I SA/Lu 498/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek (sprawozdawca) Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 9 czerwca 2025 r., znak: 0601-IEE.7192.71.2025.2 w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 9 czerwca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor IAS, organ), po rozpatrzeniu zażalenia A. J. (dalej: skarżąca, strona) na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie (dalej: organ egzekucyjny) z 7 kwietnia 2025 r., nr 0612-SEE.7112.4.2024.110 w przedmiocie uznania zarzutu nieprawidłowego opisania przez organ obiektów budowlanych oraz oddalenia zarzutów oparcia opisu i oszacowania na sporządzonym w wadliwy sposób operacie szacunkowym - utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W jego uzasadnieniu wskazano, że Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie prowadzi wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie szeregu tytułów wykonawczych. W celu ich egzekucyjnej realizacji, wezwaniem z 13 maja 2022 r. organ egzekucyjny (na podstawie własnych tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...] oraz wystawionego przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny nr [...]) dokonał zajęcia nieruchomości położonej w L. przy ul. J. , stanowiącej lokal mieszkalny (prawo własności), dla której Sąd Rejonowy [...] w L. prowadzi KW nr [...] oraz wezwał stronę do uiszczenia w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia objętych ww. tytułami wykonawczymi należności pieniężnych wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości ww. nieruchomości. Zajęcie doręczono stronie 23 maja 2022 r. Wezwaniem z 11 marca 2024 r. organ egzekucyjny poinformował Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w [...], że w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej i sądowej do nieruchomości, jest on organem właściwym do dalszego łącznego prowadzenia egzekucji z tej nieruchomości w trybie egzekucji administracyjnej. W związku z tym, wezwano o przekazanie stosownej adnotacji. Adnotacją z 28 maja 2024 r. nr 25/2024 Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym [...] w L. przekazał organowi egzekucyjnemu tytuł wykonawczy repetytorium A nr [...] z 18 marca 2022 r. (wierzyciel: I. sp. z o.o.). Zawiadomieniem z 8 maja 2024 r. organ egzekucyjny poinformował skarżącą o terminie oględzin nieruchomości (21 czerwca 2024 r. o godz. 13). W dniu 4 lipca 2024 r. sporządzony został protokół z oględzin nieruchomości, który skarżąca otrzymała 4 lipca 2024 r. Natomiast postanowieniem z 8 maja 2024 r. nr 0612-SEE-1.7112.32.2023.46 organ egzekucyjny wyznaczył biegłego rzeczoznawcę majątkowego A. S. do wyceny przedmiotowej nieruchomości. Następnie, wezwaniem z 12 lipca 2024 r. (na podstawie własnych tytułów wykonawczych nr: [...], 0612-723.659796.2023, [...]- [...], [...], [...], 06 12- [...], [...], [...], [...], [...], tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta Lublina nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy nr: [...]), organ egzekucyjny dokonał zajęcia nieruchomości położonej w L. przy ul. J. , stanowiącej lokal mieszkalny (prawo własności), dla której Sąd Rejonowy [...] w L. prowadzi KW nr [...] Zawiadomienie to zawierało wezwanie do uiszczenia w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia objętych ww. tytułami wykonawczymi należności pieniężnych wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości ww. nieruchomości. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skarżącej 26 lipca 2024 r. W dniu 27 sierpnia 2024 r. rzeczoznawca majątkowy A. S. sporządził operat szacunkowy nieruchomości (cz. I i II), w którym określił jej wartość na 1.373.000,00 zł (w tym garaż 65.011 zł). Wobec bezskutecznego upływu terminu wskazanego w ww. wezwaniach, organ egzekucyjny przystąpił do opisu i oszacowania zajętej nieruchomości. Obwieszeniem o terminie opisu i oszacowania z 6 września 2024 r., organ egzekucyjny poinformował, że przystępuje do opisu i oszacowania wartości zajętej nieruchomości w dniu 14 listopada 2024 r. o godz. 10.00 i w siedzibie organu egzekucyjnego sporządzony zostanie protokół opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Jednocześnie wezwał wszystkie osoby, o których nie ma wiadomości oraz inne osoby, które roszczą sobie prawa do nieruchomości i jej przynależności, aby przed ukończeniem opisu zgłosiły swoje prawa. Czynności opisu i oszacowania wartości nieruchomości z udziałem pełnomocnika skarżącej przeprowadzone zostały 14 listopada 2024 r. poprzez sporządzenie i podpisanie przez obecnych uczestników stosownego protokołu. Organ egzekucyjny wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości określił na łączną kwotę 1.373.000 zł, w tym wartość garażu na 65.011 zł. Wskazano, że szczegółowy opis i wycena nieruchomości znajduje się w operacie z 27 sierpnia 2024 r. (cz. I i II) sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego A. S.. Pismem z 28 listopada 2024 r. strona złożyła zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości, w którym zarzuciła naruszenie: - art. 110r § 1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej i art. 153 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez wskazanie przez organ zaniżonej wartości nieruchomości w oparciu o błędny operat sporządzony w sposób wadliwy i prowadzący do zaniżenia wartości nieruchomości (przyjęcie do porównania nieruchomości niepodobnych metrażem, położeniem, wykończeniem), - art. 110m § 1 ustawy egzekucyjnej i art. 156 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie i korzystanie z operatu pomimo wystąpienia w październiku zmian uwarunkowań prawnych nieruchomości w postaci pojawienia się wzmianki w dziale I KW w nieruchomości wspólnej, w której nieruchomość ma udział, co w efekcie doprowadziło do oznaczenia nieaktualnej ceny nabycia nieruchomości, - art. 110r § 1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie szczegółowego sposobu przeprowadzenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości z 29 maja 2014 r. poprzez sporządzenie opisu oszacowania w sposób niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym z pominięciem wyjaśnienia niezgodności w dziale I nieruchomości wspólnej — [...], w której nieruchomość posiadała udział 22068/34093, podczas gdy w dziale I KW nieruchomości wspólnej znajduje się wzmianka dotycząca sprostowania oznaczenia/obszaru nieruchomości, - art. 110r § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej poprzez nieprawidłowe opisanie obiektów budowlanych, tj. uznania garażu za przynależność, a nie część nieruchomości. W tej sytuacji, pismem z 5 grudnia 2024 r. organ egzekucyjny zwrócił się do rzeczoznawcy majątkowego A. S. o zajęcie stanowiska w odniesieniu do podniesionych zarzutów. Postanowieniem z 18 grudnia 2024 r. nr 0612-SEE.7112.4.2024.95 Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie uznał zarzut nieprawidłowego opisania przez organ obiektów budowlanych oraz oddalił zarzut błędnego określenia wartości nieruchomości oraz sporządzenia opisu i oszacowania w sposób niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym. W dniu 8 stycznia 2025 r. do organu egzekucyjnego wpłynęła odpowiedź rzeczoznawcy majątkowego, w której ustosunkował się do podniesionych zarzutów dotyczących sporządzonego operatu szacunkowego nieruchomości. W piśmie tym zawarł wyjaśnienia dotyczące przyjętych do porównań nieruchomości, ich położenia, powierzchni i okresu badania. Na postanowienie organu egzekucyjnego z 18 grudnia 2024 r. skarżąca złożyła zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, po rozpatrzeniu ww. zażalenia, postanowieniem z 24 marca 2025 r. nr 0601-IEE.7192.11.2025.9 uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność zebrania i ocenienia przez organ całości materiału dowodowego w sprawie oraz dokonania należytego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie postanowieniem z 7 kwietnia 2025 r. nr 0612-SEE.7112.4.2024.110: - uznał zarzut nieprawidłowego opisania przez organ obiektów budowlanych znajdujących się na nieruchomości, dokonanego w protokole opisu i oszacowania wartości nieruchomości, - oddalił zarzuty oparcia opisu i oszacowania na sporządzonym w wadliwy sposób operacie szacunkowym, co doprowadziło do zaniżenia oszacowanej przez organ wartości nieruchomości oraz zarzut sporządzenia opisu i oszacowania w sposób niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym. Na ww. postanowienie organu egzekucyjnego skarżąca wniosła zażalenie. W wyniku rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor IAS postanowieniem z 9 czerwca 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu zastosowania przez biegłego metody porównywania parami, w sytuacji braku podobieństwa pomiędzy nieruchomościami przyjętymi do porównania organ wyjaśnił, że różnice w powierzchni czy położeniu nieruchomości (znaczne oddalenie, inny rodzaj terenów) czy innych cechach nieruchomości porównywanych nie oznaczają, że nieruchomości te nie mogą być podobne. Żaden przepis prawa, a w szczególności art. 4 pkt 16 u.g.n., nie stanowi, że nieruchomością podobną może być wyłącznie działka o takiej samej powierzchni i położona w tej samej, miejscowości, co nieruchomość wyceniana. Z kolei odnosząc się do zarzutu przyjęcia do porównania nieruchomości o powierzchni mniejszej niż nieruchomość strony, biegły wprost w operacie szacunkowym wskazał się, że do wyceny przyjęto lokale podobne o powierzchni od 100 do 210 m2 (podczas gdy nieruchomość wyceniana to 186,15 m2). Jak wyjaśnił biegły w piśmie z 8 stycznia 2025 r., różnice w powierzchni pomiędzy wycenianą nieruchomością, a nieruchomościami podobnymi, zostały skorygowane przez biegłego w ramach cechy rynkowej "powierzchnia użytkowa lokalu". Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu nadzoru, ww. zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnosząc się z kolei do zarzutu wykorzystania przez biegłego danych transakcji porównawczych sprzed 2 lat od dnia jego wykonania (kiedy to ceny mieszkań były znacząco niższe), organ uznał, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości, do określenia wartości nieruchomości przyjmuje się nieruchomości podobne do nieruchomości wycenianej, które były przedmiotem obrotu rynkowego w okresie możliwie najbliższym poprzedzającym datę, na którą określa się wartość nieruchomości. Przyjęcie dłuższego niż dwuletni okresu badania cen wymaga uzasadnienia w operacie szacunkowym. Odnośnie zaś pominięcia standardu wykończenia lokalu biegły w operacie (na str. 19 część I) wyjaśnił, że pominięto standard wykończenia lokali w budynkach jako cechę różnicującą ze względu na brak jednoznacznej możliwości oceny w bazie reprezentatywnej. Biegły nie dokonywał oględzin lokali podobnych ze względu na brak możliwości prawnych dokonywania takich czynności, ochronę danych osobowych oraz własności oraz faktu, że na dzień sprzedaży ich stan mógł się zmienić i wiarygodność informacji byłaby co najmniej problematyczna. Organ podkreślił, że podważenie prawidłowości zastosowanych w operacie szacunkowym współczynników korygujących i cech rynkowych mogłoby nastąpić jedynie w ramach oceny dokonywanej przez organizację rzeczoznawców majątkowych. W żadnym zaś wypadku nie można oczekiwać od organu weryfikacji operatu w zakresie doboru przez biegłego nieruchomości do porównań, właściwego wychwycenia cech różniących nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej czy właściwego ustalenia współczynników korygujących. Są to czynności stricte specjalistyczne, wymagające wiedzy fachowej i o ile ich wynik nie koliduje z kryteriami swobodnej oceny dowodów, są one procesowo nieweryfikowalne. Tylko przedstawienie równorzędnej do operatu szacunkowego opinii mogłoby doprowadzić do podważenia prawidłowości takiego dokumentu. W ocenie organu nie sposób również uwzględnić zarzuta dotyczącego nieudokumentowania i nieprzedstawienia danych źródłowych dla wskazania w oparciu o jakie transakcje biegły dokonał wyboru tzw. próbki reprezentatywnej. Należy bowiem zauważyć, że na stronie 22 części I operatu podany jest wykaz 10 transakcji prawem własności do lokali mieszkalnych podobnych odnotowanych na rynku lokalnym przyjętych do końcowej analizy, zaś na stronie 23-24 części I operatu szacunkowego biegły dokonał przedstawienia 4 nieruchomości przyjętych do porównania: odnośnie każdej z nich podał dane dotyczące transakcji (data i nr aktu notarialnego) oraz opis charakteryzujący daną nieruchomość (położenie, powierzchnia, przeznaczenie w MPZP, otoczenie). Jak wyjaśnił biegły, podanie danych aktów umożliwia zapoznanie się z nimi i ich weryfikację w Urzędzie Miasta L. . Tym samym organ zachował się zgodnie z § 79 pkt 1 ppkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie wyceny nieruchomości, zgodnie z którym w operacie szacunkowym przedstawia się sposób dokonania wyceny, w tym źródła danych wykorzystanych przy sporządzaniu operatu szacunkowego oraz § 4 w myśl którego, do operatu szacunkowego dołącza się istotne dokumenty dotyczące nieruchomości wycenianej wykorzystane przy jego sporządzaniu, z wyłączeniem dokumentów zawierających dane powszechnie dostępne. Dyrektor IAS podkreślił, że organ egzekucyjny rozpatrując zarzuty nie jest zobligowany do analizowania prawidłowości zastosowanych rozwiązań merytorycznych w zakresie zasad sztuki szacowania - sposobu analizy rynku, doboru nieruchomości, wyboru podejścia, metody i zastosowanych technik szacowania z uwzględnieniem czynników korygujących i współczynnika korekcyjnego, ponieważ nie są to zagadnienia unormowane w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, ale wiadomości specjalne rzeczoznawcy majątkowego, które to stanowią wiedzę branżową. Ponadto rzeczoznawca majątkowy ma zagwarantowaną swobodę wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości. W świetle powyższych wyjaśnień, nie znajduje uzasadnienia zarzut błędnego doboru transakcji porównawczych, przyjęcia błędnej metody porównywania parami z uwagi na brak podobieństwa pomiędzy nieruchomością szacowaną a przyjętymi do porównania. W ocenie organu, w operacie w sposób szczegółowy biegły przedstawił proces określenia wartości nieruchomości. Przedmiotowy operat obejmuje: stan faktyczny i prawny nieruchomości, analizę rynku lokalnego, dokładnie uzasadnia wybór podejścia, metod i technik szacowania wartości nieruchomości oraz podstawy prawnej jej dokonania, przedstawia cechy mające wpływ na tę wartość, a także w sposób zrozumiały wskazuje procedurę w zakresie wyłonienia transakcji nadających się do porównania. Rzeczoznawca majątkowy dokonał również oceny cech rynkowych nieruchomości, ustalił procentowe wagi rynkowych atrybutów, a następnie uwzględnił wpływ tych cech i wag na wartość poszczególnych elementów składowych nieruchomości. Przy określeniu wartości rynkowej nieruchomości wzięto pod uwagę: rodzaj budynku, jego stan techniczny, powierzchnie zabudowy, dostęp do infrastruktury, wielkość powierzchni działki, kształt nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 7, 8, 11, w zw. z art. 77 § 1, 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak odniesienia się do zarzutów przestawianych w zażaleniu dotyczących metody przyjętej przez rzeczoznawcę przy dokonywaniu operatu, i przyjęciu bez przeprowadzenia dogłębnej analizy przez organ za prawidłowy operat szacunkowy zawierający istotne błędy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 107 ust. 3 k.p.a., poprzez oparcie się przez organ na operacie szacunkowym zawierającym liczne błędy mające istotny wpływ na określenie wartości nieruchomości skarżącej (w tym w szczególności uznaniu przez organ jako podobnych do nowej 183 metrowej wolnostojącej nieruchomości kilkudziesięcioletnich mieszkań o pow. 90-100 m2 w kilkudziesięcioletnich blokach w starej dzielnicy) oraz dodatkowo na operacie sporządzonym przez rzeczoznawcę L. W., który został sporządzony w dacie, kiedy nieruchomość skarżącej była w stanie surowym, nie była wykończona i nie posiadała dojazdu, garażu, nasadzeń oraz innych elementów znacząco podnoszących jej wartość; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 80 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania uczestników do organów administracji oraz dokonanie przez organ dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na oparciu się na nieprawidłowo sporządzonym operacie szacunkowym; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zw. z art. 8, art. 80 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania uczestników do organów administracji tj. poprzez wydanie dwóch sprzecznych decyzji przez organy postępowania - a to poprzez wydanie przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie postanowienia w dniu 25 czerwca 2025 r. o obwieszczeniu o terminie opisu i oszacowania nieruchomości i wyznaczenie terminu sporządzenia protokołu opisu i oszacowania na dzień 2 września 2025 r., pomimo wydania w dniu 9 czerwca 2025 r. zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o uznaniu zarzutu nieprawidłowego opisania przez organ obiektów budowlanych oraz oddalenia zarzutów oparcia opisu i oszacowania na sporządzonym w wadliwy sposób operacie szacunkowym; - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprawie już rozstrzygniętej - to jest wydanie przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie postanowienia w dniu 25 czerwca 2025 r. o obwieszczeniu o terminie opisu i oszacowania nieruchomości i wyznaczenie terminu sporządzenia protokołu opisu i oszacowania na dzień 2 września 2025 r., pomimo wydania w dniu 9 czerwca 2025 r. zaskarżonego postanowienia utrzymania w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o uznaniu zarzutu nieprawidłowego opisania przez organ obiektów budowlanych oraz oddalenia zarzutów oparcia opisu i oszacowania na sporządzonym w wadliwy sposób operacie szacunkowym - oraz ewentualnie art. 7, 8, 11, w zw. z art. 77 § 1, 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz w konsekwencji naruszenie art. 110r § 1 pkt 7 u.p.e.a. i art. 153 ust. 1 u.g.n. poprzez uznanie, że co prawda dowód z operatu rzeczoznawcy nie podlega ocenie organu lecz merytorycznie wiąże organ i uznanie kwoty wyceny za prawidłową przy jednoczesnym dokonaniu przez organ merytorycznej oceny operatu i uznaniu, że konieczność ponowienia opisu nieruchomości wobec nieprawidłowego uznania przez biegłego garażu jako przynależność a nie część wspólną nie będzie mieć znaczenia dla wyceny nieruchomości i nakazaniu powtórzenia czynności związanych z opisem i oszacowaniem przedmiotowej nieruchomości jedynie w tym zakresie; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - - art. 110r § 1 pkt 7 u.p.e.a. oraz art. 153 ust. 1 u.g.n. i § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Technologii z 5 wrzesnia 2023r. poprzez uznanie, iż operat rzeczoznawcy A. S. został sporządzony w sposób prawidłowy, przy uznaniu, iż nieruchomości wzięte pod uwagę do porównania stanowiły nieruchomości podobne lub zbliżone do nieruchomości skarżącej, podczas, gdy operat ten został sporządzony w sposób wadliwy i prowadzący do zaniżenia wartości nieruchomości a to poprzez: a) wykorzystanie danych transakcji porównawczych całkowicie nieprzystających do niniejszej sprawy, dotyczących nieruchomości sprzed 2 lat od dnia jego wykonania, kiedy to ceny mieszkań były znacząco niższe, b) pominięcie okoliczności, iż rzeczoznawca dokonał błędnego doboru transakcji porównawczych, przyjęcia błędnej metody porównania parami, z uwagi na to, że ich przedmiotem były nieruchomości, których nie można uznać za podobne z nieruchomością szacowaną. Zdaniem strony pominięto doskonałą lokalizację szacowanej nieruchomości dokonując porównania z lokalami położonymi w dzielnicy oddalonej od rekreacyjnej części L. . Szacowaną nieruchomość stanowiącą nowy nowocześnie wyposażony lokal w nowym, wolnostojącym nowoczesnym domu dwurodzinnych, doskonale i nowocześnie wyposażonymi z ogrodem, garażem, a także w świetnej lokalizacji - niedaleko zalewu [...] i w okolicy rezerwatu przyrody z lokalami najprawdopodobniej porównano ze starymi, kilkudziesięcioletnimi lokalami położonymi na starych osiedlach mieszkaniowych. Wadliwie również uznano, że oznaczenie przez rzeczoznawcę garażu jako przynależności, a nie jako części wspólnej nie będzie miało żadnego znaczenia dla oszacowania wartości nieruchomości; - art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 110r § 1 pkt 7 u.p.e.a. oraz art. 151 ust. 1 u.g.n. poprzez niewyjaśnienie, jakie nieruchomości powinny być uznane za podobne do ustalenia wartości nieruchomości i przyjęcie za właściwe zaniżonej wartości nieruchomości w oparciu o operat rzeczoznawcy A. S. oraz operat rzeczoznawcy L. W. co doprowadziło do zaniżenia wartości Nieruchomości, - art. 110r § 1 pkt 7 u.p.e.a. oraz art. 153 ust. 1 u.g.n. i art. 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez uznanie, iż dowód z operatu rzeczoznawcy nie podlega ocenie organu lecz merytorycznie go wiąże, podczas, gdy oczywistym naruszeniem widocznym prima facie jest okoliczność wykazywana, iż do porównania nieruchomości wzięto pod uwagę całkowicie odmienne nieruchomości, niż nieruchomość skarżącej, co skutkowało zaniżeniem wyceny nieruchomości a zatem obowiązkiem organu było wyjaśnienie przedmiotowych wątpliwości i ewentualnie wykonanie kolejnego operatu z uwzględnieniem zarzutów przedstawianych przez skarżącą. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji w całości a także o zasądzenie kosztów postępowania od organu na jej rzecz według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Stosownie do art. 1 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a., tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie uznania zarzutu nieprawidłowego opisania przez organ obiektów budowlanych oraz oddalenia zarzutów oparcia opisu i oszacowania na sporządzonym w wadliwy sposób operacie szacunkowym oraz sporządzenia opisu i szacowania w sposób niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym. Stosownie do treści art. 110r § 1 u.p.e.a. w protokole opisu i oszacowania wartości nieruchomości organ egzekucyjny podaje: 1) oznaczenie nieruchomości, w tym numer ewidencyjny działki, obręb, powierzchnię, a także oznaczenie księgi wieczystej lub w przypadku jej braku - zbioru dokumentów; 2) obiekty budowlane ze wskazaniem ich przeznaczenia gospodarczego oraz przynależności nieruchomości, jak również zapasy objęte zajęciem; 3) stwierdzone prawa i obciążenia; 4) umowy ubezpieczenia; 5) osoby, w których posiadaniu znajduje się nieruchomość, jej przynależności i pożytki; 6) sposób korzystania z nieruchomości przez zobowiązanego; 7) określenie wartości nieruchomości z podaniem jego podstaw; 8) zgłoszone prawa do nieruchomości; 9) inne okoliczności istotne dla oznaczenia lub oszacowania wartości nieruchomości. Zgodnie z art. 110s § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wyznacza do oszacowania wartości zajętej nieruchomości rzeczoznawcę majątkowego, o którym mowa w przepisach o gospodarce nieruchomościami. Do opisu i oszacowania wartości nieruchomości mogą być wnoszone zarzuty przez wszystkich uczestników postępowania egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie opisu i oszacowania wartości nieruchomości przysługuje odrębne zażalenie (art. 110u § 1 u.p.e.a.). W rozpoznawanej sprawie – wbrew twierdzeniom strony - nie naruszono art. 110r § 1 pkt 7 u.p.e.a. Sporządzony operat szacunkowy stanowił podstawę określenia wartości nieruchomości w sporządzonym 14 listopada 2024 r. przez organ egzekucyjny protokole opisu i oszacowania wartości nieruchomości, stosownie do wymogów art. 110r § 1 pkt 7 u.p.e.a. Protokół opisu i oszacowania spełnia ten wymóg, albowiem na stronie nr 4 określa wartość nieruchomości wraz z podaniem podstawy. Nie można utożsamiać sporządzenia operatu szacunkowego z czynnością opisu i oszacowania nieruchomości, w której ten operat jest wykorzystywany. W rzeczywistości skarżąca jednak zarzuciła, że organ egzekucyjny z naruszeniem art. 110r § 1 pkt 7 u.p.e.a. błędnie oszacował wartość nieruchomości, bowiem przyjął wartość nieruchomości określoną w operacie szacunkowym. Ten zarzut też jest bezzasadny. Zasady dokonywania wyceny nieruchomości określone zostały w przepisami art. 149-157 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n) oraz przepisami wykonawczymi rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie wyceny nieruchomości (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 1832). Zgodnie z § 79 ww. rozporządzenia, w operacie szacunkowym przedstawia się sposób dokonania wyceny, w tym: 1) określenie przedmiotu i zakresu wyceny; 2) określenie celu wyceny; 3) podstawę formalną wyceny; 4) podstawę prawną wyceny; 5) źródła danych wykorzystanych przy sporządzaniu operatu szacunkowego; 6) daty istotne dla określenia wartości nieruchomości; 7) opis stanu nieruchomości; 8) wskazanie przeznaczenia nieruchomości; 9) analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny; 10) wskazanie rodzaju określonej wartości oraz zastosowanego podejścia, metody i techniki szacowania wraz z uzasadnieniem dokonanego wyboru; 11) przedstawienie obliczeń wartości nieruchomości; 12) podanie wyniku wyceny wraz z uzasadnieniem. Wartość rynkową nieruchomości, zgodnie z art. 151 ust. 1 u.g.n., stanowi szacunkowa kwota, jaką w dniu wyceny można uzyskać za nieruchomość w transakcji sprzedaży zawieranej na warunkach rynkowych pomiędzy kupującym, a sprzedającym. Sposoby określenia wartości nieruchomości, stanowiące podejścia do ich wyceny, jak to wynika z art. 152 ust. 1 powołanej ustawy, są uzależnione od przyjętych rodzajów czynników wpływających na wartość nieruchomości. Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. Określanie wartości nieruchomości, zgodnie z treścią § 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, poprzedza się analizą rynku nieruchomości, w szczególności w zakresie uzyskiwanych cen, stawek czynszów oraz warunków zawarcia transakcji, a także oględzinami nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego metody i techniki szacowania nieruchomości, wskazać należy, że zgodnie z art. 154 u.g.n., wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Rzeczoznawca majątkowy ma swobodę w wyborze właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania, o czym wielokrotnie wypowiadała się judykatura (wyroki NSA z: 8 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1963/17, z 10 lipca 2015r., sygn. akt I OSK 2546/13 oraz z 5 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1224/13, z 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1686/11). Poza zakresem analizy i oceny organów administracji, jak i sądów administracyjnych, pozostaje więc kwestia merytorycznej zasadności wyboru metody i techniki szacowania nieruchomości. W niniejszej sprawie operat szacunkowy sporządzony został przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metody porównywania parami. Zgodnie z treścią art. 153 ust. 1 u.g.n. podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. Jak zaś stanowi § 4. rozporządzenia przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Przy metodzie porównywania parami porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Do porównań wybiera się co najmniej trzy nieruchomości ze zbioru nieruchomości podobnych stanowiącego podstawę wyceny. Korekty cen transakcyjnych dokonuje się na podstawie różnic ocen cech rynkowych nieruchomości wycenianej i nieruchomości przyjętych do porównań określonych w przyjętych skalach (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Odnoszą powyższe do wskazań organu oraz treści samego operatu szacunkowe uznać należało, że zarzut zastosowania przez biegłego metody porównywania parami, w sytuacji braku podobieństwa pomiędzy nieruchomością skarżącej a nieruchomościami przyjętymi do porównania, jest całkowicie nietrafny. Zarówno w art. 154 jak i art. 153 u.g.n. prawodawca posługuje się pojęciem "nieruchomości podobnej", które zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 16 u.g.n. jako nieruchomość porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Takie różnice (odnoszące się np. do ich powierzchni czy lokalizacji) mogą bowiem w nieruchomościach porównywanych wystąpić bez szkody dla jakości operatu, na co wskazuje wyraźnie art. 153 ust. 1 u.g.n., w którym mówi się o "cechach różniących nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej". W konsekwencji nieruchomość podobna nie może być utożsamiana z nieruchomością identyczną. Wybór cech mających wpływ na wartość nieruchomości oraz ocena stopnia ich istotności należy do kompetencji rzeczoznawcy majątkowego, który wybierając podejście porównawcze zobowiązany jest zamieścić w operacie szacunkowym uzasadnienie przyjęcia przez niego określonego materiału porównawczego. W ocenie Sądu sporządzony w niniejszej sprawie operat szacunkowy wraz z wyjaśnieniami biegłego jest spójny i czytelny, a materiał porównawczy został przez niego logicznie uzasadniony. Odnośnie różnic pomiędzy nieruchomościami podobnymi a nieruchomością wycenianą biegły wskazał, że ze względów ekonomicznych lokale o tak dużej powierzchni rzadziej są w obrocie rynkowym w odróżnieniu od lokali o powierzchni użytkowej mniejszej, a różnice w powierzchni pomiędzy wycenianą nieruchomością, a nieruchomościami podobnymi, zostały skorygowane w ramach cechy rynkowej "powierzchnia użytkowa lokalu". Zauważenia wymagają również wyjaśnienie biegłego odnośnie standardu wykończenia lokalu, który na str. 19 część 1 wskazał, że pominięto standard wykończenia lokali ze względu na brak jednoznacznej możliwości takiej oceny. Biegły bowiem nie dokonywał oględzin lokali podobnych ze względu na brak możliwości prawnych dokonywania takich czynności, ochronę danych osobowych oraz własności oraz faktu, że na dzień sprzedaży ich stan mógł się zmienić i wiarygodność informacji byłaby co najmniej problematyczna. Odnosząc się z kolei do zarzutu wykorzystania przez biegłego danych transakcji porównawczych sprzed 2 lat od dnia jego wykonania (kiedy to ceny mieszkań były niższe) Sąd uznał, że ten zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości, do określenia wartości nieruchomości przyjmuje się nieruchomości podobne do nieruchomości wycenianej, które były przedmiotem obrotu rynkowego w okresie możliwie najbliższym poprzedzającym datę, na którą określa się wartość nieruchomości. Przyjęcie dłuższego niż dwuletni okresu badania cen wymaga uzasadnienia w operacie szacunkowym. Wspomnieć również należy, że wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych. Natomiast zgodnie z notą interpretacyjną stanowiącą Powszechne Krajowe Zasady Wyceny określane przez Polską Federację Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych do wyceny przyjmuje się informacje o cenach transakcyjnych pochodzących z umów zawartych w formie aktu notarialnego zawartych do dwóch lat poprzedzających wycenę nieruchomości. Z powyższego wynika, że dopiero przyjęcie dłuższego niż dwuletniego okresu do badania musiałoby zostać przez biegłego uzasadnione. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, bowiem najstarsza transakcja pochodzi z 2022 r., czyli 2 lata od sporządzonej wyceny (2024 r.). Odnośnie zarzutu dotyczących współczynników korygujących jak metraż, lokalizacja, standard wykończenia, stan techniczny, metraż czy rodzaj zabudowy, co w ocenie strony spowodowało zaniżenie wartości nieruchomości należy wskazać, że ani organ egzekucyjny ani organ nie mogą samodzielnie zmieniać obliczeń rzeczoznawcy. Przedstawione dane w tym zakresie, w operacie szacunkowym, są wynikiem procesu szacowania przeprowadzanego przez rzeczoznawcę majątkowego, a więc posiadania wiedzy specjalistycznej. Organ egzekucyjny, nie posiadając odpowiedniej wiedzy fachowej na temat szacowania wartości nieruchomości, nie jest uprawniony do dokonywania rozważań odnoszących się do kwestii prawidłowości ustaleń dotyczących wag współczynników korygujących czy cech różnicujących wartość nieruchomości. Oczywiście rację ma skarżąca, że do oceny operatu szacunkowego, jak każdego innego dowodu, mają zastosowanie art. 7, 77 §1, 80 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z 3 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 481/09). Jednakże jak podkreśla się w orzecznictwie, należy odróżnić ocenę wiarygodności dowodowej operatu szacunkowego od oceny prawidłowości tego operatu. Organ egzekucyjny nie może bowiem wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, powinien natomiast zbadać operat szacunkowy pod względem formalnym, tzn. sprawdzić czy został wykonany i podpisany przez uprawnioną osobę czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy oraz czy nie ma w nim niejasności, pomyłek lub braków (wyrok WSA w Krakowie z 11 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 833/17; wyrok NSA z 23 lutego 2021 r., sygn. akt III FSK 2284/21), a także zweryfikować treść operatu szacunkowego celem ustalenia czy jest on jasny, logiczny i spójny czy nie zawiera błędów (także rachunkowych). Operat szacunkowy jest bowiem dokumentem zawierającym oceny i informacje oparte na wiedzy specjalistycznej, a ponadto pochodzi od osoby wykonującej zawód zaufania publicznego (art. 174 i nast. u.g.n.; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 grudnia 2002 r., sygn. akt SK 20/01; OTK-A 2003/9/105). W ocenie Sądu operat szacunkowy sporządzony na potrzeby sprawy został sporządzony z poszanowaniem przepisów art. 153 ust. 1 i 154 ust. 1 u.g.n. a organ dokonał pełnej kontroli operatu w takim zakresie, w jakim posiadał do tego kompetencje. Większość zarzutów skarżącej dotyczy prawidłowości operatu w jego merytorycznym zakresie, a więc tej części, w której rzeczoznawca posługuje się wiadomościami specjalnymi, których organ nie posiada. Dokonywanie ocen w tym zakresie przez organ pozbawione byłoby podstawy prawnej. Należy również mieć na uwadze treść art. 157 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Jeśli więc istnieją zastrzeżenia odnośnie do prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego należy zwrócić się do tej organizacji, a nie oczekiwać, że to organ egzekucyjny zakwestionuje jego prawidłowość. W konsekwencji zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ egzekucyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzaniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe. Jednocześnie ubocznie należy wskazać (co również zrobił organ), że w aktach sprawy znajduje się operat szacunkowy przedmiotowej nieruchomości sporządzony niezależnie od ocenianego w niniejszej sprawie, przez rzeczoznawcę L. W. w dniu 1 lutego 2024 r., który został na zlecenie komornika sądowego w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na rzecz wierzyciela - I. sp. z o.o. Operat ten określa wartość nieruchomości na 1.379.200 zł, co daje kwotę bardzo zbliżoną do wartości wskazanej w operacie A. S., gdyż różnica w wartości wynosi 6.200 zł. Powyższe potwierdza jedynie wiarygodność oszacowanej kwoty przez biegłego w niniejszej sprawie. Ustosunkowując się zaś do zarzutów skarżącej mówiących o bezpodstawnym oparciu się przez organ egzekucyjny na ww. operacie, wskazać należy, że jak wynika w protokołu opisu i oszacowania wartości nieruchomości z 14 listopada 2025 r. opis i oszacowanie odbyły się jedynie w oparciu o operat sporządzony przez A. S., tj. część I i II z 27 sierpnia 2024 r. To oznacza, że operat zlecony przez komornika sądowego w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na rzecz wierzyciela I. sp. z o.o nie stanowił podstawy opisu i oszacowania przedmiotowej nieruchomości i nie był brany pod uwagę przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Analiza jego treści potwierdza jedynie prawidłowość operatu sporządzonego przez A. S.. Twierdzenia skarżącej jakoby oznaczenie garażu jako przynależności przez rzeczoznawcę a nie jako części wspólnej miało znaczenia dla oszacowania wartości nieruchomości należy uznać za bezpodstawne. Sąd wskazuje, że organ egzekucyjny uznał za zasadny zarzut nieprawidłowego opisania obiektów budowlanych tj. garażu a organ odwoławczy utrzymał w mocy jego postanowienie. W tej sytuacji, jak wskazał organ egzekucyjny w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ ponowi czynności związane z opisem i oszacowaniem przedmiotowej nieruchomości. Natomiast zarzut dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd poczytuje za całkowicie bezpodstawny i nie mający zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżąca upatruje przesłankę nieważności zaskarżonego postanowienia z 7 kwietnia 2025 r. w wydaniu przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie postanowieniu z 25 czerwca 2025 r. o obwieszczeniu o terminie opisu i oszacowania nieruchomości i wyznaczenie terminu sporządzenia protokołu opisu i oszacowania na dzień 2 września 2025 r. Należy wskazać, że Sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, a wypełniając swoją funkcję bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ odpowiadają prawu. Z tego powodu Sąd nie mógł uwzględnić przy rozpoznawaniu skargi okoliczności zaistniałych po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto przesłanka nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. zachodzi w przypadku wydania decyzji rozstrzygającej ponownie sprawę rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu. Po pierwsze obwieszczenie o terminie opisu i oszacowania nie jest w ogóle postanowieniem a czynnością organu tak samo jak i wyznaczenie terminu sporządzenia protokołu opisu. Po drugie wydanie kolejnego ostatecznego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie stanowi o przesłance nieważności drugiej (w kolejności) z wydanych decyzji a nie tej pierwszej. Taka sytuacja z całą pewnością nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Podsumowując stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły wszystkie istotne okoliczności sprawy i prawidłowo zastosowały zarówno przepisy prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola nie wykazała natomiast, aby zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie wydane zostały z naruszeniem prawa, w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zawiera prawidłowo ustalony stan faktyczny oraz ocenę prawną przyjętych ustaleń ze szczegółowym wskazaniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.