objętych tym rozstrzygnięciem. Organ wskazał, że wymienione błędy wyczerpują znamiona błędów pisarskich. Omyłki te nie powodują zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia i nie pozostają w sprzeczności z treścią wydanej decyzji. W rozpoznaniu zażalenia strony wskazano, że DIAS w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 30 grudnia 2024 r. w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2020 r., określając za te miesiące prawidłowe kwoty zobowiązania podatkowego oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2020 r. i ustalił za te miesiące dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w prawidłowych wysokościach. Zdaniem organu, w decyzji z 14 kwietnia 2025 r. nazwy miesięcy "czerwiec" zamiast "lipiec" oraz "wrzesień" zamiast "październik" zostały użyte w sposób omyłkowy. Prawidłowy zapis powinien zawierać tę samą nazwę miesiąca, użytą dwa razy w jednym wierszu. Przedmiotowe omyłki pisarskie nie powodują zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia i nie pozostają w sprzeczności z treścią przedmiotowej decyzji. Tego rodzaju pomyłkę należało zakwalifikować jako oczywistą omyłkę również z tego powodu, że z uzasadnienia decyzji z 14 kwietnia 2025 r. wynika, że postępowanie dotyczyło m.in. zobowiązania za czerwiec, lipiec, wrzesień i październik 2020 r., a zatem również za miesiące, które omyłkowo zostały wymienione w sentencji, poprzez zastosowanie niewłaściwego słowa w danym wierszu. Ponadto, sprostowany akt jest decyzją organu drugiej instancji, która wprost odwołuje się do decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Białej Podlaskiej z 30 grudnia 2024 r. Organ stwierdził, że jest oczywiste, że to nazwa miesiąca "lipiec" i "październik" powinna być użyta w poszczególnych wersach sentencji na str. 1 i 2 decyzji. Organ, dokonując z urzędu sprostowania oczywistej omyłki w trybie art. 215 O.p., nie wyszedł poza zakres kompetencji zakreślonych tym przepisem i nie dokonał merytorycznej zmiany decyzji, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Sprostowanie decyzji służyło usunięciu niezgodności pomiędzy rzeczywistą wolą i wiedzą organu a ich wyrażeniem na piśmie. W skardze na powyższe postanowienie "U." spółka z o.o. w W. wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2025 r. i o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła, że organ: a) zastosował błędną podstawę prawną w sprawie - dokonał zastosowania art. 215 § 1 O.p., podczas gdy do sprostowania rozstrzygnięcia, czyli sentencji decyzji organ powinien był zastosować art. 213 par. 2 i 3 O.p. i powinien był wydać decyzję; b) naruszył art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. poprzez błędne zastosowanie i wadliwe przyjęcie, że zachodzą okoliczności do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy organ na skutek wniesionego zażalenia powinien był uchylić postanowienie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 O.p. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że sprostowanie dotyczyło sentencji wydanej decyzji, czyli istoty rozstrzygnięcia. Tego rodzaju rozstrzygnięcie ma istotne znaczenie zakresowe i nie może być prostowanie w trybie oczywistej omyłki a jedynie poprzez sprostowanie i uzupełnienie decyzji w trybie art. 213 O.p. Nie można błędów czy niedopowiedzeń w rozstrzygnięciu decyzji prostować lub uzupełniać w formie postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Zarządzeniem z dnia 27 listopada 2025 r. sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, jednak następnie – w uwzględnieniu wniosku strony zarządzenie to uchylono i sprawę skierowano na rozprawę. Połączono ją też do łącznego rozpoznania i odrębnego rozstrzygania ze sprawą tut. Sądu sygn. akt I SA/Lu 345/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem sporu było uprawnienie organu do sprostowania z urzędu decyzji podatkowej z dnia 14 kwietnia 2025 r. W ocenie skarżącej, organ przekroczył swoje uprawnienia w tym zakresie i bezpodstawnie zastosował przepis art. 215 O.p., podczas gdy niwelowany w tym trybie błąd organu dotyczył treści rozstrzygnięcia, co nie może zostać uznane za oczywistą omyłkę, ale co najwyżej mogło zostać sprostowane w trybie art. 213 § 1 O.p. (w tym zakresie organ winien jednak wydać decyzję, a nie postanowienie). Zdaniem organu z kolei, korekta decyzji nie zmienia jej treści w tym sensie, że nie wpływa na ukształtowane decyzją obowiązki strony, błąd był łatwo dostrzegalny i oczywisty, stąd też zasadnym było zastosowanie wskazanej normy prawnej. W powstałym sporze należy przyznać rację organowi. Jak wynika z treści art. 215 § 1 O.p., organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Przepis ten odnosi się do takich wad decyzji, które charakteryzują się cechą oczywistości. Sprostowaniu podlega jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłka pisarska o charakterze elementarnym, które nie wpływają na treść i znaczenie prostowanej decyzji. W tym zakresie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, że oczywistą omyłką mogą być w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia, czy zły dobór słów. Oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Wbrew twierdzeniu skarżącej, sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji. Tryb rektyfikacji aktów administracyjnych. W odróżnieniu od trybu uzupełnienia lub sprostowania decyzji na podstawie art. 213 § 1 O.p., został przewidziany wyłącznie do usuwania oczywistych, nieistotnych wadliwości, w odróżnieniu od wad istotnych czy też kwalifikowanych, dla wyeliminowania których tryb ten nie może być stosowany (por. wyrok NSA z 23 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1830/10). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1653/16, oczywista omyłka to błąd polegający na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy omyłkę pisarską w decyzji (postanowieniu) zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ. Sprostowanie omyłki nie może jednak prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego (por.m.in. wyrok NSA z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt: II FSK 1158/10; wyrok NSA z 27 stycznia 2022 r. sygn. akt I FSK 2239/21). Pod pojęciem oczywistej omyłki należy zatem rozumieć taki błąd, który nie budzi wątpliwości i jest w sposób widoczny sprzeczny z myślą wyrażoną przez organ, przy czym oczywistość może również wynikać z porównania rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem, na co słusznie zwrócił uwagę organ w zaskarżonym postanowieniu. W niniejszej sprawie organ odwoławczy orzekał w trybie reformatoryjnym, odnosząc swoje rozstrzygnięcie bezpośrednio do decyzji pierwszoinstancyjnej. W poszczególnych punktach rozstrzygnięcia organ odwoławczy uchylał decyzję organu pierwszej instancji i orzekał ponownie w zakresie określonych w tych punktach zobowiązań podatkowych. Nie może być zatem wątpliwości co do tego, że w korygowanych wierszach sentencji decyzji doszło do niezamierzonych omyłek w określeniu miesiąca (okresu rozliczeniowego), w którym dokonano zmiany rozliczenia w podatku od towarów i usług (lipiec i październik 2020 r.). Błędy są oczywiste, widoczne na pierwszy rzut oka, zaś w konsekwencji sprostowania decyzji nie doszło do merytorycznej ingerencji w prostowaną decyzję czy też ponownego rozpatrzenia sprawy. Zakres przedmiotowy i podmiotowy rozstrzygnięcia pozostał taki sam. Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.