II SA/Lu 1018/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Starosta K. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] udzielił Gminie Ż. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi gminnej nr [...] od km 0+008,00 do km 0+392,05 etap I w miejscowości Ż.". Jednocześnie w powołanym rozstrzygnięciu Starosta zatwierdził podział geodezyjny działek wyznaczony liniami rozgraniczającymi oraz przedłożony przez inwestora projekt budowlany. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji złożył w ustawowym terminie P. K. – właściciel działki nr [...] w obrębie ewid. Ż., przeznaczonej na mocy przedmiotowej decyzji do podziału na działki nr [...] i [...], z czego projektowana działka nr [...] wydzielona została pod budowę przedmiotowej drogi gminnej – ul. M. K. i z tego względu, na podstawie pkt VI decyzji organu I instancji, stała się własnością Gminy Ż. Domagając się uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej jako naruszającej prawo odwołujący wskazał, że zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany wykreował niewłaściwy przebieg drogi. Została ona bowiem zaprojektowana w taki sposób, by będący inwestorem Wójt Gminy Ż. nie musiał wydawać nakazu rozbiórki ogrodzeń dwóch posesji leżących bezpośrednio przy drodze, tj. działek nr [...] i nr [...]. W konsekwencji zatwierdzony przebieg drogi pozostawił nienaruszone trawniki i ogrodzenia wskazanych posesji. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda L. decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] – będącą przedmiotem skargi w niniejszej sprawie – orzekł w następujący sposób: – w pkt I – uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji znajdujący się na stronie 2 w wierszach 12-16 licząc od góry strony, zapis: "II. Linie rozgraniczające inwestycji: Zgodnie z projektem budowlanym oraz mapą w skali 1:500 stanowiącą załącznik 1PD do niniejszej decyzji przedstawiającą proponowany przebieg drogi ze wskazaniem działek przeznaczonych pod pas drogowy - określone w planie sytuacyjnym linią koloru czerwonego przerywaną jako projektowane i linią koloru zielonego przerywaną - przy zachowaniu pasa drogowego istniejącego." i w tym zakresie orzekł poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "II. Linie rozgraniczające inwestycji: Zgodnie z mapą w skali 1:500 stanowiącą załącznik 1PD do niniejszej decyzji przedstawiającą proponowany przebieg drogi - linię rozgraniczającą teren inwestycji określono linią przerywaną koloru czerwonego." – w pkt II – uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji znajdujący się na stronie 5 w wierszach 5-8 licząc od dołu strony, zapis: "VII. Budowa drogi gminnej nr 109700L od km 0+00/,00 do km 0+392,05 etap I w miejscowości Ż. - kategoria obiektu XXV. 1. Projekt budowlany branży drogowej, stanowiący załącznik Nr 1 do niniejszej decyzji. 2. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący  załącznik Nr 2 do niniejszej decyzji." i w tym zakresie orzekł poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "VII. Zatwierdzam projekt budowlany dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, stanowiący załączniki nr 1 i nr 2 niniejszej decyzji, składający się z następujących części: 1. Projekt budowlany branży drogowej, stanowiący załącznik Nr 1 do niniejszej decyzji. 2. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący załącznik Nr 2 do niniejszej decyzji." – w pkt III – orzekł o wprowadzeniu w sentencji zaskarżonej decyzji na stronie 7 po wierszu 12 licząc od góry strony, dodatkowych zapisów: "Działając na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. nr 193 poz. 1194 z późniejszymi zmianami), określam termin wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń na 120 dzień od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W związku z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., nr 193, poz. 1194 z późniejszymi zmianami) niniejsza decyzja: - zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, - uprawnia zarządcę drogi do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie, - uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. X. Decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości XI. Postępowanie odszkodowawcze - Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości wydaje organ, który wydał decyzję zezwalająca na realizację inwestycji drogowej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. - Wysokość odszkodowania, o którym mowa w pkt VI niniejszej decyzji zostanie ustalona według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami." – w pkt IV – orzekł o wykreśleniu na stronie 8 wszystkich zapisów zawierających "pouczenie zgodnie z ustawą Prawo budowlane", – w pkt V – w pozostałej części zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda L. stwierdził, że wniosek, w oparciu o który wydana została decyzja pierwszoinstancyjna, spełniał wymogi formalne określone ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm., dalej również jako "specustawa"). W szczególności zawierał on wszystkie wymagane art. 11d tej ustawy dokumenty, opinie, decyzje oraz projekt budowlany, opracowany przez osoby posiadające przewidziane prawem uprawnienia i spełniający wymogi ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Organ II instancji wyjaśnił, że zakres inwestycji objętej niniejszym postępowaniem to I etap budowy drogi gminnej nr [...] na odcinku od km 0+008,00 do km 0+392,05 wraz z niezbędną infrastrukturą. Drogę zaprojektowano, jako jednokierunkową obramowaną z jednej strony krawężnikiem, a z drugiej strony przewidziano ściek betonowy typu trójkątnego. W etapie II inwestor zamierza wybudować zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] P. – Ż. – N. na omawianą drogę gminną nr [...], w celu włączenia jej w system drogowy na danym terenie. Z kolei w III etapie zamierza on poszerzyć pas drogowy. Decyzją pierwszoinstancyjną ustalono linie rozgraniczające teren inwestycji i zgodnie z art. 12 ust. 1 specustawy, zatwierdzono projekt podziału nieruchomości niezbędnych dla jej realizacji, stanowiący załączniki od nr G/1 do nr G/12 i od nr G/14 do nr G/18. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie W szczególności wskazał, że nie miało miejsca wytknięte przez stronę uchybienie przepisów postępowania, mające polegać na zaniechaniu podejmowania kroków mogących wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy oraz zaniechaniu zbadania i uwzględnienia interesów osób trzecich - właścicieli nieruchomości, przez które przebiegać będzie przedmiotowa inwestycja. Ponadto Wojewoda podkreślił, że organ I instancji wypełnił obowiązek zawiadomienia stron postępowania o jego wszczęciu oraz o wydaniu decyzji w sposób określony przepisami art. 11d ust. 5 i art. 11f ust. 3 specustawy. W ocenie organu odwoławczego, poruszony w odwołaniu problem geometrii budowanej drogi oraz związany z nim zarzut co do "przesunięcia" granic inwestycji w taki sposób, by zmniejszyć ingerencję w wybrane działki, nie może mieć wpływu na jego orzeczenie. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowo-administracyjnego przepisy specustawy nie upoważniają bowiem organów do oceny racjonalności, czy też słuszności rozwiązań projektowych przyjętych we wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Specustawa nakłada na organ obowiązek zbadania, czy decyzja jest zgodna z prawem powszechnie obowiązującym, natomiast nie upoważnia organu do kreowania przebiegu drogi. Niezależnie od powyższego Wojewoda podkreślił, że z załączonych do akt sprawy materiałów geodezyjnych wynika, iż drogę poprowadzono zgodnie z pasem drogowym określonym w ewidencji geodezyjnej, przy zachowaniu warunku minimalnej ingerencji w teren oraz konieczności rozbiórek istniejących obiektów kubaturowych i infrastruktury technicznej wzdłuż pasa drogowego. Ponadto organ wskazał, że w punkcie 3 kontrolowanej decyzji określono termin rozbiórek ogrodzeń kolidujących z budowaną drogą, w tym – jak wynika z projektu budowlanego – ogrodzeń posesji wskazanych przez odwołującego. Zarzut P. K. dotyczący naruszenia przez Wójta Gminy Ż. przepisów prawa obejmujących konieczność wydania pozwolenia na rozbiórkę tychże ogrodzeń, jest zatem – w ocenie Wojewody – bezzasadny. Organ II instancji zwrócił również uwagę, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, dotyczącym zakresu interesu prawnego stron postępowania w sprawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, interes prawny w takim postępowaniu wynika między innymi z przysługującego prawa do nieruchomości danej osoby. Osoba posiadająca prawo własności, użytkowania wieczystego lub inne ograniczone prawo rzeczowe jest stroną decyzji, ale tylko w części dotyczącej jej nieruchomości (w tym zakresie powołano się na pogląd M. Wolanina wyrażony w Komentarzu do ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - 2. wydanie, C.H. Beck, Warszawa 2010). Zdaniem Wojewody, powyższa konstatacja pozwala na stwierdzenie, że skarżący nie posiada interesu prawnego do podnoszenia zarzutów dotyczących rozbiórki ogrodzeń działek niebędących w jego władaniu. P. K. – reprezentowany przez radcę prawnego A. S. – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na opisaną wyżej decyzję ostateczną, domagając się jej uchylenia w całości i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Dodatkowo skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci protokołu z pomiaru geodezyjnego wraz ze sporządzoną mapą, [...] i [...] (skarżący zwrócił się przy tym o zażądanie przedłożenia tego dokumentu od Wójta Gminy Ż.). Uzasadniając powyższy wniosek dowodowy skarżący stwierdził, że według jego wiedzy przed rozpoczęciem postępowania w niniejszej sprawie, na zlecenie Gminy Ż., geodeta S. Z. sporządził pomiary geodezyjne i protokół z tych pomiarów, z którego wynika, iż działka nr [...] stanowiąca drogę (własność Gminy), na której ma być prowadzona sporna inwestycja, ma zupełnie inny przebieg, niż uwidoczniono to na mapach sporządzonych dla celów inwestycyjnych. Wykonane pomiary wskazują bowiem, że działka ww. [...] zabudowana została płotami przez sąsiadów I. F. i U. K. - właścicielki działek nr [...] i nr [...]. Z kolei w mapie sporządzonej przez tego samego geodetę na potrzeby inwestycji, przebieg działki nr [...] "jest przesunięty łukiem w działkę skarżącego nr [...]". W wyniku tak sporządzonych map dla celów inwestycji - w ocenie skarżącego - niezgodnie ze stanem faktycznym i zapisami w ewidencji gruntów planowany przebieg drogi w sposób nadmierny ingeruje w jego działkę. Zabieg taki – jak stwierdził skarżący – spowodowany był chęcią ochrony zabudowań na działkach nr [...] i [...], kosztem jego posesji. P. K. podkreślił, iż w celu wykazania tej okoliczności wielokrotnie zwracał się do Gminy i do Starostwa o wydanie mu odpisu ww. protokołu z pomiarów, jednak dokumentu tego nie uzyskał. Wskazując na wadliwość zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, że Wojewoda nie przeprowadził postępowania dowodowego w odpowiednim zakresie, zapewniającym zachowanie obowiązków wynikających z art. 7 i art. 77 k.p.a. Nie zbadał bowiem kwestii prawidłowości sporządzonych map geodezyjnych, na który to problem wskazywał w toku postępowania skarżący. Organ nie zainteresował się jednak poprzednimi pomiarami geodezyjnymi oraz mapami istniejącymi przed przygotowaniem inwestycji, ograniczając się jedynie do zbadania dokumentów załączonych do decyzji, które - zdaniem skarżącego - zawierają istotne błędy. Istnienie zaś tych błędów w dokumentacji geodezyjnej powoduje, że decyzja w sposób nadmierny ingeruje w prawo własności skarżącego. Prawidłowe bowiem ustalenie przebiegu pasa drogowego na działce gminnej nr [...] spowodowałoby, iż podział i wywłaszczenie działki skarżącego byłoby zbędne. W oparciu o powyższe skarżący stwierdził, że stanowisko, jakoby przebieg projektowanej inwestycji, związanej z natury rzeczy z ingerencją w prawo własności obywateli, znajdował się poza jakąkolwiek kontrolą organów zezwalających na realizację inwestycji, a w konsekwencji również poza kontrolą sądową, jest nie do zaakceptowania. Jakkolwiek bowiem specustawa drogowa ma szczególny charakter wynikający z tego, iż jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, to jednak specyfika tych uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego, a nie w odebraniu stronom tego postępowania przyznanych im gwarancji prawnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy ocenił je jako bezzasadne. W szczególności nie zgodził się z twierdzeniem, jakoby prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie nie dochował obowiązków wynikających z art. 7 i art. 77 k.p.a., co miałoby wynikać z niezbadania kwestii prawidłowości sporządzonych map geodezyjnych. Wojewoda podkreślił, że w aktach sprawy znajdują się mapy podziałowe stanowiące załączniki decyzji, które sporządzono zgodnie z obowiązującymi odrębnymi przepisami, tj. art. 11d ust. 1 pkt 3 specustawy, przepisami art. 92 - 99 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami, przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnych dowodów potwierdzających fakt nieprawidłowości pomiarów geodezyjnych. Z kolei zarzut skarżącego, iż organ nie zbadał, czy wywłaszczenie części jego nieruchomości jest bezwzględnie konieczne i czy nie doprowadzi do nadmiernej ingerencji w prawo własności, ma – w ocenie Wojewody – charakter subiektywny. Organ odwoławczy podtrzymał w tym zakresie stanowisko, iż przepisy prawa nie upoważniają go do oceny przebiegu drogi oraz słuszności i racjonalności rozwiązań projektowych. Na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. Sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem zaskarżonej decyzji Wojewody L. - mającej częściowo charakter reformatoryjny w stosunku do poprzedzającej ją decyzji Starosty K. z dnia [...] lipca 2014 r., zaś w pozostałej części utrzymującej to rozstrzygnięcie w mocy - jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie Gminie Ż. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej obejmującej budowę drogi gminnej nr [...] od km 0+008,00 do km 0+392,05 (etap I inwestycji) w miejscowości Ż., na podanych w sentencji decyzji pierwszoinstancjnej działkach, w tym w obrębie stanowiącej własność skarżącego działki o nr ewid. [...], która na mocy zaskarżonej decyzji została podzielona na działki nr [...] i [...], przy czym pierwsza z tych działek została jednocześnie wywłaszczona na rzecz Gminy Ż. Przystępując do kontroli legalności powyższego rozstrzygnięcia na wstępie wyjaśnić należy, że decyzja zezwalająca na realizację określonej inwestycji drogowej wydawana jest na wniosek właściwego zarządcy drogi, spełniający warunki szczegółowo i enumeratywnie wymienione w art. 11d ust. 1 pkt 1-9 specustawy, w tym zawierający m.in. mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi i istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz opinie właściwych organów. Analiza akt niniejszej sprawy pozwala na stwierdzenie, że dokumentacja dołączona do wniosku Wójta Gminy Ż. z dnia [...] maja 2014 r., inicjującego przedmiotowe postępowanie, spełnia wskazane wyżej wymogi. Inwestor przedłożył bowiem projekt budowlany sporządzony przez uprawnione do tego podmioty wraz z wymaganymi mapami i opiniami. Nie budzi przy tym zastrzeżeń Sądu stanowisko zaprezentowane w decyzji organu I instancji, iż objęta przedmiotowym wnioskiem inwestycja nie wymagała uzyskania przez inwestora ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i przedłożenia jej wraz z wnioskiem. Stosownie bowiem do art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), uzyskanie takiej decyzji jest wymagane wyłącznie dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog obu rodzajów takich przedsięwzięć określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.), do którego odsyła art. 60 powyższej ustawy. Rozporządzenie to w ramach inwestycji drogowych wymienia jedynie: autostrady, drogi ekspresowe i inne drogi o nie mniej niż czterech pasach ruchu i długości nie mniejszej niż 10 km w jednym odcinku oraz zmianę przebiegu lub rozbudowę istniejącej drogi o dwóch pasach ruchu do co najmniej czterech pasów ruchu na długości nie mniejszej niż 10 km w jednym odcinku (jako przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - § 2 ust. 1 pkt 31 i 32) oraz inne niż ww. drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km (jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 60). Planowana droga gminna nie należy zatem do żadnej z powyższych grup. Wprawdzie będzie ona posiadać nawierzchnię twardą, jednak jej całkowita długość nie przekroczy 1 km. Wydana w oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację decyzja Starosty K. z dnia [...] lipca 2014 r. zawiera z kolei wszystkie niezbędne elementy określone w art. 11f ust. 1 specustawy. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja Wojewody L. w zasadniczej części utrzymała to rozstrzygnięcie w mocy, zaś w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. dokonano nią jedynie korekty w zakresie określenia linii rozgraniczających teren oraz uzupełnienia rozstrzygnięcia organu I instancji o zapisy dotyczące terminu wydania nieruchomości, które mają przejść na własność Gminy Ż., możliwości dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości oraz powinności organu w zakresie wydania decyzji ustalającej odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości. W ocenie Sądu, dokonana korekta decyzji organu I instancji była w pełni zasadna z uwagi na konieczność zachowania spójności treści wydanej decyzji z wnioskiem inwestora, zaś jej uzupełnienie o dodatkowe elementy rozstrzygnięcia znajduje uzasadnienie w powołanych wyżej przepisach specustawy. W sprawie spełnione zostały również określone specustawą wymogi proceduralne albowiem, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 11d ust. 5, o wszczęciu postępowania strony zostały powiadomione w drodze obwieszczenia opublikowanego w prasie lokalnej, obwieszczenia wywieszonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Ż., na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej tego Urzędu, a ponadto odrębnie drogą pocztową zostali powiadomieni dotychczasowi właściciele nieruchomości i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych planowaną inwestycją. Analogicznych obwieszczeń dokonano również każdorazowo po wydaniu decyzji w pierwszej i w drugiej instancji. Podstawowy zarzut skarżącego P. K., podnoszony już w toku postępowania administracyjnego a następnie podtrzymany w skardze, dotyczy niewłaściwego – z jego punktu widzenia – wyznaczenia przebiegu planowanej drogi, tj. w taki sposób, iż koniecznym było wywłaszczenie pod przedmiotową inwestycję części nieruchomości skarżącego (wydzielonej na mocy zaskarżonej decyzji działki nr [...] o powierzchni 0,0053 ha), a jednocześnie w nienaruszonym stanie pozostawione zostały działki sąsiednie o nr ewid. [...] i [...]. Skarżący w tym kontekście zarzucił organom obu instancji niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, tj. pominięcie istotnego dowodu w postaci protokołu z pomiaru geodezyjnego z dnia 8 lipca 2011 r., wykonanego przez geodetę S. Z., który to protokół – jak stwierdził skarżący – obrazował inny przebieg drogi gminnej (działki nr [...]), niż wynikało to z dokumentacji przedłożonej przez inwestora. W ocenie Sądu powyższy zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku w postaci uwzględnienia skargi. Analiza akt sprawy nie pozostawia bowiem wątpliwości, iż dokumentacja załączona do wniosku inwestora, w tym przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz mapy obrazujące projekty podziału nieruchomości, która została pozyskana z zasobów Starostwa Powiatowego w Krasnymstawie, spełniają wymogi art. 11d ust. 1 specustawy oraz przepisów odrębnych i tym samym brak jest podstaw by kwestionować ich wiarygodność. Pominięcie przez organy dowodu z ww. protokołu – wbrew twierdzeniu skarżącego – nie świadczy zatem o naruszeniu zasad wynikających z art. 7 i art. 77 k.p.a., albowiem zgromadzony materiał dowodowy był na potrzeby przedmiotowego postępowania wystarczający. Z tych też względów oddaleniu podlegał zawarty w skardze wniosek o przeprowadzenie przez Sąd dodatkowego dowodu z powołanego wyżej protokołu. W tym zakresie wskazać należy, że wprawdzie przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a"), dopuszcza możliwość przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodów uzupełniających z dokumentów, jednak jedynie wówczas, gdy okaże się to "niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". W niniejszej sprawie okoliczności takie – zdaniem Sądu – nie zachodziły. Ponadto argumenty skarżącego wskazujące na niezgodne z jego oczekiwaniem wyznaczenie przebiegu planowanej drogi i tak nie mogły odnieść wpływu na treść rozstrzygnięcia. W tym kontekście wyjaśnić należy, że organ rozstrzygając daną sprawę obowiązany jest wprawdzie uwzględniać z urzędu słuszny interes obywateli, jednak załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela możliwe jest wyłącznie, gdy nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, a dodatkowo organ posiada ku temu uprawnienia i środki. Zatem zasada określona w art. 7 k.p.a. i dodatkowo wzmocniona treścią art. 8 k.p.a. nie jest bezwzględna, a w szczególności nie nakłada na organ obowiązku spełnienia każdego żądania strony, zwłaszcza, gdy takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby kompetencje organu. Innymi słowy zasada zawarta w art. 7 k.p.a., nakazująca uwzględniać w postępowaniu administracyjnym interes społeczny i słuszny interes obywateli, ma na celu przede wszystkim wyważanie interesu publicznego i interesu indywidualnego przy podejmowaniu rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej. Nie zakłada ona dominacji żadnego z tych interesów. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, iż wskazana zasada nakazuje respektowanie interesu indywidualnego do granic jego kolizji z interesem publicznym. Ustalenie treści interesu publicznego w konkretnej sprawie administracyjnej wiązać się będzie z celami regulacji prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę dla rozstrzygnięcia takiej sprawy. Zatem ustalanie, co leży w interesie publicznym w przypadku podejmowania decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wymaga sięgnięcia do norm zawartych w specustawie drogowej, określających cele tej ustawy, którymi są - jak wskazano na wstępie - maksymalne skrócenie, uproszczenie i przyśpieszenie realizacji inwestycji drogowych na terenie kraju. Dlatego też powszechnie w orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że organ zezwalający na realizację drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca), to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organ, a w konsekwencji i sąd rozpoznający skargę na decyzję realizacyjną, mogą jedynie ocenić zgodność z prawem rozwiązań decyzji i taka ocena przeprowadzona w sprawie niniejszej wypada pozytywnie (por wyrok NSA z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13 oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 248/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 638/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 323/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 130/09, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 563/10 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Admninistracyjnych). Reasumując, zaskarżona decyzja Wojewody L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.