I SA/Lu 833/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta C. z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie 202.658 zł utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, ze decyzją z dnia [...] wydaną po wznowieniu postępowania, organ podatkowy uchylił w całości decyzję Nr [...] z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie 111.961 zł i jednocześnie ustalił wymiar podatku za ten rok w kwocie 202.658 zł za nieruchomość przy ul. [...] w C. Ustalając decyzją z dnia 21 stycznia 2006 r. wymiar podatku od przedmiotowej nieruchomości organ podatkowy oparł się na wykazie nieruchomości złożonym przez M. G. w dniu 29 sierpnia 2001 roku, w którym podatniczka wykazała do opodatkowania: budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 6.405 m, grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 18.691 m i 2% wartości początkowej budowli z kwoty 284.500 zł czyli 5.690 zł. Po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] organ podatkowy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalił, iż M. G. w okresie od 16 maja 2001 r. do 31 sierpnia 2007 r. była właścicielką działek gruntu nr 146/13, 146/31, 146/35, 146/36 o łącznej powierzchni 18.086 m położonych w C. przy ul.[...], dla których Sąd Rejonowy w C prowadzi Kw 54422, zabudowanych budynkami tworzącymi zespół handlowo - usługowy. Powierzchnia użytkowa zespołu handlowo - usługowego zgodnie z projektem budowlanym będącym załącznikiem do decyzji z dnia [...] wynosiła 11.500,55 m. Powierzchnia ta potwierdzona została również w projekcie zagospodarowania terenu, który stanowił dokumentację do pozwolenia na adaptację istniejącego obiektu na Centrum Handlowe [...] położonego w C. przy ul. [...] wydanego w dniu 20 grudnia 2006 r. przez Prezydenta Miasta C. dla M. G. Z przedłożonej w dniu 26 maja 2009 roku do organu podatkowego ewidencji środków trwałych wynika, że podatniczka posiadała budowle, których wartość początkowa wynosiła 930.323 zł. Na podstawie umowy dzierżawy z dnia 4 grudnia 2001 r. M. G. wydzierżawiła część gruntu nr 146/35 w obrębie 13 o powierzchni 450 m położonej w C. przy ul. [...] wydzielonej z ogólnej powierzchni 849 m M.R., która dzierżawiła przedmiotową nieruchomość, jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "B" - stacja tankowania gazem propan - butan pojazdów samochodowych. Dzierżawca przedmiotowej działki wzniósł nakładem własnym budowle trwale związane z gruntem tj. drogę dojazdową, ścianę p.poż. o łącznej wartości 21.515,11 zł i budowle trwale związane z gruntem dla przemijającego użytku stanowiące całość techniczno - użytkową w postaci dystrybutora, pomp, zbiorników, kontenera, wiaty nad dystrybutorami o łącznej wartości 46.867,20 zł. Budowle zostały ujęte w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez M. R. od 2002 roku. Organ podatkowy stwierdził więc, iż zebrany materiał dowodowy, nieznany organowi w dniu wydania decyzji wymiarowej w 2006 roku wskazał na różnice pomiędzy podstawami opodatkowania budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i budowli podlegających opodatkowaniu, a podstawami opodatkowania zgłoszonymi przez M. G. W przedłożonym w dniu 29 sierpnia 2001 r. wykazie nieruchomości podatniczka wykazała bowiem do opodatkowania budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni użytkowej 6.405 m2, a na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie ustalono, iż powierzchnia użytkowa budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą wynosi 11.500,55 m2. Różnica między podstawą opodatkowania budynków wynosi 5.095,55 m. W wykazie nieruchomości do opodatkowania wykazane zostały budowle o wartości 284.500 zł. Natomiast z przedłożonej w dniu 26 maja 2009 r. ewidencji środków trwałych, prowadzonej przez M. G. wynika, iż wartość budowli (poz. 2) ujęta w tej ewidencji wynosiła 930.323 zł. Do kwoty tej należy doliczyć wartość budowli w kwocie 21.515,11 zł wzniesionych w 2002 roku na gruncie M G. przez dzierżawcę M. R. Różnica między podstawą opodatkowania budowli wynosi 667.338,11 zł. W trakcie prowadzonego postępowania podatniczka nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających, że zgłoszona do opodatkowania powierzchnia budynków i wartość budowli były prawidłowe. Wskazując art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ podatkowy podniósł, iż na podstawie informacji z dnia 7 lipca 2009 r. Urzędu Miasta L. w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez M. G. oraz zgodnie z oświadczeniem podatnika złożonym w dniu 12 lipca 2007 r. ustalił, że M. G. od 1 grudnia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. była przedsiębiorcą i prowadziła działalność gospodarczą między innymi w zakresie wynajmu nieruchomości. Aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia 29 czerwca 2005 r. przekazała na rzecz "C" sp. z.o.o. w dzierżawę nieruchomość położoną w C przy ul. [...] o łącznej powierzchni 18.086 m2. Oznacza to, że przedmiotowa nieruchomość była w posiadaniu przedsiębiorcy tj. M. G. oraz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą - "C" sp. z.o.o. Organ podatkowy uznał więc, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji w zakresie podstaw opodatkowania budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wartości budowli. Okoliczności te i dowody to: pozwolenie na budowę Nr [...] z dnia 7 sierpnia 1997 r. wraz z dokumentacją potwierdzającą powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, pozwolenie na budowę Nr [...] z dnia 20 grudnia 2006 r. wraz z dokumentacją potwierdzającą powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, akt notarialny Rep. A Nr [...] z dnia 29 czerwca 2005 r. i informacja w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej przez M. G. z dnia 7 lipca 2009 r. potwierdzająca, iż cała nieruchomość w roku 2006 była w posiadaniu przedsiębiorcy i podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, ewidencja środków trwałych prowadzona przez M G potwierdzająca wartość budowli. W związku z powyższym organ podatkowy wydał decyzję w której przyjął, iż w 2006 roku opodatkowaniu podlegają: budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 11.500,55 m; grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 18.086 m; budowle o wartości 951.838,11 zł. Podatniczka odwołała się od tej decyzji zarzucając naruszenie: art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez błędne uznanie, że w sprawie pojawiły się nowe okoliczności lub dowody nieznane organowi, które uzasadniały wznowienie postępowania, gdy wszystkie okoliczności istotne dla sprawy były znane organowi jeszcze przed wydaniem decyzji ostatecznej; art. 122 w związku z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy, a w szczególności nieprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia czy budynki i budowle, których dotyczy postępowanie ze względów technicznych mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej; a ponadto, błędne ustalenie, że od 1 stycznia do 31 sierpnia 2007 r. przedmiotowa nieruchomość była w posiadaniu "C" Spółka z. o.o.; pominięcie dowodu, względnie jego wadliwej oceny, jakim jest projekt budowlany z września 2006 r. z którego wynika, że pokrycie budynku o powierzchni zabudowy 5358,6 m oznaczonego literą "a", nie spełnia warunków nośności i dalsze jego użytkowanie zagraża katastrofą budowlaną; a także naruszenie: art. 123 w związku z art. 188 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie zgłaszanych wniosków dowodowych i pominięcie dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy; art. 124 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez błędne uzasadnienie decyzji, które wskazuje, że organ podatkowy nie rozpoznał istoty sprawy; przepisów prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 poprzez błędne uznanie, iż wszystkie budynki i budowle znajdujące się na nieruchomości nadawały się do prowadzenia działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. rozpatrując sprawę i odnosząc się do zarzutów odwołania podnosiło, że sprawa wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 rok była już rozpatrywana przez organ odwoławczy i pierwotnie wydana w sprawie decyzja organu pierwszej instancji uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentowało, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w związku ze stwierdzeniem, iż zobowiązanie podatkowe ustalone decyzją ostateczną było odmienne od istniejącego stanu faktycznego. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w przepisie art. 240 Ordynacji podatkowej. Zamknięty katalog podstaw wznowienia postępowania zawiera art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Właściwy organ podatkowy jest zobowiązany do wydania postanowienia w sprawie wznowienia postępowania, które wszczyna postępowanie i może jedynie wskazywać przesłanki uzasadniające wznowienie. Natomiast stwierdzenie, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie może być efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia i musi być zawarte w decyzji, o jakiej mowa w art. 245 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy wznowił postępowanie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Aby więc została spełniona przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ujawnione okoliczności faktyczne muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i powinny być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Dla oceny istnienia przesłanki wznowienia nie ma znaczenia, czy wyszły na jaw nowe okoliczności, czy też nowe dowody, albowiem dyspozycja art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wskazuje, że wystąpienie co najmniej jednego z przypadków alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki. SKO argumentowało, że w przedmiotowej sprawie podstawą wznowienia postępowania było ustalenie, iż M. G., jako właścicielka nieruchomości nieprawidłowo zgłosiła do opodatkowania nieruchomość przy ul. [...] w C. Organ podatkowy ustalając wymiar podatku od nieruchomości w roku 2006 oparł się na wykazie nieruchomości złożonym przez G. w dniu 29 sierpnia 2001 r., w którym podatniczka wykazywała do opodatkowania: grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 18.691 m, budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 6405 m, wartość budowli w kwocie 284.500 zł z tego 2% - 5 690 zł. Różnica między podstawą opodatkowania budynków zgłoszonych przez M. G., a przyjętą przez organ podatkowy wynosi 5.095,55 m˛. Duża różnica odnotowana została również w wykazanej wartości początkowej budowli. Z przedłożonej, po kilku wezwaniach, ewidencji środków trwałych prowadzonej przez M. G. wynika, iż wartość budowli ujęta w tej ewidencji wynosiła 930.323 zł, plus wartość budowli wzniesionych przez dzierżawcę gruntu M. R. - 21.515,11 zł. Różnica pomiędzy podstawą opodatkowania podlegającą opodatkowaniu budowli, a budowlami zgłoszonymi przez M. G. wynosiła 667.338,11 zł. M. G. w okresie od dnia 16 maja 2001 r. do 31 sierpnia 2007 r. była właścicielką działek gruntu nr 146/13, nr 146/31, nr 146/35, nr 146/36 o łącznej powierzchni 18.086 m. zabudowanych budynkami tworzącymi zespół handlowo - usługowy, położonych w C. przy ul.[...], dla których Sąd Rejonowy w C. prowadzi KW nr 54422. Do opodatkowania powinna ona deklarować budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 11500,55 m, budowle o wartości 951.838,11 zł i grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 18.086 m. Dowodem na to, iż powierzchnia użytkowa zespołu handlowo - usługowego wynosiła 11 500,55 m jest projekt budowlany będący załącznikiem do decyzji Nr [...] z 7 sierpnia 1997 r. oraz projekt zagospodarowania terenu, który stanowi dokumentację do pozwolenia na adaptację istniejącego obiektu na Centrum Handlowe "A" wydanego 20 grudnia 2006 r. dla M. G. przez Prezydenta Miasta C. decyzją Nr [...]. Z przedłożonej ewidencji środków trwałych wynika, że M. G. posiadała budowle o wartości 930.323 zł. Podatniczka posiadała wskazane dokumenty i już w wykazie nieruchomości z dnia 29 sierpnia 2001 r. nierzetelnie wykazała podstawę opodatkowania budynków oraz nieprawidłowo określiła wartość budowli. W trakcie prowadzonego postępowania M. G. nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających słuszność swojego stanowiska. Wzywana była kilkakrotnie (wezwania: z dnia 9 listopada 2007 r., z 7 grudnia 2007 r., z 31 lutego 2008 r., z 28 listopada 2008 r., z 2 kwietnia 2009 r., z 14 maja 2009 r., z 26 czerwca 2009 r.) do złożenia wyjaśnień w zakresie wykazanych przedmiotów opodatkowania, do przedłożenia ewidencji środków trwałych, umów najmu i dzierżawy. Wykazując bierną postawę, podatniczka dopiero po kolejnych wezwaniach przedłożyła ewidencję środków trwałych, z której wynikała różnica w podstawie opodatkowania budowli. M. G. występowała natomiast kolejno z (żądaniem przeprowadzenia różnych dowodów, a mianowicie: w postaci przesłuchania świadka L. K. oraz przesłuchania M. G. jako strony; przeprowadzenia dowodu w postaci zażądania od "C" sp. z.o.o. całej dokumentacji dotyczącej przebudowy nieruchomości na okoliczność ustalenia, iż wykonane prace budowlane mogły w zasadniczy sposób zmienić stan techniczny budynku; przeprowadzenie oględzin budynku celem ustalenia jej powierzchni i stanu technicznego. Realizując żądanie przesłuchania świadka i strony, organ podatkowy wzywał kilkakrotnie M. G. do przedłożenia materiałów dowodowych w sprawie udokumentowania swoich racji, lecz beż żadnego rezultatu. Wzywał również świadka L. K., który pomimo wcześniejszego wyznaczenia terminu nie zgłosił się do organu podatkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prowadząc postępowanie podatkowe w wyniku złożonego odwołania, kilkakrotnie (5 maja 2010 r., 26 maja 2010 r., 11 czerwca 2010 r., i 13 lipca 2010 r.) wyznaczało rozprawę administracyjną. Na rozprawie w dniu 5 maja 2010 r. pełnomocnik strony wniósł o przesłuchanie M. G. i L. K. oraz dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w zakresie budownictwa w celu ustalenia, czy stan techniczny budynków przed dokonaniem prac przez dzierżawcę nieruchomości umożliwiał wykorzystywanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wypełniając żądanie pełnomocnika strony odnośnie przesłuchania M. G., wezwało stronę na kolejno wyznaczone rozprawy ( 26 maja 2010 r., 11 czerwca 2010 r. i 13 lipca 2010 r.). M. G. nie stawiła się usprawiedliwiając swoją nieobecność chorobą, a na rozprawie w dniu 13 lipca 2010 r. pełnomocnik strony stwierdził, iż M. G. nie może uczestniczyć w rozprawie z uwagi na to, że przebywa na urlopie nad morzem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywodziło w tym kontekście, iż jakkolwiek co do zasady to na organach podatkowych ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia kompletnego materiału dowodowego, a rozstrzygnięcie powinno być poprzedzone wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem całokształtu materiału dowodowego i poprzedzić ją powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych, to jednak istnieją granice przerzucania ciężaru dowodów na organ przez podatnika, gdyż obowiązek organów podatkowych w zakresie przeprowadzenia dowodów nie jest nieograniczony i bezwzględny, gdyż podatnik powinien współprzyczyniać się do gromadzenia dowodów. Podatnik zatem nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeśli nie udowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Strona kilkakrotnie wzywana do złożenia wyjaśnień w zakresie prawidłowych powierzchni użytkowych budynków i wartości budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz do przedłożenia ewidencji środków trwałych za lata 2003 - 2006 nie złożyła żadnych wyjaśnień i uwag w zakresie materiału dowodowego, oprócz ewidencji środków trwałych, którą doręczyła w dniu 26 maja 2009 r. po kilkakrotnych wezwaniach. Organ podatkowy ustalając pierwotny wymiar podatku od nieruchomości w 2006 roku za nieruchomość położoną w C. przy ul. [...] opierał się na wykazie nieruchomości złożonym przez M. G. w dniu 29 sierpnia 2001 r. W momencie, kiedy organ podatkowy powziął informację od nabywcy przedmiotowej nieruchomości tj. "D sp. z.o.o. w zakresie różnic pomiędzy zgłoszonymi przez nabywcę przedmiotami opodatkowania i ich podstawami, a zgłoszonymi przez M. G. w dniu 29 sierpnia 2001 r., wezwał stronę do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów w tym względzie. W związku z tym, że nie przedłożyła żadnych dokumentów, organ podatkowy ustalił, że M. G. nieprawidłowo zgłosiła do opodatkowania przedmiotową nieruchomość. Organ podatkowy uznał więc, iż wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi podatkowemu, które mają istotne znaczenie dla prawidłowego opodatkowania przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że przedmiotowa nieruchomość była w posiadaniu przedsiębiorcy tj. M. G. oraz C sp. z.o.o. Aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia 29 czerwca 2005 r. M. G. przekazała na rzecz "C" sp. z.o.o. w dzierżawę nieruchomość w C. przy ul. [...]. Przedmiotowa nieruchomość w okresie od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r. była więc w posiadaniu przedsiębiorcy tj. M G oraz od 29 czerwca 2005 r. podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą- T sp. z.o.o., zaś od grudnia 2006 r. nieruchomość była w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą tj. T sp. z.o.o. Do sierpnia 2007 roku właścicielem nieruchomości była M. G Fakt ten świadczy o tym, że nieruchomość winna być opodatkowana wg stawek przewidzianych dla nieruchomości związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie przedmiotów opodatkowania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zasada ta ulega wyłączeniu w stosunku do przedmiotu opodatkowania, który choć znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W analizowanej sprawie względy techniczne nie wystąpiły. Wbrew zarzutom strony skarżącej w sprawie nie był zasadny wniosek o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego dotyczącego względów technicznych, a w szczególności zarzut pominięcia kluczowego dowodu w sprawie, jakim jest projekt budowlany z września 2006 roku, zeszyt 2.3., z którego wynika, że pokrycie budynku o powierzchni zabudowy 5358,6 m nie spełnia warunków nośności i dalsze jego użytkowanie zagraża katastrofą, a więc ze względów technicznych nie nadaje się do prowadzenia tej działalności. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie stanowią przeszkody o charakterze przejściowym, wynikającej z podjętych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o przekształceniach, remontach, zmianie przeznaczenia itp. Względy techniczne nie mogą być utożsamiane ze stanem technicznym nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy. W pojęciu względów technicznych ustawodawca zawarł przesłankę trwałości, jako przeszkodę w wykorzystywaniu do prowadzenia określonego rodzaju działalności. W projekcie architektoniczno - budowlanym (inwentaryzacja budowlana i opinia techniczna - zeszyt 2.3) zaplanowano wymianę pokrycia budynku. W opisie technicznym poszczególnych budynków nie ma mowy o złym stanie technicznym jakiegokolwiek budynku, zaś w opisie poszczególnych elementów budynku mówi się o potrzebie wymiany istniejącego pokrycia. Przebudowa i modernizacja budynków mająca na celu dostosowanie ich do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej przez nabywcę nieruchomości nie może stanowić, iż budynki te znajdowały się w złym stanie technicznym, uniemożliwiającym ich użytkowanie. Z projektu budowlanego z września 2006 r., zeszyt 2.3 wynika, że istniejący dach nad budynkiem nr 1 powinien być wymieniony, bowiem istniejąca blacha nie spełniała warunków nośności. Zalecono więc wymianę istniejącego pokrycia z uwagi na trwałe odkształcenia plastyczne, ze względu na zastosowanie wpustów odprowadzających wodę opadową, które muszą być podgrzewane, zalecono również obudowę hali. Nie zachodziła więc okoliczność uniemożliwiająca wykorzystywanie budynków do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Analizując pojęcie "względy techniczne" należy mieć i to na uwadze, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy. Brak było również podstaw, aby dołączać do sprawy akta podatkowe J.G., gdyż nie miały one wpływu na prawidłowość zgłoszonych przez M. G. przedmiotów opodatkowania w złożonym w dniu 29 sierpnia 2001 roku wykazie nieruchomości. Za prawidłowość zgłoszonych do opodatkowania przedmiotów i ich podstaw odpowiada podatnik, czyli właściciel nieruchomości. Nie miało sensu również dalsze uwzględnianie dowodu z zeznań świadka L. K., który był wykonawcą przebudowy nieruchomości - był wzywany i nie stawił się. Powierzchnia użytkowa zespołu handlowo - usługowego mogła ulec zmianie, gdyż inwestycja przewidywała rozbiórkę jednego z budynków (budynek nr 4). Nie mniej jednak inwestycja rozpoczęta była przez M. G. (pozwolenie na budowę polegające na adaptacji istniejącego obiektu na Centrum Handlowe A - decyzja nr [...] z dnia 20 grudnia 2006 r. znak [...] przeniesiona na rzecz C sp. z.o.o. dnia 22 października 2007 r. i skończona przez C sp. z.o.o. w styczniu 2008 r. Powierzchnia użytkowa budynków, w okresie kiedy właścicielem była M. G. nie uległa zmianie. Do akt sprawy dołączony został odpis z księgi wieczystej Kw Nr [...]. Z treści odpisu wynika, iż właścicielem nieruchomości w C. przy ul.[...], obręb 22, działki gruntu zabudowane budynkiem (działka nr 146/13, 146/31, 146/35, 146/36) o powierzchni 18 086 m jest "D" sp. z.o.o. z siedzibą w K. na podstawie umowy sprzedaży zawartej w akcie notarialnym z dnia 31 sierpnia 2007 r. Rep. A [...]. W dziale III księgi znajduje się wpis dotyczący ciężarów i ograniczeń. Z treści tego wpisu wynika również, iż dzierżawcą nieruchomości była spółka C i roszczenia dzierżawcy wynikające ze stosunku dzierżawy na czas oznaczony tj. do dnia 29 czerwca 2035 roku do nieruchomości objęte księgą wieczystą wpisano na podstawie wypisu z aktu notarialnego z dnia 29 czerwca 2005 r. Rep. [...] będącego umową dzierżawy i ustanowienia hipoteki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na tę decyzję, pełnomocnik M. G. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wadliwego rozstrzygnięcia, tj.: 1) art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez błędne uznanie, że w sprawie pojawiły się nowe okoliczności lub dowody nieznane organowi, które uzasadniały wznowienie postępowania, gdy wszystkie okoliczności istotne dla sprawy były znane organowi jeszcze przed wydaniem ostatecznej decyzji; 2) art. 122 w związku z art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy i błędną ocenę dowodów, co skutkowało poczynieniem wadliwych ustaleń faktycznych przez: uznanie, że budynku i budowle, których dotyczy postępowanie ze względów technicznych mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej; wadliwe ustalenie powierzchni budynków i wartości budowli, które podlegają opodatkowaniem z uwzględnieniem stawki jaka jest przewidziana w podatku od nieruchomości dla budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą; błędne ustalenie, że od 1 stycznia 2007 do 31 sierpnia 2007 roku przedmiotowa nieruchomość była w posiadaniu "C" sp. z o.o. w K; sprzeczną z zasadami logiki ocenę projektu budowlanego z września 2006 r., który to dowód oceniony zgodnie z zasadami wynikającym z art. 191 Ordynacji podatkowej wskazywał, że stan techniczny budynków, których dotyczy postępowanie był taki , że nie nadawały się one do prowadzenia działalności gospodarczej; 3) art. 123 w związku z art. 188 §1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zgłaszanych przez podatnika, a które mają istotne znaczenie dla sprawy, w szczególności dotyczy to: dołączenia akt podatkowych dotyczących J. G., który był właścicielem nieruchomości objętych przedmiotowym postępowaniem; dowodu z zeznań świadka L. K., który był jednym z głównych wykonawców przebudowy nieruchomości, której dotyczy postępowanie dla wykazania, rodzaju i zakresu prac budowlanych wykonanych na nieruchomości, jego stanu technicznego przed ich wykonaniem, powierzchni użytkowej budynku głównego; dowodu z przesłuchania M. G. jako strony; dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność, czy przed powstaniem nowego centrum handlowego C, ze względu na warunki techniczne była możliwość prowadzenia działalności gospodarczej; a także z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.: art. 1 ust. 1 pk3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych przez błędne uznanie, iż wszystkie budynki zlokalizowane na nieruchomości położonej w C przy ul. [...]nadawały się ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C, odwołując się do argumentacji zwartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosiło o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu istota sporu prawnego dotyczy kwestii oceny prawidłowości (i w konsekwencji zasadności) uchylenia w trybie wznowienia postępowania "inkryminowanej" decyzji ostatecznej z [...]., nr [...], wydanej w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie 111.961 zł i ustalenia wymiar podatku za ten rok w kwocie 202.658 zł. Z akt sprawy wynika, że: 1) Prezydent Miasta C decyzją z dnia [...] wydaną po wznowieniu postępowania uchylił w całości decyzję nr [...] z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie 111.961 zł i ustalił wymiar tego podatku za ten rok w kwocie 202.658 zł za nieruchomość przy ul. [...] w C., 2) podstawą ustalenia decyzją z dnia 21 stycznia 2006 r. wymiaru podatku od przedmiotowej nieruchomości był wykaz nieruchomości złożonym przez M. G. w dniu 29 sierpnia 2001 roku, w którym podatniczka wykazała do opodatkowania: budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 6.405 m., grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 18.691 m. i 2% wartości początkowej budowli z kwoty 284.500 zł, czyli 5.690,00 zł; 3) po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 14 stycznia 2008 r., organ podatkowy ustalił, iż M. G. w okresie od 16 maja 2001 r. do 31 sierpnia 2007 r. była właścicielką działek gruntu nr 146/13, 146/31, 146/35, 146/36 o łącznej powierzchni 18.086 m położonych w C przy ul.[...], zabudowanych budynkami tworzącymi zespół handlowo – usługowy, którego powierzchnia, zgodnie z projektem budowlanym będącym załącznikiem do decyzji z dnia 7 sierpnia 1997 r. wynosiła 11.500,55 m - powierzchnia ta wynikała również z projektu zagospodarowania terenu, który stanowił dokumentację do pozwolenia na adaptację istniejącego obiektu na Centrum Handlowe "A" położonego w C. przy ul. [...] wydanego w dniu 20 grudnia 2006 r. przez Prezydenta Miasta C. dla M. G.; 4) z przedłożonej w dniu 26 maja 2009 roku do organu podatkowego ewidencji środków trwałych wynika, że podatniczka posiadała budowle, których wartość początkowa wynosiła 930.323 zł; 5) na podstawie umowy dzierżawy z dnia 4 grudnia 2001 r. M. G. wydzierżawiła część gruntu nr 146/35 w obrębie 13 o powierzchni 450 m położonej w C. przy ul. [...] wydzielonej z ogólnej powierzchni 849 m M. R., która dzierżawiła przedmiotową nieruchomość, jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "B", i która wzniosła na tej działce budowle trwale związane z gruntem tj. drogę dojazdową, ścianę p.poż. o łącznej wartości 21.515,11 zł i budowle trwale związane z gruntem dla przemijającego użytku stanowiące całość techniczno - użytkową w postaci dystrybutora, pomp, zbiorników, kontenera, wiaty nad dystrybutorami o łącznej wartości 46.867,20 zł (budowle zostały ujęte w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez M. R. od 2002 r.); 6) w przedłożonym w dniu 29 sierpnia 2001 r. wykazie nieruchomości podatniczka wykazała do opodatkowania budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni użytkowej 6.405 m2, a na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie ustalono, iż powierzchnia użytkowa budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą wynosi 11.500,55 m2; 7) M. G. w okresie posiadania przedmiotowej nieruchomości dysponowała dokumentami świadczącymi o faktycznej powierzchni budynków i wartości budowli i już w wykazie nieruchomości z 2001 roku nierzetelnie podała podstawę opodatkowania budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz nieprawidłowo określiła wartość początkową budowli, a różnica między podstawą opodatkowania budynków, pomiędzy pierwotnie wykazaną przez podatniczkę, a ustaloną przez organ podatkowy wynosi 5.095,55 m., zaś pomiędzy podstawą opodatkowania budowli wynosi 667.338,11 zł; 8) M. G. od 1 grudnia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. była przedsiębiorcą i prowadziła działalność gospodarczą między innymi w zakresie wynajmu nieruchomości. We wskazanych okolicznościach stanu faktycznego sprawy, za punkt wyjścia oceny o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji przyjąć należy to, iż wydane one zostały w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych. Był nim, tryb uregulowany przepisami Rozdziału 17 - "Wznowienie postępowania". Instytucja nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych stanowi wyjątek od wyrażonej w przepisie art. 128 ordynacji podatkowej zasady trwałości decyzji ostatecznych. Ze swej istoty charakteryzuje się więc sobie tylko właściwymi cechami i celami. W zakresie odnoszącym się do trybu wznowieniowego, stanowiącego nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji ostatecznych, celem tym jest stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym dotknięte było kwalifikowanymi wadami prawnymi (wadami procesowymi) enumeratywnie wskazanymi w przepisie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie, przedmiotem ustaleń organów podatkowych było stwierdzenie istnienia albo też nieistnienia podstawy (przesłanki) wznowieniowej, o której stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania "inkryminowanej" decyzji, a nieznanych organowi, który decyzję tę wydał. Dla ustalenia istnienia wskazanej przywołanym przepisem podstawy wznowienia postępowania istotne jest kumulatywne ziszczenie się przesłanek: 1) wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów; 2) ich istotności dla sprawy, w sensie wpływu na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) brak wiedzy o nich organu, który wydał decyzję, mimo że; 4) istniały w dniu wydania decyzji. Sytuacje uzasadniające wznowienie postępowania, w związku z wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję, mogą wystąpić wtedy, gdy: a) w toku postępowania organ zaniedbał ustalenia istotnych okoliczności faktycznych i nie zebrał dowodów na te okoliczności; b) organ pominął w toku prowadzonego postępowania istotne dla sprawy okoliczności faktyczne z braku dowodów na nie; c) po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniono nowe okoliczności faktyczne, znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym już w toku postępowania; d) po wydaniu ostatecznej decyzji ujawniono nowe okoliczności faktyczne i dowody na ich poparcie, nie znane organowi; e) po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniono nowe okoliczności faktyczne nie znajdując jednak dowodów na ich potwierdzenie (K. Sobieralski, Praktyczne problemy wznowienia postępowania administracyjnego, Wrocław 2005, s.95). Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika przy tym, że nowymi faktami lub dowodami są te, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy, jako element faktyczny rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., w sprawie sygn. akt SA 198/85). Zwrot "wyjścia na jaw" oznacza zaś, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienie ich organowi. Ponadto, z hipotezy normy prawnej dekodowanej z przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wynika, że jej zakresem objęte są "okoliczności faktyczne lub dowody" "istotne". Walor i cechę istotności posiadają tylko i wyłącznie takie okoliczności lub dowody, które miały wpływ na wynik sprawy. Istotnymi okolicznościami faktycznymi są fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy podatkowej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną i które mają znaczenie prawne (por. wyrok NSA z 7 maja 1993 r., w sprawie sygn. akt SA/Wr 188/93). W tym kontekście podkreślenia wymaga, że w opisie podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ustawodawca stanowi o "wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który decyzję tę wydał". Z konwencji językowej, którą na gruncie przywoływanego przepisu operuje ustawodawca stosując łącznik "lub", jednoznacznie więc wynika, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną podstawę (przesłankę) wznowienia postępowania, jeżeli oczywiście kumulatywnie ziszczą się również pozostałe warunki objęte hipotezą normy dekodowanej z tego przepisu. Stwierdzić więc należy, że jeżeli więc dany dowód nie istniał w dniu wydania inkryminowanej decyzji, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć w tym momencie, tj. w momencie wydawania decyzji, i tym samym może uzasadniać wznowienie postępowania (por.: wyrok WSA w Łodzi z 12 marca 2009 r., sygn. akt i SA/Łd 1474/08; wyrok WSA w Lublinie z 28 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 38/08; wyrok NSA z 30 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 1252/08). W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu organy podatkowe, jako podstawę (przesłankę) wznowienia postępowania "wyjścia na jaw nowych, istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, nieznanych organowi, który decyzję tę wydał", prawidłowo i trafnie zidentyfikowały więc nowe okoliczności i nowe dowody, a mianowicie: 1) prowadzenie w 2006 r. przez M. G. działalności gospodarczej - pismo Urzędu Miasta L. z dnia 7 lipca 2009 r.; z zaświadczenia o wpisie do ewidencji gospodarczej wynika, że skarżąca rozpoczęła ją w dniu 1 grudnia 2004 r. i kontynuowała bez przerwy do 31 grudnia 2006 r., kiedy to dokonano wykreślenia z ewidencji - jest to nowa okoliczność, ma ona istotne znaczenie dla sprawy, istniała w dniu wydania decyzji i była nieznana organowi, który ją wydał; 2) dowody z dokumentów w postaci: pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku hali na zespół handlowo-usługowy nr [...] (decyzja z dnia [...] oraz projektu budowlanego – są to dowody istotne, istniejące w dniu wydania decyzji, nowe i nie znane organowi podatkowemu; wynika z nich, ze w 1997 r. powierzchnia użytkowa zespołu handlowo - usługowego zgodnie z projektem budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji z 7 sierpnia 1997 r. wynosiła 11.500,55 m˛, co potwierdziły również dane zawarte w projekcie zagospodarowania terenu, który stanowi dokumentację do pozwolenia na adaptację istniejącego obiektu na Centrum Handlowe "A" położonego w C. przy ul. [...] wydanego 20 grudnia 2006 r. przez Prezydenta Miasta C., co oznacza, że przez ten cały okres nie uległa ona żadnej zmianie; 3) zawarcie przez M. G. z M. R. 4 grudnia 2001 r. umowy dzierżawy części gruntu nr 146/35 w obrębie 13 o powierzchni 450 m2 położonego w C. przy ul. [...] wydzielonej z ogólnej powierzchni 849 m2, który M. R. dzierżawiła, jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "B" stacja tankowania gazem propan – butan (dzierżawca wzniósł na tej działce budowle trwale związane z gruntem tj. drogę dojazdową, ścianę p.poż. o łącznej wartości 21.515,11 zł i budowle trwale związane z gruntem dla przemijającego użytku stanowiące całość techniczno - użytkową w postaci dystrybutora, pomp, zbiorników, kontenera, wiaty nad dystrybutorami o łącznej wartości 46.867,20 zł (budowle zostały ujęte w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez M. R. od 2002 r.) - nowym, istotnym, istniejącym w dniu wydania decyzji, a nie znanym organowi dokumentem, był dokument w postaci umowy dzierżawy. W związku z powyższym, za chybioną uznać należy argumentację skargi o wadliwości zaskarżonej decyzji, a to w kontekście tego, że pozwolenie na budowę nr HB [...] pojawiło się w aktach podatkowych już po wezwaniu przez organ podatnika do ostatecznego zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszeniu ewentualnych wniosków dowodowych, czego nota bene nie potwierdza oznaczenie kart akt sprawy podatkowej, a co gdy nawet wystąpiło, w kontekście wyżej przywołanych okoliczności, nie mogłoby stanowić uchybienia kwalifikowanego, jako naruszenie przepisów postępowania, o którym moa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto, w kontekście przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną podkreślić należy, że eksponowane w zarzutach i uzasadnieniu skargi okoliczności i zdarzenia dotyczące spornej nieruchomości, a zaistniałe w roku 2007, w tym w szczególności jej przebudowa, nie mają waloru istotności w sprawie, co odnieść należy również do zarzutów związanych z kwestią posiadania nieruchomości w 2007 r., a w tym względzie dowodów z zeznań L. K. oraz z wyjaśnień M. G., czy też z dołączonych akt podatkowych poprzedniego właściciela nieruchomości J. G. Przywołany przepis determinuje bowiem zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd operuje bowiem w granicach sprawy, którą w rozumieniu przywołanego przepisu jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczone zostają przez granice sprawy administracyjnej (podatkowej). Na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, co powoduje, że przy ustalaniu tożsamości sprawy należy uwzględniać te właśnie elementy, których tożsamość, w odniesieniu do elementów podmiotowych wyraża się w tożsamości podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, w odniesieniu zaś do tożsamości przedmiotowej, do tożsamości treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. wyrok NSA z 18 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 854/09; wyrok NSA z 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1935/07). Zakres sądowej kontroli wyznacza więc przedmiot danej sprawy administracyjnej zdeterminowany prawnymi podstawami wydanego w niej rozstrzygnięcia, poza którymi sąd orzekający w sprawie nie jest uprawniony do podejmowania żadnej interwencji, tj. innymi słowy nie może uczynić przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej (przedmiotem kontroli legalności) innej sprawy niż ta, w której wniesiono skargę (por. np. wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 249/09; wyrok WSA w Gliwicach z 29 maja 2009 r., sygn. akt III SA/GL 1415/08; wyrok WSA w Gliwicach z 5 lutego 2009 r., sygn. akt IV SA/GL 707/08). W kontekście zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi podkreślić również należy, że sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się do zarzutów i argumentacji nie mających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 850/09; wyrok WSA w Krakowie z 30 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 958/09). Sprawą stanowiącą przedmiot orzekania Sądu, we wskazanym wyżej rozumieniu tego pojęcia, jest więc ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wydanej, w konsekwencji wznowienia postępowania, w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 r. Według Sądu, brak jest podstaw, aby zasadnie poważać ustalenia organów podatkowych, że w 2006 r. do opodatkowania budynków należało ostatecznie i prawidłowo przyjąć powierzchnię 11.500,55 m˛, albowiem wynikała ona z projektu budowlanego będącego załącznikiem do decyzji z [...] przy czym, co istotne, na pewno nie uległa zmianie na przestrzeni tego roku, skoro w dniu 20 grudnia 2006 r., została wydana decyzja, w której M. G. udzielono pozwolenia na budowę polegającego na adaptacji istniejącego obiektu na Centrum Handlowe "A". Załącznikiem do tej decyzji był zatwierdzony projekt budowlany z 2006 r., z którego treści wynika, iż istniejący obiekt również miał powierzchnię 11.500,55 m.); wartość budowli w wysokości 951.838,11 zł, na którą składają się budowle o wartości 930.323 zł - według przedstawionej przez M. G. ewidencji środków trwałych - oraz budowle trwale związane z gruntem tj. droga dojazdowa i ściana p.poż., o wartości 21.515,11 zł, wzniesione w 2002 roku na gruncie M. G. przez dzierżawcę M. R.; powierzchnię gruntów 18.086,00 m2. Według Sądu, brak jest również jakichkolwiek podstaw, aby za uzasadnioną uznać argumentację skargi odwołującą się do pojęcia "względów technicznych". Pojęcie "względy techniczne", o którym mowa w art. 1a ust. 12 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zakresem swojego normowania nie obejmuje technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. "Względy techniczne", w rozumieniu ustawy, to takie, które mają tego rodzaju związek z nieruchomością gruntową lub budowlaną, że ze swej natury nieruchomość ta nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia danej działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 17 czerwca 2005 r., sygn. akt i SA/Gl 760/04). Tak rozumiana normatywna treść przywołanego przepisu ustawy uzasadnia stanowisko, że zaniechanie prowadzenia działalności gospodarczej, z innych względów niż techniczne, nie uzasadnia jeszcze zmiany opodatkowania nieruchomości według innych stawek niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Istota rzeczy wyraża się w tej mierze, we wskazanej wyżej normatywnej treści pojęcia "względy techniczne", jak również redakcji art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją – "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej". Tylko i wyłącznie więc w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z prezentowanym stanowiskiem koresponduje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, w świetle którego wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i – jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika, a sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Przejściowe zaś niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W analizowanym zakresie podkreślić również należy, że podstawowym kryterium związku nieruchomości z działalnością gospodarczą jest samo jej posiadanie przez przedsiębiorcę. Tym samym konieczność przeprowadzenia na przykład remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej działalności gospodarczej stanowi również jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Odnosząc powyższe do okoliczności stanu sprawy wskazać należy, że z projektu architektoniczno - budowlanego wynika, iż zaplanowano wymianę pokrycia budynku nr 1, bowiem istniejąca blacha nie spełniała warunków nośności, co wcale nie oznacza, że cały budynek był w złym stanie technicznym. W opisie technicznym poszczególnych budynków nie ma mowy o ich złym stanie technicznym, zaś w opisie poszczególnych elementów budynku mowa jest jedynie o potrzebie wymiany istniejącego pokrycia. Przebudowa i modernizacja budynków mająca na celu dostosowanie ich do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej nie może sama w sobie uzasadniać oceny, że budynki te znajdowały się w złym stanie technicznym, uniemożliwiającym ich użytkowanie. Wymianę istniejącego pokrycia zalecono z uwagi na trwałe odkształcenia plastyczne, ze względu na zastosowanie wpustów odprowadzających wodę opadową, które muszą być podgrzewane, zalecono również obudowę hali. Nie stanowi to więc przeszkody uniemożliwiającej wykorzystywanie budynków do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W tej mierze szczególnego podkreślenia wymaga również, że wbrew argumentacji skargi obowiązek wykazania, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być ze względów technicznych wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ciąży na przedsiębiorcy, powołującym się na tego rodzaju przyczyny (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 773/06). Brak jest również podstaw, aby uznać, że zaskarżona wydana została z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej. Wbrew zarzutom i argumentacji skargi, nie sposób zasadnie twierdzić, że w przedmiotowej sprawie organy podatkowe naruszyły standard postępowania podatkowego określony przepisami ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie odnoszącym się do reguł ustalania faktycznych podstaw wydawanej decyzji. Z analizy akt sprawy ponad wszelką wątpliwość wynika, iż organy podatkowe w toczącym się postępowaniu realizowały zasadę prawdy obiektywnej podejmując wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ich aktywność wyrażała się w zebraniu i wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Brak jest więc podstaw, aby postępowanie organów podatkowych kwalifikować jako nierzetelne. Przeciwnie, dowodzi ono tego, iż zmierzały one, podejmując w tej mierze również stosowne czynności z urzędu, do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Ocena stopnia zaangażowania organów w dążeniu do ustalenia i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności stanu sprawy - stanowiąca również konsekwencję pasywnej i biernej postawy strony postępowania - prowadzi do wniosku, iż postępowanie w sprawie prowadzone było z zachowaniem standardu określonego przepisami Ordynacji podatkowej. Analiza akt sprawy, zwłaszcza zaś analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, w szczególności w zakresie odnoszącym się do wskazania faktycznych podstaw rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, iż postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób uwzględniający, wynikającą z przepisu art. 180 § 1 w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej, zasadę (koncepcję) otwartości postępowania dowodowego, jak również zasadę równej mocy środków dowodowych - istota rzeczy wyraża się przy tym w tym, iż jak wynika z przywołanego przepisu, dowód musi być istotny, w sensie przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy. Organy podatkowe ustalenia faktyczne w sprawie poczyniły na podstawie wszystkich dowodów istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Według Sądu, ustalenia te - odnoszące się do istoty sprawy - przeprowadzone na podstawie zgromadzonych dowodów, ocenionych w sposób korespondujący z dyrektywą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, uznać należy za prawidłowe, zupełne i kompletne. Z wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów wynika, iż na jej gruncie ustawodawca sformułował adresowaną do organów podatkowych dyrektywę, zgodnie z którą, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, oceniają one wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Konsekwencją tak rozumianej zasady swobodnej oceny dowodów jest to, ze rozpatrzeniu podlegają więc nie tyle poszczególne dowody odrębnie, co wszystkie dowody we wzajemnej ich korespondencji, co uzasadnia twierdzenie, że w tym względzie, jako istotny jawi się również tzw. punkt widzenia. Wbrew zarzutom skargi, stwierdzić należy, że dokonując oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, organy podatkowe nie przekroczyły jej granic. O zasadności tego stanowiska przekonuje analiza argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, które zarówno w warstwie faktycznej, jak i w warstwie prawnej, realizują standard określony przepisem art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w tym funkcje uzasadnienia decyzji administracyjnej, zwłaszcza zaś funkcję perswazyjna oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Zarzut zaś naruszenia przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej nie może się sprowadzać jedynie do gołosłownego twierdzenia o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. Strona powinna wskazać, na czym polegało przekroczenie tych granic, a to oznacza, że w skardze należało określić, na czym polegał błąd w regułach logicznego rozumowaniu organów podatkowych, czy też wykazać sprzeczność rozumowania z zasadami doświadczenia życiowego, jak i wskazać na konkretne dowody, które zostały pominięte przez organ (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r., sygn. I FSK 558/06). Podkreślenia również wymaga, że rezultat oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie nie może być kwalifikowany jako naruszenie przepisów prawa, w sytuacji, gdy strona ocenę tę uznaje za niezgodną z jej oczekiwaniami i podważa w oparciu o subiektywne kryteria. Nie znajdując również żadnych innych przesłanek, które w rozumieniu art. 145 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, Sąd uznał, że skarga, jako niezasadna podlega oddaleniu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.