II SA/Lu 236/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie WSA Jacek Czaja, WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. oddala skargę; II. przyznaje [...] J. F. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), należnego podatku od towarów i usług. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] KM Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia u A. W. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespołu rowka nerwu łokciowego, wymienionej w poz. 20 pkt 2 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). Z uzasadnienia decyzji Państwowego L. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz akt sprawy wynikało, że w dniu [...] r. wpłynęło zgłoszenie podejrzenia u A. W. choroby zawodowej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. ustalił, iż A. W. pracowała: - w okresie od [...] r. do [...] r. na stanowisku kuśnierza w Zakładach [...] S.A., - w okresie od [...] r. do [...] r. na stanowisku szwacza maszynowo - ręcznego w Zakładzie [...] M. S.. J. We wspomnianym wyżej Zakładzie [...] A. W. pracowała w systemie dwuzmianowym, w wymiarze 40 godzin tygodniowo, w pozycji siedzącej. Stanowisko pracy było dostosowane pod względem ergonomicznym. Wyposażono je w krzesło w pozycji siedzącej z regulowaną wysokością siedziska oraz w stół z regulowanym blatem, na którym ustawiona była maszyna. A. W. najczęściej pracowała na stębnówce płaskiej, maszynie przeznaczonej do szycia dzianin lub szycia elementów dzianych. Podczas wykonywania czynności szycia lewa ręka podtrzymywała tkaninę, prawa zaś z tyłu za główką maszyny podciągała zszywane tkaniny. Prawa lekko uniesiona dłoń wykonywała wówczas powtarzalne ruchy chwytania, zginania i prostowania w nadgarstku. Po zszyciu elementów ręcznie przy użyciu nożyczek A. W. obcinała zbędne nici. Wszystkie te czynności wymagały pracy dłońmi i wykonywania powtarzalnych ruchów zginania i prostowania w nadgarstkach. Podczas wykonywania czynności związanych z szyciem wyrobów dzianinowych pracownik operował rękoma, nierzadko dochodziło do okresowego obciążenia kończyn górnych. Praca na stanowisku krawca wiąże się z koniecznością wykonywania powtarzalnych ruchów zginania i prostowania dłoni w stawie nadgarstkowym. Powyższe ustalenia i karty oceny narażenia zawodowego organ inspekcji sanitarnej przesłał do jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia, tj. do WOMP w L.. Po zebraniu materiału dowodowego, w tym kart oceny narażenia zawodowego oraz uzyskaniu orzeczenia lekarskiego, organ w dniu [...] r. wydał decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej "przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół rowka nerwu łokciowego". W trakcie kontroli instancyjnej powyższe rozstrzygnięcie uchylono decyzją organu odwoławczego z dnia [...] r. i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy i sporządzeniu karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...] r. - zgodnie z zaleceniami zawartymi w decyzji L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i mając na uwadze dołączony do odwołania przez stronę wykaz czynności wykonywanych podczas zatrudnienia w Zakładzie [...] M. S.. J. – organ wystąpił do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. celem weryfikacji orzeczenia Nr [...] z dnia [...] r. Jednostka orzecznicza I stopnia w piśmie z dnia [...] r. poinformowała, iż analiza całości dokumentacji oraz wszelkie dodatkowe informacje zawarte zarówno w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia [...] r., jak i dodatkowej dokumentacji medycznej A. W., nie wnosi "nowych dowodów". Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. podtrzymał tym samym swoje stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim Nr [...]. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. w dniu [...] r. wydał decyzję Nr [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej "przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół rowka nerwu łokciowego". Zarzuty zawarte w odwołaniu od tej decyzji okazały się – zdaniem Wojewódzki Inspektor Sanitarny – niezasadne. Stosownie do art. 2351 Kodeksu Pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Organ inspekcji sanitarnej działał w tym przypadku zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W myśl tego przepisu, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do stwierdzenia takiej choroby - zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia - wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Organ I instancji odniósł się do sporządzonego przez stronę wykazu czynności. Ustalił, że czynności jakie wykonywała A. W. nie wymagały ciągłego utrzymywania łokci w pozycji zgiętej przy równoczesnym opieraniu łokcie o twarde podłoże. W świetle orzeczenia lekarskiego nr [...] brak było przesłanek do stwierdzenia choroby zawodowej. W tych warunkach nie stwierdzono u A. W. choroby zawodowej. A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] r. Skarżąca podniosła, że "ucisk na kanał, przeciążenie kończyn górnych (...), ruchy odwodzenia i przywodzenia kończyn górnych, narażenie na ciągłe wibracje" były przyczyną powstania choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. wskazuje, że skarga jest niezasadna. Za chorobę zawodową zgodnie z dyspozycją art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów choroby w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235˛ Kodeksu pracy). Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą (jej rodzajem, charakterem i warunkami jej wykonywania). W judykaturze i literaturze przyjmuje się, że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 4 czerwca 1998 r. sygn. akt III RN 36/98, OSNAPiUS z 1999 r. nr 6, poz. 192, z dnia 3 lutego 1999 r. III RN 110/98, LEX nr 794841 oraz z dnia 18 stycznia 2002 r. III RN 188/00, LEX nr 558332, a także "Kodeks pracy. Komentarz" pod red. Ludwika Florka, Warszawa 2011, str. 1068). Choroba zawarta w stosownym wykazie może być uznana za chorobę zawodową. Dla takiego uznania niezbędne jest stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Oceny wystąpienia takich przesłanek dokonuje się w postępowaniu uregulowanym przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, dalej jako "rozporządzenie". Orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej – państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, od którego decyzji przysługuje odwołanie do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Wobec zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, przedmiotem badania organów sanitarnych powinny być okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, w tym w stanie niniejszej sprawy ustalenie czy w przypadku A. W. sposób wykonywania pracy mógł bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem spowodować schorzenie w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespołu rowka nerwu łokciowego, wymienionej w poz. 20 pkt 2 cyt. rozporządzenia. W myśl jego § 8 ust. 1, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia, orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Obowiązkiem organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej jest zgromadzenie, przed skierowaniem pracownika na badania lekarskie we właściwej jednostce orzeczniczej, dokumentacji, o jakiej mowa w § 6 rozporządzenia. Dodatkowo w ust. 5 § 6 przewidziano, że jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do podmiotów wymienionych w punktach od 1 do 5 ustępu 5 § 6 rozporządzenia. Jeżeli organ sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1 § 8 rozporządzenia, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). W orzecznictwie podkreśla się, że inspektor sanitarny jest bezwzględnie związany orzeczeniem lekarskim w zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Państwowy inspektor sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r., II OSK 335/10, LEX nr 597546 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 grudnia 2009 roku, II S.A./Bk 602/09, LEX nr 551412). Orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i 6 rozporządzenia, stanowią dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a., podlegający ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 80 k.p.a. Organ ma bowiem obowiązek kontrolować czy wydane orzeczenia wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Organ ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie. Nie są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia lekarskie, które nie odnoszą się w sposób szczegółowy do całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Orzeczenie lekarskie musi w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości. Opinia jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych powinna zawierać merytoryczne uzasadnienie stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań tej jednostki, ale również do innych zebranych dowodów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 1998 roku, II SA/Wr 1980/07, z dnia 19 lutego 1999 roku, II SA/Wr 1452/97 oraz z dnia 5 listopada 1998 roku, I SA 1200/98). Orzeczenie lekarskie wydane przez specjalistyczną jednostkę orzeczniczą jest zasadniczym dowodem w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej. W związku z tym winno ono być uzasadnione w sposób zrozumiały, pełny, logiczny nie pozostawiający wątpliwości. Należy przy tym podkreślić, że orzeczenie lekarskie jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych nie jest aktem administracyjnym, który podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Kontroli sądów administracyjnych podlega jedynie decyzja inspektora sanitarnego stwierdzająca chorobę zawodową lub orzekająca o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Badając legalność takiej decyzji sąd może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym orzeczenia lekarskiego, np. z uwagi na jego niepełne lub niejasne uzasadnienie, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Podstawową kwestią w postępowaniu zmierzającym do stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest prawidłowe, zgodne z przepisami art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. zgromadzenie materiału dowodowego sprawy, a następnie dokonanie jego oceny w myśl art. 80 k.p.a. W szczególności niezbędne jest zgromadzenie dokumentacji lekarskiej, jak również dowodów pozwalających na ustalenie warunków wykonywanej pracy i ich ewentualnego wpływu na powstanie choroby zawodowej. Temu celowi służą opisane wyżej uprawnienia organów sanitarnych i jednostek orzeczniczych. Jednocześnie przepis art. 10 § 1 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronie postępowania administracyjnego czynnego udziału w każdym stadium tego postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu, w celu między innymi umożliwienia stronie zgłoszenia wniosków dowodowych, ma znaczenie z punktu widzenia wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady podejmowania przez organ wszelkich kroków niezbędnych do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do zakwestionowania oceny dowodów i poczynionych w oparciu o tę ocenę ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji Wojewódzki Inspektor Sanitarny. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 80 k.p.a., który stanowi, że organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpoznawanej sprawie pozostaje poza sporem, że przewlekła choroba obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespół rowka nerwu łokciowego, jest chorobą wymienioną pod pozycją 20 pkt 2 wykazu chorób zawodowych. Prawidłowe jest stanowisko organu, że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało podstaw do uznania zawodowego charakteru schorzenia występującego u A. W., to jest wywołania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego – zespołu rowka nerwu łokciowego, na skutek sposobu wykonywania pracy. Wskazać należy, że orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wydał lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisie § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Przy tym, co wymaga podkreślenia, w uzupełnieniu tego orzeczenia w dniu [...] r. lekarz podtrzymał – po analizie dokumentacji medycznej przedstawionej przez stronę oraz nowej karty oceny narażenia zawodowego - swoją wcześniejsza opinię o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie w sposób jednoznaczny i zgodny stwierdzało, że A. W. nie pracowała w warunkach mogących przyczynić się do powstania zespołu rowka nerwu łokciowego. Charakter pracy nie wymagał stałego utrzymywania kończyn górnych w pozycji lekko zgiętej, przy równoczesnym opieraniu stawów łokciowych o twarde podłoże. W związku z tym nie rozpoznano obustronnego zespołu rowka nerwu łokciowego o etiologii zawodowej. W orzeczeniu wyjaśniono dodatkowo, że wykonane w 2012 r. przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. badanie elektroneurograficzne wykazało prawidłowe przewodnictwo we włóknach prawego i lewego nerwu łokciowego. W ocenie Sądu, wszelkie okoliczności podnoszone przez skarżącą odnośnie charakteru przez nią czynności były przez organ inspekcji sanitarnej wyjaśniane poprzez żądanie od jednostki orzeczniczej dodatkowych informacji. Wypowiadając się dwukrotnie Wojewódzki Ośrodek Medycy Pracy w L. jednoznacznie wykluczył możność zakwalifikowania schorzenia skarżącej jako choroby o charakterze zawodowym. W konsekwencji uznać należy, że zarzuty skarżącej dotyczące błędnej oceny narażenia zawodowego są niezasadne. W tym miejscu wyjaśnić należy, że żaden przepis nie nakłada na orzecznicze jednostki medyczne lub organy orzekające w sprawie chorób zawodowych wykazania, co konkretnie było przyczyną danego schorzenia. Jednostka orzecznicza, czy organ, ustalają jedynie, czy schorzenie aktualnie istnieje oraz czy powstało w związku z warunkami pracy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r. VII SA/Wa 2203/10). W niniejszej sprawie, istnienie schorzenia u skarżącej nie jest kwestionowane. Jednakże nie stwierdzono, aby to schorzenie miało charakter choroby zawodowej. Nie ma podstaw do przyjęcia, iż organy sanitarne dokonały ustaleń z naruszeniem przepisów art. 77 § 1 i 80 k.p.a., w świetle których organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. W przeprowadzonym postępowaniu zrealizowana została również zasada prawdy obiektywnej, jedna z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, przewidziana w art. 7 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości decyzji administracyjnych wydanych na jego podstawie. Brak bowiem w sprawie dowodów, które pozwoliłyby na zakwestionowanie ustaleń zawartych w orzeczeniu lekarskim i opartych na nich ustaleń organów obu instancji. Przeprowadzone postępowanie administracyjne jest pełne, objęło wszystkie niezbędne i prawidłowo zgromadzone dowody, których ocena wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest zgodna z art. 80 k.p.a. Kwestionowana decyzja została też wydana w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy prawa materialnego. Jak wyżej wykazano, w świetle art. 2351 Kodeksu pracy, dla uznania wystąpienia choroby zawodowej w rozumieniu tego przepisu nie jest wystarczające stwierdzenie u pracownika lub byłego pracownika określonego schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, ale niezbędna jest zarazem możność stwierdzenia bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że schorzenie to zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zatem fakt istnienia w przypadku skarżącej schorzenia nie stanowi sam przez się pozytywnej przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, do czego niezbędne jest ponadto wywołanie choroby wskutek narażenia zawodowego. Natomiast taki związek został w niniejszej sprawie jednoznacznie wykluczony. Początkowe objawy chorobowe wystąpiły w roku 2012, to jest po upływie około 2 lat po zakończeniu pracy. Skarżąca była zatrudniona do dnia [...] r. Należy wskazać, że zgodnie z poz. 20 pkt 2 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wynosi 1 rok. Trzeba zauważyć, że sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. w sytuacji, gdy zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej. Jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest możliwe, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia. Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, organ może wówczas żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia. W związku z tym wniosek skarżącej o "łączną ocenę kart narażenia zawodowego" i analizę dokumentacji zawartej w aktach sprawy zakończonej wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. II SA/Lu 997/16, oddalającym skargę A. W. na decyzję Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej "zespół cieśni w obrębie nadgarstka", nie mógł być uwzględniony. Wspomniany wyrok dotyczył bowiem zupełnie innej jednostki chorobowej. W świetle powyższych rozważań skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a.