I SA/Lu 635/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz, WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca),, Protokolant Referent stażysta Iwona Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi E. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji - oddala skargę. I SA/Lu 635/10 UZASADNIENIE 1. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 12 maja 2010 r., uznające zarzuty E. M.-T. w sprawie prowadzenia egzekucji za nieuzasadnione. Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił stan sprawy, w którym Burmistrz Miasta w dniu 16 listopada 2009 r. wystawił tytuł wykonawczy SW-[...]/09. Tytuł wykonawczy obejmował obowiązek E. M. – T. zapłaty opłaty adiacenckiej. Wierzyciel skierował tytuł wykonawczy do realizacji przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne, dokonał zajęcia prawa majątkowego / wierzytelności pieniężnej /. W dniu 1 lutego 2010 r. zobowiązana złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, których przedmiotem było: przedawnienie zobowiązania, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, brak podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, brak doręczenia upomnienia przed wystawieniem tytułu wykonawczego. Wierzyciel Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 r. przedstawił stanowisko w sprawie zarzutów i oceni je jako nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanej, postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010 r. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta. Skarga na ostateczne postanowienie została odrzucona prawomocnym postanowieniem z dnia 27 lipca 2010 r. w sprawie II SA/Bk 483/10. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r. zarzuty zobowiązanej uznał za nieuzasadnione. Zobowiązana w zażaleniu wniosła o uchylenie postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego i o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W tym stanie sprawy Dyrektor Izby Skarbowej zważył, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji nie są uzasadnione. Stanowisko wierzyciela wiąże organ egzekucyjny w zakresie stwierdzenia istnienia egzekwowanego obowiązku, stwierdzenia prawidłowości doręczenia decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej oraz w zakresie stwierdzenia, że nie nastąpiło przedawnienie egzekwowanej należności. To związanie organu egzekucyjnego ma podstawę prawną w art. 33 pkt 1, art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji / Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. - ustawa egzekucyjna /, za stanowiskiem w sprawach: II GSK 826/08, II FSK 1480/05. Badanie prawidłowości doręczenia decyzji w sprawie egzekwowanej należności wyklucza art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej / za stanowiskiem w sprawie II FSK 1378/08 /. Prowadzenie egzekucji ma podstawę prawną w art. 2 § 1 pkt 3, art. 3 ustawy egzekucyjnej w powiązaniu z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami / Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm. /. W tytule wykonawczym / poz. 30 / podano, że podstawą prawną egzekwowanej należności jest decyzja. Podano jej datę, numer. Zobowiązanej zostało doręczone upomnienie w dniu 14 sierpnia 2001 r. Przy kolejnym wystawieniu tytułu wykonawczego ponowne doręczenie upomnienia nie ma podstawy prawnej / art. 27 § 3 w powiązaniu z art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej, § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz.U. Nr 137 poz. 1541 ze zm., za stanowiskiem w sprawie II FSK 315/08 /. 2. E. M.-T. / skarżąca / złożyła skargę na ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego i o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Zarzuciła naruszenie art. 33 pkt 1,3,6,7 w związku z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej. Prezentowała stanowisko, że egzekucja jest niedopuszczalna wobec braku wyraźnej podstawy prawnej w art. 2 § 1 pkt 5, art. 4 ustawy egzekucyjnej w powiązaniu z art. 145 do art. 148 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej narusza art. 4 ustawy egzekucyjnej w związku z art. 148 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez przyjęcie, że podstawą prawną prowadzenia egzekucji jest decyzja, która nie istnieje i nie sposób stwierdzić by kiedykolwiek istniała w obrocie prawnym. Wbrew art. 15 § 1 i art. 27 § 3 ustawy egzekucyjnej wystawienie tytułu wykonawczego nie zostało poprzedzone doręczeniem upomnienia. Z obrazą art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny przyjął, że ocena zarzutu wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku nie obejmuje konieczności sprawdzenia treści decyzji, z której wynika egzekwowana należność. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko, argumenty, przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. 4. Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r. strona skarżąca złożyła kserokopię postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2010 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia 4 grudnia 2000 r. i o wystąpieniu do Burmistrza o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w postaci odtworzenia zniszczonych akt sprawy zakończonej wskazaną decyzją tego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Skarga nie jest zasadna. Ocenę legalności zaskarżonego postanowienia należy rozpocząć od zasadniczego stwierdzenia, że zarzuty zgłoszone w piśmie z dnia 1 lutego 2010 r. wyznaczyły przedmiotowe granice postępowania przed organem egzekucyjnym, organem sprawującym nadzór / odwoławczym /. Zakres przedmiotowy zaskarżonego postanowienia wyznaczył przedmiotowe granice sądowej kontroli legalności w rozumieniu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Okoliczności zgłoszone przez zobowiązaną później, już w toku postępowania zainicjowanego zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji, pozostają poza reżimem wyznaczonym art. 34 § 1 – 5 w powiązaniu z art. 33 pkt 1 - 10 ustawy egzekucyjnej. W tym stanie prawnym później zgłoszone okoliczności, zmierzające do podważenia legalności egzekucji, pozostawały poza przedmiotowymi granicami sprawy zainicjowanej zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji, w konsekwencji poza przedmiotowymi granicami sądowej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia. W tak wyznaczonym zakresie przedmiotowym pozostawały zarzuty: wygaśnięcia obowiązku przez przedawnienie przy braku doręczenia decyzji w sprawie egzekwowanej opłaty adiacenckiej, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej w sprawie opłaty adiacenckiej z uwagi na brak podstawy prawnej, brak wskazania w tytule wykonawczym konkretnej podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej, brak doręczenia upomnienia przed wystawieniem tytułu wykonawczego realizowanego w tym postępowaniu egzekucyjnym. Natomiast przedmiotem zgłoszonych zarzutów nie było określenie obowiązku niezgodnie z treścią decyzji w rozumieniu art. 33 pkt 3 ustawy egzekucyjnej. W tym zakresie zarzut skargi nie mógł prowadzić do podważenia legalności zaskarżonego postanowienia / jako pozostający poza przedmiotowym zakresem rozstrzygania organu, przez to poza przedmiotowym zakresem sądowej kontroli legalności /. W tym miejscu dla ścisłości oceny prawnej należy wskazać na sprzeczność w argumentacji skarżącej przy wywodzeniu jednocześnie nieistnienia egzekwowanego obowiązku wobec braku doręczenia decyzji i przedawnienia tego obowiązku. Tej treści stanowisko skarżącej pomija, że przedawnienie może nastąpić tylko w odniesieniu do istniejącego obowiązku, więc zakłada doręczenie decyzji stanowiącej źródło tego obowiązku. Niedoręczenie decyzji wyklucza zaistnienie obowiązku z niej wynikającego, przez to wyklucza możliwość przedawnienia tego obowiązku. 6. Zgodnie z prawem Dyrektor Izby Skarbowej stwierdza, że wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku przez przedawnienie czy nieistnienie egzekwowanego obowiązku wobec niedoręczenia decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej to okoliczności, co do których zajął stanowisko wierzyciel niebędący organem egzekucyjnym. Wierzyciel mocą ostatecznego postanowienia nie podzielił tych zarzutów zobowiązanej. Stanowisko wierzyciela niebędącego organem egzekucyjnym, zawarte w ostatecznym postanowieniu, wiązało organ egzekucyjny przy rozpatrywaniu zarzutów. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do powzięcia rozstrzygnięcia zarzutów przedawnienia i nieistnienia egzekwowanego obowiązku wbrew stanowisku wierzyciela, zawartemu w ostatecznym postanowieniu. Tej treści stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej ma podstawę prawną wprost w treści art. 34 § 1 w związku z art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Odmienne stanowisko skarżącej pozostaje w sprzeczności z treścią tych przepisów. Dlatego argumentacja skarżącej, zmierzająca do wykazania przedawnienia egzekwowanego obowiązku z tytułu opłaty adiacenckiej czy nieistnienia tego obowiązku z racji niedoręcznia decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej, nie mogą podważać legalności zaskarżonego postanowienia. Jak wynika z niespornego stanu sprawy ostateczne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela niebędącego organem egzekucyjnym nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Z tych względów zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w warunkach naruszenia art. 33 pkt 1 w związku z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej. W tym stanie prawnym kserokopia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego na okoliczność toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 4 grudnia 2000 r. ustalającej opłatę adiacencką, nie stanowi dowodu podważającego legalność zaskarżonego postanowienia. Dla pełnego odniesienia się do stanowiska skarżącej należy wskazać i podzielić stanowisko prawne w sprawie II FSK 1762/06, zgodnie z którym organ egzekucyjny jest całkowicie związany stanowiskiem wierzyciela. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu. Należy wskazać stanowisko prawne w sprawie II FSK 1378/08 zgodnie z którym: " /.../ 5.1. Na etapie postępowania kasacyjnego istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do przesądzenia, czy rozpatrując w postępowaniu egzekucyjnym zarzut oparty na podstawie "nieistnienia obowiązku", w rozumieniu art. 33 pkt 1 upea, organ egzekucyjny uprawniony jest do badania prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej, będącej podstawą egzekwowanego tytułu wykonawczego. Trafnie zauważa organ w skardze kasacyjnej, że interpretując wyżej wymieniony przepis Sąd wojewódzki pominął w istocie treść art. 29 § 1 upea, zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z cytowanego unormowania wynika, że organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności /"zasadności"/ decyzji wymiarowej, ani też "wymagalności" zobowiązania podatkowego w niej określonego. Ta ostatnia przesłanka wiąże się natomiast m.in. z kwestią prawidłowego doręczenia decyzji. Niewątpliwie bowiem dopiero z datą doręczenia decyzji zaczyna ona wywierać skutki prawne względem strony postępowania /zob. np. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 701/05 publ. w internetowej bazie orzeczeń; http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Zobowiązanie podatkowe określone w decyzji, o której mowa w art. 21 § 3 Op, a takie stanowią podstawę tytułów wykonawczych w niniejszej sprawie / k. 1-2 akt adm. /, staje się wymagalne, co należy podkreślić w kwocie nią określonej, dopiero gdy decyzja taka staje się ostateczna. W świetle bowiem w/w przepisu, podatek wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że organ określi inną wysokość zobowiązania podatkowego. Z kolei termin do uprawomocnienia się decyzji organu pierwszej instancji / takiej jak w niniejszej sprawie / zaczyna biec od dnia następującego po dniu jej doręczenia / art. 12 § 1 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 Op /. W tym stanie rzeczy analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznacza w konsekwencji badanie tego czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym czy zobowiązanie w kwocie nią określonej stało się wymagalne. Badanie zatem tej okoliczności w ramach zarzutu opartego na twierdzeniu o "nieistnieniu obowiązku" stanowiłoby w istocie kontrolę "wymagalności obowiązku" objętego tytułem wykonawczym, czego zabrania cytowany wyżej art. 29 § 1 upea. W związku powyższym trafnie wywodzi się w judykaturze, że zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 pkt 1 upea prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 upea. Chodzić tu więc będzie np. o sytuację umorzenia zobowiązania podatkowego /na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Op/, które jest egzekwowane w postępowaniu egzekucyjnym. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 20 marca 2008 r. /sygn. akt II FSK 172/07, publ. w Internecie/, błędnie zresztą przywołanym przez Sąd wojewódzki na poparcie swojego stanowiska (s. 8 uzasadnienia), czy też w wyroku z dnia 27 kwietnia 1999 r. (sygn. akt I SA/Ka 1621/97, LexPolonica nr 346496; zob. też powołane tam orzecznictwo). Organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do badania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji /por. wyrok NSA z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1302/05, Lex nr 280453 /. Tymczasem Sąd pierwszej instancji zajął stanowisko dokładnie odwrotne wskazując, że weryfikacja prawidłowego doręczenia (wejścia do obrotu prawnego) decyzji wymiarowej stanowi "wyłącznie badanie istnienia podstawy prawnej sporządzenia tytułu wykonawczego" (s. 9 in fine uzasadnienia wyroku). Stanowisko to pomija kontekst systemowy art. 33 pkt 1 upea i z tego powodu jest wadliwe, dopiero bowiem analiza przepisu w łączności z jego otoczeniem prawnym / tu art. 29 § 1 upea / pozwala ustalić jego rzeczywiste znaczenie. Żaden akt prawa powszechnie obowiązującego nie jest luźnym zbiorem przepisów, których znaczenia w każdym przypadku można się doszukać w oderwaniu od całokształtu rozwiązań prawnych w danej dziedzinie / por. wyrok NSA z dnia 4 maja 2004 r., sygn. akt OSK 55/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 1 /. Na tle powyższych wywodów krytycznie też ocenić należy argumentację Sądu pierwszej instancji odwołującą się do treści art. 34 § 1 upea, z której wynika, że organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem uprawniony jest do badania poprawności doręczenia decyzji będącej podstawą tytułu wykonawczego, tak samo jak wierzyciel wypowiadający się w zakresie zgłoszonych zarzutów / s. 8-9 uzasadnienia wyroku /. Jak trafnie zauważono w skardze kasacyjnej, kwestia prawidłowego doręczenia decyzji podatkowej nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym, niezależnie od tego czy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym czy też nie / s. 5 skargi kasacyjnej /. Przyjęcie takiego poglądu byłoby równoznaczne z umożliwieniem zobowiązanemu podważania ostatecznych decyzji poza trybami nadzwyczajnymi dla tego celu przewidzianymi w dziale IV, rozdziałach 17 -19 Ordynacji podatkowej. Temu zaś sprzeciwia się art. 128 Op, statuujący zasadę trwałości ostatecznych decyzji podatkowych. Twierdzenie o niedoręczeniu stronie decyzji ostatecznej może być weryfikowane przez właściwy organ podatkowy /wierzyciela/ w ramach przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 4 Op, a nie w postępowaniu egzekucyjnym. /.../". Należy wskazać stanowisko prawne w sprawie II FSK 172/07, zgodnie z którym zestawienie zdania drugiego art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej przesądzającego, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, z art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej pozwalającym oprzeć zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego między innymi na nieistnieniu obowiązku prowadzi do wniosku, że chodzi tu wyłącznie o sytuację, kiedy nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia tegoż art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej. Istotą przywołanej normy prawnej jest by organ egzekucyjny nie wkraczał w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku i nie podejmował się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej. 7. Zgodnie z prawem Dyrektor Izby Skarbowej stwierdza, że ustawa egzekucyjna ma zastosowanie do egzekucji opłaty adiacenckiej, ustalonej decyzją w warunkach art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami / w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji, Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 / w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym / w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydanie decyzji, Dz. U. z 1996 r., Nr 13, poz. 74 /. Objęcie ustawą egzekucyjną egzekucji opłaty ustalonej w warunkach 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym / w przywołanym stanie prawnym / ma podstawę prawną w art. 2 § 1 pkt 3 i art. 3 § 1 ustawy egzekucyjnej. Sytuacja prawna opisana w art. 3 ustawy egzekucyjnej nie jest objęta zakresem art. 4 ustawy egzekucyjnej, przez to nie jest wymagane postanowienie odrębnej ustawy o prowadzeniu egzekucji w trybie rozważanej ustawy egzekucyjnej. Dlatego zaskarżone postanowienie stanowi rezultat prawidłowej wykładni i zastosowania art. 2 § 1 pkt 3 i art. 3 § 1 ustawy egzekucyjnej i nie zostało wydane w warunkach naruszenia art. 33 pkt 6 i art. 34 § 1 i 4 ustawy egzekucyjnej. Odmienne stanowisko skarżącej pomija stan prawny, mający zastosowanie do egzekucji opłaty adiacenckiej ustalonej decyzją przez właściwy organ. Pomija, że art. 148 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przewiduje odpowiednie stosowanie ustawy Kodeks cywilny tyko do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie opłaty adiacenckiej. Nie przewiduje prowadzenia egzekucji tej opłaty w trybie ustawy Kodeks postępowania cywilnego / egzekucji sądowej /. Należy wyraźnie odróżnić skutki zwłoki lub opóźnienia w zapłacie wynikające z ustawy Kodeks cywilny od reżimu egzekucji obowiązku wynikającego z decyzji. Wykładnia art. 148 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, prezentowana przez skarżącą, jest wykładnią ponad treść tego przepisu. 8. Zgodnie z prawem Dyrektor Izby Skarbowej stwierdza, że w tytule wykonawczym została wskazana podstawa prawna prowadzenia egzekucji administracyjnej w rozumieniu art. 27 § 1 pkt 3 i 6 ustawy egzekucyjnej. W treści tytułu wykonawczego została wskazana decyzja ustalająca obowiązek zapłaty należności pieniężnej oraz art. 2 ustawy egzekucyjnej. Dlatego zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w warunkach naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 i 6, art. 33 pkt 10 i art. 34 § 1 i 4 ustawy egzekucyjnej. Odmienne stanowisko skarżącej pomija treść tytułu wykonawczego oraz wskazanych przepisów. 9. Zgodnie z prawem Dyrektor Izby Skarbowej stwierdza, że raz doręczone zobowiązanej upomnienie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 4 grudnia 2000 r., czyniło zbędnym ponowne doręczenie upomnienia do wykonania tego samego obowiązku przed wystawieniem kolejnego tytułu wykonawczego. Do ponownego doręczenia upomnienia przed wystawieniem kolejnego tytułu wykonawczego nie ma podstawy prawnej. Tej treści stanowisko prawne Dyrektora Izby Skarbowej jest wyrazem prawidłowej wykładni i zastosowania art. 15 § 1, art. 27 § 3 ustawy egzekucyjnej. Z tych względów zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w warunkach naruszenia art. 15 § 1, art. 27 § 3, art. 33 pkt 7, art. 34 § 1 i 4 ustawy egzekucyjnej. Odmienne stanowisko skarżącej pomija obowiązujący stan prawny. Odwołuje się do obowiązków organu, które nie mają podstawy prawnej. W tym miejscu należy wskazać i podzielić stanowisko prawne w sprawie II FSK 316/08, zgodnie z którym jeżeli w danym przedmiocie uprawniającym do egzekucji administracyjnej w stosunku do określonego, nie zmienianego następnie podmiotu, na podstawie art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej przesłane i doręczone zostanie upomnienie, brak jest podstaw do występowania przez wierzyciela z kolejnymi upomnieniami, także w przypadkach ponownego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tym samym obszarze. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, przy niezmienionej tożsamości przedmiotu i podmiotu oraz podstaw wszczęcia tego postępowania, nie uchyla faktu ani znaczenia prawnego zrealizowanego przez wierzyciela obowiązku wystosowania upomnienia. / Por. też wyroki w sprawach: II FSK 315/08, II FSK 618/08 /. Podsumowując, jeżeli wierzyciel poprawnie sporządzi i prześle zobowiązanemu upomnienie przedegzekucyjne, które zostanie mu zgodnie z prawem doręczone, nie powstanie już obowiązek ponownej realizacji wymienionych czynności w przedmiocie egzekucji tej samej podatkowej należności pieniężnej. Obowiązek ten nie powstanie także wówczas, gdy z powodu umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie tej wierzytelności wystawiane będą po raz kolejny tytuły wykonawcze. Upomnienie bowiem, zgodnie z art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej, przesyła się nie przed każdorazowym w tym samym przedmiocie wystawieniem tytułu wykonawczego, ale po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, który prawo poddaje możliwości przymusowego wykonania na podstawie unormowań postępowania egzekucyjnego w administracji, co uprawnia i zobowiązuje wierzyciela podatkowego do skierowania sprawy na drogę tego postępowania / por. J. Brolik, Jurysdykcja podatkowa Nr 5/2009, s. 61 – 66 /. 10. Z tych względów niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – ustawa p.p.s.a. /.