I SA/Lu 469/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca),, WSA Małgorzata Fita, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. sprawy ze skargi O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...] o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia [...] nr [...] określającej A. S.A. (poprzednio B.., dalej – "spółka") wysokość podatku od nieruchomości za 2009 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] Wójt Gminy określił, spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. i mając na względzie zbliżający się termin przedawnienia tego zobowiązania a także dotychczasowy przebieg postępowania prowadzonego z jej udziałem, postanowił nadać nieostatecznej decyzji klauzulę natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 239b § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej - "Ordynacja podatkowa"). W złożonym od powyższego postanowienia zażaleniu pełnomocnik spółki wnosił o jego uchylenie. Argumentował, iż zaskarżone postanowienie nie weszło do obrotu prawnego, gdyż nie zostało doręczone w sposób określony w art. 152a Ordynacji podatkowej, bowiem organ I instancji nie uwzględnił wniosku spółki o doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zdaniem pełnomocnika, spółka nie została też poinformowana o toczącym się postępowaniu w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto pełnomocnik zarzucił, że organ nie uprawdopodobnił niewykonania zobowiązania przez spółkę, czym naruszył art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. W rozpatrzeniu zażalenia Kolegium, odniosło się w pierwszej kolejności do kwestii prawidłowej reprezentacji skarżącej. Uznało, że występujący w sprawie pełnomocnik działający na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu 25 stycznia 2008 r. jest skutecznie umocowany do reprezentowania skarżącej występującej obecnie pod firmą B. SA, powstałej w wyniku przejęcia przez B. SA spółek: C. sp. z o.o. oraz A. SA. W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił kwestię skuteczności doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. Wskazał, że pełnomocnik spółki w piśmie z dnia 8 września 2013 r. wniósł o doręczanie pism na adres elektroniczny znajdujący się poza systemem teleinformatycznym, w którym organ podatkowy może dokonywać doręczeń, tj. ePUAP. W związku z tym, Kolegium wskazało, że celem doręczania pism w postępowaniu jest nie tylko realizacja prawa strony do czynnego w nim udziału, ale także zapewnienie możliwości precyzyjnego określenia momentu doręczenia tych pism, ze względu na doniosłe skutki procesowe tej czynności. W związku z tym, użyte w art. 144a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej sformułowanie "adres elektroniczny" musi być interpretowane z uwzględnieniem celu doręczenia oraz treści innych przepisów regulujących doręczenia środkami komunikacji elektronicznej, a nie w oderwaniu od tych regulacji, jak to uczynił pełnomocnik spółki w odwołaniu. Kolegium wskazując na treść art. 152a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wyjaśniło, że adresat powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma pod adresem wskazanym przez organ. Dodatkowo z treści art. 152a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, wynika również, że adresat powinien podpisać urzędowe poświadczenie odbioru w sposób, o jakim mowa w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Ponadto Kolegium odwołując się do stanowiska sądów administracyjnych wypracowanego, na gruncie analogicznych regulacji procedury ogólnoadministracyjnej, wskazało, że art. 39 1 § 1 Kpa (przewidujący doręczenie elektroniczne) nie wyłącza zasady pisemności postępowania, co oznacza, że doręczenie decyzji do rąk adresata, w formie papierowej, stanowi jeden z przewidzianych przepisami prawa sposobów jej doręczenia, skutkujący wejściem, tak doręczonej decyzji, do obrotu prawnego. W ocenie Kolegium niedopuszczalna byłaby natomiast sytuacja odwrotna, tj. taka w której organ doręczy decyzje w formie dokumentu elektronicznego, bez wniosku strony w tym przedmiocie i bez uprzedniego wyrażenia przez stronę zgody na taką formę doręczenia. Takie doręczenie nie wywołałoby bowiem skutku, z uwagi na brak możliwości stwierdzenia że strona miała możliwość zapoznania się z treścią decyzji. Podsumowując Kolegium uznało, że wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika, zwykłego adresu poczty elektronicznej jako adresu do doręczeń, nie spełnia warunków przewidzianych w art. 144a § 1 w zw. z 152a § 1 Ordynacji podatkowej, dla skuteczności takiego wniosku, co w konsekwencji oznacza, że doręczenie postanowienia organu pierwszej instancji na adres pocztowy jest skuteczne. Odnosząc się natomiast do wystąpienia w sprawie przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, w postaci uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania, Kolegium wskazało na szereg okoliczności faktycznych w tym, że na wezwanie organu podatkowego z dnia 29 kwietnia 2014 r. spółka nie przedłożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości, uwzględniającej sporne obiekty; w toku postępowania konsekwentnie stała na stanowisku, że sporne obiekty nie podlegają opodatkowaniu; na wezwanie organu do wskazania wartości linii kablowych w kanalizacji kablowej na dzień 1 stycznia 2009 r. przedłożyła nośnik CD z danymi dotyczącymi kilkuset środków trwałych położonych w kilkudziesięciu gminach Polski południowo - wschodniej, które nie pozwoliły organowi podatkowemu na ustalenie wartości przedmiotu opodatkowania w postaci kabli telekomunikacyjnych położonych w M.; podstawą wydania decyzji określającej podatek od nieruchomości za rok 2009, było zaniżenie zadeklarowanej wysokości zobowiązania podatkowego, będące następstwem kwestionowania istnienia obowiązku podatkowego w odniesieniu do obiektów w postaci linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. W ocenie Kolegium wszystkie wskazane okoliczności, a w szczególności negowanie przez spółkę istnienia obowiązku podatkowego w odniesieniu do linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, uprawdopodabniają możliwość niewykonania ciążącego na niej zobowiązania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zarówno postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] jak i poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy z dnia [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonym postanowieniom zarzucił naruszenie: 1) art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 152a oraz w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez rozpoznanie zażalenia od postanowienia, które nie weszło do obrotu prawnego, gdyż nie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej; 2) art. 240 § 4 w związku z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej wskutek braku uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 r. wynikające z decyzji Wójta Gminy z dnia [...] nie zostanie wykonane. W uzasadnieniu skargi wskazał, że złożony przez spółkę w piśmie z dnia 8 września 2014 r. wniosek o dokonania doręczeń pism drogą elektroniczną był skuteczny, gdyż spełniał wszystkie wymagania zawarte w art. 152a Ordynacji podatkowej, dodając, że w sytuacji skutecznego złożenia wniosku, o którym mowa w art. 144a Ordynacji podatkowej, organ jest zobligowany do dokonywania doręczeń drogą elektroniczną. Uzasadniając natomiast drugi ze wskazanych zarzutów, pełnomocnik stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium nie wskazało żadnej okoliczności wskazującej na wysokie prawdopodobieństwo niewykonania przez skarżącą nałożonego na nią zobowiązania. Podkreślił przy tym, że dla stwierdzenia przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji konieczne jest równoczesne zaistnienie którejś z przesłanek wskazanych w art. 239b § 1 oraz uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej). Argumentował, że za uprawdopodabniające niewykonanie decyzji nie mogą być uznane okoliczności postępowania podatkowego zakończonego decyzją nieostateczną. Podkreślił przy tym, że należy zdecydowanie odróżnić wymiar podatku (postępowanie w tym zakresie) od jego wykonania i dodał, że okoliczności związane z wymiarem podatku w żadnej mierze nie wpływają na ryzyko niewykonania wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości zarzuty skargi, podnosząc jednocześnie zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak w uzasadnieniu postanowienia tego organu uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu. Dla rozstrzygnięcia sprawy kluczową kwestią jest ocena zasadności nadania przez Wójta Gminy rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia [...] r. określającej A. SA wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Zgodnie z art. 239a Ordynacji podatkowej decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że co do zasady podatnik ma obowiązek wykonania dopiero ostatecznej decyzji podatkowej, ma więc prawo oczekiwać z zapłatą podatku do doręczenia mu takiej decyzji. Jednak prawo to może zostać ograniczone przez nadanie nieostatecznej decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Prawne przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej określone zostały w art. 239b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, przy czym z pkt 4 § 1 tego artykułu wynika, że rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, zaś § 2 tego artykułu stanowi, że przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie, o którym mowa oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek ten nie zostanie zapłacony (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 czerwca 2014 r., I SA/Lu 153/14, LEX nr 1546192). W orzecznictwie podkreśla się, że uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko czyni wiarygodnym możliwość istnienia jakiegoś faktu. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być zatem utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2013 r., I GSK 1035/11, LEX nr 1336145). Jeżeli okres pozostały do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to uprawdopodobnienie przesłanki przewidzianej w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej polega na wykazaniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego powodu zobowiązanie podatkowe wskazane z decyzji nie zostanie wykonane. Podkreślić przy tym należy, że w odniesieniu do tej przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, dla uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania bez znaczenia są wszystkie te okoliczności, które odnoszą się do sytuacji majątkowej, czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku. Okoliczności te mogłyby mieć znaczenie wyłącznie w przypadku zaistnienia pozostałych przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1-3 Ordynacji podatkowej. Skoro bowiem do upływu terminu przedawnienia zobowiązania pozostał bardzo krótki okres czasu, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych (zob. np. wyroki NSA: z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1316/13; z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1307/12; z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1807/12; z dnia 14 stycznia 2014 r. I FSK 260/13; z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 523/12). Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że niezasadne są zarzuty, dotyczące naruszenia art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak uprawdopodobnienia niewykonania obowiązku podatkowego. Organ pierwszej instancji stwierdzając bowiem istnienie przesłanki, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej uznał jednocześnie, że okolicznością uprawdopodabniającą niewykonania zobowiązania, o której mowa w art. 239b § 2 tej ustawy jest czas niezbędny do uzyskanie przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności. Tym samym organ przyjął, że ryzyko uruchomienia postępowania odwoławczego (np. z uwagi na wysokość kwoty podlegającej wpłacie, która wynika z decyzji nieostatecznej – w sprawie niniejszej jest to kwota 52.360 zł s. 2 postanowienia organu I instancji), którego spodziewany czas trwania z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej przekracza okres pozostały do przedawnienia zobowiązania, stanowi okoliczność uprawdopodabniającą, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Prawidłowość takiej oceny, nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości i znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2015 r. I SA/Gd 594/15 dostępne: CBOIS). Zarzut ten nie jest również uzasadniony w odniesieniu do postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ ten, działając zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 127 Ordynacji podatkowej, ponownie rozpatrzył i rozstrzygnął sprawę rozstrzygniętą postanowieniem organu pierwszej instancji, nie ograniczając się przy tym jedynie do rozpoznania zarzutów zgłoszonych przez stronę w zażaleniu. Ponownie prowadząc postępowanie wyjaśniające i ustalając stan faktyczny, a następnie dokonując wykładni i stosując przepisy prawa organ ten podzielił i uzupełnił argumentację zawartą w postanowieniu organu pierwszej instancji, wskazując przy tym na szereg dodatkowych okoliczności uprawdopodobniających niewykonanie przez skarżącą spółkę zobowiązania. Ponadto Sąd nie podziela prezentowanego w skardze stanowiska dotyczącego konieczności "oddzielenia" okoliczności postępowania podatkowego od postępowania w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Sądu, podejście takie jest sprzeczne z zasadami logiki doświadczeniem życiowym. Tym samym Sąd przychyla się do argumentacji organu, że czynności podejmowane przez spółkę w trakcie postępowania uzasadniają tezę, że ich celem było dążenie do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Spółka nie wypełniała bowiem wezwań organu do przedstawienia żądanych dokumentów i udzielenia znanych jej informacji, a składane przez jej pełnomocnika pisma nie wnosiły żadnych istotnych elementów dla ustalenia stanu faktycznego sprawy (podstawy opodatkowania budowli). Przykładem takiego działania było przedstawienie na płycie CD wyciągu z ewidencji środków trwałych zawierające kilkaset obiektów położonych na obszarze kilkunastu gmin obszaru Polski południowo-wschodniej, pozbawiające de facto organ podatkowy możliwości wyodrębnienia spośród nich obiektów spornych. Działania te wskazują na dążenie spółki do przedłużenia postępowania, co bez wątpienia miało znaczenie w kontekście oceny ryzyka niezapłacenia zobowiązania określonego decyzją nieostateczną. Ponadto odnotowania wymaga, fakt, że spółka w trakcie całego postępowania konsekwentnie kwestionowała istnienie obowiązku podatkowego w odniesieniu do spornych obiektów, co również uprawdopodabnia brak dobrowolnego wykonania nałożonego na nią obowiązku podatkowego. W ocenie Sądu prawidłowe jest zatem działanie organów podatkowych, które wobec zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 Ordynacji podatkowej postanowiły nadać decyzji nieostatecznej określającej skarżącej wysokość podatku od nieruchomości rygor natychmiastowej wykonalności. Za pozbawiony podstaw prawnych należy również uznać drugi ze sformułowanych pod adresem kontrolowanych rozstrzygnięć zarzut, a mianowicie rozpoznania zażalenia od postanowienia, które nie weszło skutecznie do obrotu prawnego, ze względu na jego wadliwe doręczenie. Stosownie do art. 144a § 1 Ordynacji podatkowej doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona spełni jeden z następujących warunków: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego lub portal podatkowy; 2) wniesie o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektroniczny; 3) wyrazi zgodę na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektroniczny. Powyższa norma funkcjonuje w określonym otoczeniu prawnym, które tworzą przepisy ustawy z 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2013 r, poz. 1422) a także ustawą z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2014 r., poz. 1114.), do której z kolei nawiązuje przepis art. 152a Ordynacji podatkowej. Ogólnie rzecz ujmując, z regulacji tych wynika, że identyfikacja użytkownika systemów teleinformatycznych udostępnianych przez podmioty określone w art. 2 następuje przez zastosowanie kwalifikowanego certyfikatu przy zachowaniu zasad przewidzianych w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262), lub profilu zaufanego ePUAP – art. 20a ust 1 ustawy. Nawiązuje do tego wprost wskazany już art. 152 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Chodzi bowiem o to, aby organ dysonował urzędowym poświadczeniem odbioru pisma, gdyż z tym faktem należy wiązać wprowadzenie go do obrotu prawnego. Z drugiej strony, art. 144a § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dla strony postępowania gwarancję, że bez jej zgody lub wniosku (także bez czynności wniesienia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej) nie będzie musiała korzystać ze środków komunikacji elektronicznej i utrzymywać infrastruktury niezbędnej do wymiany dokumentów z organem w drodze elektronicznej. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o doręczanie jej korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej w piśmie z dnia 8 września 2014 r. (k. 17 akt podatkowych) i wskazała organowi podatkowemu "zwykły" adres elektroniczny: [email protected], a nie przewidziany wskazanymi wyżej przepisami bezpieczny adres na platformie ePUAP. W konsekwencji, zatem prawidłowo organ ocenił, że nie było możliwe doręczanie pism (decyzji czy postanowienia) w sposób wskazany we wniosku pełnomocnika skarżącej. Ponadto podkreślić należy, że ze znajdujących się w aktach sprawy kserokopii potwierdzeń odbioru oraz terminowego złożenia środków zaskarżenia, zarówno w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego jak i nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wynika z cała pewnością, że został osiągnięty cel przyświecający regulacją prawnym w dziedzinie doręczania korespondencji w postępowaniu podatkowym, a mianowicie umożliwienie stronie tego postępowania, zapoznania się z treścią wydanego rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, doręczenie przez organ I instancji za pośrednictwem operatora pocztowego postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo złożenia przez skarżącą wniosku o doręczanie jej korespondencji w drodze elektronicznej, nie stanowi naruszenia art. 144a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażane jest stanowisko, że nie ma normy przewidującej bezskuteczność doręczenia decyzji w formie papierowej w sytuacji, gdy strona wnioskowała o doręczanie decyzji za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, na co słusznie wskazywał organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu. Przepis art. 391 § 1 k.p.a. (odpowiednio art. 144a § 1 Ordynacji podatkowej) określa bowiem warunki, które muszą być spełnione, aby możliwe było dokonywanie doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej, nie stanowi jednak podstawy do kwestionowania prawidłowości doręczania decyzji w formie papierowej, czy też nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego (wyrok WSA we Wrocławiu z 8 sierpnia 2014 r., II SA/Wr 420/14, oraz z dnia 18 września 2013 r. II SA/Wr 420/13 dostępne CBOIS). Przyjąć zatem należy, że jeżeli doręczenie decyzji (postanowienia) nastąpiło do rąk adresata (pełnomocnika strony jak w niniejszej sprawie), choćby w formie papierowej, to nie można powiedzieć, że nie doszło do skutecznego doręczenia takiego pisma w jeden ze sposobów przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Tak doręczona decyzja (postanowienie) wchodzi do obrotu prawnego, bowiem strona miała możliwość zapoznania się z jej treścią. Reasumując, doręczenie postanowienia do rąk adresata w formie papierowej, pomimo wniosku o doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, które nie prowadzi do ograniczenia praw strony w zakresie ochrony jej interesów, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem zarzut naruszenia art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 152a oraz w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej okazał się bezzasadne. Brak było bowiem podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, gdyż postanowienie organu I instancji zostało doręczone pełnomocnikowi spółki prawidłowo, tj. w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią. W tym stanie rzeczy, skargę jako niezasadną, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało oddalić.